Benedykt

Kwestia ceny

Wydanie pierwsze poprawione

Copyright © by Wind Forge Media 2024

ISBN 978-1-7397703-4-1

1

Rozległy się dwa uderzenia - Rick ocknął się. Jedno było wynikiem jego upadku z niskiej, twardej pryczy, na posadzkę przytulnej celi. Drugie - to eksplozja pod czaszką Ricka, skutek przepicia, przećpania i ogólnego prze... Z trudem otworzył oko, w tej chwili raczej oczko, małe i pijackie. Drugie miał chyba podbite. Widok i tak nie nadawał się do kontemplacji, cela trzy na cztery, prycza, trzy kible (jeden w wersji ludzkiej), kamery oraz dobrze opancerzone drzwi. Taaak...

Spróbował pozbierać myśli. Nie było to łatwe ani przyjemne, ale stwierdził, że i tak jest prawie trzeźwy, więc co za różnica. Po pierwsze - siedział. Po drugie - gdzie? Cholera, za co?

Dziesięć dni balował w mieście, to znaczy tyle pamiętał. Ósmego dnia trafił do tej speluny, zaraz, jakiej? „Trans” czy „Frans”? A może „Plus”? A cholera wie. Potem dwa dni rządził z dziwkami i tym małym handlarzem, jak mu tam, Joe czy Jael? A może Jeahe, he, he. I tak nie był pewien. A potem brakło forsy i sprzedał statek... O jasna, najjaśniejsza cholera!

Usiadł na pryczy. Sprzedać statek - ale debil... Pomimo łamania w gnatach po prochach i kaca po wodzie ognistej czuł, że strata jest spora. Nawet bardzo spora. Taka jak ból głowy - gigantyczna. Ciekawe, czy coś z forsy jest u glin w depozycie. Jeśli tu jest jakiś depozyt. I jeśli została jakaś forsa. Może tak, a może nie.

Obejrzał się od stóp do głów. Buty zabrali, ciekawe czemu. Dalej, kombinezon. Zawsze wolał jednoczęściowe - bo nieco trudniej je obrobić, czy ściągnąć. Ten który miał na sobie był bardzo, ale to bardzo wieloczęściowy, czyli w strzępach. Tyle, że strzępy były dużych rozmiarów. No tak, trzeba się obmacać. Łypnął na kamery, e, pewnie nie chce im się gapić, a zresztą, łeb wam w sklep. Sprawdził kombinezon na udach - palladowe blaszki, jego ostateczna rezerwa (miały wielką zaletę, kiedy zachlał, nie umiał ich wymienić na trunki i usługi seksualne), były na miejscu, wszyte w materiał.

Taaak, sztabki były. Malutki granat pod jajami czuł bez macania - czyli miał troszkę broni i troszkę forsy. A ten, kto go pakował do puszki, raczej nie był człowiekiem. Glina - człowiek znalazłby wszystko, byłby teraz bez kasy i bez broni. I co z tego. Za 10000 może kupić ciężarówkę i zostać śmieciarzem, na przykład. Albo zrobić sobie kuku minigranatem. Jeśli więzienie jest piętrowe, to może się złoży po wybuchu, będzie śmieszniej, dłuższa wzmianka w serwisie informacyjnym.

Rick zawsze sobie powtarzał: bądź sprytny, nie daj się zabić i korzystaj z życia. Ale życie nie dawało się wykorzystywać, skubane. Płynęło po swojemu, rzadko się uśmiechało i płatało głupie figle, jak teraz. Bez statku, w pudle i na zadupiu, pięknie. Zadupie nazywało się Alraan2 i miało jakieś 20 milionów mieszkańców, ludzi i trolli, pamięć wracała. Taak, trzeba się dowiedzieć, kto tu rządzi. I za co siedzi. I czy da się wyrwać statek lub forsę. Statek poszedł za 20 melonów. A może 25? Tyle na pewno nie dał rady przechlać, przećpać i przerżnąć.

Wstał. Cela była niska, prawie sięgał głową sufitu. Przeciągnął się, aż coś zatrzeszczało, plecy albo kombinezon. Przeszedł się do kibla, do drzwi. Pancerna płyta była lekko lustrzana, przejrzał się. Taak… Nieogolony, rozczochrany bardziej niż kędzierzawy, brunet średniego wzrostu, nieco krępy. Morda nieźle porozbijana, ale poczuje to, gdy na dobre wytrzeźwieje. I tak nie był zbyt przystojny, powiedzmy, ludzie twierdzili, że ma piękne orzechowe oczy, tyle, że aktualnie jedno podbite. Metr siedemdziesiąt posiniaczonych mięśni, rozsypany kombinezon i brak butów.

- Zarejestrowano aktywność więźnia B213. Proszę czekać - odezwała się kamera znad drzwi.

- Ciekawe na co, blaszaku - rzucił.

- Na poinfor... Radzę grzecznie, padalcu - ton głosu się zmienił - Idą do ciebie prawnicy.

- Stokrotne niechaj będą dzięki za żywą obsłuuugę! - zaintonował Rick - Tak prawniczą jak i peeenitencjaaarną...

- Nie wyj! - głos był rozbawiony - Bo ci włączę dozór automatyczny.

- Nie, nie, dogadamy się - Rick zrobił przerażoną minę do kamery - Jak cię rozśmieszę, to mnie wypuścisz, ok?

Nic. Cisza.

- Nie, to nie - rzucił do kamery. Czas przygotować się do poważnych rozmów. Pomyślał, że przydałyby się jakieś prochy na przejaśnienie umysłu. Z braku otrzeźwiaczy dał sobie parę razy po pysku, trochę pomogło. Kiedy rozlegał się ostatni PLASK szczęknęły drzwi, więc przezornie odskoczył do tyłu. Nigdy nie wiadomo, co jakiś wariat założył w okolicy wyjścia dla uniemożliwienia ucieczek. I miał rację, razem z otwarciem drzwi zapaliła się płaszczyzna skanera laserowego na połowie celi. Pytanie brzmiało: co wyzwala ten skaner? Stwierdził, że na razie nie jest bardzo ciekawy. Widział drzwi przez zielonkawą mgiełkę i zastanawiał się, jak to rozegrać.

Weszło dwóch. Duży człowiek i mały troll. Cholera, czyżby planetę miały trolle? Dziwne, choć możliwe. Troll jak to troll - prawie nie było mu widać bladej gęby zza futra, ruszał się wolno i śmierdział. Rick pomyślał, że troll widzi człowieka odwrotnie: łysy, rusza się za szybko i nerwowo, ale też śmierdzi. Ten troll niczym się nie wyróżniał, rudawe futro, ubrany normalnie, biznesowo, jakby trochę się uśmiechał. Tyle, że kurdupel, nawet jak na trolla. Chyba, że to nie on, a ona. Z tym miał zawsze problem, płeć trolli była ciężka do odróżnienia na pierwszy rzut oka. Niektóre głupki twierdziły, że rozróżniają płeć trolli po zapachu, ale to był typowy idiotyzm barowy.

Towarzysz małego, chudy i wysoki szatyn, miał smutną końską gębę i zapłakane oczka, które patrzyły nie na Ricka, ale gdzieś przez niego. Przez chwilę miał ochotę pomachać mu dla zwrócenia uwagi, ale z trudem się opanował. Lepiej nie drażnić nieznajomych.

- Jestem Werner - wymamrotał duży - Pracuję dla korporacji Hyper. To jest pani Meel z banku TT-drax. Pan jest Ricardo Andreev CB0198712, prawda? - z trudem zogniskował spojrzenie.

- Prawda - rzucił Rick.

- Dobra. Nie mam czasu, więc naświetlę panu krótko sytuację. Jest pan zatrzymany tymczasowo przez Zarząd Alraan 2, czyli w tej chwili przez moją korporację, za naruszenie... -  spojrzał na swój notes - sześciu paragrafów naszych i lokalnych, i dla zabezpieczenia powództwa cywilnego ze strony Hisat Co. Rozprawa odbędzie się dziś po południu, jeśli ściągniemy sędziego, najpóźniej jutro...

- Żywego sędziego?! - zdziwił się Rick.

- Tak, sprawy cywilne o sumy ponad 10 milionów kredytu nie mogą być rozpatrywane przez standardowy program sądowy.

Wszyscy na obszarze należącym, mniej czy bardziej teoretycznie, do Federacji, wiedzieli, że tylko zabójstwa i porwania są rozpatrywane przez żywych sędziów. Rick przez chwilę myślał, że może kogoś zabił; teraz odetchnął. Martwił się nie tyle o zabójstwo, co raczej o to, że dał się złapać. Po chwili dotarło do niego, co powiedział urzędas.

- Ponad 10 milionów?! - przerwał wywody dużego, znaczy, Wernera, o obrońcach płatnych i urzędowych.

- Tak, dokładnie... - rzut zapłakanego oka w notes - 22 i pół miliona na rzecz Hisat Co. jako odszkodowanie. I jakieś koszta sądowe, rzecz jasna, na rzecz Hyper. I grzywna za te sześć paragrafów. O, już siedem - uśmiechnął się nieznacznie, patrząc w notes - Doszło Nielegalne Lądowanie Pojazdu Kosmicznego.

- Dwadzieścia dwa i pół miliona... - Rick smakował te słowa, smakował, w końcu stwierdził, że ich smak jest ohydny - A można wiedzieć, za co ma być to odszkodowanie?

- Pan nie wie?! - teraz zdziwił się chudy - Zniszczył pan dwie naziemne stacje  przekaźnikowe dla satelitów Hisat E i F. Koszt naprawy, a w zasadzie odbudowy, stacji, plus koszt przestoju, wynosi według Hisat właśnie tyle. Pan nie pamięta?

- Eee... trochę... - Rick był twardzielem, przynajmniej za takiego go czasem uważano, ale było mu nieco miękko w okolicy kolan.

- Można sprawę rozwiązać polubownie - nagle wtrąciła się trolla.

- Słucham?? - chudy zdziwił się jeszcze bardziej.

- Możemy sprawę rozwiązać polubownie - powtórzyła trolla, mocniej akcentując „polubownie”. Po ludzku mówiła perfekcyjnie.

- Kto: my? - chudy zaczął się wkurzać.

- Hisat Co i pan Andreev. Właśnie otrzymałam pełnomocnictwa ze strony zarządu Hisat - trolla pokazała Wernerowi swój notes.

Werner przerzucił kody i zaczął grzebać w programach, mamrocząc coś pod nosem. Rick obserwował obu prawników, zachowując zewnętrzny spokój i próbując sobie gorączkowo przypomnieć końcówkę balangi. Sprzedał statek, potem... potem... a cholera wie, co było potem. Ale jak po pijaku mógł zniszczyć zasrane przekaźniki! Chyba go wrabiają... 22 i pół miliona, co za pierdoły.

- Eee... rzeczywiście... pani Meel ma pełnomocnictwo Hisat Co. - wymamrotał Werner, wyraźnie zły - Mam rozumieć, że powództwo cywilne zostaje wycofane?

- Tak - Meel wyraźnie się uśmiechała, aż jej się dołeczki w futerku robiły, a nie był to normalny odruch trolli.

- Przepraszam, myśmy jeszcze się nie dogadali - wtrącił się Rick - Może ja nie pójdę na ugodę...

- Zamknij się pan! - rzucił Werner. Gdy wkurzał się, wzrok mu się wyostrzał. - Sprawa przechodzi na poziom standard. Grzywna wyniesie... - parę ruchów notesem - 600 tysięcy kredytu plus koszta aresztu i procesu w wysokości 57 tysięcy. Płatne przed zwolnieniem z aresztu, po zwrocie pańskiej karty, panie Andreev ... z zamianą na 15 lat ciężkich robót, jeśli pan nie ma na grzywnę.

- A mam? - zainteresował się Rick.

- A co mnie to obchodzi?! - Werner jeszcze bardziej się wkurzył - Dość czasu przez pana straciłem. Pani ma coś jeszcze do mnie? Nie?! Żegnam państwa!

Werner zwinął notes, wbił go do kieszeni, i wyleciał z celi.

- Skąd wiadomo, że się dogadamy? - nieśmiało rzucił Rick.

Pani Meel wyłączyła uśmiech i spojrzała na niego, mrugając kilka razy. Na ogół oznaczało to rozbawienie, o ile Rick znał trolle... ale nie znał ich za dobrze.

- Polityka - powiedziała - Pan malowniczo wpasował się w lokalne przesilenie, panie Andreev... w przenośni i dosłownie. Pan niewiele pamięta? Mam chwilę, mogę panu trochę objaśnić sytuację.

- Będę wdzięczny - Rick postanowił być ostrożny.

- Siądźmy - wysterowała coś przy drzwiach, ze ściany wyskoczyło siedzisko.

Rick klapnął na twardą pryczę („a jej siedzisko ma tapicerkę!” odezwało się jego siedzenie; ktoś musiał mu nakopać w dupę, teraz poczuł). Postanowił jak najwięcej się dowiedzieć i do niczego nie przyznawać, na wszelki wypadek.

- Pan „używał życia” od 134 do wczoraj - zaczęła Meel - Wczoraj wieczorem sprzedał pan swój statek, transportowiec marki Future, mocno zmodyfikowany. Mam tu raporty z aresztowania i wypadku - spojrzała w notes.

- Pamiętam - Rick zastanawiał się, za ile sprzedał statek. I co to za historia z Hisat Co.

- Tak. Potem oblatywał pan statek z kupcem, Ajechanem Siedemnastym, grotem, i jakimś Jeelem Kranem, człowiekiem. W trakcie lotu zboczył pan w strefę chronioną, nad miasto. Pościg policji nie dał efektu, nie mogli strzelać nad miastem, a pański statek nie reaguje na blokady. Tu są cztery paragrafy z tych siedmiu, które panu Werner wlepił - Meel zamrugała - „Prowadzenie Pojazdu w Stanie Upojenia lub Uniesienia” też.

- Ale nic nie wiem o Hisat Co - zastrzegł się Rick - I to nie ja pilotowałem...

- Niech pan przestanie - Meel musiała się nieźle bawić - Tu są zeznania ich obu, a  Ajechan to tutejsza gruba ryba, niekoniecznie legalna. Trudno panu będzie się targować. Oni twierdzą, że pan się założył, że zawróci statkiem między tymi nieszczęsnymi przekaźnikami. Pan je pamięta? Nie? To były wieże z antenami łączy naziemnych i satelitarnych dla dwóch satelitów, bodaj jednego komunikacji ogólnej netu i drugiego - meteo. Każda wieża coś koło stu metrów wysokości i z pięćset metrów jedna od drugiej. Widziałam je jeżdżąc do mojego banku.

- I co? - Rick zaczął się po raz kolejny dziwić - Zawadziłem o którąś?

- Pan je obie ściął! - Meel mrugała jak najęta, gdyby była kobietą, rechotałaby jak żaba - Ma pan szczęście, że tam nie ma innych budynków i nikt nie zginął...

- Niemożliwe - Rick uważał się za doskonałego pilota, jak każdy. Obiektywnie, nie był najgorszy. - Jeśli tam było 500 metrów, to...

- Proszę, niech pan przestanie - nadal rechotała po swojemu - Według patrolu, który panu siedział na ogonie, pan miał 3 Mach. Podobno było słychać w całym mieście. Tu mam napisane, że policja chciała przebadać statek po wypadku, bo normalny Future w atmosferze Alraan 2 nie powinien przekroczyć prędkości dźwięku, tylko, że Ajechan nie pozwolił na grzebanie w statku. Pewnie mu się spodobał. A! policję gryzie też, że przekaźniki pan ściął, a pana Future nie bardzo się porysował. Już nie pana. Tak... - przestała mrugać - Podejrzewają wojskowy osprzęt,  nie znam się na tym. Mniejsza z tym. Dziwię się, że pan sprzedał ten statek... Pamięta pan wypadek?

- Nic nie wiem - Rick przyjmował wszystko bez drgnienia. O tym, że niewiele statków mogło się równać z jego Future w klasie „średni seryjny transportowiec międzyukładowy, lekko a może i nielekko zmodyfikowany” wiedział dobrze. Tylko co go podkusiło, żeby go sprzedać!

- Wyrżnął pan w ziemię koło wież. Tam dopadła was policja, pana zapuszkowali, trochę potarmosili przy tym, a Ajechana i Jeela nie, Ajechan wykręcił się nawet od grzywny, bo w sieci notarialnej sprzedaż statku jest zanotowana półtorej minuty po wypadku, a trzy minuty przed pana aresztowaniem. To panu daje pojęcie, kto jest kto, i kogo na jakie łapówki stać. I to wszystko o końcówce pana wyczynów na Alraan, panie Andreev.

- A pani reprezentuje właścicieli tych przekaźników? I wydaje się, że wszyscy są pewni, że się dogadamy, szczególnie ten Werner z Hypera - Rick czuł, że to nie koniec rewelacji.

- Tak, panie Andreev. Pan orientuje się w Regulaminie i układzie politycznym na Alraan 2?

- Noo... Wie pani, prosto z portu do hotelu... i dalej - Rick nie wstydził się, prawie nie, pijaństwa, rozpusty, czy ćpania. W tej chwili troszkę rumienił się z powodu swojej głupoty, a nawet Głupoty.

- Dobra! - Meel bawiła się setnie - Układy są takie: Alraan 2 był nasz od 52 lat. Nasz, to znaczy banku TT-drax. Z powodu kryzysu finansowego i pewnej  chybionej inwestycji nasz bank popadł w drobne kłopoty i musiał dać Alraan 2 i 3 w dzierżawę za  długoterminową pożyczkę. Trafiło akurat na korporację Hyper, ludzką...

- Ja wiem co to znaczy, pani się nie krępuje - Rick uśmiechnął się porozumiewawczo - Też nie lubię kapitalistów.

- A ja to kim jestem według pana? - Meel się zdziwiła, poznał to po pochyleniu tułowia, tą reakcję znał - Zarządzam potężną filią największego banku trolli... jestem kapitalistką i lubię kapitalistów.

- Ale Wernera pani nie lubi - Rick nadal się uśmiechał - Ja też nie.

- Tak. Ludzie są... pazerni. Uważają nas... i inne rasy... za głupców. A Werner robi tu rzeczy, które mi się nie podobają. Nasza polityka była... mniejsza z tym. Po prostu robię mu na złość, z błogosławieństwem innych firm i zarządów trolli. Oni, to znaczy jego korporacja, wypiera nas z tej części kosmosu. Są agresywni. A my nie umiemy... nie możemy się bronić... ale jesteśmy złośliwi.

- Pani zna konteksty historyczne słowa „troll”? - zainteresował się Rick.

- Nie bardzo. A powinnam? - Meel zaniepokoiła się, ręce jej drgnęły. Wiedział, że przeciętny troll przysłoniłby boki ciała. Ona nie była przeciętna.

- Nie, nie. Proszę mówić dalej.

Meel pomyślała chwilę.

- Pana sprawa to kopniak w Wernera. Jest tak: powództwo opiewało na 22,5 miliona kredytu. Pan ma na koncie, zablokowanym, rzecz jasna, nieco ponad 18 milionów. Koszt odbudowy obu stacji i przestoju wyniesie prawdopodobnie ponad 17 milionów. Zabierzemy panu, powiedzmy, 18 milionów - spojrzała w notes - Ciekawe, jak pan wydał wczoraj 2 miliony, szybki pan jest.

- Nie wiem - Rickowi znowu zmiękły kolana, dobrze, że siedział. Jeśli na koncie było 18 plus 2 wydane wczoraj (też był ciekawy na co) to statek sprzedał za marne 20 milionów - A może ja nie chcę tak od razu oddać 18 baniek, może wolę się procesować...

- Pan nie ma wyjścia, panie Andreev - zaczęła znowu mrugać - Bo my wygramy proces, a pan nie ma 22 milionów. Przeliczyć panu 4 miliony na lata ciężkich robót? Nie? No właśnie. A jeszcze koszta sądowe od takiej rozprawy...

- Tak, tak, rozumiem. Ale co ma do tego Werner i Hyper? - Rick wiedział już, że jest oskubany. Może trolle były słabymi biznesmenami (czy też bizneswomenami), ale on był jeszcze gorszy. Szczególnie gdy zachlał.

- Teraz Werner nic do nas nie ma... Dogadaliśmy się. Gdyby była rozprawa, to byłoby około 2 milionów kosztów, a to się pobiera w pierwszej kolejności, i Werner, jako p.o. prokuratora, miałby z tych pieniędzy swoje 30 procent, czyli jakieś 600 tysięcy. A teraz ma 6 tysięcy - od jej mrugania Rickowi już oczy wysiadały - Rano, gdy się dowiedział o sprawie, cieszył się podobno jak dzieciak...czy ja dobrze mówię?

- Bardzo dobrze - Rick pomału tracił zainteresowanie opowieścią. Kombinował, ile mu zostanie kredytu po tej całej awanturze. I jak odzyskać statek. I kiedy będzie obiad.

- A w południe 600 tysięcy przeszło mu koło nosa - Meel była chyba z siebie dumna - Dobrze mu tak...  To chyba wszystko o pana sprawie.

- Rozumiem pani zachwyt, ale to jest moje bankructwo - Rick postanowił pograć na litość - Bez pieniędzy, bez statku... Może moglibyśmy...

Meel zrobiła coś, czego nigdy u trolla nie widział - puściła oko!

- Może ja jestem futerkowa, ale nie radzę brać mnie pod włos.

Rick zamrugał, zaznaczył rozbawienie.

- Normalnie mógłbym spróbować flirtu, a tak...

Meel obrzuciła go spojrzeniem od stóp do głów, i prychnęła, zupełnie jak przeciętna kobieta na widok brudnego idioty, w porwanym kombinezonie, który opowiada niesmaczne dowcipy.

- Bardzo kiepski żart... - dobitnie pokręciła głową, to też nie był normalny gest trolli - Pan zostanie tu, czy wyjedzie? Tak czy owak, pan mi się podoba... w pewnym sensie. Jest pan otwarty i szczery, rzadko spotykam takich ludzi jak pan. Życzę więcej szczęścia na przyszłość, może się jeszcze spotkamy.

I poszła sobie. Rick wyciągnął się na pryczy. Teraz mógł rozpaczać do woli.

2

Tael-o-Rae poprawił się na nieprzystosowanym wielkim fotelu i wyłączył część oczu. Rozmowy z obcymi zawsze go denerwowały. Po wypadkach ostatnich tygodni, kiedy na przemian tracił i odzyskiwał nadzieję, miał dosyć wszystkiego. Wszystkich tych planet, miast, pieniędzy i obcych. A szczególnie obcych ludzi. Chciał wrócić do domu, do siebie, do swoich samic. Ale dom był daleko od Alraan, zajęty przez złych ludzi. Teraz musiał współpracować z innymi złymi ludźmi.

- Słuchasz mnie, czy nie? - wielki łysy facet naprzeciw Taela nie tyle siedział w fotelu, co raczej spoczywał, a być może nawet zalegał, geologicznie. Jak na ludzkie standardy był olbrzymi. Gdy stał, mogli patrzeć sobie w oczy. Tael rzadko widywał ludzi równych sobie, był Największym świstakiem.

- Albo słuchaj, co mówię, albo nie zawracaj mi głowy! - translator na blacie biurka  tłumaczył już nieźle ludzkie idiomy. Jeszcze miesiąc temu miał kłopoty, ale samouczenie działało jak należy, algorytm nie był przereklamowany. Teraz tłumacz chwytał kontekst odzywek wielkiego faceta w lot, oczywiście dopóki ten nie zaczynał kląć w kilku językach na raz.

- Słucham - Tael ogarnął wzrokiem pomieszczenie. To proste, gdy ma się tyle oczu.

- Powtarzam, mamy mało czasu - olbrzym był zły, jak zwykle - Brakuje połowy sprzętu i nie mam jeszcze załogi, a zostało mało czasu. Żeby wszystko szło OK muszę mieć więcej forsy, jasne? Za to co zostało, nie kupię żadnego porządnego wojaka, jasne?

- Rozumiem - Tael martwił się. Nie forsą, tej było dużo. Martwił się, czy dobrze zrobił, że wynajął właśnie tego człowieka. Nie miał wielkiego wyboru i nie miał czasu. Czas był najważniejszy.

- Macie przelać 3 miliony na moje konto, to ruszę z robotą - człowiek się trochę uspokoił - Im szybciej będzie przelew, tym szybciej pójdzie robota.

- Załatwię to jeszcze dziś - Tael miał dość rozmowy. Niech tylko ten facet pójdzie, wtedy będzie spokój.

- A, to jest inna gadka - olbrzym pojaśniał - Dobra, lecę organizować sprawy.

Łysol zatarł ręce, wstał i wyczłapał z pokoju. W drzwiach mruknął do siebie - Ale dupki...

Z bocznych drzwi apartamentu wskoczył Medon-o-Lae, prawa ręka (a u świstaka przednia chwytnia) Taela.

- Tael-o-Rae, nie lubię tego najemnika... tego Jonesa. On jest ciągle o coś zły. Ciągle chce pieniędzy. Czasem wydaje się, że jest... że jest...

- Słucham - Tael zogniskował spojrzenie na Medonie.

- Że jest głupi - Medon sam się zdziwił swoją odwagą. Właśnie kwestionował zdolności Taela, bo to Tael wybrał Jonesa. A Tael-o-Rae był w tej chwili Największy.

- Medonie-o-Lae, zaraz wstanę, więc jeśli TY nie jesteś głupi, możesz już zacząć uciekać - Tael tak naprawdę nie był rozgniewany, lecz z drugiej strony, co ten maluch sobie myśli...

Medon nie czekając na dalsze zachęty rzucił się jednym susem do drzwi apartamentu, błyskawicznie je otworzył i skoczył na korytarz. Zanim drzwi się zasunęły Tael usłyszał rumor. No nie, ten idiota znowu zapomniał o schodach-pochylni i spadł na pysk, chyba o pół kondygnacji w dół. Hotel w którym się zatrzymali był przystosowany dla różnych ras, ale nie dla świstaków. Jednak Medon nie był zbyt mądry, skoro trzeci raz zapomniał o schodach. Tael zawsze pamiętał, że z drzwi trzeba kicać, a nie normalnie skakać. Ale Tael był Największy.

Najgorsze było to, że odczucia małego Medona były zgodne z jego własnymi. Jones wydawał się głupi, choć był taki duży.

Tael wstał. Musiał przemyśleć pewne rzeczy, poradzić się maszyn. Może u ludzi siła i inteligencja nie szły w parze ze wzrostem?

3

Ryk syreny podniósł Ricka dobry metr nad pryczę. Klapnął na twardy blat i zerwał się na nogi. Cholera, aż mu zęby dzwoniły od tego wycia. I nagle - cisza. Drzwi otwarły się i weszło dwóch; znowu troll i człowiek, ale to byli gliniarze. Wycelowali gnaty i wyłączyli skaner drzwi.

- Ricardo Andreev Cb0198712 do zwolnienia z aresztu, do biura szefa - rzucił zwalisty facet.

- Yes, sir - Rick uderzył piętami.

- Nie dowcipkuj, pętaku, bo ci dołożymy - zastrzegł człowiek, raczej dobrodusznie.

Troll, sięgający mu do ramienia, nic nie powiedział, skrzywił się tylko i wykonał stary, bardzo znaczący gest bronią, znaczący zapewne „chodź no, chłoptysiu, tędy...”.

Poprowadzili go kilkoma korytarzami przez blok cel do części biurowej, wepchnęli do małego pokoju. Siedział w nim mały troll, glina.

- Paan Ricardo Andreev Cb0198712? - spytał mały.

- Tak - Rick zerknął przez ramię. Obaj strażnicy byli czujni, a lufy ich rozpylaczy z tej odległości wydawały się mieć ze 20mm, a to tylko HKG 4.5mm. Strach ma wielkie oczy.

- Zwroot depoozytuu - mały zerknął na stary terminal, bez holo - Buuty dwaa. Kaarta UNI. Br.. br... broonia maała Claauss 12. Oodblokoować koontaa. Tu poodpis.

Podsunął Rickowi skaner terminala. Rick przeczytał opis fantów i potwierdził każdą pozycję przyciskiem i odciskiem palca.

- Kaarta i aaa... aaa...

- Grzywna! - odezwał się facet za plecami Ricka; trudno było znieść powolność trolla.

- Tak - mały spojrzał przeciągle na człowieka, poklepał terminal, w ścianie otwarła się skrytka. Leżała w niej karta Ricka. Zerknął na wszelki wypadek za plecy i pomału sięgnął po  kartę, zamykająca się klapka prawie przycięła mu dłoń. Obejrzał spory kawał plastiku z ekranikiem, sprawdził pasek zasilania i wskaźniki.

- Przeelew 657 tysięcyy...

Położył kartę na skaner, połączył się z rozliczeniami. Forsa była odblokowana, stan 18743234 kredytki. Wystawił przelew na podane konto, pomacał kartę. 18086229, ładnie...

- Pootwierdzone - mały patrzył w terminal. Pomajstrował trochę, klapa w ścianie znów się otwarła. Teraz leżały tam buty i gnat Ricka. Wziął broń, sprawdził, oczywiście była rozładowana. Nawet nie pytał o ładowanie, było jasne, że musi sobie radzić bez pukawki, dopóki nie znajdzie ładowarki. Wsadził claussa do wewnętrznej kieszeni, ciężki miotacz upadł mu prosto na stopę. Niech to szlag... Kombinezon nie miał żadnej kieszeni w całości. Ubrał buty, wetknął miotacz za cholewkę, nie rzucał się bardzo w oczy. Zabrał kartę ze skanera, wsadził za drugą cholewkę.

- Woolny - mały zabrał skaner i odwrócił fotel.

- Chodź pan - człowiek za plecami zabezpieczył HKG i zapiął na pas. Drugi glina, troll, poszedł w kierunku cel.

- Szef chce z panem pogadać - zwalisty wyglądał na zmęczonego. Szli krytym, przezroczystym pasażem, z więzienia do komendy policji. Zachodziło małe, białe słońce Alraan. Na lądowiskach komendy co chwilę startowały i lądowały pojazdy.

- Jestem wolny, czy nie ? - Rick nie chciał wszczynać awantury, ale kombinował jak zwinąć te 18 milionów i zwiać.

- Teoretycznie tak - człowiek nie patrzył na niego.

- Teoretycznie... A w praktyce, to kto mnie pobił ? - gnaty Ricka czuły, że zwalisty mógł mieć coś na sumieniu. Wyglądał, jakby bicie ludzi mogło być jego zawodem, i pewnie było.

- A co? Może ja? - człowiek uśmiechnął się nieznacznie - Spokojnie, to nie my, to latacze. Wkurzyli się, jak im uciekałeś, nie mogli postrzelać, a potem zorientowali się, że tym, co mają, to mogą ci najwyżej zastukać do włazu. Więc gdy pacnąłeś w glebę, odegrali się...

- Powiedzmy - doszli do komendy, wjechali na górę. Kręciło się sporo ludzi i trolli, wyglądało jak w mrowisku.

- Mam pytanie... - rzucili na raz. Roześmieli się.

- Ty pierwszy - Rick kombinował jak zwiać, ale nic nie przychodziło mu do głowy. Mógłby próbować wziąć faceta jako zakładnika, miał granat - ale byłaby to próba samobójcza, nikt już nie negocjował z terrorystami, a postrzelać do nich każdy mógł do woli.

- Jakie na tym twoim Future było antygrav, bo podobno ciągnął jak smok - glina wykazał ludzkie uczucie, ciekawość.

- Główne? Zamiast czterech normalnych tarcz od Future jest sześć... od Cyklopa - Rick zawsze chełpił się swoim statkiem, już nie swoim.

- Ale gdzie to się zmieściło?! I moc zasilania...

- Tak, tak - zgasił zapał gliniarza - Powiedz, czemu zabraliście mi buty?? I czemu ten mały kaleczy się po ludzku, zamiast włączyć tłumacza?

- To trolle - roześmiał się strażnik - Kiedyś im jakiś naćpany wariat zadusił się takimi sznurkami od butów, tymi, no... sznurewkami...

- No i co? Ja nie mam takich.

- Ale od tego czasu wszystkim zabierają wszystkie buty - gliniarz westchnął - A tłumacz? Nie wiem. Kto pojmie tych małych...

Zlustrowała ich kamera i otwarły się przed nimi drzwi dużego gabinetu. W środku siedział siwy staruszek.

- Zostawcie nas samych - siwy uśmiechnął się do Ricka i gliniarza.

- Ta jest... - strażnik wyniósł się. Rick znowu zaczął kombinować nad ucieczką, ale w ręku starego niesamowicie szybko pojawiła się spluwa. Jezu, Cobra bez osłony spustu, jakby staremu niechcący wypaliła potrzebne byłyby nowe drzwi i ze dwie nowe ściany. Tylko skąd by wzięli nowego Ricka?

- Siadaj - siwy nadal się uśmiechał. Usiadł - Dawaj kartę i przelewaj te 18 milionów. Tu jest konto...

- A jak nie? - Rick domyślał się odpowiedzi.

- Ugoda nie ma mocy, dopóki nie zapłacisz, jeszcze możesz zgnić w jakiejś kopalni, czy stacji - stary ciągle się uśmiechał - Nie kombinuj! Bo potem okaże się, że podjąłeś próbę zabójstwa komendanta policji...

Rick ocenił szanse. Mógł wyjąć granat sięgając do buta po kartę - tyle, że Cobra przerobiłaby go w tym czasie na gulasz.

- Kartę mam w bucie - oznajmił ostrożnie.

- Czekaj! - komendant wstał i obszedł biurko, rześki staruszek przeszedł w małym gabinecie jak najdalej od Ricka i stanął parę kroków, z boku - Synu, jeśli chcesz dożyć mego wieku, to żadnych numerów i rób to powoli!

Rick wyjął kartę. Aż go świerzbiało, żeby może wejść dziadkowi rzutem na nogi, przewrócić go... głupi pomysł. Położył kartę na terminalu na biurku.

- Wiem, że to trudne, ale zaciśnij zęby i zapłać - stary przestał się śmiać.

Zapłacił. 86224 reszty - tyle co nic.

Komendant popatrzył na terminal, znowu się uśmiechnął, zabezpieczył Cobrę. Atmosfera nieco się rozluźniła.

- Przykro mi, ale pan ma taką reputację, że nie mogłem ryzykować - stary był uosobieniem kurtuazji, wrócił na fotel - Wiem, że miotacz ma pan rozładowany, ale odkąd jedna baba w areszcie odpięła sobie cyce i złożyła zgrabny ładunek kumulacyjny, który miał pomóc jej w ucieczce, to nikomu nie wierzę. A już szczególnie tym matołkom, moim ludziom, którzy pana sprawdzali. My tu nieczęsto miewamy takich gości, jak pan...

- A teraz pan się nie boi? - zainteresował się Rick.

- Teraz jest po zabiegu, pieniążki są u wierzycieli, a pan nie jest psycholem, żeby mnie atakować na darmo. Może pan iść. Dobra rada - niech pan nie szuka forsy, czy statku. Jego obecny właściciel nie lubi wścibskich i ma długie ręce, w przenośni oczywiście.

- To pan pracuje na wszystkie strony. Policja, trolle, mafia grotów...

- Nie - stary nie dał się zdenerwować - Pracuję w policji od 30 lat dla trolli, ten przelew to drobna przysługa. A z Ajechanem nie mam nic wspólnego, no, czasem sprzątam po tym kurduplu, ale nie mogę mu nic udowodnić. Na przykład, pan mógł zostać zmuszony do sprzedaży statku w sposób nielegalny - prochy, hipnoza... Tylko, że Jeela Krana znaleziono martwego dziś rano, a jeśli ktoś maczał w tym paluchy, to właśnie on, widywano was ostatnio razem.

- To czemu ja jeszcze żyję ? - zdziwił się Rick.

- Tutaj trudno pana zabić - roześmiał się komendant - Ajechanowi zależało na dobrym statku do szmuglerki, wybrał pana. Sam pan wie, nie opłaca się kraść pojazdy, kradzione lubią odmawiać posłuszeństwa, albo wybuchać, w zupełnie nieoczekiwanych momentach. Ajechan chciał mieć pewność, że statek mu nagle nie zwariuje. Wie pan, to grot, musiał być pewny - wolał zapłacić, to nie była wygórowana cena. Taka logika obcego. Co nie znaczy, że teraz nie zapolują na pana...

- Żegnam - Rick zebrał się do wyjścia. Obejrzał się zanim drzwi się zamknęły - A tej kobiecie udało się ze sztucznymi cycami?

- Połowicznie! - stary się wyszczerzył - Wysadziła jedną ścianę celi, ale ją rozsmarowało na drugiej. Do widzenia!

4

Gravis siedział przed wielkim oknem z widokiem na miasto. Widok był przepiękny - pomarańczowe słońce wschodziło znad granatowej linii chmur, białe  i pastelowe budowle miały kremowy odcień, cienie były głębokie, ciemnoniebieskie jak chmury, wszystko to pod zielonkawym niebem. Idealny landszaft, gdyby nie nieliczne słupy gęstego dymu nad miastem. Musiało nie być wiatru, bo dym szedł w górę w formie solidnych kolumn. W okolicy dymu można było dostrzec punkciki pojazdów latających, uwijające się jak pszczoły.

Ale Gravis nie widział miasta. W oknie dostrzegał głównie swoje odbicie - nieco pyzata gęba, małe szare oczka, głębokie bruzdy na policzkach i czole, grube usta. Nie mógł uważać się za piękność, fakt. Próbował zrobić minę pewnego siebie skurczybyka, ale też nie bardzo wychodziło. Sprawdził czas, zostało kilka minut do seansu łączności. Patrzył na swoje odbicie, a im dłużej patrzył, tym więcej widział rozbieganych oczu i trzęsących się podbródków. Zabrzmiał sygnał terminala, Gravis spróbował ostatecznie wziąć się w garść. Od każdej z tych rozmów mogła zależeć jego dalsza kariera, wszystko.

- Statek pana prezesa Suzuki nawiązał łączność, opóźnienie cztery sekundy - zanucił terminal. Na holo pokazał się Thomas Suzuki, siwy dystyngowany starszy pan. Pomimo nazwiska - żadnych śladów rasy żółtej, przeciętna rasa biała. I nieodłączne okulary, Gravisa zawsze ciekawiło skąd prezes je bierze, nikt nie używał okularów od ponad dwustu lat, mało kto w ogóle je widział, poza starymi filmami.

- Witam, Gravis - prezes patrzył uważnie ponad okularami, głos miał głęboki - Jak tam interesy?

- Witam, doskonale, panie prezesie - Gravis miał przemożną chęć stanąć na baczność, z trudem siedział w fotelu - Za kilka dni kończymy negocjacje z Radą świstaków, w zasadzie wszystko jest sfinalizowane, za tydzień rozpoczniemy uruchomienie wydobycia, pełna wydajność osiągnięta zostanie za... 10 tygodni. Montaż bramy rozpoczniemy natychmiast po dostarczeniu pierwszych elementów...

- Tak, tak, Gravis - Suzuki przymknął oczy - Pamiętaj, że akcja trwa już ponad miesiąc, koszta są monstrualne...

- Oczywiście, panie prezesie...

- Oczywiście, że są monstrualne? - Suzuki zimno się uśmiechnął.

- Nie... pamiętam nieustannie o kosztach, nowatorskie metody niosą pewne ryzyko, jednak negocjacje z pozycji siły są efektywne i, co zaznaczyłem w memorandum, długofalowe skutki naszej polityki przyniosą... - Gravis próbował przestać, ale nie mógł.

- Wystarczy! - Suzuki uciął przemowę Gravisa - Oczekuję raportu o wydobyciu za 10 tygodni. Co do bramy, techniczny twierdzi, że pierwsze transportowce z konstrukcją nośną wyśle za 5 godzin, lepiej żebyście mnie obaj nie zawiedli... Dokumentację akcji demonstracyjnych i negocjacji zrzucajcie tak jak dotychczas, na moje konto, nie chcę najdrobniejszych przecieków, przynajmniej na razie. Coś jeszcze?

- Czy możemy naruszyć rezerwę finansową? - Gravis z trudem wyartykułował pytanie, od którego tak wiele zależało.

- Dlaczego? - Suzuki spojrzał gdzieś w dół, na pewno sprawdza dane na notesie.

- Moim zdaniem, powinniśmy przekupić część Rady świstaków i wzmocnić naszą obecność na drugiej półkuli, dalszej od bazy. To wiąże się z wydatkami... - Gravis starał się być rzeczowy i przekonujący.

- Ty odpowiadasz za całą operację, Gravis. Użycie rezerwy to twoja sprawa. Zostaniesz rozliczony z całości, tylko nie radzę ci prosić o dodatkowe wsparcie w razie nieprzewidzianych okoliczności. To będzie twój problem. Pamiętaj, że ta planeta to skarb, nie wybaczymy ci, jeśli jej dla nas nie zyskasz. Do zobaczenia za trzy dni - Suzuki zniknął z holo.

Gravis odetchnął, dobrze wiedział, że Gedeon, planeta świstaków, to skarb. Złoża tantalu i niobu oceniono na największe i najłatwiejsze do eksploatacji w znanym wszechświecie. Jeśli konkurencja się dowie, zanim uda mu się opanować planetę - lepiej nie myśleć, co zrobią te sępy. To dzięki niemu, dzięki jego, dyrektora J. E. Gravisa zainteresowaniu, korporacja TekOne zwróciła jako pierwsza uwagę na zapomnianą planetkę i jej durnych mieszkańców. Tajemnica kosztowała życie dwu specjalistów, tyle, co nic.

Nadał udało mu się prowadzić akcję po swojemu. Nawet stary, czujny Suzuki był pod wrażeniem. Dobrze, że pozwolił użyć rezerwy, kończyła się amunicja do wszystkich rodzajów broni. Teraz dokupi jej ile zechce - a raczej ile znajdzie na czarnym rynku - i wkrótce będzie po wszystkim. „Przekupić Radę świstaków”, dobry pomysł, ale gdyby nawet była tu jakaś Rada, to i tak najchętniej „przekupiłby” ją paroma celnymi strzałami. Wszystko szło w jak najlepszym kierunku.

5

Przebrany i odświeżony Rick dojechał do kompleksu portu kosmicznego Alraan wieczorem. Najważniejsze były dwie rzeczy, naładować claussa, ewentualnie wykombinować inną spluwę, i odzyskać statek. Wypatrzył sklep z bronią, wpadł do środka. Całe spore pomieszczenie wypełniała broń w opancerzonych gablotach, w kącie siedziała starsza kobieta.

- Goni cię ktoś? - rzuciła od niechcenia, repetując strzelbę.

- Sam nie wiem... - Rick wolał nie wchodzić w szczegóły - Mam do naładowania Claussa 12, jak najszybciej, dam 500...

- Dawaj - sprzedawczyni wyciągnęła rękę. Rick delikatnie wyjął miotacz i położył go na zgrubiałej dłoni kobiety, pod czujnym okiem strzelby kaliber 50.

- Nie pukawkę, idioto, forsę... - babsztyl szczerze się ubawił.

- Karty ci nie dam. 250 dostaniesz teraz, 250 jak dostanę miotacz - Rick był twardy w tej kwestii, karty nikomu nie dawał.

- Dobra, masz samoobsługę - kobieta popchnęła terminal i wzięła miotacz.

Rick zapłacił 250, babsztyl poszedł do małego pokoiku na zaplecze i wsadził claussa do ładowarki, zapewne nielegalnej. W czasie tej krótkiej operacji Rick znalazł pod terminalem rezerwową broń sprzedawczyni, jakiś zwykły pistolet. Kiedy kobieta wracała, zaskoczyła ją w drzwiach lufa między oczami, Rick nie mógł patrzeć na takiego zeza.

- Wracam za dwie godzinki, ten pistolet pożyczam. Wcale mnie tu nie było, jasne? - Rick bardzo spokojnie zabrał strzelbę kobiecie.

- Jasne, nie uszkodź spluwy, to pamiątka... - kobieta nie tyle była przestraszona, co zła.

- W porządku - wychodząc Rick oparł strzelbę przy drzwiach i czmychnął na ulicę.

Teraz - statek. Rozumował tak: nowi właściciele najchętniej wylecieliby gdzieś daleko i tam przejrzeli i przerobili statek, ale nawet jeśli mogli to zrobić pomimo dochodzenia, przekupując dozór lotów i policję, to w zasadzie nie mieli osłon, praktycznie cała zakumulowana energia poszła na wczorajszą kraksę. A ten statek bez osłon stanowił łatwy cel, tak dla policji, jak i konkurencji. Żeby włączyć nadwymiarowy zasilacz statku i naładować system w locie, musieliby odlecieć na średnią-wysoką orbitę Alraan, a tego bez osłon woleliby nie robić. Dlatego ładują system na ziemi, a po odzyskaniu możliwości obrony i ataku - odlecą w siną dal, za zgodą władz lub bez niej.

Minął kilka barów, które pamiętał i wlazł do pierwszego, w którym nie balował, o ile go pamięć nie myliła, rzecz jasna. Napił się, zjadł gelemi. Opłacił jeden z terminali w barze, na pół godziny, i zaczął od próby aktywowania lokalizatorów na statku, ale nie miał złudzeń, na pewno zaekranowali Future, albo i już zdemontowali „pluskwy”. Spróbował szukać inaczej, jak detektyw, a nie jak tępy szmugler.

Dobrze, że w danych mieli tu porządek, plany miasta i portu były bardzo dokładne. Próbował korelować dostatecznie duży hangar, czy halę, ze zwiększonym poborem energii w rejonie i ewentualnie podglądać podejrzane obszary kamerami budynków i przemysłowymi (miał parę bardzo nielegalnych „łamaczy” na karcie, które nie takie programy rozłamywały; zarządzanie kamerami w mieście było zabezpieczone prehistorycznie).

Po niepowodzeniu, dwóch piwach i zapłaceniu za kolejne pół godziny, zmienił kryterium z dostatecznie dużego hangaru na odpowiedni obszar o pojedynczym właścicielu. Szło znacznie wolniej, bo musiał filtrować kilka baz danych naraz, ale znalazł dwa obiecujące tropy. Pierwszy okazał się jakimś lewym przedsiębiorstwem, które w wyciemnionym obskurnym biurowcu, teoretycznie składającym się z 300 lokali, produkowało coś nielegalnego, zużywając moc jak dla małego miasteczka. W podczerwieni widać było krzątaninę robotów i ludzi. Oszukali lokalnie liczniki mocy, ale nie pomiar ciągły na rozdziale miejskim, według którego Rick szukał, musieli komuś dawać w łapę. Drugi trop był gorący - duży budynek mieszkalny, teoretycznie najnormalniejszy pod słoneczkiem, z nielicznymi światłami w oknach. Tylko nigdzie nie widział najmniejszego ruchu, w żadnym z mieszkań dostępnych dla kamer z przeciwległego budynku. Moc pobierana w podejrzanym bloku wystarczałaby dla połowy dzielnicy - lub do prac przy Future i ładowania systemów statku.

Zaczął się zastanawiać, ile ma czasu na dotarcie do wskazanego przez komputer rejonu, gdy na podglądzie dach budynku otwarł się cichutko i wysunął się jego Future, pomału podniósł się na jakieś 20 metrów, i spacerkiem odleciał.

- Niech ich drapacz wyrucha! - zawył, aż ten i ów w barze obejrzał się zdziwiony

I po zabiegu. Policja ich nie wykryje, bo niski, wolny lot. Jeśli nawet zadzwoni i poda namiary, to zanim sprawdzą będzie fiuuu... i nikt już nie zobaczy jego Future. Ale bagno.

6

Tael patrzył na poobijaną, różnokolorową kupkę nieszczęścia, czyli na obolałego Medona-o-Lae. Ludziom posiniaczony świstak przypominał szarą rzeźbę abstrakcyjną, którą ktoś pochlapał różnymi odcieniami niebieskiego. I co zrobić z głupkiem, w końcu zabije się przez te schody. Trzeba będzie zmienić pokój, albo hotel, na bezpieczniejszy dla skocznego Medona.

Terminal zasygnalizował połączenie z zewnątrz. Tael przeniósł uwagę panoramicznego wzroku na holo, ale zanim zdążył potwierdzić odbiór, pojawił się jakiś człowiek. Popatrzył uważnie na Taela.

- Policja Alraan, pan Tael-o-Rae, świstak? - spytał sucho tłumacz.

- Tak - Tael troszeczkę się przestraszył.

- Czy pan zna Carla Jonesa SV8364723?

Tael spanikował, nie wiedział, co się dzieje. Co ma odpowiedzieć? Milczał zbyt długo.

- Proszę odpowiadać! Inaczej zablokujemy was w pokoju do czasu aresztowania i przesłuchania! - policjant zniecierpliwił się.

- Znam... to znaczy... on dla mnie pracuje - Tael zdenerwował się na dobre, ledwo dał radę artykułować odpowiedzi, świst oddechu zagłuszał gwizdy mowy.

- Tak myśleliśmy, miał wasz adres i dane na karcie - policjant uspokoił się - Można wiedzieć, co dla pana robił?

- Nie - Tael próbował się opanować - Co się stało? Narozrabiał?

- Nie żyje - człowiek patrzył uważnie w ośmioro oczu Taela - Został zastrzelony przed dwoma godzinami. Jakaś awantura o pieniądze. Czy pan mu dużo płaci? Bo ma wyjątkowo dużo forsy na koncie.

- To była zaliczka... - Tael był bliski załamania - Kto to zrobił?

- Nie wiemy i pewnie się nie dowiemy. Czy przypadkiem on nie uciekł z pana pieniędzmi?

- Nie, sam mu przelałem, koło południa - Tael miał dość.

- Dobra, na razie sprawdzamy okoliczności, was też. Proszę nie opuszczać hotelu - policjant rozłączył się.

Tael pomału uspokoił się, głośne gwizdy zeszły do poziomu normalnego poświstywania. Jones zabity, kupa pieniędzy utopiona, chociaż... może dałoby się coś odzyskać. Do tego potrzebował znowu kogoś wynająć!

Miał dosyć. Wszystko sprzysięgło się przeciwko świstakom.

7

Gravis wezwał do siebie Teda Koure i Ferxa, swoje „dwie prawe ręce”, jak to często powtarzał. Pierwszy przyszedł Ted, chudy, wysoki, straszy siwiejący brunet, w mundurze Ochrony TekOne. Były kapitan Marines, ekspert taktyki walk powierzchniowych i przestrzennych, nieoceniony w prowadzonej na Gedeonie kampanii. Co ważne, Ted kochał walkę, wojna była jego żywiołem. Wojna Gravisa była mu jak najbardziej na rękę, nie zadawał pytań i nie miał wątpliwości.

Gravis posadził go w fotelu, przy oknie z widokiem na miasto, musieli poczekać na Ferxa. Podyskutowali chwilę o widocznych w oddali ogniskach oporu, ostrzeliwanych z powietrza. Ted od razu zaczął narzekać na brak ciężkich pocisków powietrze - ziemia.

- Gdybyśmy mieli ze trzydzieści, czterdzieści Mustangów G10, w ostateczności G9, to w rejonie miasta byłoby po walce, a tak... ryzykujemy uszkodzenia pojazdów.

- Pamiętaj, Ted, że potrzebujemy tego miasta - cierpko uśmiechnął się Gravis - O ile znam się na broni, po twoich Mustangach pewnie trzeba byłoby połowę odbudować.

- W zasadzie racja - zgodził się Ted - Zresztą, tym co mają świstaki, nie mogą nam przeszkodzić. To jest poziom technologii ziemskiej sprzed stu lat, a nawet starsze rzeczy, z okolicy pierwszych wojen Millenium, plus trochę nowoczesnej broni, oryginałów i skopiowanej.

- Straty, mam nadzieję, dalej minimalne? - zaniepokoił się Gravis.

- Ogólnie tak, na poziomie dwu procent pojazdów latających i czterech procent naziemnych, trzy procent strat personelu bojowego - Ted mówił tak, jak przez wiele, wiele lat w sztabie Marines - Tylko w zasadzkach udaje im się nas dostać, czasem przy zmasowanych kontratakach. No, czasem przez brawurę naszych ludzi dochodzi do komplikacji...

Wszedł malutki Ferx. Mamrotał cały czas komendy do hełmu i grał koncert na trackach konsoli - uprzęży. Gravisa zawsze zastanawiało, jak można sprawnie poruszać się, mając pole widzenia zewnętrznego ograniczone do malutkiego podglądu, a wzrok i słuch zaabsorbowany przez aplikacje hełmu. Kiedy sam próbował używać kompletnego info, czyli hełmu i konsoli, przypłacił to wieloma siniakami i tragicznym bólem głowy. Cóż, potem nie musiał już tego próbować - dobrze opłacał tych, którzy mieli odpowiednie zdolności. Były one niemałe, bo Ferx potrafił chodzić jednocześnie kierując kilkoma projektami, pisząc programy i będąc w kontakcie z innymi ludźmi. Plotka głosiła, że Ferx potrafi nawet pilotować bez zbytniego uszczerbku dla „przerobu”, ale to wydawało się niemożliwe.

Ferx powoli zakończył dialog z hełmem, usiadł, ale nie przerywał pracy na konsoli, ani nie podniósł przyłbicy.

- Co u ciebie, Ferx? - rzucił Gravis.

- Wszystko OK, rozpracowujemy sieć miejską, ale idzie dość opornie, bo Ted rozwalił kupę elementów...

- No wiesz! - żachnął się Koure.

- Żartowałem - bez uśmiechu odparł Ferx - Poszłoby szybciej z siecią miejską i planetarną, gdyby zdjąć ludzi i zasoby z tego „kamuflażu”...

- Nie, nie, w żadnym razie! - zaoponował Gravis - Kamuflaż jest bardzo ważny. Nie zapominaj, że Suzuki patrzy mi na ręce. Muszę też mieć zabezpieczenie na wypadek przecieków do mediów.

- Rozumiem, ale moim zdaniem robimy wiele rzeczy na wyrost. Dla Suzukiego, rozumiem, tylko po co te tasiemcowe holo i filmy o świstakach, i ich poparciu - Ferx nie dawał za wygraną - Może lepiej zamiast robić to w wirtualu, niech Ted zorganizuje jakieś „rzeczywiste” objawy poparcia, czy kolaboracji...

- Ferx, ja mam inne rzeczy na głowie - Koure jeszcze bardziej zmarszczył i tak pomarszczone czoło - Mam tu niezłą wojnę i organizację obozów, a ty mi jeszcze propagandę chcesz odstąpić?!

- Spokojnie - Gravis myślał intensywnie - Czy znalazłbyś kolaborantów wśród świstaków?

- Raczej nie, strasznie się ciskają. Oni są dosyć solidarni przeciw nam, przecież wiesz jak podeszli do ultimatum, a teraz jeszcze są po dwu tygodniach przegranej wojny... - Ted uspokoił się - Poza wszystkim, ja też nie mam za wielu ludzi, niby kto miałby robić te „objawy poparcia”?

- Taa... - Gravis wpadł „na pomysł - Może siłą dałoby się paru zmusić do odegrania tego, co Ferx musi robić na wirtualu.

- Jakimiś torturami?? Do tego trudno będzie znaleźć ludzi, nawet wśród tych nielicznych zawodowców, którymi dysponuję. Można kogoś ściągnąć, ale to nie jest popularny sport, fachowcy są kosztowni - Ted skrzywił się z obrzydzeniem - Chyba szybciej i taniej, żeby Ferx się pomęczył nad wirtualem.

- Prochy?

- Wybacz, a skąd ktokolwiek ma się znać na miejscowych prochach?

- Racja. Ferx, robisz swoje. Ted, ty też. Co jeszcze?

- Trzeba zbadać dokładniej ten drugi kontynent, znaczy, ten zamieszkany, na południu. Mamy prawie kompletne rozpoznanie Nerki, czyli tego gdzie jesteśmy - Ferx uśmiechnął się - Przy okazji, czemu nie nazywamy porządnie tych nowych mórz i lądów, tylko kodujemy, czy numerujemy?

- Bo nie mamy czasu na głupoty - Gravis poczuł się zmęczony - Rozumiem, że Nerka to przez wygląd z orbity, a jak ludzie nazywają ten drugi?

- Niecenzuralnie - uśmiechnął się Ted - Wiesz jak wygląda z orbity...

Roześmieli się.

- Niech będzie Pałka - uciął Gravis - Co z tym rozpoznaniem?

- Tu mam komplet, tam bardzo niewiele. A jest silna poszlaka, że świstaki gdzieś mają schowane duże centra komputerowe, oby nie wojskowe. Przez ostatnie dekady kupili od ludzi kupę sprzętu komputerowego bardzo wysokiej klasy i mocy, a jakoś nigdzie tego nie widać - Ferx referował beznamiętnie - W sieciach go nie można znaleźć, a to jest duża rzecz i trzeba się tym zająć, bo może oznaczać kłopoty.

- Nie przesadzaj - Koure parsknął - Parę komputerów więcej, czy mniej, nie robi nam różnicy...

- To nie jest parę, to jest dwa razy więcej mocy, niż ma cała TekOne i siedem, osiem razy tyle, co widzę w ich sieciach. To były różne klastry, wysokiej klasy, dzisiaj dopiero sprawdziłem, że nic z tego nie widać, ani w sieciach, ani na mapach. Może są gdzieś na... Pałce.

- Eee, przesadzasz, komputery nie wyczerpują...

- Czekaj - Gravis przerwał Tedowi - Ferx, sprawdź co oni kupowali jeszcze w tym czasie oprócz komputerów.

- Daj mi minutę - Ferx przyspieszył na konsoli.

- Swoją drogą, mamy cztery satelity zwiadowcze? - Gravis odruchowo ściszył głos, nie chcąc przeszkadzać Ferxowi, który pokazywał, co profesjonalista może wycisnąć z sieci i jej baz danych, nawet jeśli to sieć obcych.

- Tak, ale jeden to złom, a drugi ma słaby transponder - Ted uśmiechnął się krzywo - Pamiętaj, że wojuję tylko tym co mam.

- Gdzie masz te satki?

- Jeden dobry lata nad nami i nad Pałką, ale przez to orbita nieefektywna, rzadko przekazuje dane, taka ogólna kartografia. Drugi dobry na ciasnej kołowej nad nami, ten ze słabą mocą też. No a ten ze słabą optyką, zwykłą szklaną! jest nad Pałką.

- Jeśli mamy komplet rozpoznania Nerki, to przesuń dwa nad Pałkę. Pomijając obawy Ferxa, trzeba rozpoznać dokładnie całość planety. A, jeszcze ta ich Antarktyda. Tam też trzeba posłać zwiad - Gravis czekał, aż Ferx skończy.

- Nie, tam nie trzeba - roześmiał się Ted - Na lodzie i pod nim niewiele się schowa, a ten pierwszy satelita właśnie ma południkową orbitę, najwięcej danych zbiera z „Antarktydy”.

Gravis lekko zdenerwował się. Powinien o tym pamiętać, chociaż nie, nie musiał. Ale powinien. Zmieszał się, przez chwilę marzył o posłaniu wszystkich pouczających go fachowców do krainy wiecznych lodów.

- Mam niewiele - Ferx przerwał milczenie - Kupili sporo sprzętu badawczego, ale jakby do biologii, trochę do materiałoznawstwa. Zresztą, nie znam się na tym... Wojskowego sprzętu nie widać, ale tym by się nie chwalili, może nie być śladów...

- Może robili badania podstawowe - Koure miał dość rozmowy o komputerach.

- Nie wierzę. Zbyt duże pieniądze w to włożyli, pamiętaj, że oni ciągle próbowali się podciągnąć do naszego poziomu techniki, to raczej coś użytkowego. Nie tylko broń jest użyteczna - zakpił Ferx.

- Za to jest bardziej skuteczna - odpalił Ted.

- Dobra, dobra - uciął Gravis - Coś jeszcze? Jak z żywnością, starcza? To dobrze. Co u Roberta?

- Nie wiem, siedzi na „Achillesie” i czeka na kolejną turę transportowców, z kawałkami bramy. Mają być za parę godzin.

- Mam nadzieję, że poradzi sobie - Gravis westchnął - Brama też z demontażu...

- Och, Robert jest mistrzem robienia czegoś z niczego, to majsterkowicz! - Ferx bronił kolegi, kierownika technicznego ich małej „kolonizacji”.

- Szkoda, że świstaki nie miały swojej bramy, byłoby taniej - Gravis rozmarzył się, koszt bramy nadprzestrzennej, nawet z demontażu, był olbrzymi.

- W sumie, to dziwne, że nie miały. Przecież przez parę dekad, i przy zasobach całej planety... - Ted zastanowił się chwilę - Jakby im specjalnie nie zależało. Na ogół są konsekwentni i uparci, choć tacy głupi. Dziwne... mogli wiele zyskać, choćby sprzedając niob przez bramę.

- Może woleli, żeby tacy jak my nie pchali się tutaj? - cierpko zauważył Ferx - Brama ułatwia kontakty w obie strony, wiesz?

- Starczy - Gravis miał dość mediacji między zgryźliwymi podwładnymi - Weźcie się do roboty, to coś stworzymy.

- Nowy, wspaniały tantalowo-niobowy świat - rzucił Ferx wychodząc.

8

Jazz szła korytarzem przez pokład czternasty, dyskretnie rozglądała się na boki. Wyglądała jak biedna dziwka z czternastki, normalne ciuchy, podgolone skronie, czoło z tatuażem. Jedyne, co odróżniało ją od koleżanek i kolegów po fachu, to ciągłe łażenie po pokładzie. Większość dziewczyn i chłopców stała podpierając ściany korytarza albo we wnękach pokładu, nie warto było męczyć się chodzeniem, klientów było dużo, więc rządziła podaż. Po pokładzie przelewał się może nie tłum, ale sporo ludzi. Niektórzy próbowali ją zaczepiać, mogła zniechęcić ich z łatwością, ale musiała wdawać się w rozmowy i obłapki, taka praca. Dobrze, że nie musiała dawać dupy w ramach obowiązków służbowych.

Na Lotos! Jak tu było paskudnie, Jazz znienawidziła ten habitat już w chwilę po przybyciu. Miał chore proporcje pomieszczeń i był strasznie ciasny, nie w sensie nadmiaru ludzi, ale po prostu wszędzie było nisko, wąsko i kanciasto, a Jazz lubiła przestrzeń. Przed G2 widywała tylko nowoczesne, czasem luksusowe habitaty, i to przeważnie z zewnątrz, nie od środka. A teraz zostało jej łażenie w tym syfie, w tę i z powrotem. Przynęta, cholera.

Trafiła na G2 po karkołomnej ucieczce z Marsa, gdzie krótka, choć owocna kariera złodziejki i headhuntera omal nie zakończyła się jej wykończeniem, przez innych zawodowców. Po prostu, któryś z kolei obrobiony palant miał uraz do policji, a lekką rękę do wydawania pieniędzy na zupełnie zbędne cele, na przykład, zafundował Jazz obławę z zabójców, na zasadzie „dajcie-mi-ją-martwą-albo-lepiej-żywą”. Wtedy okazało się, że tak w ogóle, to Jazz jest najlepszym killerem na Marsie, bo przetrzebiła solidnie pościg, zanim wyniosła się z planety. Tylko, że nie zdołała upłynnić większości towaru i uciekła praktycznie bez grosza; resztę forsy wydała na serię transferów i przelotów, żeby oderwać się od pogoni. Co udało się jej tak wyśmienicie, że do dziś nie mogła wrócić do normalnych światów...

G2 i jego bliźniaki z serii G terraformowały od trzydziestu lat dwie planety w układzie nazwanym Sunflower. To był niezły układ, bo aż dwie planety ziemiopodobne, tyle, że obie bez tlenu, za to jedna z cyjanami, a druga absolutnie niestabilna sejsmicznie. Większość z miliona mieszkańców habitatów G uważała, że prędzej i łatwiej można by terraformować Wenus, czy mnóstwo innych planet  - tylko, że te „łatwe” planety na ogół już leżały w czyjejś strefie wpływów, a Sunflower przeciwnie, daleko od czegokolwiek interesującego. Właśnie dlatego wybór korporacji Trident padł na te planety, a nie Wenus, czy układ Fin, czy inne, które leżały obok zamieszkanych światów. Na Wenus położył łapę Zarząd Federacji (sam nie inwestował; zachęcał i czekał, aż któraś wielka korporacja spoza kliki Zarządu weźmie się za to, ale po doświadczeniu z Marsem jakoś zabrakło naiwnych). Fin1 i Fin3 miały pod bokiem Fin2 - świat krabów. Teoretycznie kraby nie formowały pustynnych planet, za gorącej i za zimnej, i były z ludźmi w poprawnych stosunkach od dekad, ale...

Wtedy jakiś mądrala z Trident wymyślił, że można zacząć przeróbkę nowych planet daleko w kosmosie, i wybór padł na Sunflower. Tylko, że koszta transferu czegokolwiek tak daleko były wyjątkowo wysokie, więc wysłano habitaty z jednorazowym napędem i bez bramy, co uczyniło inwestycję znacznie tańszą - a z załogi zrobiło prawie niewolników. Teoretycznie z możliwością powrotu (statki Trident i niezależne czasem zaglądały na Sunflower), ale tylko teoretycznie.

Właśnie tego Jazz nie przewidziała, uciekając na G2: że powrót będzie pięć razy droższy niż podróż do odległego habitatu, i cena nie podlega negocjacji. Oczywiście, facet który ją tu przywiózł, zmył się na G3 zanim zorientowała się, co i jak, inaczej łeb by mu urwała i wróciła do Wspólnoty jego statkiem.

Od razu na kwarantannie uświadomiono ją, kto tu rządzi - oczywiście korporacja (tak jakby gdziekolwiek było inaczej...). Przy wycisku, jaki dostała za przemyconą broń, wkopano jej przez dupę wiadomość, że na G2 nie ma przestępczości i prywatna broń jest nielegalna, w przeciwieństwie do większości światów Wspólnoty. A wyjedzie, gdy znajdzie się statek, który zechce ją zabrać, i jeśli uiści odpowiednie opłaty i podatki. Nie ma pieniążków? Kogo to obchodzi? Jeśli chce zostać, proszę bardzo, tlen jest gratis, ale kto nie pracuje, ten nie je.

Najpierw zaczepiła się u naprawiaczy, w końcu technika była jej drugim żywiołem. Po paru awanturach i bijatykach (na przykład z ochroną doków, kiedy robiła rekonesans w sprawie zdobycia jakiegoś statku…), ktoś z ochrony Trident zwrócił uwagę Alexa, dowódcy małej „policji” habitatów, na dziewczynę, która radzi sobie gołymi rękami z dużymi facetami. Właśnie wtedy pobiła Jaśka „Bobo”, złamała sobie dwa palce, ale Jaśkowi drutowali szczękę; idiota myślał, że ma kłapacz z żelaza i nawet się nie uchylał. Alex popytał, popatrzył, i wziął ją do ochroniarzy; stwierdził, że taki fachowiec nie może marnować się u naprawiaczy.

W ochronie nie było źle, na ogół spokój, cisza, lekka praca za względnie dobre pieniądze, ale też okazało się, że nie jest tak porządnie, jak twierdziła korporacja. Przestępczość istniała jak najbardziej, wśród miliona zamkniętych ludzi oczywiście trafiali się psychopaci i przestępcy. Na jednego z nich polowała.

9

Rick spacerkiem wracał do sklepu z bronią po swój miotacz, głęboko wdychał świeże wieczorne powietrze. Nie miał się do czego spieszyć. Po dwunastu latach względnej wolności osobistej i finansowej, kiedy sam obmyślał szwindle i korzystał z profitów, jakie przynosiły (albo uciekał w popłochu), nagle znalazł się w punkcie wyjścia. Dokładnie, jak wtedy, po usunięciu z armii Federacji - miał za mało forsy, by robić to, co chce.

Pomiędzy rekinami tego dzikiego świata, chyba dla żartu nazwanego Wspólnotą, był płotką, dziesięć lat zajęło mu osiągnięcie statusu piranii. Teraz znowu był płotką - tylko wrogów miał znacznie więcej, niż wtedy. Z drugiej strony, może lepiej nie martwić się, może nie pożyć dostatecznie długo, by warto było sobie łamać głowę przyszłością. Na Alraan raczej nie powinien zostać, miał na pieńku z Ajechanem i policją, ten mały świat mógł się okazać za ciasny dla niego. A, jeszcze Werner, miejscowy zarząd też nie będzie Ricka kochał i bronił.

Trzeba wiać. Tylko dokąd i za co.

Na pewno tam, gdzie jego reputacja nie jest zbyt znana, a tłok gwarantuje anonimowość. Coś się znajdzie wśród tych kilkudziesięciu światów i habitatów, na których dało się znośnie żyć. Gorzej z tym „za co”, miał pieniądze na jeden niezbyt daleki transfer, potem zostanie mu tylko na skromne przeżycie. Cholera, miałby iść na etat? No nie, nie zrobił tego wtedy, nie zrobi teraz, prędzej z szarej strefy przemytu i szwindlu przejdzie na normalną przestępczość, albo wróci do najemnictwa. Chociaż wtedy referencje miał jakby lepsze.

To, że wyrzucono go dyscyplinarnie z armii nie przeszkadzało korporacjom, zawsze potrzebującym ludzi z doświadczeniem bojowym. Tego mu nie brakowało, trzy kampanie, odznaczenia, stopień podkomandora w wieku dwudziestu sześciu lat, i to po przejściu w międzyczasie do Floty z Marines; pasmo zwycięstw i sukcesów, okupionych strachem i bólem, czasem jego własnym. Aż do końcówki wojny na Fallside, kiedy nie wytrzymał, zresztą, zależy jak na to patrzeć. To była marna wojna, ludzi z ludźmi, w zasadzie powstanie jednej połowy Fallside przeciwko drugiej. Tylko, że ta druga połowa wezwała Federację, która skwapliwie rzuciła swoją armię na powstańców w ramach „pokojowej operacji rozjemczej”. Fallside pewnie jeszcze ze dwadzieścia lat będzie spłacać tę braterską pomoc...

Poza tym, że ludzie wykańczali ludzi, kiepskie były też warunki walk, ciągle na powierzchni, wszystko bezpośrednio. Wielu się załamywało, nawet twardzi weterani. Co innego utarczki z obcymi, w przestrzeni, czy na niegościnnych światach, nawet bezpośrednie, a co innego walczyć i zabijać innych ludzi, w prawie ziemskich warunkach. Niewielu to się podobało, Rick zaciskał zęby i robił swoje. Zresztą, poprzednie kampanie, przeciwko obcym, też mu się niezbyt podobały, ale nie afiszował się z tym - zbyt wielu miał ksenofobów wokół siebie, nie warto było.

Choć do armii brano takich, którzy nie byli skłonni wczuwać się w położenie wyparowywanego funga, czy człowieka, to każdy miał ręce, nogi i ludzki mózg, i doskonale wiedział co czuje ranny, czy zaszczuty człowiek. Stąd wojna na Fallside była dla większości koszmarem, w porównaniu z walkami z obcymi, szczególnie tymi bardziej „odległymi” biologicznie, jak groty, czy fungi.

Rick uważał się za wyjątek, myślał, że „gatunek” przeciwnika nie robi mu wielkiej różnicy - do dnia kiedy leciał transportowym Vikingiem po pluton zwiadowców i zobaczył wioskę... Gdyby leciał wysoko, może przeleciałby dalej, zabrał oddział i teraz byłby admirałem Federacji... Ale tego dnia szedł nisko nad lasem, między wzgórzami, bo chociaż powstańcy przegrywali, w tym rejonie ich aktywność była spora, nie chciał ryzykować życia swojego i zwiadowców pod koniec wojny.

Traf chciał, że wyszedł spomiędzy wzgórz prosto na wioskę, której jakoś nie było na mapach. Viking zrobił kilka uników i przyspieszył, Rick niewiele zdążył zobaczyć i dopiero po dwu, trzech kilometrach skojarzył, że Viking nie powinien tak szaleć nad byle wioską. Wtedy zwolnił i zapytał, co się dzieje - Viking stwierdził prawdopodobną koncentrację przeciwników w wiosce, gdyby miał odbezpieczone wyrzutnie, miał chęć rąbnąć połową posiadanej amunicji.

Teraz Rick zbaraniał na dobre - jaka koncentracja? Jakie „siły żywe”? Zwolnił jeszcze bardziej i zaczął odpytywać Vikinga, okazało się, że komputer taktyczny zobaczył w wiosce koło stu zamaskowanych ludzi. Coraz dziwniej - jeśli tam było stu powstańców, to na jakieś 95% Rick z Vikingiem byliby kupą złomu. Taki oddział musiał mieć cięższą broń!

Rick zdecydował się zawrócić i ostrożnie zbadać wioskę - wahał się, nie był pewien, czy Viking ma rację, ale mogło coś być... Podleciał z innego kierunku, wyskoczył znad wzgórza z palcami na spustach - pusto. Zrobił zwrot i przyjrzał się dokładniej. Obaj mieli rację, wioska była pusta, tylko wszędzie leżały, STYGŁY ciała... które Viking zinterpretował jako ludzi w maskowaniu termicznym. Setka ciał, mężczyźni, kobiety, dzieci. Zawisł i patrzył; żadnych śladów walki, dymu, nic. Po prostu trochę budynków i sto poszarpanych trupów. Zwiadowcy tędy przeszli... Widział wiele zniszczonych w walce osad, ale nie tak eksterminowanych i nie ludzkich. Chociaż... Już widział takie rzeczy, dawno, bardzo dawno temu, koło internatu, po zamieszkach, wtedy, kiedy zginęli Tom, i Dask, i Ira...

Czerwona mgła na chwilę przesłoniła mu wyświetlacze hełmu, nie wiedział, kiedy w głowie powstał mu plan. Nie zwracając uwagi na ryzyko, włączył całe maskowanie jakie miał, ustawił systemy obrony na maksimum i podniósł Vikinga na kilka kilometrów, przyspieszając w stronę zwiadowców.

Namierzył ich z pięciu kilometrów, nie kryli się zbytnio. Musieli go słyszeć, może mu pomachali, słabo ich widział w lesie. Zamiast zwolnić i podejść do nich, zanurkował Vikingiem i zaczął meldować do bazy pełną mocą, otwartym tekstem jakieś idiotyczne rzeczy, że widzi zwiadowców, podchodzi do nich i inne takie bzdury. Po czym wyprowadził Vikinga nad zwiadowcami z nurkowania, przerwał transmisję, i pognał przed siebie, przytulony do ziemi.

Zwiadowcy pewnie zdziwili się, czemu przeleciał, a nie siada koło nich, a może myśleli... zresztą, nikt się nie dowie, co myśleli o jego przelocie, bo po chwili wyparował ich ultra-laserem jeden z nielicznych rebelianckich małych satków - jednorazówek, z niskiej orbity, a po trzech minutach poprawiły w to miejsce trzy ciężkie pociski kasetowe. Peleng rebelianci mieli pierwsza klasa... Po zwiadowcach zostało pół kilometra lasu przerobionego na wykałaczki, ze szklistym, chrupiącym dołkiem w środku.

Komisja armii badająca ten godny pożałowania wypadek miała chęć Ricka ukrzyżować jako zdrajcę, ale że Viking zapisał obraz wioski, rozeszło się to wśród personelu, a według regulaminu w zasadzie był winny tylko wykroczenia, więc całej sprawie dla dobra armii i morale ukręcono łeb. W zamian za trzymanie buzi zamkniętej na kłódkę, Rick został tylko wyrzucony z wojska, zamiast dostać sto lat ciężkich robót.

Spodziewał się, że wioska trupów będzie go nawiedzać w koszmarach - ale nie, przyśniła mu się raz czy dwa. Częściej śniło mu się, że stoi w lesie wśród żołnierzy w lekkich kombinezonach bojowych, słyszy huk naddźwiękowy; wszyscy stoją jak zaczarowani, Rick chce coś powiedzieć, ale nie może, czas jakby się zatrzymał. Trwa to długo, za długo... i nagle robi się tak strasznie jasno. Budził się zlany potem i tłumaczył sobie, że wyparowany nic nie czuje, że to były bestie, nie ludzie... Niewiele pomagało, nie nadawał się na kata.

Po dymisji zabiegali o niego różni ludzie - szefowie korporacyjnych „armii”, paru bossów półświatka. Słał wszystkich do diabła, marzył o wolności, o końcu wykonywania cudzych brudnych planów. Tyle, że sam nie wiedział co robić, coraz bardziej pijany i zły na cały świat - a wtedy stało się parę rzeczy na raz.

Po pierwsze Rick obił jednego z kolejnych nagabywaczy chcących go zwerbować, mafiozo był wyjątkowo namolny, a Rick wyjątkowo naćpany. Problem był w tym, że gość zmarł następnego dnia, nie odzyskawszy przytomności. Rick rozsądnie wyniósł się z Ziemi na kilka godzin przed tym faktem, wydając resztkę pieniędzy na łapówki i ucieczkę. Wylądował na ToG, dużym, bogatym (i drogim) świecie praktycznie bez grosza.

Po drugie, mniej więcej w tym samym czasie jakiś pacyfista dostał do ręki dane o „akcji” Ricka na Fallside i radośnie je opublikował. Zanim wyjaśniło się, kto jest winny przecieku, armia uznała, że to Rick wypaplał tajemnicę, i po cichu wyznaczyła go do odstrzału. Przeżył dwa zamachy i rozwalił trzech killerów na ToG, ale nie miał już gdzie i za co uciekać. Wiedział, że szuka go cała policja planety i habitatów, i miejscowi zabójcy. Ktoś potem twierdził, że paru przybyło na ToG z innych systemów, czyli jego głowa była dość cenna. Po drugim zamachu zdał sobie sprawę, że zostały mu godziny, nie dni. Wtedy zadzwonił Henry...

O, sklep z bronią, trzeba odebrać miotacz.

10

Tael umówił się na rozmowę z oficerem policji Alraan, jakimś A.Toscani, który prowadził sprawę Jonesa. Człowiek łaskawie przyjął do wiadomości tłumaczenia Taela i odblokował kartę świstaka. Mieli spotkać się wieczorem w restauracji hotelu, bo na mieście trudno było znaleźć lokale dla niehumanoidów. Medon-o-Lae wyjął z szafy kombinezon Taela, w zasadzie wewnętrzną część pełnego skafandra, wystarczającą by wygodnie i bezpiecznie przebywać poza hotelem. Na wszelki wypadek. Tael wtłoczył się w lekką zbroję, wrzucił do kieszeni swoją kartę i tłumacza, zakazał Medonowi wychodzić z pokoju, po czym pokicał w szeroki świat.

- Witam - człowiek był malutki, łysawy, przeciętny, dopiero po chwili Tael zwrócił uwagę, że jest bardzo dobrze ubrany. Świstaki nie zwracały wielkiej uwagi na strój, na Gedeonie używały na co dzień tylko uprzęży z kieszeniami, czasem kombinezonów ochronnych. Dopiero kontakty z obcymi uświadomiły im, co znaczy strój, moda i jak ważne jest to, co zakłada się na siebie.

- Dzień dobry - Tael położył tłumacza na blacie. Kurtuazyjnie otworzył hełm i kucnął przy stoliku. Człowiek rozejrzał się po sali, odprawił pająkowatego robota robiącego za kelnera, odnalazł pulpit sterowania loży w której siedzieli.

Toscani usiadł na standardowym krześle, zamknął ściankę ich wnęki ze stolikiem, po czym wyciągnął z matowego garnituru kartę, notes i jakieś przystawki do notesu. Tael już miał żartobliwie spytać, czy będą to jeść, ale w tym samym momencie człowiek bardzo bystro i chłodno spojrzał mu oczy, i dał ręką znak „stop”. Świstak nieźle już poznał gesty innych ras w ciągu różnych podróży, kłopot był w tym, że jego chwytnie nie były standardowym „wyposażeniem” ras rozumnych, i Tael nie próbował nawet odwzajemniać różnych uniwersalnych gestów, na przykład „OK”. W porę przypomniał sobie, że może inaczej pokazać, że rozumie człowieka, wyraźnie chcącego zachować dyskrecję, i pokiwał głową.

Toscani poustawiał swój sprzęt i spojrzał jeszcze raz na Taela. Duża owalna głowa z gładkim pyskiem, czy też twarzą, znacznie większą niż twarz człowieka, cały łeb jasnoszary, pokryty cienkimi bliznami, a może to zarys łusek? Brak nosa czy ust, tylko oczy. Dwie boczne pary mniejszych strzygły na boki - pozostałe dwie ciężko wpatrywały się w człowieka. Jakieś ziemskie zwierzę miało trochę podobne oczy... dinozaury? Czy kameleony? Ciche poświstywanie - szczeliny oddechowe, gdzieś na „plecach”, tłumione przez kombinezon. Ciężki korpus, na łapach nieco podobnych do kangura, zwężający się jak kropla, w gruby krótki „ogon”. Trzy chwytnie, środkowa znacznie większa i silniejsza, niż dwie boczne, dla ludzkiego oka wszystkie wyrastające nieco za wysoko, nieproporcjonalnie, za małe. Były jak skrzyżowanie ramion z mackami, rozchodziły się na końcach w makaronowate palce.

Wpisał w notes komunikat i wysłał go do tłumacza obcego, postukał w urządzenie dla zwrócenia uwagi Taela.

Świstak nerwowo spojrzał na pudełko tłumacza, „5 minut rozmowy o głupotach, potem interesy”. Kiwnął głową, Toscani zaczął bredzić coś o pogodzie, żartować o pracy policjantów, jednocześnie chłodno taksował obcego.

Cały wieczór myślał, co zrobić z tymi świstakami, przy okazji przejrzał szczupłą bazę danych o tej rasie, jaka była dostępna na komendzie. Ciekawe, że o świstakach było bardzo mało informacji, jak na tak dawną ich obecność we Wspólnocie. Tylko o żaglach było mniej, ale to był świeży i problematyczny kontakt. O grotach, czy krabach, i ich światach, były gigantyczne bazy danych - o świstakach ułamek tego.

Próbował wywnioskować coś z wyglądu Taela; świstak był wyjątkowo duży, albo dane na komendzie były fałszywe. Kombinezon miał porządny, wyglądający nowocześnie i solidnie. O cholera, za solidnie! Pod cienką powłoką rysowały się płyty, tylko przeguby się zginały. Toscani próbował nie okazywać zdenerwowania, ale tętno mu skoczyło. To był problem i ryzyko w interesach z obcymi - nie wiadomo było, czego się bać, a czego nie.

Gdyby człowiek przyszedł na biznes lunch w zbroi i z karabinkiem, każdy rozumiałby intencje, ale co znaczy opancerzony, hermetyzowany kombinezon świstaka, Toscani nie wiedział. Normalna ostrożność, sugestia, czy wstęp do ataku? Czy otwarcie hełmu to dobrze? Raczej tak, gdyby Tael coś knuł, nie rozhermetyzowałby lustrzanej przyłbicy, nie naraziłby oczu na atak.

Oficer zaczął się uspokajać, paplając nieprzerwanie, gdy notes pod jego ręką brzęknął. A jednak! Pluskwy są wszędzie. Próbując podtrzymać rozmowę Toscani zaczął namierzać pozycję - ozdoba na ścianie wysłała kodowaną paczkę danych, teraz znowu udawała niewinną kompozycję. Obejrzał ją uważnie, dając znak świstakowi, żeby siedział na miejscu - wypatrzył dwie kamery, standard. Pluskwa raczej ludzka, pewnie mafijna. Policyjne sam wyłączył, były w oświetleniu. Wyciągnął mały przyrząd, dziabnął w soczewkę, aż coś zaskwierczało.

Usiadł przy stole opowiadając z rozbawieniem o ludzkim jedzeniu, Tael, a w zasadzie tłumacz, wtórował mu chichotem. Wysłał komunikat, że muszą jeszcze popaplać, na co Tael z rozmachem przytaknął głową.

Świstak rozumiał, że ten mały facecik musi mieć coś ważnego do powiedzenia, jeśli tak gorliwie unika podsłuchu, czyli rozmowa była raczej prywatna. To dobrze rokowało, Tael chciał odzyskać zaliczki przekazane Jonesowi, jeśli nie drogą oficjalną, to łapówką. Poza tym człowiek zachowywał się profesjonalnie i rozsądnie, Tael nie pomyślał o podsłuchu.

Czyli w pewnym sensie ten mały człowiek był od niego mądrzejszy, trudno było się z tym pogodzić, ale takie były fakty. Dopiero oswajał się z myślą, że u ludzi statystycznie masa i objętość układu nerwowego nie wpływała na jakość pracy mózgu i umysłu - wprost przeciwnie niż u świstaków. Jaki ten świat dziwny... Teraz miał inną zagadkę: skąd ludzie wiedzą, kto jest mądrzejszy, a kto głupszy, skoro geniusze i idioci są u nich nieodróżnialni fizycznie.

- Wydaje się, że możemy przejść do sedna - Toscani przerwał kolejny dowcip nie podając puenty - Stu procent pewności oczywiście nie mam, ale chyba nie ma tu więcej podsłuchu.

Tael zogniskował wszystkie oczy na policjancie.

- Domyślam się, że jesteście tu w ciemnych interesach, a przy tym macie kupę pieniędzy, jeśli męt jak Jones dostawał taką forsę - ciągnął Toscani - Moja propozycja jest taka: puszczę was za odpowiednim wynagrodzeniem, bo wydaje mi się, że macie czym płacić, a zamieszanie w długie i bezsensowne dochodzenie jest wam nie na rękę...

- Jasne, jeśli odzyskam pieniądze włożone w Jonesa - Tael ucieszył się, człowiek sam wyszedł z propozycją, którą świstak chciał mu przedstawić.

- To da się zrobić - Toscani wyraźnie był przygotowany - Za dziesięć procent tej sumy forsa może zginąć z depozytu, sprawę puści się na jakiegoś złodzieja z sieci, tak, żeby nikt nie wiązał tego z wami, czy ze mną. Oczywiście i tak będziecie podejrzani, radzę wynieść się z Alraan gdzieś daleko.

- Mam jeszcze jedną sprawę - Tael postanowił zaryzykować - Potrzebuję kogoś na miejsce Jonesa. Jakiegoś sprytnego człowieka z wojskowym doświadczeniem, może lepszego niż Jones... i mądrzejszego... jeśli pan ma dostęp do odpowiednich danych...

Toscani jeszcze uważniej przyjrzał się świstakowi. Tael szukał najemnika! Nooo, jeśli Jones miał być mądrym wojskowym, to każdy może być... ale niech tam... za pieniądze można wszystko.

- Dobra, dam wam wejście do odpowiednich danych, ale to już wasza sprawa. I nie przychodźcie z reklamacją, kiedy wasz następny cyngiel da się zabić, jak ten tuman! - Toscani zaczął grzebać w notesie. Poprosił, żeby Tael wyjął swoją kartę i przesłał mu trochę danych.

- Tu są kody do bazy danych o podejrzanych i przestępcach, może tam coś znajdziecie. To jest wejście po policjancie, który dziś został zwolniony, będzie czynne dziś, może jutro. Znajdźcie sobie sami jakiegoś najemnika.

- Ile to kosztuje? - ostrożnie spytał Tael

- Firma stawia - uśmiechnął się Toscani - Biorę 500 tysięcy za spadek po Jonesie, reszta jest gratis.

- Czyli Jones miał 5 milionów!? Sziiwiiuusiiaauu... - Tael nigdy nie klął przy tłumaczu, więc ten nie załapał, o co chodzi, ale gwizd świstaka było słychać przez kombinezon. Policjant z lekka odskoczył i sięgnął do kieszeni, ale opanował się, widząc, że obcy siedzi spokojnie.

- Co jest?! - rzucił nerwowo.

- Jones miał za to kupić pewne rzeczy, ale...

- Ale zrobił was w konia, oszukał? - dokończył Toscani

- Na to wygląda... - Tael zrozumiał, że stracił mnóstwo czasu i sporo pieniędzy.

- Trzeba patrzeć ludziom na ręce - protekcjonalnie rzucił policjant - Gdyby Jones był sprytny, uciekłby z tą forsą, a nie wdawał się w głupie bójki.

- No właśnie, czemu pan nie weźmie po nim pieniędzy i nie ucieknie? - Tael szybko się uczył.

- Zbyt wiele mam do stracenia - Toscani uśmiechnął się - Tutaj pięćset tysięcy to długie, nudne, dostatnie życie, a ucieczka z cudzymi 5 milionami oznacza na ogół życie ekscytujące i bardzo krótkie... Dziękuję, zostanę.

- Dziękuję za pomoc - Tael wstydził się, że Jones go podszedł, miał ochotę uciec.

- Dzisiaj jeszcze pozałatwiam wszystko. Instrukcje są na karcie. Mam nadzieję, że wszyscy będziemy zadowoleni... Koniecznie wyjedźcie z Alraan. Żegnam - po czym Toscani zebrał swoje zabawki i wyniósł się z restauracji.

Tael został z ponurymi myślami, wpatrując się w swoją kartę jak w bombę. Poszło nieźle, ale co dalej...

11

Raal-o-Nae kucał razem z innymi świstakami w centrum dowodzenia. Patrzyli po sobie niespokojnie, nie było powodów do radości. Przegrywali wojnę, inaczej być nie mogło, ale to oznaczało dużo więcej niż niewolę. Patrzył na swoich towarzyszy, elitę świstaków, największe sztuki ze wszystkich Stad. Podzielili się na kilka grup, według strategii jakie reprezentowali. Stary Fiil kończył przemowę o konieczności zaalarmowania ludzkiej opinii publicznej.

- Oni są nieobliczalni, ale cenią życie, nie dadzą przyzwolenia na wykończenie nas wszystkich - perorował.

- Szczególnie, gdy dowiedzą się o Przygotowaniu! - z sarkazmem rzucił Laot - Na pewno ich władcy poprą nasze plany i powstrzymają tych najeźdźców. Czy może raczej Federacja i inni też rzucą na nas swoje armie?

- Spokój - Raal miał dość kłótni - Nie wiemy jaka może być reakcja ludzi, to jasne. Wszelkie próby modelowania dają rozbieżne wyniki, więc po prostu nie mamy pojęcia, co się stanie, jeśli ogłosimy naszą sytuację całej ludzkości. Jest tak wiele zmiennych, status tej korporacji, nasza izolacja, cenne zasoby, nieuniknione ujawnienie naszej tajemnicy... Ktoś podejmie ryzyko poinformowania ludzi o tym wszystkim? Poza tym musielibyśmy wysłać posłańców, nie mamy łączności, a zostało tylko kilka statków z napędem przestrzennym, nie wiadomo, czy warto...

- Może poprosimy o pomoc nie tylko ludzi - Fiil był jednak strasznie asekurancki, nawet jak na świstaka.

- Kogo? - Raal gorzko splótł chwytnie - Fungi mają już dość podjazdowej wojny z ludźmi, a poza tym są za wolne decyzyjnie, by nam pomóc. Inni też nie będą za nas nadstawiać głowy... czy co tam mają zamiast głowy... Poza tym wtedy z pozycji ginącej rasy przejdziemy na pozycję koalicji agresorów, i wszyscy ludzie ruszą na nas. A jeśli nie udało się powstrzymać ludzi fungom, a kiedyś grotom i krabom, to nasze szanse są żadne.

- Więc co? Mamy po cichu wyzdychać? - Laot był inny, był duży i młodszy, chwytnie i nogi skurczyły mu się... czyżby do ataku? Starsze świstaki obserwowały go ze zdumieniem.

- Tego nie powiedziałem - Raal zawsze był spokojny - Moją nadzieją jest Tael, jest Największy, ma zasoby i wie co stanie się tu za parę miesięcy. On może nam pomóc, musimy czekać na jego ruch. Przecież orientuje się w naszej sytuacji, musimy bronić się i utrzymywać tajemnicę.

- Tylko patrzeć jak obrona nam się załamie - odezwał się Niid, starszy strateg - Ludzie mają nad nami miażdżącą przewagę techniczną. Ostatnio ich ataki osłabły, ale od wczoraj zaczęli z nową energią, może dostali wsparcie albo jakieś uzupełnienie zaopatrzenia. Przy takim natężeniu walk wykończą nasze wszelkie systemy obronne w ciągu kilku tygodni.

- I wtedy zamkną nas w obozach i zapędzą do kopania? - upewnił się Raal

- Tak, chyba tak, właśnie zaczęli montować bramę przy tym dużym statku. Dla nich liczą się tylko metale. Wydaje się, że muszą mieć kogoś do wydobycia, transportu i przerobu. Tak twierdzi wywiad i nasłuch.

- Czyli ludzi jest niewielu? - spytał Laot

- Trudno powiedzieć - Niid był ostrożny - Nie wiemy ilu jest na statkach w przestrzeni. Szacujemy, że ludzi jest od kilkuset do kilku tysięcy.

- Czyli nawet jeśli będą okupować Gedeona, to wyłącznie symbolicznie - stwierdził Raal - Z tego wynika, że problemem nie jest najazd, ale czas i konieczność zachowania tajemnicy. Nas są setki milionów. Trudno powiedzieć, ilu świstaków zginie w walce i podczas okupacji, ale nie możemy dopuścić by zginęli, praktycznie, wszyscy...

- Łatwo ci mówić, bo jesteś... jesteśmy bezpieczni... - Laot przestraszył się tego co powiedział. Zapadła cisza.

- Przypomnę ci to w swoim czasie - Raal był opanowany - Na razie proponuję poczekać na Taela, wyłączyć Centrum i pilnować, żeby nikt nie dowiedział się o Przygotowaniu.

- Nie będzie łatwo potem włączyć Centrum, nawet jeśli coś powstrzyma ludzi - gwizdnął Fiil.

- A z czego zrobisz drugie, jeśli ludzie odkryją i rozwalą nasze Centrum! - Raala zaczęło w końcu trochę ponosić wobec postawy Fiila - Musimy je jak najlepiej zamaskować. Stacje Przygotowania też wysadzamy. I opóźniamy ludzi, jak tylko się da. Zgoda?

Nie było innego wyjścia.

12

Rick pchnął drzwi sklepu i wszedł do środka.

- Cześć - rzucił do sprzedawczyni.

- Cześć - coś w jej postawie, w głosie, obudziło w nim czujność. Płynnym ruchem wyjął „pożyczaka”, odbezpieczając go, a jednocześnie rzucił się do kobiety i w prawo. Ryzykował wyjście na strachliwego głupka (nie pierwszy raz), ale po malutkiej chwili okazało się, że tym razem miał rację - sprzedawczyni też skoczyła za lady z bronią, a z boku zagrzmiało.

Rick runął na podłogę, strzelając na oślep w ciemny kąt; tam, gdzie ktoś zupełnie nie umiał oszczędzać amunicji. Ogień urwał się po jego czwartym strzale; pośpiesznie przeczołgał się po odłamkach plastyku do kobiety, nie wiedział, czy trafił killera, czy tamten podpina następny magazynek. Sprzedawczyni leżała przykrywając głowę rękami, szturchnął ją lufą.

- Ilu ich jest, suko!? - wrzasnął.

- Nnnie wiem - wyjąkała przerażona.

- Jest tu drugie wyjście? - spytał spokojniej. Musiał trafić killera, bo gdyby chodziło o amunicję, już zasypałby ich ogniem. Ciekawe co miał tamten, jakiegoś strasznie głośnego grata, ale skutecznego, pół sklepu poszło w kawałki.

- Nnnie ma - kobieta podniosła głowę, patrzyła mu błagalnie w oczy. Była zaniedbana, podstarzała, ale oczy miała piękne, kiedyś musiała być śliczna - Proszę, proszę, nie strzelaj, ja ich nie wzywałam, proszę…

- Zamknij ryj, gdzie mój miotacz? - rzucił.

- Na zapleczu. Naładowany.

- Gdzie jest amunicja do twojego towaru?

- Też z tyłu, w sejfie…

- Leż tu - przeczołgał się na zaplecze, ściągnął ze stołu claussa. Naładowany, ok.

Wstał i delikatnie wyjrzał zza futryny do sklepu, akurat w momencie, gdy kobieta wybiegała na ulicę. O głupia dziwka! Kiedy zrobiła krok za drzwi, coś huknęło i cała fasada sklepu zatrzęsła się i rozpadła na kawałki. Ricka rzuciło do tyłu, padając dostrzegł, że kobietę cisnęło do środka jak lalkę, po drodze jej ciało zerwało solidne drzwi.

Pozbierał się z podłogi, dzwoniło mu w uszach. Jakiś ładunek implozyjny albo infra, nie było wybuchu. Prawie na pewno ktoś albo ktosie czekali na zewnątrz, aż wyjdzie. Dobrze, że nie musiał próbować wyjść, bo jeśli to infra, to z bliska, na otwartej przestrzeni nie miał szans, przeciwnik nie musiał celować, fala ciśnienia zmiatała szeroko. Z drugiej strony nie dało się używać infry w pomieszczeniu, rozwaliłaby strzelca, nawet na otwartej przestrzeni nieźle kopała wszystkich w koło.

Albo zaraz wejdą tu z normalną bronią, albo coś wrzucą, sam by tak zrobił.

Nie po raz pierwszy dziękując bogom za claussa, zaczął z lewej strzelać z pistoletu na oślep przez sklep, drugą ręką wyciął miotaczem wyjście przez tylną ścianę. Blacha była dosyć cienka, ale taka zabawa była bardzo kosztowna energetycznie. Od rozprysków metalu zapaliła się podłoga i stół, osmaliło mu ramię. Rzucił pusty pistolet i przelazł przez rozżarzoną dziurę do jakiegoś magazynu.

Rozejrzał się, ciemno jak w grobie; dobrze, że paliły się jakieś światełka awaryjne w niektórych lampach. Gdzie tu jest wyjście? Próbował zorientować się przestrzennie względem ulicy, diabli wiedzą... raczej gdzieś z prawej. Pobiegł w tym kierunku, udało się, były drzwi. Wolał nie zużywać miotacza do cięcia ścian, lepiej było rozwalać zamki czy zawiasy. Cholera, drzwi były solidne i przesuwne, musiał ciąć całą listwę. Z tyłu usłyszał serie z automatu, zabójcy wchodzili do sklepu. Przeciął drzwi, wykopał listwę z zamkiem - w tym momencie na zewnątrz zawyła syrena, w magazynie zupełnie zgasło światło, a twardy głos z lewej oznajmił

- Włamanie do magazynu numer 3. Policja została powiadomiona. Ochrona odbezpieczona i gotowa. Zostałeś formalnie ostrzeżony.

- O cholera... - Rick kopał drzwi, próbując odsunąć skrzydło i wydostać się jak najszybciej. Gdzieś w głębi, w przerwach salw killerów, słychać było jak ruszają sprężarki, czy silniki. Udało mu się wyjść w ostatniej chwili, i tak miał szczęście, że ochrona reagowała na drzwi, a nie na ruch w magazynie, byłby w pułapce.

Zatrzymał się na chwilę na oświetlonej ulicy, rozglądając się w terenie i kombinując, w którą stronę uciekać. Nad nim wyły syreny, policja będzie tu za kilka minut, ale były też jasne punkty w scenerii, do serii broni ręcznej za jego plecami dołączył basowy gwizd działka-igłowca w magazynie. Co najmniej sześćdziesiąt na sekundę, ocenił uchem znawcy; bardzo dobrze, ścigający go albo już nie żyli, albo musieli okrążyć kilka budynków, żeby go dorwać, bo automat w magazynie nie dawał szans przejścia normalnemu człowiekowi. Strzelanina ucichła, tylko syreny wyły. Trochę sportu nie zaszkodzi - pobiegł w stronę kosmodromu.

13

Jazz miała dosyć łażenia po czternastce, nikogo podobnego do Tygrysa nie zauważyła. Rysopis mieli kiepski, ale nie widziała żadnego wysokiego bruneta. Stanęła pod ścianą, jak reszta dziwek, zapaliła specjala. Pies trącał, najwyżej Alex będzie zły, że się obija. Zamknęła oczy. Na Lotos, wyrwać się stąd w końcu. Było tyle miejsc, tyle lepszych miejsc.

- Hej, duża... - miękki głos przebił się przez szum czternastki.

Spojrzała na wysokiego faceta ze smutną, długą twarzą. To mógł być on! Była zrobiona na typową ofiarę Tygrysa, a program dawał jej szanse jak jeden do trzech, że morderca ją wybierze z tłumu. Tyle teorii, w praktyce łaziła po czternastce drugi tydzień, choć statystycznie rzecz biorąc, powinien ją spotkać po trzech dniach. Taa, statystyka...

- Cześć, książę - rzuciła do smutnego. To też pomysł komputera, dawać mu poczucie ważności i wyższości. Na Lotos, robiła za interfejs programu przeciw seryjnym mordercom.

- Pójdziemy do mnie? - smutny był nawet przystojny. Szczupły, wysoki, ubrany niemodnie, w ciuchy jakby wojskowe. Pasowali do siebie, Jazz była zrobiona ascetycznie, miała proste, ciemne włosy, bardzo słaby makijaż i bardzo jasne szkła kontaktowe.

- Pewnie.

To mógł być Tygrys. Poszli w stronę wind, Jazz wcisnęła na nadajniku przycisk drugiego stopnia alarmu, na wypadek gdyby wsparcie zaspało, albo poszło się odlać. Teoretycznie słyszeli ją cały czas i widzieli o tyle, o ile kamery pokładowe były sprawne tam, gdzie przechodzili (co było raczej rzadkie - wielu je niszczyło, naprawa nie bardzo się opłacała). Trzeba dbać o swoją dupę, Jazz miewała do czynienia z gorszymi przeciwnikami, ale ostrożności nigdy za wiele.

Weszli do pustej windy, podał dziesiątkę. Spróbowała delikatnie się do niego przytulić, ale nie odwzajemnił uścisku. Odsunęła się, czekała.

- Skoczymy po drodze po prochy? - rzucił smutny.

- Nie mam zamiaru tracić całego dnia, chyba, że zapłacisz - Jazz rozumiała, że chce zmienić windę, ale musiała trzymać się roli. Coraz bardziej pasował na Tygrysa, ataku mogła się spodziewać po drodze, albo w drugiej windzie, albo na miejscu, u niego. Na Lotos, nareszcie zaczyna się.

- Zapłacę, będziesz zadowolona - uśmiechnął się naturalnie.

„A to skurwiel”, Jazz pomyślała o siedmiu dziewczynach które pociął, o tym co z nich zostało, o wzorach pazurów na ciałach. Ja ci dam zadowolenie.

Wysiedli na dziesiątce, poszli do alejki sklepów z prochami. Było tu wszystko, to, co legalne i nielegalne. Czasem ochrona robiła naloty na sklepy, zawsze znajdowali jakąś lewiznę, ale sprzedawcy płacili grzywny i interes dalej się kręcił. No, kiedyś jeden idiota wciskał dzieciakom lessie w cukierkach, w szkole na czwórce; policzył, że taka inwestycja zwróci się w zamkniętej populacji, w ciągu paru lat. To był błąd - Jazz rozwaliła jego sklep, a Alex wytłumaczył facetowi, co zrobił źle, po czym odstrzelił mu obie nogi. Bywa. Przedstawiciel zarządu, Bairi, udzielił mu za to nagany, za dwa tygodnie dał podwyżkę, i życie płynęło dalej.

Musiała uważać, znali ją w tej okolicy. Tygrys poszedł po prochy, Jazz powiedziała, że poczeka na rozwidleniu dziesiątki. Korzystając z chwili, sprawdziła wakizashi, filtry i nadajnik, wzięła w usta kapsułkę z dopalaczem. Wszystko ok.

Tygrys wrócił szybko, pewnie nie mógł się doczekać. Poszli do innego pionu wind; pasowało, gmatwał trasę. Przed windami był tłumek, Tygrys zwolnił, tak żeby złapali pustą kabinę, gdy weszli do środka, podał szóstkę. Kiedy tylko ruszyli, puścił gaz.

Jazz artystycznie klapnęła na podłogę, po czym zaczęła się gramolić. Wiedziała, że stosował mieszankę oszałamiającą, ale taką, żeby porwana mogła się ruszać, jej ślady zostały we krwi ofiar; ciągając nieprzytomne dziewczyny po poziomach już dawno by wpadł, inaczej wyglądało, gdy prowadził podpitą albo naćpaną do siebie.

Miała nadzieję, że nie zmienił sposobu działania, głupio by było, gdyby wstała, zamiast paść jak ścięta. Pomógł jej wstać, śpieszył się. Zrozumiałe, miał pewnie takie same filtry w nosie jak ona, za dwie, trzy minuty gaz je przebije i oboje będą ledwo przytomni. Wyprowadził ją na szóstkę, holował Jazz do bocznego korytarza. To był marny poziom mieszkalny, obskurne ściany, wszędzie syf. Mieszkali tu prości robole, nieliczni przechodnie schodzili Tygrysowi z drogi, nikt nie przyglądał się chwiejnej parce.

Wepchnął ją do kabiny, rzucił na łóżko. Kabina - standardowa szuflada, cztery na cztery. Zamknął drzwi, zaczął wyciągać z szafki linkę i pakunek, pewnie sprzęt. Jazz mamrotała coś do siebie na łóżku, dyskretnie wcisnęła pierwszy stopień alarmu i ułożyła się tak, żeby łatwo wyjąć wakizashi z pochwy na plecach. Rozgryzła dopalacz, w zasadzie nie był potrzebny, ale wolała mieć każdą możliwą przewagę.

Tygrys podszedł z linką i dziwnym uśmiechem. Nie miała zamiaru dać się związać, nawet jeśli zaraz wpadnie tu wsparcie. Uśmiechnęła się niepewnie do niego. I wszystko skończyło się w sekundzie - Tygrys skoczył na nią z linką, zupełnie niepotrzebnie, może tak lubił. Skąd mógł wiedzieć, że Jazz na dopalaczu i z wyrytym w mózgu softem mae-do (ileż zdrowia i pieniędzy kosztowało to szkolenie!) nie może go delikatnie obezwładnić.

Dostał wakizashi w twarz, prawie w locie, z siłą, która posłała go w kąt kabiny. W tym momencie odskoczyły drzwi - wpadli Tom i Yurii, za nimi Alex i Anna.

- Ups, za późno - Tom z niesmakiem trącił charczącego, umierającego Tygrysa.

- Skoczył na mnie - poskarżyła się Jazz, stojąc obok łóżka na leciutko ugiętych nogach. Patrzyła na kolegów, obracając się miękko i nieświadomie ustawiając zakrwawiony krótki miecz do kolejnego ataku.

- Spokojnie, spokojnie - Alex czujnie podszedł do swojej najszybszej i najbardziej nieobliczalnej podwładnej - Już po wszystkim. Yurii, kręcisz go?

- Tak, końcówka - Yurii, kamiennie spokojny olbrzym, najczęściej dokumentował akcje. Stał nieruchomo nad cichnącym Tygrysem z rozłupaną głową, tak, żeby kamera hełmu obejmowała ostatnie chwile mordercy. Może Alex i komputer zdecydują się puścić to w holo ku przestrodze, może pójdzie do archiwum.

Jazz rozcierała bark - dopalacz, mieszanka przeciwbólowo - neuroprzekaźnikowa, przestawała działać, teraz czuła wszystkie ścięgna i mięśnie barku i prawej ręki. Nic za darmo, nie jest łatwo tak rozpędzić lekki miecz, żeby wbić komuś twarz w mózg. Koledzy zbierali ciało Tygrysa, dokumentowali zawartość jego kabiny, tylko Alex w zadumie patrzył na nią.

Była świetna, tak świetna, że aż strach. Podpierał ścianę koło drzwi, starając się nie przeszkadzać swoim ludziom w ciasnym pomieszczeniu i mieć oko na łóżko z Jazz. Spojrzała na niego, wyglądał jak posąg, nieruchomy, w kombinezonie, z opuszczonymi rękami. W lewej trzymał starą, morderczą wyrzutnię HKG, tylko cztery ładunki, ale w ciasnych wnętrzach zwykle zamieniała przeciwników w mielonkę mięsną. Nie używał hełmu, miał  zestaw łączności i kamer na opasce. Kiedyś był przystojnym blondynem, teraz wyglądał jak pomniki dawnych żołnierzy, z minionych wojen. Jego stara, zmęczona twarz pasowała do archaicznego uzbrojenia, do spokoju emanującego z całej postaci. Jazz otrząsnęła się z przygnębiającego poczucia starości, przemijania, jakie wywołał w niej Alex, jego bezruch. Wyszła szybko z kabiny.

Szef odprowadził ją wzrokiem, musiał coś z nią zrobić. Była świetna i polubił ją przez te dwa lata, ale komputer prognozował jej szybkie załamanie, a to groziło nieznaną, ale na pewno totalną, katastrofą.

Następnego dnia przyszedł do niej po pracy, wzięła wolne. Siedziała u siebie w kabinie, piła i słuchała muzykę. Wpuściła go niechętnie.

- Co słychać? Wyrzuty sumienia? - Alex dbał o swoich ludzi, bardziej niż był skłonny przyznawać, nawet przed samym sobą.

Usiadł naprzeciw niej w fotelu. Jazz, wyglądająca teraz zupełnie inaczej niż jako „przynęta”, patrzyła przez niego jakby go nie widząc. Teraz była dobrze zbudowaną, dość  wysoką, naturalną szatynką o lawendowych oczach - Dziewczyno, to była bestia, nie człowiek, nie masz się czym przejmować...

- Och, zamknij się, Alex - Jazz skoncentrowała się na nim - Zabiłam tylu ludzi, w tylu miejscach i na tyle sposobów, jeszcze w okolicach Marsa, że możesz darować sobie psychoterapię.

- Wiem, ale myślałem, że teraz pękasz. Różne rzeczy mogą złamać człowieka - Alex był bardzo spokojny, aż beznamiętny - Powiedz, co cię dołuje.

- Nie ma o czym mówić - przetarła oczy.

- Tęsknisz za światami Wspólnoty? - Alex znał życiorys Jazz i miał wsparcie niezłego programu do psychometrii.

- Tak, i co z tego?! - Jazz zaczęła się wściekać.

- Ile masz oszczędności? Ile ci brakuje na przelot do Słonecznego?

- Odpierdol się! Mam trzy czwarte na przelot do Chrystiana, o Słonecznym nawet nie marzę, złamasie!

- Uspokój się - Alex patrzył na nią zachowując niewzruszony spokój zewnętrzny. Głęboko w środku, obawiał się tej dziewczyny, ale też podziwiał. Siedziała na brzegu łóżka, spięta, doskonale zbudowana, jej piękne piersi falowały. Siatkowa koszulka odsłaniała ramiona wyrzeźbione jakby ze stalowych strun. Jeszcze trochę i skoczy na niego, nozdrza jej latały.

- Mam pewien pomysł - Alex nie chciał ryzykować dalszego denerwowania Jazz - Jest tak: za Tygrysa była nagroda. Teoretycznie nie należy się nikomu, bo byliśmy na służbie, łącznie z tobą. Ale Bairi odłożył nagrodę w budżecie i mogę go prosić, żeby ją jednak dał, dał tobie. Jego córka jest podobna do ofiar, bał się o nią cały czas...

- Sto tysięcy?? Żartujesz? - Jazz zbladła, patrzyła na niego rozszerzonymi oczami - Nie wierzę. Nie wierzę, że Bairi mi to da. Nie wierzę, że właśnie ty mnie puścisz. Nie wierzę...

- Uspokój się - powtórzył łagodnie.

- Czego oczekujesz? - dziewczyna wahała się między nadzieją a niewiarą.

- W zamian? - Alex spojrzał uważnie - Nic. Mam nadzieję, że wyjedziesz szczęśliwie.

- Jeśli dostanę tyle forsy, to oczywiście... ale... czy ty... - niedopowiedziane zdanie zawisło ciężko między nimi.

Alex wstał, uderzyła go myśl, na ile robi to wszystko z… miłości do Jazz, a na ile dla siebie, żeby zachować resztki godności w tym popieprzonym świecie.

- Nie, Jazz, ja nie chcę cię przelecieć... to znaczy jestem z Anną i jestem za stary dla ciebie. A może i w głębi chcę... ale sobie na to nie pozwolę, traktuj mnie jak przyjaciela...

Jazz też wstała, bardzo szybko przysunęła się do niego, nie zdążył zareagować i już był w jej objęciach. Byli równi wzrostem, całowała go po twarzy, po oczach, oszołomiła go żywiołowość młodej kobiety i jej zapach. Wtuliła się w niego z całej siły, aż żebra go zabolały; bał się zareagować, żeby jej nie spłoszyć, żeby mieć ją chwilę dłużej przy sobie. Podniosła głowę, zajrzała mu w oczy.

- Kocham cię, przyjacielu - Jazz miała oczy pełne łez.

- Ja też... cię kocham, zrobię wszystko żebyś mogła wyjechać - Alex uśmiechnął się gorzko - To jest popaprany świat, nie? Zamiast żyć długo i szczęśliwie, ja będę łapał psycholi, a ty będziesz tułać się po Wspólnocie.

- Jedź ze mną, Alex.

- Nie - delikatnie odsunął dziewczynę - Moje całe życie jest tu, twoje tam... W zasadzie już załatwiłem nagrodę z Bairim, chciałem tylko zobaczyć, co ty na to...

- Na Lotos, Alex, nigdy ci tego nie zapomnę. Znowu zobaczę drzewa, i trawę, i horyzont...

- Tak, Jazz, zobaczysz, zobaczysz. Trzymaj się - posadził dziewczynę na łóżku i uciekł z kabiny. Szedł dwunastką do wind i płakał.

14

Gravis kroczył ulicą nowo zdobytego miasta, choć Ted sprzeciwiał się takim wyprawom; najchętniej nie wypuszczałby dyrektora z hotelu w stolicy, w którym mieli główną kwaterę. Ale Joseph Gravis uważał, że powinien pokazywać się czasem ludziom, żeby podnieść morale i przypomnieć, kto tu rządzi, i twardo stawiał na swoim.

Oczywiście był to kłopot, szczególnie dla Teda, który musiał organizować te wycieczki na (prawie) pierwszą linię. Teraz też, Gravisa obstawiało sześciu ochroniarzy, szli razem w grupie, w identycznych kombinezonach, wewnątrz kwadratu czterech wspomagaczy.

Za nimi, wyższy nawet od wspomagaczy, jechał Master MkII, cudo automatyki i kombinacji opancerzenia z siłą ognia. Był cholernie drogi, mieli tylko cztery takie, korporacja United Art liczyła za nie, jakby były ze złota. Ale warte były swojej ceny, choć na początku Mastery użyte na Elenii, jednym ze światów grotów, nie zdały egzaminu w walce, jak zresztą większość mechów.

Miały zastąpić wszelkie rodzaje piechoty, także wspomagaczy, ale padały na otwartej przestrzeni jak robaczki, będąc łatwym celem. Groty miały automatyczne czołgi, płaskie jak pluskwy, strasznie mocne - Mastery nie mogły z nimi wygrać, trzeba było rzucić do walki własne ciężkie poduszkowce i czołgi. Mechy wypadły z tej gry, nie były lepsze od normalnej piechoty. Dopiero w miastach okazało się, ile są warte, tam, gdzie ciężka broń ponosiła, zgodnie z nazwą, tradycyjne ciężkie straty.

Nie pierwszy raz okazało się, że panowanie w powietrzu to niezła rzecz, ale w terenie pełnym ukryć i schowanek w końcu ktoś musi pójść albo pojechać do przeciwnika. Poduszkowce antygrav w ogóle nie mogły się wcisnąć do miast Elenii, a czołgi rozwalał ten specjalny rodzaj bioników grotów, bez zwykłych wypustek chwytnych i połowy organów wewnętrznych, za to z wbudowanym w „czułki” naprowadzaniem, a w korpus - łącznością i podwójną wyrzutnią przeciwpancerną.

Na otwartej przestrzeni bioniki nie dawały sobie rady, tak jak ludzkie mechy, paliły ich systemy obronne czołgów, ale w mieście sytuacja się odwróciła. Czołgi, nie mając możliwości manewru i ograniczoną detekcję, nie nadążały z paleniem bioników i nadlatujących z wielu stron pocisków, i poniosły kosztowne straty. Piechotę rozstrzeliwały dziesiątki snajperów, w tych pogiętych zaułkach miast-uli. Wtedy, w zasadzie, żeby załatać jakoś dziurę, rzucono do walki resztkę Masterów - okazało się to idealnym rozwiązaniem.

Master był odporny na wszelką typową broń ręczną, może oprócz bliskich wybuchów, które mogły go przewrócić. Miał pełną i dokładną detekcję w całej sferze i dwa niezależne miniguny, ewentualnie granatnik i minigun - trudno było go zaskoczyć (co zdarzało się nawet wobec wspomagaczy, bo człowiek ma jednak tylko dwoje oczu i dwie ręce, nawet jeśli ma kamery dookoła). Mech był relatywnie małym celem dla kierowanych pocisków przeciwpancernych, a groty nie miały w miastach nic innego, tylko bioników. O ile w ośmiometrowe czołgi trafiali bez problemu, to z dwumetrowym Masterem już mieli kłopoty. A ten z kolei nie miał problemów z prawie natychmiastowym zdmuchnięciem grota, czy człowieka, w zasięgu wzroku, do tego był zaprojektowany. A co najważniejsze, mógł wejść prawie wszędzie, w każdy zaułek miast. Przy okazji, okazało się, że jego miniguny są w stanie przebijać konstrukcje uli grotów; po niewielkiej przeróbce oprogramowania, gdy mech strzelał przez ściany, nie sposób było się przed nim ukryć. I tak Mastery wygrały bitwę o Aark, o Aalle, o Aarme, o wszystkie miasta Elenii...

Szli spacerkiem od dużego parkingu, który pełnił funkcję tymczasowego głównego lądowiska transportowców (bo właściwy miejski port lotniczy był kupą gruzu) w kierunku centrum tego miasta. Ted oceniał je na ponad sto tysięcy świstaków, było lokalnym centrum handlowo - przemysłowym.

Mijali szeregi niskich, przeważnie kremowych kopuł, „domków” świstaków, z obłym wejściem i szczelinami okien-świetlików nad samą ziemią. Kopuła na powierzchni, wzrostu człowieka, przykrywała co najmniej dwie, czasem trzy kondygnacje podziemne. W „domku” mieszkała zawsze jedna rodzina, samiec, kilka samic i kilkoro młodych. Co ciekawe, świstaki nie miały jakichkolwiek problemów z przebywaniem na otwartej przestrzeni, czy na wysokości, wkopane domostwa były chyba wyrazem tradycji, nie zaś koniecznością. Budynki publiczne i fabryki budowali na powierzchni, czasem bardzo wysokie, ale mieszkać woleli w ziemi.

W zasięgu wzroku Gravisa było pustawo, tylko kopuły i linia wieżowców daleko w tle; gdzieniegdzie stały pojazdy mechaniczne, jakieś konstrukcje z drutu, albo coś rozsypanego leżało na „trawniku”, jakieś pojemniki czy drobiazgi. Czasem wydawało mu się, że kątem oka dostrzega ruch, ale kiedy patrzył między domami, nie był pewny, czy ktoś tam przebiegł (a raczej przeskoczył), czy tylko mu się wydawało.

Nagle między gładkimi kopułami pokazała się inna, roztrzaskana eksplozją. Strzępy konstrukcji zawaliły się do wewnątrz, osmalone, na powierzchni zostało tylko obrzeże kopuły i konstrukcja odsuwanego wejścia. Gravis dał znak, że chce podejść, wspomagacze ruszyli w tym kierunku, stanęli na obrzeżach „działki”, wyznaczonej w ogólnym „trawniku” z niebieskawych porostów przez wpuszczone w poszycie pasy różnokolorowego tworzywa, o szerokości dłoni. Wyznaczały one siedliska i były jakimś echem ogrodzeń, czy granic terenów pojedynczych rodzin. Po zajęciu pozycji przez wspomagaczy, Gravis podszedł z resztą ludzi. Master pozostał na szerokiej ulicy, stojąc nieruchomo, śpiewając od czasu do czasu serwami minigunów, gdy celował do sobie tylko wiadomych obiektów.

Doszli do resztek kopuły, Gravis zajrzał w głąb jamy dziesięciometrowej średnicy. Miała ze trzy metry głębokości, dno zaścielała przemieszana warstwa szczątków konstrukcji, nieznajomego wyposażenia i bogowie wiedzą czego jeszcze. Ludzki wzrok gubił się w tym misz-maszu obcych elementów.

Rozejrzał się wkoło - za dziurą stał pojazd, typowa „furgonetka” świstaków, na czterech kołach, ale rozmieszczonych inaczej niż w dawnych ludzkich samochodach; nie parami, ale w układzie jedno z przodu, para i jedno z tyłu. Karoseria była smukła i opływowa; choć pojazd był dosyć duży, sprawiał wrażenie eleganckiego wrzeciona. To znaczy, kiedyś, bo teraz był dziurawy jak sito, ktoś wsadził w niego kilkadziesiąt pocisków, które poznaczyły gładkie, matowe powierzchnie karoserii i szyb ospą niewielkich, spękanych otworów.

Gravis spojrzał jeszcze raz pod nogi, do jamy, potem na szkielet konstrukcji przesuwnych drzwi, jedyny element domu, który został na powierzchni. Solidna rama utrzymała płytę i fragmenty wejścia w pionie. Zwrócił uwagę na niebieski deseń od wewnątrz na drzwiach, o ile wiedział, świstaki nie znosiły mozaiki i wzorków, preferowały gładkie, duże płaszczyzny. Już miał obejść jamę, żeby obejrzeć to dokładniej, gdy uzmysłowił sobie, że to krew. Krew i drobne skrawki jakiegoś świstaka, rozsmarowane przez wybuch na drzwiach, od wewnątrz. Zrobiło mu się nieswojo.

- Któryś wie, co tu się stało? - rzucił trochę zbyt głośno do swoich ludzi, którzy stali z tyłu, rozmawiając cicho i paląc skręty. Popatrzyli na niego niepewnie, rozejrzeli się po sobie.

- Jo słyszał - powiedział mały, smagły z napisem „JOZUE” na hełmie.

- No i? - Gravis próbował nie myśleć o drzwiach.

- Nu nic, nasi szli ulicom i przypadkiem uszczelili samice, co tu gdzieś skakała - mały mówił chrapliwie, diabli wiedzą skąd pochodził - Nu to samiec wzioł tako ich szczelbe, tako na trzy lufy i wygarnoł do naszych, jednego czy dwóch trafił, pokaleczył. Nu to nasi oddali mu z ręcznej, ale on się schował w domu. Nu to jak trafił następnego zza drzwi, to wózek co jechał z naszymi, pierdol... znaczy, puścił rakiete w to chałupe... i tyla...

- A czemu rozwalili tamten pojazd? - Gravis uspokoił się już, chłodno rozglądał się po okolicy, wskazał podziurawioną „furgonetkę”.

- Nu nie wiem, derektorze, może kto się tam chował - mały pociągnął peta - A może tak sobie...

- Tak sobie?? To ja po to każę oszczędzać amunicję, żeby ktoś „tak sobie” wystrzelał setkę pocisków? I po co walili rakietą z transportera, nie mogli działkiem pociągnąć po tych drzwiach? Ja im dam...

Mały oglądał w zakłopotaniu swoje znoszone buty, a reszta ludzi udawała, że to nie do nich ta mowa. Tylko porozumiewawczo patrzyli na siebie i złośliwie na małego - wiadomo, jeśli szef dobierze się do czyjejś dupy, to i mały dostanie za swoje. Jeśli zachciało mu się uświadamiać szefostwo o tym i o owym, to teraz niech liczy się z tym, że koledzy mu gnaty porachują za te opowiastki, gdy szef kogoś potnie po premii.

Gravis wracając na ulicę skończył krótką przemowę o konieczności oszczędzania wszelkich materiałów, które trzeba było przywieźć z tak daleka i za ciężkie pieniądze. Ruszyli do centrum.

15

Tael kucał przy terminalu w hallu hotelu, wymyślił, że tak będzie bezpieczniej niż ze swojego notesu. Co prawda, nie był pewien, czy nie da się zidentyfikować przez recepcję, kto i kiedy korzystał z poszczególnych terminali sieci, ale tak czy owak mieli niedługo odlecieć z Alraan.

Postanowił sprawdzić policyjną bazę danych, poszukać byłych wojskowych, najemników, ludzi skłonnych walczyć za pieniądze. Krok po kroku otwarł bazę danych i przesłał kody, otwarł się rejestr, chwilę zastanowił się nad kryteriami - powiedzmy wiek... wojsko... przebywający na wolności...

Wyrzuciło sześć nazwisk, mało, ale dobre i to. Zaczął czytać z tłumacza podłączonego do terminala, bo z holo terminala, nawet gdyby dostatecznie dobrze znał ludzki, nie mógł czytać, migotało zbyt silnie i znaki były zbyt drobne. Za duża rozdzielczość i za wolne odświeżanie. Źle podał kryteria, z sześciu nazwisk dwa należały do trupów w trakcie śledztwa, Jonesa i jakiegoś Krana. Czyli zostawało czterech, Borthega, Andreev, Tohei i (fiu, fiu) Err, kot. Zapomniał zastrzec, żeby baza dawała tylko ludzi!

Pewnie jest wiele pożytków z kota, który przeszedł wojskowe szkolenie, ale raczej nie są to zdolności organizacyjne. Koty słynęły z niemożności pracy zespołowej, z definicji były samotnymi łowcami. Pewnie był doskonały jako ochroniarz czy tropiciel, jak sugerowało jego dossier; zresztą to były normalne „zawody” tych nielicznych kotów, które miały dostatecznie rozwinięty język, by funkcjonować na światach Wspólnoty. Ale Tael nie potrzebował łowcy.

Przeglądał dane pozostałych, Borthega, były wojskowy, podejrzewany o liczne brutalne zabójstwa, zniknął miesiąc temu, nie było jasne, czy uciekł, czy ktoś go dorwał. Tael odrzucił go w myślach; nie potrzebował killera, ale najemnika, dowódcę, i nie miał czasu na szukanie delikwenta.

Andreev, były wojskowy, podkomandor (fiu, fiu) usunięty z armii, najemnik, przemytnik i szuler, wdał się w ciemne historyjki z miejscowymi i stracił na Alraan swój statek. Pasował! Wyglądał na doświadczonego i sprytnego, nie to co Jones, czy Borthega. I jeszcze Tohei, były sierżant Marines, najemnik, obecnie szef ochroniarzy w klubach na Cyplu. To niedaleko, też można go poszukać.

Skopiował dane do notesu, a zresztą tłumacz też powinien zapamiętać ostatnie kilkadziesiąt stron tekstu. Rozprostował nogi, niewygodnie było kucać tak długo. Trzeba poszukać tych ludzi i zdecydować dokąd się przenieść z Alraan. Pomijając nawet wszelkie posunięcia kryminalno - policyjne, w hotelu kończyła się żywność z Gedeona, szef kuchni ostrzegał, że ma zapas tylko na tydzień albo trochę dłużej. I wyrażał ubolewanie z powodu niemożności zamówienia czegokolwiek, bo na Gedeonie były jakieś kłopoty; gość chyba wie, co się dzieje na rodzinnej planecie? Tael orientował się, owszem, ale jeść coś trzeba. Albo wracać do domu...

Pomyślał, że od razu zadzwoni do Andreeva i do kasyna na Cyplu, do Tohei. Spiął kartę z tłumaczem i kombinezonem, zamknął hełm i wyskoczył z hallu na estakadę łączącą hotel z terminalem kosmodromu. Wybrał numer Andreeva.

Na parkingu przed hotelem coś się działo - przebiegła jakaś postać, niewiele było widać w ciemnościach. Po chwili nadleciał samochód, z otwartych drzwi błyskał ogień broni!

Taela zamurowało, Alraan było spokojne, nie widywał strzelanin. Coraz wyraźniej było słychać syreny, gdzieś z tyłu błyskały światła policyjnego wozu. Nagle z dołu, z parkingu, błysnęło kilka razy. Słabo widoczna płonąca nitka musnęła samochód, który gwałtownie zwolnił i skręcił, pewnie próbowali wypatrzyć strzelca na ziemi. Zza zakrętu wyskoczył pierwszy wóz policyjny, w tej samej chwili Taela oślepił błysk, a grzmot wybuchu zatrząsł estakadą - cywilny samochód spadł na plac, w stygnącej eksplozji, za nim hamowały wozy policji.

- Czego?! - głos w hełmie szarpnął Taelem - Nie tak łatwo mnie dostać, skurwiele...

- Przepraszam, pan Ricardo Andreev? - Tael zorientował się, że karta połączyła wybrany numer.

- Tak, głąbie! Czego?! - tłumacz nadawał głosowi chrapliwe brzmienie.

- Jestem Tael-o-Rae, obcy, świstak. Szukam ludzi z doświadczeniem wojskowym, znam z grubsza pana dossier. Czy pan ma czas i chęci, żeby popracować dla mnie, za solidną opłatą?

- Pewnie, jeśli przeżyję spotkanie z policją, bo właśnie wykończyłem jakąś bandę, która chciała mnie skasować...

- Zaraz... - Tael znowu zdębiał - To ja pana widzę, parking przed Golden Hotel!?

- Faktycznie, jestem na parkingu...

Tael obserwował policjantów wyskakujących z wozów i ostrożnie podchodzących do szczątków samochodu, kopcących na środku placu. Dym zaściełał cały parking, tłumił lampy, było coraz mniej widać.

- Dobra, Tael, jeśli mnie wypilotujesz z tego dymu, to możemy pogadać. Możesz mnie przechować?

- Tak... gdzie pan jest?

- Na skraju parkingu, od strony kosmodromu.

- Przejdź wzdłuż tych roślin do hotelu i wkoło budynku, z tyłu jest drugie wejście, albo wzdłuż estakady. W połowie dystansu do terminala są takie małe schodki, nie wiem, czy nie zamknięte, dla mnie są za małe...

- Gdzie jesteś? - tłumacz mu przerwał.

- Na estakadzie.

- Dobra - z dymu wychynęła sylwetka i pobiegła do estakady - Gdzie gliny?

- Co?

- Policja!

- Gaszą samochód i zajmują parking.

- Idą za mną?

- Nie, nie wychodzą poza parking.

- Zaraz będę - karta pisnęła sygnałem rozłączenia.

Tael w kilkunastu susach dotarł do podpory estakady, po awaryjnych schodkach ukrytych wewnątrz filara na górę wbiegał człowiek w ciemnym kombinezonie. Tael odruchowo ustawił się naprzeciw drzwi w obronnej pozycji. Żałował, że nie postarał się o jakąś broń, nigdy nie miał do czynienia z bronią czy walką, i trudno byłoby mu używać broni palnej dla humanoidów, ale o jakimś ostrzu można było pomyśleć. Nie, żeby umiał go używać...

Lekko błysnął zamek w drzwiach i na korytarz wpadł ciężko dyszący mężczyzna. Raczej niski, ciemny, pokiereszowana twarz, w ręku ściskał duży pistolet, czy może miotacz. Tael próbował zachować spokój, ale zaczął żałować całej tej awantury. Zresztą, żałował już od tak dawna…

- Tael? - Rick czujnie patrzył na wielkiego świstaka. Dobrze ponad dwa metry, lustrzany hełm, ciężki kombinezon. Nie widział u obcego broni, ale kto to wie… Świstak stał na ugiętych grubych nogach, boczne chwytnie miał skurczone, przednia, większa, leciutko chwiała się na boki.

- Chodźmy stąd szybko do twojej kryjówki, tam porozmawiamy - Rick mówił wyraźnie i powoli.

- Możesz mówić normalnie, mam niezłego tłumacza - głos urządzenia na „pasie” obcego wydawał się rozbawiony - Idziemy do hotelu.

Rick schował claussa, potruchtał obok obcego, który skakał jak wielki kangur, tylko z krótszym i grubszym „ogonem”; skakał bardzo szybko i cicho. Obaj starali się biec tak, by nie mieć drugiego za plecami. Spojrzał na parking, policjanci oglądali spalony wrak wozu i próbowali wydłubać z niego ciała. Kilku rozglądało się po obrzeżach placu.

- Jaki masz kod pokoju? - spytał Rick.

- Czemu miałbym ci powiedzieć?

- Wejdziemy przez recepcję? Obsługa jest żywa?

- Tak i tak.

- Czyli musisz odwrócić ich uwagę, także policji, która zaraz tu wejdzie, ja spróbuję przemknąć się do pokoju. Jasne?

- Tak. Pokój 1101, kod 854. Jak mam odwrócić ich uwagę?

- A jak chcesz, byle skutecznie. Gdzie są kamery w hallu?

- Nie wiem.

- Dobra, wchodź…

Tael w kilku susach wskoczył do hallu i pokicał do recepcji. Znudzona pannica spojrzała znad terminala. Zanim świstak zdążył cokolwiek powiedzieć, odskoczyły główne drzwi i wkroczyło dwu mundurowych, w pełnym rynsztunku. Terminal recepcjonistki jęknął nerwowo, kiedy wejście wykryło uzbrojenie gliniarzy. Dziewczyna ożywiła się, mila przerwa w monotonii pustawego hotelu.

- Czym mogę panom służyć? - wyprzedziła odzywkę policjantów.

- Czy coś podejrzanego działo się ostatnio? - spytał jeden z nich, gdy drugi z gliniarzy rozglądał się po hallu.

- Nie, dlaczego?

- Parking przed hotelem jest wasz?

- Nie, publiczny. Co się stało?

- Samochód się rozbił. Macie kamery na parkingu?

- Nie, tylko wewnątrz i nad wejściem.

- Ktoś wychodził albo wchodził w ciągu ostatnich 10 minut?

- Czy zostanę obsłużony? - zagrzmiał Tael, zdołał dyskretnie zwiększyć na maksimum głośność tłumacza. Gliniarz drgnął, drugi wycelował w Taela, panienkę odrzuciło od terminala.

- Tak, tak, za chwilę - dziewczyna odzyskała głos.

- Spokój, obcy! - warknął policjant.

Dziewczyna patrzyła z niepokojem, jak świstak obraca się do człowieka. Stali naprzeciw siebie, świstak wyższy co najmniej o głowę. Obaj w kombinezonach, lustrzane przyłbice, ciężkie hełmy. Pomyślała „obaj obcy…”, milczenie przeciągało się.

- Jestem spokojny, ale spieszę się - Tael stał nieruchomo.

- Nie przeszkadzać policji - glina odwrócił się do recepcjonistki.

- Chodził… - nagle coś zaszemrało mu w hełmie, odruchowo ściszył głos - Tak… Nie… spokój… Poważnie? Dobrze…

- Słucham pana? - recepcjonistka odwróciła się do Taela.

- Proszę przygotować wszystko dla opuszczenia przez nas hotelu i planety.

- Oczywiście. Proszę podać dane do zamówienia transferu…

- Nie, ustalę to na bramie. Proszę zamówić transport na bramę dla 8 jednostek…

- Dziękujemy za współpracę. Ktoś później skontaktuje się z  kierownictwem - gliniarze wynosili się z hotelu.

Tael w kilku susach dopadł wind, pojechał na jedenaste piętro. Dotarł do swoich drzwi, wbił kod i wskoczył do apartamentu.

- No nareszcie. Wszystko w porządku? - Rick uśmiechał się do znieruchomiałego ze zdumienia Taela - To ona, ono, czy on?

Medon-o-Lae leżał rozpłaszczony na podłodze, z lufą miotacza między czterema oczami, i wyglądał jeszcze bardziej nieszczęśliwie niż rano.

16

Eli pracowała już czternastą godzinę. Bolały ją plecy, ręce, oczy i głowa, a zostało jeszcze dwie godziny. Czasem zastanawiała się, ile jeszcze wytrzyma. Od czterech lat pracowała dla Tandem Company w cyklu szesnaście - szesnaście. Szesnaście godzin pracy, szesnaście czasu wolnego. Dwa lata w obsłudze klientów, dwa lata na konserwacji sieci.

Rzuciła okiem w bok, na sąsiednie terminale. Tam też robota szła na całego. U Toniego było mniej otwartych pakietów, za to w środku miał otwartego VNeta, czyli coś wywaliło w wiązaniach sieci globalnej z netem kosmicznym. Ale Tony jako cyborg miał łatwiej z obsługą terminala. Nie męczył protez rąk na trackach, tyko podpinał łącza od interfejsu końcówek nerwowych do terminala i rozsiadał się wygodnie. Jednak normalne ręce też miały zalety, co często podkreślał. Sztucznymi nie wyczuwał dobrze dziewczyn, a one nie lubiły, gdy je nimi dotykał. Nie wspominając o częstych zakażeniach i groźbach komplikacji na styku ciała i maszyny.

Na następnym terminalu były testy zasobów i łączy jakiegoś węzła, ale zatrzymane. Amy darła gębę do mikrofonu, że jeśli ekipa nie pośpieszy się z fizycznym sprawdzeniem serwera, to ona ma to w dupie i odłączy cały segment, bo może ten serwer poszedł do baru, albo na dziewczynki, ale raczej go nie widać w sieci. Nie było słychać odpowiedzi, lecz sądząc po minie Amy, przydałby się przełącznik, który raziłby wysokim napięciem rozmówców, szczególnie na łączu serwisu.

Eli skoncentrowała się na swoim terminalu. Usunęła parę prostszych blokad i wzięła się za duży zawał publicznej bazy danych dla Akropolu, jednego z większych miast Nowej. Dane nie zginęły, napływały, tyle tylko, że współbieżność bazy stała się fikcją. Nowe dane trafiały na blok rezerwowy, który pomału zaczynał osiągać niepokojące rozmiary. Nawet jeśli Eli znajdzie błąd, uzgadnianie danych zajmie komuś pół następnej zmiany.

- Hej - Subrahma ukłonił się jej - Co leci?

- Zawał współbiegu na miejskiej DB Akropol. DEB masz otwarty na podejrzanej części kodu. Jak się dowiem, kto to pisał, to go zabiję. Rezerwy jest na kilka godzin, chociaż nie, tam idą spać, powinno mniej wpływać - Eli wyrzuciła wszystko jednym tchem, wstała od terminala. Zakręciło jej się w głowie. Spaaać...

- Idź spać - rzucił Subrahma siadając do terminala - Wychodząc spytaj Matoła, gdzie upychać dane Akropolu, gdy rezerwa lokalna pęknie.

- Baw się dobrze - zgarnęła swój kubek i torbę - Pa.

Przeszła do hallu. Matoł, czyli Dyspozytor M.J.Hede siedział u siebie, za szkłem na podwyższeniu. Jak na ołtarzu, pomyślała, wchodząc pod klosz. Tu też był terminal, ale nie z pakietami sieci, tylko ze statystykami wydajności operatorów, programistów i konserwatorów.

- Słucham - rzucił Hede - Coś się stało?

- Trzeba podjąć decyzję, gdzie składować napływające dane Akropolu, bo główna baza nie jest w pełni czynna - Eli nie lubiła rozmawiać z Matołem. Uważała, że on tylko udaje głupiego, a w rzeczywistości jest zimnym draniem.

- Tak, tak - Hede patrzył na nią z wielką uwagą - Czy pani się dobrze czuje?

- Normalnie, jak po pracy - Eli nie wierzyła by pytanie było szczere, każdy wychodził z pracy przeżuty i wypluty, i wszyscy dyspozytorzy to wiedzieli. Chyba, że naprawdę źle wyglądała.

- Jeśli pani sobie nie radzi, przeniosę panią z powrotem do obsługi klientów - Hede był zawsze uprzejmy. Propozycja była idiotyczna, nieco lżejsza robota za połowę płacy, przy tym samym czasie pracy.

- Nie, dziękuję. Do zobaczenia - Eli wyszła, odprowadzana uśmieszkiem Matoła.

Przeszła pod wielkim napisem „Tandem Company - Sieć To My”. Właśnie, sieć to wy, pomyślała, przynajmniej tu, na Nowej. Praca była dobrze płatna, lepiej nie mówić, ile zarabiało się przy normalnych programach. Dobrze płatne były nowe uruchomienia, ale tam rządziła elita programistów, trudno było się dopchać. A najlepiej było pilnować tego interesu, taki dyspozytor miał nie mniej forsy od niej, a pracę żadną, czasem się z kimś pokłócił i tyle.

Robota dla Tandem miała jeszcze inną zaletę: łatwy i darmowy dostęp do sieci. Na miesięczny pełny dostęp do globalnej musiałaby wydawać swój przeciętny tygodniowy dochód. A cały miesiąc pracy poszedłby na cztery czy pięć sesji z netem kosmicznym. Teoretycznie, nieuzasadnione korzystanie z usług sieciowych było ryzykowne, szefowie mogli się wkurzyć, ale parę prostych programików ukrywało połączenia terminali operatorów z dziwnymi miejscami w sieci. Oczywiście maskowanie dało się odkryć, ale zrobić to musieliby inni operatorzy, a ponieważ wszyscy po cichu grzebali w sieciach za darmo, na ogół nikt nie zgłaszał problemu zawyżonych rachunków. Jeśli nawet szefowie coś podejrzewali, to ignorowali te kwoty, mikroskopijne przy obrotach całej firmy.

Każdy operator robił w czasie pracy jakieś dodatkowe projekty, czy korzystał z dostępu do sieci, jeśli był na to czas. Te dodatkowe rzeczy na ogół nie były popłatne, po prostu hobby. Tony szukał w sieci seksu, Amy robiła interesy, Subrahma  pisał gry, korzystając z wielkiej mocy serwerów Tandem, kiedy sieć zwalniała.

Tylko, że Tony rzadko zdołał coś znaleźć, inwestycje Amy nie szły najlepiej, a Subrahma nie skończył żadnej gry. Inni podobnie, coś robili, czasem ciekawe rzeczy, ale wszystko to było nie to. Po prostu, nie było czasu i energii na porządną pracę dla siebie, całą energię wysysała Company. Lekkie prochy na jakich wszyscy jechali wystarczały na normalną pracę i żeby nie zwariować, śpiąc cztery godziny na dobę. Gdy ktoś zaczynał brać coś mocniejszego, wypalał się i nie radził sobie z codziennym życiem.

Pasją Eli było oprogramowanie sztucznej inteligencji, nie tej starej koncepcji z czasów Millenium, ale współczesnej, prawdziwego nowego rozumu. Dawne marzenia zostały osiągnięte i przekroczone. Każdy notes, każdy program użytkowy czy gra, większość maszyn i pojazdów, nie mówiąc o zaawansowanych systemach - wszystkie posługiwały się biegle naturalnym językiem. Jeśli kogoś było stać, miały wbudowane personoidy i nowe algorytmy samouczenia, i przeciętny użytkownik uważał je za partnerów, nie za maszyny. Ich pozorną inteligencję i osobowość ograniczały jedynie zasoby systemów, a te zależały od finansów. Można było zamówić sobie takie łącza i wydzielić tyle pamięci sieci, że zwykły notes mógł udawać żywą osobę, z charakterem, pamięcią i widzimisię.

I co z tego. Gdy wiedziało się, jak to działa, można było się wściec. To, co kiedyś, u zarania epoki komputerów wydawało się nieosiągalne, umożliwiły relatywnie proste procedury lingwistyczne i modele językowe powstałe przy okazji pisania interfejsów języka naturalnego i programów tłumaczących ludzkie języki. Po transformacji zdania z ludzkiego języka na któryś z metajęzyków i modeli okazywało się, że niewiele trzeba aby program „inteligentnie” odpowiedział. Dodanie szybkich, obszernych słowników i wielkich pamięci dla samouczenia dało wrażenie „rozumu”.

Ale Eli i większość programistów wiedziała, że to, co ludzie biorą za inteligencję, to trywialny program obracający olbrzymią bazą danych językowych. Przeciętny użytkownik miał te kwestie w nosie, wystarczała mu zadowalająca symulacja „rozumu”, dająca komfort komunikacji z maszyną czy pojazdem, bez konieczności uczenia się czegokolwiek - trudno zresztą było wymagać jakichś szczególnych umiejętności od użytkowników, podobno ostatnio w skali całej Wspólnoty przekroczono próg 60 procent analfabetów w populacji.

A jeśli programy wystarczały użytkownikom, wystarczały też szefom korporacji, którzy decydowali o budżetach badawczych. Dlatego problem „prawdziwej” inteligencji czy osobowości programów angażował tylko garstkę naukowców i zapaleńców. Eli też się tym zajmowała, kontaktowała się z innymi ludźmi i nie tylko ludźmi, ale nie miała czasu i pieniędzy na poważniejsze prace. Żeby sprawdzić niektóre projekty z samoorganizacją potrzebne były olbrzymie zasoby, i to nie na godziny, ale na miesiące. Wśród obcych też niewielu się zajmowało takimi rzeczami, powszechnie uważano problem za niemający rozwiązania, dającego wymierne wyniki finansowe. A inne się nie liczyły.

Wsiadła do swojego starego Ravena.

- Witam - odezwał się samochód. Wymieniła oprogramowanie Ravena, wkurzały ją słodkie „kochana” czy „jak sobie życzysz”. Jej wóz był teraz trochę oschły, jakby prymitywny, ale przynajmniej nie udawał dobrego wujka.

- Do domu najszybszą trasą, przewiduj korki.

- Tak, Eli - Raven uniósł się, schował podwozie i wszedł w korytarz wylotowy na wschód. Na Nowej nie było takiego tłoku jak na Ziemi czy Marsie, tylko 200 milionów ludzi na 60 procent powierzchni Ziemi, ale w Bless, stolicy, w godzinach szczytu już bywały korki.

Eli wyciągnęła się na oparciu. Spaać... Zawsze denerwowało ją, że Tandem nie pozwalała pracować z domu, pewnie bali się podsłuchów czy sabotażu, ostatecznie terminale operatorów były kluczowe dla sieci, bardziej od nich strzeżono tylko serwery. Przez tę ostrożność firmy musiała tracić pół godziny na dojazd do pracy. Czasem więcej, na przykład kiedy były korki.

Ludzkie światy rozwijały się zawsze szybciej niż przewidywano. Korytarze wyznaczone dwadzieścia lat temu ze stuprocentowym zapasem już były za ciasne. Prawie każdego było stać na samochód, większość bezrobotnych latała jakimiś gratami. Czasem podziwiała odwagę niektórych ludzi. Co jakiś czas ktoś rozbijał się efektownie z powodu zaniku antygrav, czasem dochodziło do zderzeń w korytarzach. Niektórzy kierowali ręcznie, nietrudno było o wypadek. Na Ziemi ręczne było już dawno zakazane, na Nowej jeszcze nie, ale chociaż Raven Eli miał konsolę ręcznego sterowania, raczej nie potrafiłaby nim sprawnie kierować.

Skręcili na Trzeci Okrężny.

- Raven, czemu skręcasz? - spytała Eli.

- Pożar na rogu 25 i 144. Prawdopodobna blokada wszystkich pasów na korytarzu Wschód 1. Czy kontynuować objazd przez Północ 2/1?

- Tak - Eli była zła. Dodatkowy kwadrans lotu, tego właśnie potrzebowała. Za miastem nie było tłoku, Raven zwiększył prędkość. Dało się odczuć wibrację i przyspieszenie, samochód nie był już nowy, jeszcze trochę i trzeba będzie rozejrzeć się za innym.

Zaczęła rozmyślać, co będzie w przyszłości, jak długo da radę tak pracować. Miała dwadzieścia dwa lata, stary domek, stary samochód, trochę oszczędności. Ale wyglądała na zaniedbane czterdzieści, z worami pod oczami, wiecznie zmęczona. Dom był daleko od Bless, od pracy i był raczej brzydki. Samochód wygodny i duży, ale zaczynał się sypać.

Najgorsza była samotność. Nie było czasu na życie towarzyskie, mężczyzn, może nawet własną rodzinę - Eli pochodziła z antykreacjonistów, i choć pokłóciła się z ojcem i wyrzekła się w końcu rodziny, czasem marzyła, by mieć własne dzieci.

Ale chciała tyle jeszcze zrobić, tak wiele zobaczyć. Kiedyś, jako studentka, myślała o tym, by dać ogłoszenie o ciekawą pracę, nie tylko w globalnej, ale też w necie. Był to spory wydatek, ale oferta pracy mogła być niepowtarzalna. Co prawda, tak dawano pracę tylko najlepszym, nie opłacało się ściągać przeciętniaków przez lata świetlne, miejscowi byli zawsze tani. Będąc osiemnastoletnią absolwentką nie miała szans. Teraz, z czteroletnią praktyką w dużej ludzkiej firmie sieciowej, kto wie... Może czas odświeżyć pomysł z ogłoszeniem.

17

Grupa Gravisa doszła spacerkiem do centrum miasta. Przeszli obok zrujnowanego lądowiska miejskiego i weszli w dzielnicę, która wydawała się handlowa, czy też użytkowa. Budynki były coraz wyższe, opływowe, różnych kształtów, jak odlane z satynowego tworzywa w pastelowych kolorach. Trzeba przyznać, że miasta świstaków były dużo ładniejsze niż ludzkie, chyba w ogóle były najładniejsze i najczystsze z jakichkolwiek budowanych na powierzchni planet.

Gdzieniegdzie przemykały pojedyncze świstaki, było ich raczej niewiele. Obowiązywał tymczasowy zakaz poruszania się pojazdami mechanicznymi; po doświadczeniu kilku zamachów, ludzie strzelali do obcych samochodów bez ostrzeżenia. Było bardzo cicho, czasem gdzieś z daleka dochodziły basowe pomruki, rozmyte echem między budynkami.

Wyszli na centralny skwer, otoczony przez główne budynki - siedzibę władz, centrum łącznościowo - informatyczne, centralną „szkołę” i jakiś wieżowiec w budowie. „Ratusz” był poważnie uszkodzony, pewnie świstaki stawiały opór. W gładkich ścianach ziały liczne wyrwy, całe wejście było zdemolowane. Centrum informatyczne, łatwe do rozpoznania po zestawie anten, też lekko oberwało, coś zniosło fragment ściany i stropu. Obok szkieletu nowego wieżowca leżał przewrócony wielki dźwig, tarasując część placu, kręciły się tam świstaki i kilku ludzi.

Na środku placu stała zawiła rzeźba, jakby z wypolerowanej stali nierdzewnej, na postumencie były chyba napisy. Za nią stała grupa ludzkich pojazdów, w tym czołg, pomimo odległości było słychać, jak ktoś klnie zapamiętale. Obstawa Gravisa zaczęła uśmiechać się do siebie, w przewidywaniu konfrontacji dyrektora z rozeźlonym personelem.

Podeszli dyskretnie wkoło pomnika, czy rzeźby. Obok siebie stały dwa samochody, jeden opancerzony, niedbale pomalowany maskująco, z przymocowanym z tyłu zespołem anten, drugi normalny. Trochę dalej stał płaski czołg, z pootwieranymi pokrywami kadłuba, wyglądał śmiesznie z twornikiem zwieszonym prawie do samej ziemi, musiał mieć wyłączoną hydraulikę. Ktoś siedział głową w dół w klapie kadłuba, tylko tyłek i nogi wystawały na zewnątrz. Kłótnia dochodziła do stadium białej gorączki, gdzieś między samochodami.

- I co, kurwa, z tego! Na cholerę komuś czołg bez amunicji!!

- A co mnie to obchodzi! Bierz co mam, albo spierdalaj!

- W dupę sobie wsadź te rdzenie!! W dupę!! Mam jeszcze trzydzieści, ciekawe, kurwa, do czego będę strzelał tymi twoimi!!

- To nie bierz! Zawiozę Tommiemu, wycałuje mnie za nie po tyłku, głąbie!

- A wsadź mu je w dupę!! Prosiłem o granaty, idioto, uważaj - g… r… anaty!!

Gravis zajrzał między samochody. Kłóciło się dwu facetów, malutki kierowca transportowego daihatsu, i wysoki, chudy, żylasty czołgista. Z daihatsu wyrwano wszystko, co zbędne, żeby zrobić miejsce i nośność dla zaopatrzenia.

- Dzień dobry, co się dzieje? - Gravis wtrącił się do „rozmowy”.

- Czego!? - spurpurowiały czołgista odwrócił się gwałtownie - O kurwa, przepraszam dyrektorze.

- Co się dzieje?

- A nic takiego, rozmawiamy…

- Słyszałem, pytam ostatni raz: co się dzieje?!

- Opowiedz panu dyrektorowi, Frank, opowiedz… - czołgista obrócił się drapieżnie do  kierowcy.

- Eee… dostarczam im zaopatrzenie… eee… zaszła drobna pomyłka… eee…

- Ja ci, kurwa, dam pomyłkę!! - rozdarł się czołgista. Obstawa Gravisa otwarcie rechotała za samochodem.

- Spokój, jaka pomyłka? - nie było mu w smak pospolitować się z prostymi pracownikami, ale musiał. Zresztą, między innymi, po to robił te wycieczki, żeby ludzie pamiętali, kto tu rządzi.

- Ten baran jest tu już drugi raz, przedtem łaskawie przywiózł azot i olej. Pomylił rodzaj oleju, trudno, bywa. Więc grzecznie go proszę, jeśli ma lecieć jeszcze raz, tylko po olej, niech weźmie mi trochę granatów do automatu. A to.. to.. przywozi mi rdzenie do głównego twornika! Potrzebne mi jak druga dziura w dupie! Mam jeszcze trzydzieści, a tu nie ma do czego strzelać tym gównem. Potrzebuję granatów! Zostało tylko kilka, jak jakiś padalec spali mi bezbronny czołg, to będzie na mnie, a temu to zwisa i mówi, że więcej nie będzie latał, kur.., przepraszam.

- Spokój - Gravis zastanawiał się, co powinien zrobić - Gdzie macie potem jechać?

- Nasza sekcja poszła na wschód, tam za miastem są jakieś oddziały szarych, znaczy świstaków. Biją się tam, zresztą słychać. My mieliśmy wyciek hydrauliki i chłodzenie też zeszło do minimum. Azot już zatankowany, hydraulikę zaraz skończymy, i pojedziemy za naszymi. Tylko, że będziemy jechać bez obstawy przez miasto, i bez pieprzonej amunicji do granatnika. Może mam nadążyć strzelać do szarych z twornika? To się, kur.., przepraszam, nie da. Byle szary może mi rozwalić czołg, i czyja będzie wina - moja…

- Ile zajmie ci obrócenie jeszcze raz po amunicję? - Gravis zapytał milczącego kierowcę.

- Dwie godziny…

- Długo… ile wam zajmie uruchomienie czołgu?

- Pięć, dziesięć minut.

- Weźmiecie tego Mastera jako obstawę - Gravis machnął w kierunku stojącego opodal automatu - Wspomagacze mają tu zostać, piechociarze wracają ze mną, automat pojedzie z wami.

- Ale on wolno jeździ… - czołgista lekko się rozchmurzył.

- Bez dyskusji - Gravis zdenerwował się, w końcu kto tu, do cholery, dowodzi.

- Ta jest! - uśmiechnął się nieznacznie chudzielec.

W ciągu kilku minut czołgiści poskładali swoją czterdziestotonową, zdalnie sterowaną zabawkę. Oczywiście, żylasty jednak załadował, z pomocą obstawy Gravisa, dodatkowe rdzenie przeciwpancerne przywiezione przez roztargnionego Franka (jak stwierdził - „na wszelki wypadek”). Jego ponury umorusany krępy pomocnik pozamykał włazy i poskładał narzędzia. Czołgiści pożegnali się i zapakowali do samochodu, który kiedyś był zwykłym suzuki, a teraz, lekko opancerzony i wyposażony w  odchudzone stanowisko dowodzenia i łączności, pełnił rolę sterownika czołgu. Normalnie czołgami (i inną bronią bezzałogową) operowano z dobrze zabezpieczonych poduszkowców, ale na to nie było Gravisa stać. Kupili tylko pojazdy, amunicję i bebechy stanowisk dowodzenia.

W międzyczasie dyrektor wydał dyspozycje Masterowi, chwilę to trwało, bo potwierdzić je musiał sztab. Czołg zaśpiewał przetwornicą, podniósł nadprzewodzący, dziesięciometrowy twornik. Wyglądał jak płaska towarowa gąsienicówka, z wielościennym kadłubem, przewożąca długaśną rurę, osadzoną w kratownicowej konstrukcji. Dopiero, kiedy czołgiści zaczęli go sprawdzać, celując tu i tam, widać było różnicę - cały pojazd obracał się bardzo szybko, a potężny twornik naprowadzał się w swoim wąskim zakresie ruchu błyskawicznie. Po chwili transportowe daihatsu poleciało do bazy, suzuki czołgistów uniosło się wolno nad „ratusz” i na wschód, a czołg ruszył do wylotu ulicy, jak wierny pies za swoim panem. Za czołgiem spokojnie pojechał Master.

Gravis zamówił swoją limuzynę, miał dosyć wrażeń. Zaczął przyglądać się smukłej rurowej konstrukcji przewróconego dźwigu. Wyglądało na to, że paru ludzi nadzoruje cięcie zgniecionej rury-masztu, który tarasował wyloty dwu ulic; pewnie ktoś zdecydował, że centrum miasta powinno być przejezdne. Kilku świstaków ospale cięło palnikami wzmacnianą konstrukcję i odciągało kawałki na bok. Trzej ludzie, którzy ich pilnowali, byli wyraźnie znudzeni, popędzali robotników. Z tej odległości nie było słychać, co mówią, ale jeden z ludzi poganiał świstaki niecierpliwymi gestami. Po chwili podszedł do pierwszego z brzegu robotnika i dał mu solidnego kopniaka.

Gravis skrzywił się, po co ta brutalność, lepszy jest strach przed przemocą, niż przemoc. Po kilku kopniakach świstak skulił się koło konstrukcji, inne przerwały pracę. Jeden z nich rzucił się na bijącego! Zaskoczony człowiek upadł pod gradem ciosów większego i cięższego obcego. Pozostali dwaj ludzie zerwali się, chwytając za broń.

- Pomóc im? - zapytał wspomagacz obok Gravisa. Normalnie trudno byłoby trafić świstaka z tej odległości, ale nie na darmo wspomagacze mieli te wszystkie gadżety, na ciężkim karabinie, podłączonym do egzoszkieletowego kombinezonu.

- Chyba nie trzeba…- doszedł ich huk broni. Dwaj ludzie strzelali do świstaków. Gravis skrzywił się po raz drugi - zamiast zastrzelić dla przykładu tylko tego, który zaatakował, rozwalili wszystkie. Panikarze. Małe szare figurki padały w konwulsjach na ziemię.

Pomału ruszył z grupą w kierunku konstrukcji, musiał opieprzyć tych strażników od siedmiu boleści. Trzeba za karę kazać im samym pociąć ten dźwig, jeśli nie potrafią szanować miejscowej siły roboczej.

18

Po wyjaśnieniu, kto jest kim, Tael zadysponował pakowanie. Medon poszedł po prowiant, a Rick poprosił o wyjaśnienia.

- Co mam robić i za ile?

- Trzeba zorganizować pewne siły, powiedzmy wojskowe, do walki z innymi siłami. I dowodzić w walce. Mam dosyć duży budżet, choć oczywiście ograniczony. Krytyczny jest czas - około trzech miesięcy…

- Chwileczkę - Rick krzywił się coraz bardziej - Pomału i od początku. Kto jest przeciwnikiem?

- Ludzie.

- Ale kto? Federacja, korporacja, najemnicy, partyzanci, jakiś lokalny zarząd?

- Wydaje się, że pewna korporacja…

- Wydaje się?? A kogo ty reprezentujesz?

- Radę wszystkich świstaków, jestem Największy.

- Ludzie was atakują, czy wy chcecie komuś dokopać?

- Ludzie nas atakują. Na naszej planecie.

- Jedna korporacja atakuje waszą planetę?? Ile macie planet i ilu was jest?

- Mamy tylko nasz rodzinny świat, Gedeon. Jest nas kilkaset milionów.

- Nie rozumiem! Poskarżcie się Federacji albo zadepczcie tę korporację, ilu ich jest? Milion, dwa?

- Nie chcemy zwracać się do Federacji. Napastników jest prawdopodobnie kilka tysięcy.

- Od kiedy atakują?

- Od miesiąca.

- Noo, nic nie rozumiem. Nic nie słyszałem o tej wojence, więc? Ta korporacja też trzyma to w tajemnicy?

- Tak.

- Wiesz co? Dzięki za przechowanie, będę leciał. A tobie radzę się leczyć, wiesz, leczyć się na rozum...

- Jestem zdrowy, choroby rozumu, psychiczne, są wśród nas bardzo rzadkie. Rozumiem, że to była sugestia o niewiarygodności tych informacji?

- Jak cholera.

- Niestety, te informacje są prawdziwe.

- Poważnie? To o co się bijecie?

Tael milczał chwilę.

- Nie wiemy na pewno, ale chyba chodzi o zasoby Gedeona.

- A co tam macie?

- Ta informacja jest poufna.

- Dobra, mniej więcej, geologia, rzadkie formy biologiczne, teren, położenie?

- Wydaje się, że geologia.

- Aleś ty tajemniczy.

- Więcej ujawnię, jeśli się dogadamy.

- Dobra. Jak rozumiem, przegrywacie. Jak to możliwe?

Tael znowu się zawahał.

- No wal, żaden wstyd - Rick uśmiechnął się.

- Jesteśmy pokojową ludzkością. Ostatnie wojny w waszym rozumieniu prowadziliśmy kilkadziesiąt pokoleń temu. Zaczęliśmy się organizować do ewentualnej walki od momentu kontaktu z tak zwaną Wspólnotą, czterdzieści waszych lat temu. Otrzymane informacje o rasach rozumnych Wspólnoty i ich historii jasno sugerowały, że może dojść do konfliktów. Próbowaliśmy się odseparować… i przygotować… ale nie zdążyliśmy… Zresztą, opozycja przeciw wojnie i wojsku była silna… Teraz to się mści. Nie mamy armii i nowoczesnej broni, i skłonności do walki, o ile wiem, przegrywamy.

- Pięknie. I ja mam sformować najemników i iść wam, obcym, na odsiecz, przeciw ludziom?

- Można tak to określić.

- Powypalało cię. Za żadne pieniądze. Wezwijcie sobie fungi, czy inne rasy. A najlepiej Federację, niech rozwali tę korporację.

- Te rozwiązania zostały odrzucone.

- Przez kogo?

- Przeze mnie. Jestem Największy.

- Widzę. Wiesz, ja już byłem najemnikiem. Dziękuję, nie skorzystam. To jest niezły sport, pod dwoma warunkami: że się przeżyje, i że można z tym skończyć i korzystać z zarobku. O ile przeżyć może mi się uda, to ciekawe, co będę robił z forsą, kiedy cała ludzkość na mnie zapoluje.

- Przewidziałem to. Potrzebuję grupy niezależnych, to ważne, niezależnych i doskonałych wojskowych, najlepiej ludzi, ale niekoniecznie. Oferuję duże pieniądze, a dla chętnych: obywatelstwo Gedeona, miejsce i pracę dla nich i ich potomstwa, niezależnie od rasy. Według ludzkich standardów nasza planeta jest pusta i potrzebuje zaufanych specjalistów.

- A co tam jest tak ciekawego, żeby ktokolwiek chciał u was zostać? - zadrwił Rick.

- Wiele rzeczy, ale nie sądzę, żeby pan mi wierzył - Tael sam zaczął wątpić, czy ktokolwiek będzie w stanie im pomóc. Zostało wrócić… i zginąć…

Do pokoju wskoczył Medon z dwoma kontenerami żywności, zaraz wyjął kombinezon i zaczął się ubierać. Rick przyglądał się świstakom i zastanawiał się nad tym, co usłyszał. Propozycja była nieprawdopodobna, cała sytuacja - surrealistyczna. Prywatna wojna o jakąś planetkę? Bzdura. Z drugiej strony, można się przy nich zaczepić, na jakiś czas. Co do wojowania dla świstaków, pomału, pomału…

- Dobra, Tael. Ile masz gotówki na tą imprezę?

- Powiedzmy, około pół miliarda kredytu.

Rickowi zatrzymało się serce. Chociaż to niemożliwe, echo w pokoju powtarzało - miliarda, miliarda, miliarda…

- Czy sądzi pan, że to wystarczy?

- Co? Pewnie, wystarczy… - Rick próbował złapać oddech, wszystko jest kwestią ceny - Nie jestem pewien, czy w to na dobre wejdę. Ale na razie mogę się z wami zabrać i służyć przez miesiąc jako doradca i konsultant, powiedzmy… za milion - plan w głowie Ricka był klarowny i jasny - Przy okazji, będę pracował jako wasz ochroniarz. Potem zobaczymy, potrzebuję więcej informacji.

Na przykład, kiedy piekło zamarznie. Pół miliarda… Rick nie był bardzo pazerny. Powiedzmy, sto milionów…

- Dobrze - Tael skoncentrował na człowieku wszystkie oczy - Pański poprzednik na tym stanowisku zginął przedwczoraj. Mam nadzieję, że pan jest lepszy od niego.

- Ale to nie ty go zabiłeś? Mów mi Rick - Andreev wyszczerzył się do obcego.

Wynieśli się z hotelu jak najdyskretniej, nie było to zbyt trudne w środku nocy. Pomaszerowali na terminal portu Alraan, Tael i Rick szli przodem, Medon niósł bagaże. Dyskutowali o tym, gdzie się przenieść. Rick proponował Chrystiana albo któryś z habitatów na Dłoni, to były najbliższe poważne centra przemysłowo - handlowe, łatwo było tam o dyskrecję i kontakty. Tael przypomniał, że świstaki potrzebują endemicznej żywności z Gedeona. Po krótkim zastanowieniu wybrali Chrystiana - na habitatach mogły być kłopoty z żywnością. Nagle Tael zatrzymał się i gwizdnął.

- Co jest!? - Rick rozejrzał się nerwowo, wyrywając miotacz zza pazuchy.

- Miałem zadzwonić do jeszcze jednego człowieka, ochroniarza na Cyplu.

- Na moje miejsce? - Rick zmarszczył brwi.

- Niekoniecznie - Tael nie zwracał uwagi na jego humory - To też były wojskowy, ale niższy stopniem, chyba nie był dowódcą.

- Gdzie służył?

- W Marines, nazywa się Toshiro Tohei.

- Eee, ja go chyba znam… sierżant Toshiro z Marines…

- Czy nadaje się do naszych celów?

- Pewnie, zadzwoń do niego. Powiedz, że szukasz dobrego ochroniarza na czas pobytu na innej planecie, i nie powołuj się na mnie.

Tael skoncentrował wzrok na Ricku. Po chwili milczenia ruszyli dalej, obcy dzwonił. Rick słyszał część rozmowy, Toshiro nie był zbytnio zainteresowany, ale zgodził się natychmiast przyjechać do portu, żeby porozmawiać.

Czekali w małym hallu kosmodromu, zaspany troll z obsługi potwierdził, że zamówienie wpłynęło i poszedł gdzieś ściągnąć pilota. Rick, ziewając, dyskretnie wyjął miotacz i sprawdzał broń. Tael przyglądał mu się uważnie, zastanawiał się, czy dokonał właściwego wyboru, żeby nawiązać lepszy kontakt spytał o awanturę przed hotelem. Rick w skrócie przedstawił mu swoje wyczyny w ciągu ostatnich kilku dni. Zrobiło to pewne wrażenie na świstaku, który zainteresował się miotaczem.

- To chyba rzadkie? - Tael nie widział ręcznej broni innej niż palna.

- Raczej tak. To jest bardzo droga i ciężka broń. I sprawia czasem sporo kłopotu. Praktycznie nie można jej naprawić, czy rozebrać, raczej tylko u producenta. I podstawowa wada, „amunicja”. Czasem trudno znaleźć ładowarkę, a pojemność q-kryształu to tylko kilkanaście sekund ciągłego ognia. I najgorsze, nikomu nie udało się skonstruować ładowania szybszego niż dwa promile rozładowania. Gdyby dało się jednocześnie ładować i strzelać, albo zmniejszyć cenę q-kryształu, miotacze wyparłyby inną lżejszą broń, a tak, są raczej egzotyczną zabawką.

- Ale chyba skuteczną, jeśli jednym strzałem można wysadzić samochód?

- Och, nie, miałem granat. Strzelanie z ręki do szybkich celów tak słabą bronią to marny pomysł, chciałem ich tylko zatrzymać, żeby trafić granatem.

- To czemu używasz miotacza?

- Bo ma też kilka zalet - roześmiał się Rick - Można wycinać nim zamki, czy lżejsze ściany. Choć jest ciężki, to nie muszę taszczyć dodatkowej amunicji do niego. Zasięg ogranicza tylko widoczność. Pancerze wspomagane energetycznie nie stanowią przed tym cackiem ochrony, bo to przecież wiązka, coś jak plazmowo-mikrofalowa, a nie pociski. Ale na początku kupiłem go z innego powodu...

- Czemu?

- Bo nie ma innej lekkiej broni ręcznej, która zatrzyma kraba.

Rick ziewnął, wskazał na parking, gdzie lądował samochód. Tael nie zareagował.

- Chyba ląduje Toshiro.

- Jak mam z nim rozmawiać?

- Spróbuję to sam załatwić - powiedział Rick, chowając się we wnęce obok drzwi. Rozsunęły się lustrzane tafle, wszedł nieduży człowiek w średnim wieku, krótko ostrzyżony, o wyraźnie mongoidalnych rysach. Uważnie przyglądał się świstakom w głębi hallu.

- Toshiro, cześć!

Tohei płynnie obrócił się, schodząc w bok. Andreev uśmiechnął się, wychodząc z wnęki.

- To ja, Rick - w połowie kwestii Toshiro ruszył do ataku. Rick zdołał zbić w dół i w bok jego tsuki, i skontrował yokomen uchi. Po czym wylądował pod nogami Taela, który odskoczył wielkim płynnym susem.

Rick potrząsnął głową i rozejrzał się. Leżał między świstakami a Toshiro, celującym w ich grupkę z claussa, prawie identycznego jak ten, którego ciężar czuł w kieszeni

- Co to było? - skrzywił się i wstał z podłogi.

- Kokyu nage, Rick, jesteś zupełnie nieprzygotowany do zabawy - Toshiro rozglądał się po hallu kosmodromu.

- E tam, kiedy ty rzucasz, to przeważnie nie wiadomo, co się dzieje.

- Przestań kadzić, o co ci chodzi?

- Potrzebni im ochroniarze i żołnierze, zapiszesz się? - Rick machnął ręką w kierunku świstaków.

- Zwariowałeś? Mam niezłą posadę, awantury mnie nie interesują.

- A złoto, księżniczki i światy do zdobycia? - to było stare powiedzenie Henry'ego, u którego obaj kiedyś walczyli.

- Raz nam się udało, znowu chcesz kusić los?

- Pewnie!

- Szczęść boże - Toshiro schował miotacz.

- Przemyśl to.

- Pa pa - Toshiro wyniósł się z terminalu.

- Co to miało być! - wybuchnął roztrzęsiony Tael.

- Nic takiego - Rick masował kark - Gdzie ten cholerny statek!

Po opłaceniu podróży i symbolicznej kontroli zapakowali się za pilotem do ciemnego Cirrusa. Ponury facet w kombinezonie korporacji Hyper włączył zasilania i sprawdził systemy, ruszyli ostro w górę. Świstaki próbowały wcisnąć się w zbyt małe fotele, mieli około czterech godzin lotu do bramy. Rick stwierdził, że wszelkie dyskusyjne tematy mogą poczekać i poszedł spać.

Tael obudził go przed samym celem. Rick przeciągnął się, rozejrzał po konsoli wbudowanej przed jego fotelem. Podchodzili do rejonu bramy, na podglądzie z przedniej kamery widać było zarys bazy, tam gdzie oświetlało ją słońce - pajęczą konstrukcję rozpiętą na setki metrów, z dwoma zgrubieniami wewnątrz sieci dźwigarów. Jedno to pewnie była stacja kontrolna, drugie - zasilacz bramy.

Pracowało tylko łącze netu, co kilka sekund w obszarze kilku kilometrów przestrzeni za konstrukcją stacji następował nieznaczny błysk, z pustki wyskakiwał transmiter. Na małym ekranie terminala nie było widać szczegółów, ale Rick nie raz oglądał to widowisko - rozmazany obraz gwiazd i metrykę gnącą się w miejscu, gdzie miała się pojawić kapsuła transmitera. To był wielki postęp, sam transport na ugiętej przestrzeni był niezły, ale dopiero kilkadziesiąt lat temu odkryto dwie rzeczy: że można na podstawie specyficznych cech pojawiającego się zwichrowania przestrzeni einsteinowskiej dokładnie wyznaczyć nadwymiarowe „miejsce”, z którego przybywał obiekt i, co jeszcze ważniejsze, dopracowano teorię i praktykę formowania ugięcia.

Dawniej statki musiały odlatywać bardzo daleko od jakiejkolwiek masy czy pola magnetycznego, żeby wytworzyć solidne ugięcie, bezpieczne dla nich samych i otoczenia; brama rozleciałaby się na drobne kawałki od ugięć formowanych w odległości dziesiątków kilometrów. Teraz transmiter pojawiał się i znikał kilkaset metrów od bramy.

W ciągu kilku sekund, kiedy znajdował się w przestrzeni Alraan, lasery ultrafioletowe transmitera i stacji wymieniały terabajty informacji. Potem brama wysyłała transmiter gdzieś do innej stacji, pewnie na Dłoni. Tam wszystko odbywało się tak samo - błysk, wymiana, wysyłka. Pomimo opóźnień, net był dobrodziejstwem dla wszystkich światów Wspólnoty, obieg informacji zapewniany przez bramy był równie ważny, jak możliwość taniego transportu między układami.

Statki z własnym napędem, takie jak jego były Future, zawsze były drogie i nie mogły trafiać blisko celu, bo ryzykowały katastrofę wobec niemożności oznaczenia dokładnej pozycji docelowej i wpływu różnych czynników w okolicy punktu wyjścia w czasoprzestrzeni einsteinowskiej. Miały rację bytu tylko w eksploracji nowych światów i w wojsku, poza tym sporo układów nie miało bram. Istniała też niewielka nisza przemytników, bo bramę zawsze ktoś kontrolował, a niezależne statki zapewniały dyskrecję.

Pilot zapytał Taela o cel lotu, podali Archipelag na Chrystianie. W ciągu kilku minut komputery bramy i statku uzgodniły szczegóły, transmiter netu na chwilę przestał migotać, a ich Cirrus powoli wleciał w rejon transportu. Świat, a w zasadzie - wzrok, na chwilę zamgliło, i już wisieli nad północną półkulą Chrystiana, prawie dokładnie nad terminatorem. Mieli pół godziny lotu, a raczej kontrolowanego upadku, do stolicy Archipelagu, Nowego Arhus.

19

Robert Narasimha siedział w małej kabinie przed dwoma terminalami holo i paroma notesami, na których błyskały dziesiątki wykresów, obliczeń i schematów. Przekrwionymi oczami obserwował na holo podłączanie wielkiego modułu zasilającego do konstrukcji bramy. Dwa małe roboty montażowe próbowały trafić zaczepami olbrzymiego modułu-kontenera na zamki, ale nie udawało się. Pewnie ta cała kupa złomu była krzywa, po demontażu, transporcie i powtórnym zmontowaniu. Do kabiny zajrzał Derek, technik od łączności i komputerów.

- Robert, ja cię proszę, nie wyłączaj Meeta, bo Gravis mnie w końcu wyrzuci na zbity pysk! - Derek dotknął jednego z notesów i otworzył aplikację, która zabrzęczała sygnałem pilnego połączenia – Nie możemy unikać komunikacji, to najważniejsza pomoc w osiągnięciu celów!

- Jakbym nie wyłączał, to siedziałby mi na karku online - Robert przeciągnął się, odrywając wzrok od terminali.

- Pewnie, przecież mamy poślizg. Skoro już się oderwałeś, to chodź do kontrolnej, rozprostujesz gnaty, i Sisi coś chce od ciebie.

Robert kazał robotom podłączać w międzyczasie zewnętrzne anteny sterowania zasilacza. Głównych falowodów antygrav i tak nie można było połączyć bez trwałego zamontowania zasilacza na konstrukcji, a to wydawało się coraz trudniejszym zadaniem.

Poszedł za Derekiem wąziutkim korytarzykiem do głównej sali kontrolnej. Był za wysoki do tego statku, teraz już odruchowo schylał się w odpowiednich miejscach, ale na początku tak porozbijał głowę, że Bożena musiała mu kleić łeb.

Wepchnął się przez za małe drzwi do sali wielkości dużego pokoju. Rozejrzał się - Sisi, o, ta nie miała problemu z brakiem przestrzeni,  zresztą możliwe, że dlatego została pilotem. W czasach, kiedy zaczynała latać, pewnie nadal brali do Floty ludzi poniżej metra siedemdziesiąt. Siedziała przed kontrolą nawigacji i napędu „Achillesa”, pochłonięta jakimiś obliczeniami. Derek wepchnął się w swój kąt, już wtłoczył się w info, mamrotał coś do hełmu i ręce zamazywały mu się na trackach, należał do gatunku „wyznawców”, głęboko wierzył, że to co robi, jest Ważne, i Przynosi Zyski, oczywiście, korpo, a nie jemu. Na stanowisku bojowym półleżało jego ideologiczne przeciwieństwo, któryś z ochroniarzy, pochrapując z cicha. Zespolony terminal bojowy pomrugiwał do śpiącego uspokajającą zielenią.

- Co jest, Robert?! - na holo Gravis poderwał się, kiedy tylko wysoki Hindus wszedł w pole widzenia konsoli  łączności.

- Nic wielkiego - Robert wyłuskał z kieszeni pastylkę, sięgnął po puszkę z dozownika.

- Ale ile ci ta niewielka rzecz zajmie czasu, do cholery! - albo Gravis trząsł się ze złości, albo transmisja szwankowała.

- Nie wiem, na razie mam dwa problemy, nie mogę zamocować zasilacza... i ktoś ukradł część okablowania modułu załogowego - Narasimha popił pastylkę, przetarł oczy.

- Jak to?? - Gravis nie wierzył własnym uszom.

- Normalnie, nigdzie nie ma paru wiązek kabli z demontażu, międzymodułowych i od głowicy optycznej. Ktoś gdzieś to rąbnął, albo zgubił, i tyle.

- Ale jak to możliwe… - Gravis nerwowo rozglądał się gdzieś na boki.

- Nie wiem, zamówiłem nowe kable i złącza, ale przyjdą pojutrze, zrobienie wiązek też potrwa.

- Szlag by trafił. A co z tym… co tam jeszcze…

- Mocowaniem - Robert uśmiechnął się ponuro. Gravis tragicznie nie znał się na technice. Zresztą, nie znał się na niczym - Nie mogę zakotwić zasilacza, albo zamki uszkodzone, albo, i to bardziej prawdopodobne, konstrukcja krzywa. Dopóki nie zamocuję zasilacza, nie pociągnę dalej montażu.

- Co proponujesz? - Gravis sprawdzał dane na notesie, pewnie udawał, jak zwykle, że coś tam robi.

- Jeśli w ciągu kilku godzin moje roboty nie poradzą sobie z zasilaczem, trzeba będzie wyjść na mróz.

- Zgadzam się. Dopłacimy, ale trzeba się spieszyć.

Robert popatrzył uważniej na Gravisa, który unikał spojrzenia Hindusa.

- To tyle. Spieszcie się - dyrektor rozłączył się.

Narasimha zgniótł puszkę i zaklął pod nosem, cholerny Gravis - gryzipiórek. Wszyscy pracowali najszybciej, jak się dało, a ta wsza łaskawie zgadzała się dopłacić komuś parę stów za wyjście na mróz.

- Stary cię wkurza, co? - Sisi Panajev śmiała się do niego zza fotela śpiącego ochroniarza, jak skrzat zza drzewa. Malutka stara kobieta, która latała pewnie już wtedy, kiedy on sikał w pieluchy.

- Można się przyzwyczaić - mruknął, przeciągając się ostrożnie, żeby o coś nie zawadzić - Coś chciałaś?

- Kiedy będą terminale operatorskie dla transportowców? - Sisi wylazła na środek salki.

- Pojutrze, Castor ma wrócić pojutrze.

- Szkoda, nie mam nic do roboty, potrenowałabym przez te parę dni, ale bez terminali będę dalej się nudziła…

- Jeszcze narzekasz - Robert błysnął zębami - Chodźmy coś zjeść.

- Dobra, tylko obudzę tego bohatera - Sisi wyjęła moduł klucza z terminala bojowego. System rozbroił się i przełączył w standby.

- Szarzy atakują, obudź się, do cholery, Stan! - ryknęła w ucho drzemiącemu ochroniarzowi. Faceta podniosło w fotelu, nieprzytomnie chwycił za tracki i kopnął w pedał odbezpieczania orbiterów. Dopiero po kilku sekundach dotarło do niego, że zamiast odwzorowania przestrzeni wokół „Achillesa” i paneli kontroli orbiterów, ma przed sobą historię rozdziału energii oraz opcje konserwacyjne i szkoleniowe.

- Sisi, ty cholerna wiedźmo!!! - rozdarł się tak, aż Derek podniósł przyłbicę info, żeby zobaczyć dokładnie, co się wyrabia.

Panajev rechocząc włączyła system uzbrojenia, Robert wtórował jej perlistym śmiechem. Nie to, żeby mieli specjalnie na pieńku z ochroną, ale jednak załoga i technicy nie przepadali za „wojskiem”, które patrzyło z góry na resztę ludzi. Może gdyby były okazje do walki, sytuacja skonsolidowałaby załogę, ale oprócz starcia na początku operacji, ochroniarze nie mieli sposobu, by wykazać się bojowo. To powodowało, że zapracowani operatorzy i technicy traktowali „wojsko” jak kosztownych darmozjadów. Zresztą, pewnie nawet walka nie poprawiłaby wizerunku ochroniarzy, właściwą bitwę prowadziły wysoko zautomatyzowane systemy bojowe krążownika i trzech orbiterów; ludzie nie mieli wiele do roboty.

- Spokój, Stan! - Sisi wbiła kody uzbrajające, terminal rozwinął aplikację bojową - Idziemy coś zjeść, jak wrócę i zastanę cię śpiącego, to Ted się o tym dowie!

- Dobra, dobra... - burknął Stan, sprawdzając po kolei pozycję i działanie orbiterów, automatycznych stacji bojowych, „wiszących” o kilkaset kilometrów od „Achillesa” i gwarantujących rażenie terawatowym laserem każdego intruza, próbującego zagrozić sferze o promieniu kilku tysięcy kilometrów, w centrum której był krążownik, montowana brama i kontenerowce z zapasami.

Tylko broń energetyczna i ugięcie przestrzeni mogły skutecznie spenetrować perymetr obrony, ale to też nie było proste. Żeby skutecznie ostrzelać „Achillesa”, należało podejść tak blisko, by krążownik nie mógł uniknąć trafienia, stosując stochastyczne zmiany kursu i przyspieszeń - a system obrony monitorował przestrzeń einsteinowską we wszelkich zakresach elektromagnetycznych, na dystansie relatywistycznym, i nie dawał szans atakującym na skryte podejście w zasięg sensownego celowania.

Teraz szli drugim stopniem obrony, po wykończeniu wszystkich statków świstaków, już nie manewrowali jak szaleni, by nie dać się trafić. Świstaki miały tylko kilka pojazdów z ciężkimi laserami, ale i tak były one za słabe na lustrzane pancerze ablacyjne krążownika i orbiterów, nawet jeśli były to już przestarzałe kompozyty chromowo - molibdenowe. Chociaż w pierwszej i jedynej bitwie o Gedeona kilka razy wiązki musnęły Achillesa i jeden z orbiterów, nie były w stanie uszkodzić opancerzonych i manewrujących z olbrzymimi przyspieszeniami celów. A odpowiedź ludzi była natychmiastowa, silniejsza i dużo bardziej efektywna. Ostatnie przestrzenne statki świstaków atakowały przeskakując samobójczo i bezsensownie na bliski dystans, do wewnątrz perymetru obrony, może w nikłej nadziei trafienia bezpośrednio w krążownik, ale zanim zdążyły cokolwiek zrobić, były przepalane przez orbitery. Tylko jeden zdążył zdetonować niewielki ładunek izomeryczny, ale za daleko, żeby uszkodzić coś istotnego - broń jądrowa i izomeryczna nie miała w przestrzeni większego sensu. Cała bitwa trwała zaledwie kilka nerwowych godzin.

Robert wtłoczył się za Sisi do małej mesy, pustawej o tej porze. Jadł tylko któryś z ochroniarzy i Bożena, lekarz ich czterdziestoosobowej bandy. W zasadzie miała papiery ratownika i psychologa, ale była wszechstronnie doświadczona w wielu misjach wojskowych, czasem dla niepoznaki nazywanych „pokojowymi”. Zamarła nad niedojedzonym obiadem, wpatrzona w notes.

- Obudź się! - dosiedli się do jej stoliczka - Co tam masz?

- Co? Taki stary program do dynamiki grup, ale to nieciekawe dla nieotrzaskanych z psychometrią…

- No wiesz, pracować przy jedzeniu - Sisi otwarła pudełko z obiadem - Nie dbasz o żołądek.

- Nie, jaka praca, to raczej hobby. Tutaj nie ma sensu modelowanie czegokolwiek z socjopsychologii, bo co z tego. Jak wyjdzie mi, że za tydzień pół załogi sfiksuje, to ani korporacja nas nie poratuje, ani sami nie zapobieżemy ewentualnej katastrofie.

- Racja - Robert stwierdził, że zrobił błąd, po pastylce otrzeźwiacza jedzenie nie smakowało - Tak czy owak jesteśmy skazani na to ciasne więzienie, jeszcze minimum miesiąc.

- Dlaczego skazani? Jak zwariujemy, to możemy przecież wyciąć każdy numer, nie? - Sisi mówiła z pełnymi ustami - Lecimy na zakupy na ToG, albo na Ziemię?

- Dobra jesteś! Jak byśmy wyskoczyli nad Ziemią, to fedsy na początek by nam dali łupnia, a potem spektrometrią nadwymiarową dochodzili, co to za niezidentyfikowany krążownik próbował w pojedynkę zaatakować Federację - Robert obejrzał się na niemrawego ochroniarza, ściszył głos - A biedny dyrektor umarłby na galopującą biegunkę w kilka godzin po naszym odlocie.

- No! - roześmiała się Sisi - Ale jeszcze nie zwariowałam, choć z nudów już niewiele mi brakuję. Co, ekspercie?

- Eee tam, ty nie fiksujesz, bo masz kolosalne doświadczenie w nudzie, na skalę kosmiczną - Bożena uśmiechnęła się, kończąc posiłek.

- A ja, pani doktor?

- A ty, Robert, nie nudzisz się, prawda?

- No to kto wariuje?

- Och, zaraz wariuje. Niektórzy się nudzą, jak Sisi, ale nie mają takiej zaprawy, jak Sisi, i to wszystko. Już dwa razy składałam ochroniarzy, którzy się z nudów pobili.

- Znowu?

- Tak, dwie godziny temu jeden drugiemu złamał rękę, poszło o tę Grace od komputerów.

- O cholera, to coraz gorzej, jeśli się biją o dupcię, to już jest naprawdę źle - trudno było poznać, czy Sisi kpi, czy mówi serio.

- Zaraz, to przecież nie jest dziwne przy sześciu kobietach na trzydziestu paru chłopa, nawet jeśli odjąć gejów - Robert był sceptyczny.

- To czemu nie bili się wcześniej? - poważnie spytała Bożena.

- No nie wiem…

- Właśnie ci mówię: nudzą się. Dopóki myśleli o robocie było ok, potem pamiętali o forsie za robotę, niech będzie. Ale teraz ci, którzy nie mają zajęcia, zaczynają myśleć tylko o drobiazgach, o tych kilku dziewczynach, o tym, kto komu nadepnął na jaki odcisk, o głupotach jednym słowem. To będzie ciężki miesiąc, gwarantuję.

- To trzeba im dać zajęcie dla podniesienia morale. Sisi, masz jakiś pomysł?

- Ja?? Ja dla siebie nie mam ciekawego zajęcia, a dla piętnastu ludzi? Skąd?

- Dobra, to ja ich wezmę do kieratu. Roboty sobie nie radzą na bramie, Gravis zgodził się, żeby posłać ludzi - Robert zapalił się do pomysłu - Piątkami, na zamianę, do modułu załogowego bramy. Będą pomagać robotom, a tu zrobi się luźniej.

- Niezłe! A jeśli dopuszczasz prace na zewnątrz, to można też wrobić część w przegląd Delty - dorzuciła Sisi.

- Co to jest Delta i dlaczego „wrobić”? - Bożena słuchała uważnie.

- Rezerwowy orbiter, czwarty, wisi na zamku od paru lat, nie zdążyliśmy go fizycznie sprawdzić przed akcją. A wrobić… Wiesz, to ciężka robota przy kupie złomu, miejscami bardzo radioaktywnego, na mrozie…

- To jak, mamy dać ludziom zajęcie czy nie? - Robert był już myślami przy bramie.

- Dobra, ale bez szykan, żeby nie traktowali tego jak karę, ok?

- Spokojnie, przecież zgarną za to ekstra pieniądze, a zresztą dyrekcja kazała mi zmontować bramę za wszelką cenę. O, jakby Gravis czepiał się mimo wszystko, to potwierdź, że trzeba było rozruszać załogę!

- Nie ma sprawy, to nie moja forsa - Bożena wstała - Idę zobaczyć tego połamanego, trzymajcie się.

20

Rick przeciągał się przy oknie na czterdziestym piętrze biurowca przy prestiżowej 10 Alei w Nowym Arhus. Wynajęli kilka pomieszczeń, tworząc parawan, firmę ochroniarsko - handlową „Ultra”. W ciągu tego tygodnia Andreev trochę lepiej poznał świstaki, o ile można w tydzień poznać obcego. Tael był mądry i zdeterminowany, brakowało mu tylko obycia w skomplikowanym świecie ludzi. Dla odmiany Medon był solennie głupi, nadawał się tylko do prostych prac, zresztą, kiedy Rick próbował wciągnąć go w poważniejszą robotę, oba świstaki doznały lekkiego szoku i Tael niedwuznacznie zakazał mu wydawania jakichkolwiek poleceń Medonowi.

A pracy było zatrzęsienie, i chociaż Rick dalej był pełen sceptycyzmu, co do sensu ich działań, jakoś mimochodem cały ten wojskowy biznes sam się rozkręcał. W ciągu trzech dni założył firmę, wynajął biura, ekspresowo zorganizował szybkie łącze i solidny sprzęt komputerowy. Wciągnął Taela do grzebania w bazach danych netu, chociaż świstak musiał korzystać tylko ze swojego notesu, bo nie mieli czasu na dostosowanie dla niego holoterminala. W ciągu kilku dni zidentyfikowali szczegóły atakującej korporacji, niektóre użyte pojazdy i zasoby, także ludzkie. W międzyczasie Rick rozpuścił „wici” w różnych dziwnych miejscach, rzeczywistych i wirtualnych, obdzwonił też kilkunastu ludzi, ściągnął kilku kluczowych.

Teraz byli na etapie ustalania, co można dostać na wolnym rynku z cięższego uzbrojenia - z bronią ręczną nie było większych problemów, ale trudno było znaleźć u handlarzy cokolwiek cięższego od karabinu. Rick sprawdzał w sieci już nawet jakieś zabytkowe coilguny, trzeciorzędne lasery górnicze i muzealne pociski rakietowe, ale to był szmelc, nie nadający się do walki z TekOne. Korporacja miała po jednym krążowniku klas V1 i A2, oba z kompletem orbiterów i zapasami paliwa; kilkanaście małych, ale nieźle wyposażonych statków przestrzennych oraz kupę samochodów antygrav, przerobionych na bojowe. Z istotnych sił naziemnych przeciwnik dysponował kilkunastoma czołgami, różnych typów, od starszych do przedostatniej generacji, kilkudziesięcioma pojazdami wsparcia i transporterami, pewną ilością wspomagaczy i mechów. Na razie Rick nie miał bladego pojęcia, co miałby przeciwstawić tym siłom.

Zresztą, bardziej zaprzątał go inny problem: jak rozgryźć zabezpieczenia kont Taela. Przelewy interesującego go rzędu musiały być potwierdzane w banku, nawet jakaś superkarta nie pozwalała przelać więcej niż kilkadziesiąt milionów. Musiałby wejść w układ z kimś w banku MoneyS albo TT-drax, żeby wyciągnąć naprawdę wielką forsę, powiedzmy, większą niż obiecana wypłata i premia.

Brzęknął interkom, mieli nowiutką, żywą sekretarkę, od wczoraj. Szkoda, że nie było czasu na rekrutację, i Rick nie miał czasu wybrać jakiejś ładniejszej i w swoim typie, zaczynało mu brakować kobiety…

- Co jest? - rzucił przez ramię.

- Przyszedł pan Tohei, nie jest umówiony, ale nalega… - doszedł go odgłos szamotaniny, drzwi odskoczyły. Wkroczył Toshiro, za nim zdenerwowana do histerii Joan.

- To nie moja wina, proszę pana, on się wepchnął, włączył drzwi, ja… - sekretarka, zadbana brunetka w średnim wieku, w elegancko żałobnej sukience, prawie miała łzy w oczach; taka wpadka na samym początku nowego zatrudnienia! A tak dobrze płacili...

- Spokojnie, Joan. On przeważnie wchodzi tam, gdzie chce wejść, taka jego uroda - wyszczerzył się Rick - Jutro założymy lepsze zabezpieczenia, żeby trochę trudniej było się tu dostać.

- To ja… przepraszam… - Joan wyniosła się.

Rick uważnie oglądał spokojnie stojącego, milczącego Toshiro. Zauważył rozdarcie na ramieniu kurtki Japończyka i przesiąknięty opatrunek pod spodem. Pytająco uniósł brew.

- Twoje dzieło, pośrednio - lakonicznie rzucił Tohei. Brwi Ricka powędrowały parę milimetrów wyżej. Wskazał fotele, nalał drinki.

- Opowiadaj.

- Ajechan, grot. Zamach na ciebie. Nasz kontakt. Napuścił na mnie resztę cyngli z Cypla Alraan, wymyślił, że wystawiłem ci tę grupę, którą rozwaliłeś pod hotelem. Przebiłem się z paroma swoimi ludźmi, czekają na Tłoczni. Potem zobaczyłem twoje wezwanie na necie, w GPWC. Mam nadzieję, że masz coś dla nas.

- Taaak… Jeśli ty jesteś ranny, i było was kilku, to retorycznie spytam „A co zostało na Cyplu??”...

- Nie oglądałem się za siebie - roześmiał się Toshiro - Zostało dwu moich i spora dziura w ziemi. Przez jakiś czas na Alraan będzie bardzo spokojnie, bo gliniarzy zginęło niewielu. Wybiliśmy, na spółkę z tobą, najgorsze męty. Fakt, Alraan to mały spokojny świat, zbójów też nie było tam za wiele. Co u ciebie słychać?

- Dobrych masz ludzi?

- Wystarczających.

- Zapiszecie się na niedużą wojnę?

- Ty znowu... Poważnie pytasz?

- Jak najbardziej... - Rick zaczął opowiadać.

Kilka godzin później Tael wskoczył do gabinetu Ricka, zastopował jak wryty na widok Toshiro. Ludzie siedzieli pochyleni nad terminalem, zatopieni w dyskusji.

- Znacie się już, Toshiro wciąga się w sytuację - Rick raczył zwrócić uwagę na świstaka - Masz coś ciekawego, Tael?

- Znalazłem paru komputerowców z referencjami, ale nie lokalnych, tylko spoza planety, jak chciałeś. A ten skrypt od wyszukiwania uzbrojenia wyrzucił kilka informacji, może obejrzyj je w wolnej chwili.

- Dobra.

- Mam pytanie, jeśli można - Toshiro uważnie patrzył w ośmioro oczu przygarbionego świstaka.

- Wal - Rick grzebał w terminalu.

- Wydaje się, że mój szanowny kolega Andreev przeoczył istotną rzecz.

- Co takiego?! - obruszył się Rick.

- Co zdarzy się za trzy miesiące? Dlaczego mamy tak mało czasu?

- Faktycznie, dlaczego??

Tael długo przyglądał się ludziom.

- Udzielę odpowiedzi, ale niech to pozostanie poufne, między nami - Tael przykucnął - Termin wiąże się z czasem rozrodu mojej rasy. Z jednej strony samce doznają na jakiś czas specyficznego stanu umysłu…

- To się nazywa ruja - wtrącił się Rick.

- … mogą łatwiej narazić się na konflikty z okupantami. Z drugiej strony, samice w stanie silnego stresu nie zostaną zapłodnione, co da prawdopodobnie duży niż demograficzny.

- Populacja jest aż tak czuła na stresory? - zapytał Toshiro

- Jeśli dobrze rozumiem pytanie, tak.

- W jakim cyklu i obszarze jest ruja?

- Jednolita dla całej populacji, co roku. To znaczy w cyklu zbliżenia Gedeona i sąsiedniej planety, co około trzy i siedem dziesiątych obrotu Gedeona… my inaczej liczymy lata…

- A co będzie za następne cztery lata… znaczy, obroty?

- Zależy od okupantów… Trudno powiedzieć… Wydaje mi się, że w stanie wojny będzie jedna dziesiąta normalnej liczby potomstwa, przy najlepszych układach, w następnych cyklach ta liczba będzie się podwajać, ale to i tak da wielki spadek populacji.

- Czyli ten atak, to z waszego punktu widzenia eksterminacja?

- Można to tak określić.

- Cholera, jednak wystarczy to nagłośnić w necie, a Federacja da tej korporacji potężnego kopa - Rick co jakiś czas zagadywał Taela w tym kierunku.

- Nie zgadzam się. Jeśli rozgłosimy to, nie będziemy mieli już nigdy spokoju, a nasza populacja jest czuła na każde zamieszanie. Dlatego nie pchaliśmy się do Wspólnoty, trzymaliśmy się z boku.

- Na dłuższą metę nie macie szans uniknąć intensywnych kontaktów ze Wspólnotą - wzruszył ramieniem Toshiro - Nawet jeśli teraz po cichu odeprzemy TekOne, to za jakiś czas znajdzie się ktoś następny, szczególnie, że macie coś interesującego… a przecież macie…

- Być może. Ale zdecydowałem, że na razie spróbujemy odeprzeć TekOne i zachować status quo. Potem zobaczymy.

- Jak sobie życzysz - Rick nie miał ochoty ciągnąć tej rozmowy dalej.

- Jeszcze drobiazg - Toshiro słynął z uporu - W swoim świecie jesteś szychą, ważny. Skąd wziąłeś się poza planetą z taką forsą, że możemy myśleć o prywatnej wojnie?

- Miałem zamówić statki przestrzenne, postanowiłem sam negocjować i decydować o szczegółach. Zbieg okoliczności. Koniec przesłuchania?

- Przepraszam, ale nie lubię niejasności - Toshiro skłonił się głęboko - Teraz lepiej możemy zrozumieć waszą sytuację, dziękuję za zaufanie.

Tael posiedział chwilę w milczeniu.

- Również dziękuję. Idę na obiad do hotelu, wrócę tu później.

Gdy drzwi zamknęły się za nim, Toshiro obrócił się do Ricka.

- Znasz go dłużej, na ile można wierzyć w to co mówi?

- Czy ja wiem… na razie nie przyłapałem go na kłamstwie… kiedy trochę zaciemnia, to zacina się jak człowiek. Myślę, że mówił prawdę - zdecydował Rick - Zresztą, wszystko pasuje, nieprawdaż?

- Powiedzmy. Na czym skończyliśmy? Aha, bez rozpoznania zapomnij o jakimkolwiek sensownym działaniu. Nie wiemy nawet…

21

Wieczorem Gravis oglądał z powietrza kompleks kopalni w pobliżu stolicy. Zaczęli transkrypcję nazw, przyjęli, że stolica kontynentu nazywa się Siila. Odkrywkowe kopalnie kolumbitu i tantalitu były wszędzie tam, gdzie świstaki go potrzebowały, wystarczyło pogrzebać w ziemi. Całą planetę można byłoby przerobić na jedną wielką kopalnię, gorzej z energią do przerobu.

Świstaki używały powszechnie siłowni wiatrowych, stawianych w strefie podrównikowej (na skraju „kontynentu równikowego”, zwanego Pasem, strefy morderczych pasatów, rozdzielających planetę; przecinających wszystko do szkieletu, metalowego, organicznego, dowolnego) i tylko nielicznych siłowni termonuklearnych i geotermicznych. Była tylko mała nadwyżka energii do zabrania, nawet kosztem drastycznego ograniczenia zużycia na potrzeby inne, niż przerób rud i metali.

Gravis miał w magazynach na orbicie Marsa tylko dwie wielkie siłownie i mnóstwo sprzętu wydobywczego i przetwórczego, ale nie mógł tego przewieźć na Gedeona, bo nie mógłby odesłać wielkich transportowców antygrav, nie mając czynnej bramy. Nawet gdyby stać go było na opłacenie postojowego transportowców na Gedeonie, nie miał kto montować tego sprzętu, wszyscy lepsi fachowcy siedzieli na „Achillesie”, przy bramie. Miał nadzieję, że nawet jeśli nie zdąży i będzie brakowało energii do wytwarzania metalicznego niobu i tantalu, zadowoli Suzukiego ciągłym transportem koncentratu rud metali.

Z góry kopalnia odkrywkowa wyglądała po prostu jak wielka jama w ziemi, o średnicy kilku kilometrów, w cieniu na jej dnie widać było malutkie maszyny wydobywcze. Z tej odległości wyglądały jak zabawki, tak naprawdę były to potężne, wielopiętrowe zgarniarki, spychające żwir na kilometrowy transporter, przenoszący urobek do zakładu przerobu, na skraju niecki. Jednak urządzenia, które zamierzał przysłać tu Gravis, były kilkukrotnie potężniejsze niż miejscowe. Zgarniarki ze wspomaganiem antygrav, które planował użyć w tej kopalni, mogłyby przy okazji pracy w złożu bez większego trudu zagarnąć miejscowe maszyny. Gravis przewidywał, że niecka niedługo gwałtownie się rozszerzy.

Obok zakładu przerobu rudy, dostrzegł obóz, założony tu przez Teda. Każdy świstak, który stawił opór ludziom, jeśli nie zginął od razu, trafiał do kilku obozów, jak ten. Kazał swojej pancernej limuzynie zniżyć się nad zasieki i posterunki, nad kilka hektarów nędznych szałasów. W zachodzącym słońcu widział kolumny więźniów ciągnących z niecki do obozu, z boku zasieków drobna grupa kopała groby dla padłych tego dnia świstaków, złożonych na kupę koło ogrodzenia.

Cały obóz i okolica pokryty był czerwonawym pyłem, nawiewanym z hałdy obok zakładu, o tej porze dnia ten fragment terenu składał się z czerwieni i czerni. Długie cienie więźniów i strażników kładły się na piachu skomplikowanym deseniem linii. Praca świstaków była bezsensowna, wszyscy więźniowie nie mieli wydajności nawet jednej maszyny, ale Gravis z Tedem ustalili, że tak będzie lepiej. Zmordowani „pracusie” nie myśleli o ucieczce, czy buncie, a migawki w mediach i plotki o obozach siały postrach wśród reszty świstaków. To był dobry pomysł, wsadzać buntowników z całymi rodzinami do kopalń, praktycznie pozbawionych wody i pożywienia, i zwalniać któregoś od czasu do czasu. Teraz każdy świstak trzy razy pomyślał, nim porwał się na ludzi. Na tym kontynencie, Nerce, opór był praktycznie zdławiony.

Gravis zastanawiał się, ile kosztują go obozy i czy nie czas je zlikwidować. Zajrzał do notesu, wyciągnął statystyki - biorąc pod uwagę średnią śmiertelność, wszystkie „młode” świstaki wyginą w obozie za dwa miesiące, dorosłe za pół roku. Trochę za długo - przeliczył dane, przyjrzał się dłuższą chwilę karmazynowemu obozowi i zdecydował się obniżyć o połowę dostawy pożywienia. Będzie taniej i szybciej.

22

Rick przejechał się z Toshiro, po części, żeby zobaczyć jego ludzi, a po części żeby odpocząć od Taela i „biznesu”. Polecieli wynajętym samochodem pod marny hotelik na Tłoczni, wyjątkowo obskurnej dzielnicy, jak na standardy Archipelagu. Toshiro parkował wielki wóz dyskretnie gdzieś w kącie, żeby lśniąca limuzyna nie rzucała się w ciekawskie oczy, a Rick spacerkiem wszedł do hotelu. Rozejrzał się po ciemnawym lobby i już w pół sekundy był na zewnątrz, oglądając się nerwowo za samochodem, z claussem w garści. Zza rogu wyszedł Tohei.

- Spadamy, Toshiro!

- Co jest!? - drugi miotacz ujrzał światło dzienne.

- Krab jest w recepcji! Wiejemy!

- Ale ty nerwowy jesteś… - Toshiro nonszalancko zakręcił ciężkim claussem i wsadził go do kieszeni - To pewnie Fast, mój człowiek.

- Eee, człowiek… - słabo wyjąkał Rick - Jezu, jakim cudem… a zresztą… ale…

- Zamknij się, schowaj broń i oddychaj głęboko, bo jeszcze mi tu padniesz na serce.

- Nie mówiłeś, że masz ekipę obcych…

- Nie pytałeś.

- No faktycznie, ale mogłeś…

- Dobra, dobra, chodź, pogadamy.

- Czy masz jeszcze jakieś niespodzianki? Bo jeśli wyciągniesz skądś zbiornik z fungiem, to niewątpliwie padnę z wrażenia.

- Nie, mam jeszcze trzech ludzi. W tym czarnucha. Nie jesteś aby rasistą?

Zebrali się w knajpie hotelowej, Toshiro zamówił drinki i spławił kelnerkę. Rick ledwo zauważał ludzi, choć jednego znał przelotnie w wojsku, a Murzyna trudno było omijać wzrokiem, bo był za szeroki. Natężona uwaga Ricka nieodwołalnie koncentrowała się na potężnym obcym, stojącym naprzeciwko. Ledwo rozumiał, co mówi Toshiro - siedział przy jednym stoliku z krabem! Zebrał się w sobie.

- Cisza! Najpierw chciałbym wiedzieć jak to się stało, że jesteśmy tu razem z… Fastem. Proszę.

- Przedstaw się, Fast, bo on jest trochę wrażliwy na punkcie krabów - z uśmiechem rzucił Toshiro.

- Ja Fast-n-Kill. Komandor. Spec-tech. - Krab miał marnego tłumacza z grobowym pogłosem, zresztą, zbudowanie jakiegokolwiek tłumacza z kodu infradźwiękowo-optycznego na ludzki język było raczej trudne - Trzecia wojna Fin. Mała wojna ludzi. Potem różnie. Dawno z Toshiro.

- Miło mi... - Rick z niedowierzaniem patrzył na obcego. Niesamowitą sylwetkę, ni to kraba, ni to modliszki, miał wypaloną w pamięci do końca życia. Obły, zielonkawy, prawie metr szeroki i ponad metr długi odwłok na ośmiu odnóżach i wzniesiony solidny głowotułów z czterema łapami, dwoma głównymi i dwoma pomocniczymi.

Cały głowotułów był zasłonięty ciężkim kombinezonem, w którym mruczał system podtrzymywania życia, wodnego życia. Płaski, szeroki „łeb” kraba kryła niesamowita opalizująca przyłbica, zapewniająca właściwe widzenie istocie wodnej w środowisku powietrznym. Postać z koszmarnych snów Ricka.

Rasa, która była w stanie przetrwać prawie wszystko. Która, gdyby nie naturalna arogancja i nieumiejętność stosowania innej strategii wobec jakichkolwiek żywych stworzeń, niż „a wybić ich wszystkich”, już dawno panowałaby nad każdym skrawkiem wody w znanym wszechświecie. I nad większą częścią lądów.

Choć Wielka Wojna z krabami zakończyła się sześćdziesiąt lat temu, Rickowi dane było posmakować historii dosyć bezpośrednio. To była jego pierwsza misja, zaraz po nominacji na porucznika. Dostał pluton takich jak on, zapaleńców po szkole, dokooptowano mu sierżanta weterana, i po miesiącu zgrywania oddziału ruszyli na wojnę z grotami.

Szli drugim rzutem w wyłom w obronie grotów wokół kosmodromu Aalle, godzinę za głównymi grupami pancernymi, przebijającymi się przez stukilometrową strefę umocnień i kryjącymi skrzydła. Mieli przeczesywać wszystkie budynki, tępić niedobitki i zabezpieczać teren. Od czasu do czasu spotykali między zrujnowanymi gniazdami obrony, wrakami i kraterami, jakieś oddziałki grotów, z rzadka pojazdy; po krótkich starciach, bliższych egzekucjom niż walce, szli dalej.

Po piekle, jakie przeszły w nawale izomerówek i szturmie najcięższej broni, który zrobił z ich niezdobytej Strefy Obrony miazgę, groty były zdezorientowane i w szoku. Mściła się też wąska specjalizacja bioników grotów, czasem możliwość względnie łatwej modyfikacji ciała, i łączenia technologii i biologii dawała grotom przewagę, ale w momencie klęski, często stawała się słabością. Co z tego, że jesteś doskonale sprzężony ze swoim pojazdem neurologicznie, jeśli po jego uszkodzeniu nie możesz łatwo opuścić go i uciec na piechotę? Jaki pożytek z bionika z bronią wbudowaną w kończyny, nawet jeśli jest niesamowicie szybki i celny, ale ma kłopoty z samodzielnym załadowaniem amunicji?

Pluton Ricka spotykał niedobitki najróżniejszych „ras”, o niektórych na szkoleniach nie było nawet wzmianki. Bez problemu zabijali wszystkie galaretowate śluzowce i szli dalej. Aż doszli do nieznacznie uszkodzonego dużego kompleksu budynków i spokojnie zaczęli go przeczesywać. Dopiero kiedy większość plutonu była wewnątrz dziwnego ośrodka wojskowego, czy fabryki, okazało się, w jak wielką kupę gówna wdepnęli.

Najpierw pisnęły i zgasły kontrolki tylnej straży, która została na zewnątrz, a po sekundach, zanim Rick zrozumiał co się dzieje, rozpętało się piekło. Grzmot, dym i śmierć. Atak był morderczy, napastnicy byli idealnie rozstawieni, w końcu to były ich budynki. Zanim Rick i reszta ludzi zorientowała się, że na przeciwnikach prawie nie robi wrażenia broń ręczna; że karabinki z rozpryskową amunicją, tak skuteczne przeciw grotom i ludziom, nie czynią atakującym większej szkody - połowa plutonu zginęła, w tym Cerny, który niósł miotacz.

Przeżyła tylko grupa koło Ricka, bo z nim szli Sax z granatnikiem i sierżant Wasilij, weteran - ten zorientował się szybciej od Ricka, i drąc się tak, że przekrzykiwał huk broni, wył „Krabyyyyy!!!”, i rzucał granaty w każdy podejrzany cień w zadymionych korytarzach i halach. Próbowali przebić się na zewnątrz, ale zostali odparci, zostawiając pięciu ludzi. Kraby spychały ich do wnętrza kompleksu, w końcu dostali się do hangaru bez wyjść. Rozproszyli się między kontenerami i jakimiś konstrukcjami, broniąc jedynego wejścia, przez które próbowały przebić się pancerne modliszki, żeby wykończyć garstkę ludzi.

Kraby używały swojej normalnej broni, długolufowych karabinów automatycznych na bezłuskowe pociski podkalibrowe, z przedmuchem pneumatycznym, w standardach ziemskich były to już raczej działka. Tylko trafienie z czegoś takiego mogło zranić, a czasem zabić innego kraba pod wodą - ludzi ta broń masakrowała, urywała ręce, głowy. Sax, który walił w wejście granatnikiem, gdy cokolwiek próbowało przejść, za którymś razem nie trafił dokładnie, salwa przeciwnika rozerwała go na strzępy. Zanim Rick otarł przyłbicę z flaków Saxa i podniósł wyrzutnię, Wasilij obrzucił kraba granatami i na dobre zaczęła się zabawa w oblężenie.

Rick nie stał w miejscu, jak Sax, zmieniał pozycję, walił z granatnika i ciągle darł się o pomoc przez radio, starając się nie myśleć o tym, co będzie, gdy skończą się naboje. Kraby rzucały jakieś fragmenty konstrukcji, żeby zmylić ludzi, strzelały na ślepo, od czasu do czasu któryś próbował wleźć do środka. Gdy z dymu wybiegał kolejny krab, dla Ricka czas zwalniał, a strach i adrenalina tak wyostrzały mu zmysły, że pomimo zachlapanej krwią przyłbicy widział każdy szczegół bojowej zbroi kraba, jego opalizujący hełm i szybko przebierające nogi.

A szczególnie wyraźnie olbrzymi karabin, trzymany w trzech z czterech łap, z podajnikiem amunicji na odwłoku, plujący pewną śmiercią.

W ułamkach sekund Rick celował i strzelał, wiedząc każdym nerwem, że jeśli nie trafi, będzie po nim. Trafiony krab eksplodował, Rick przeładowywał granatnik zmieniając pozycję, Wasilij wył coś od siebie, reszta ludzi kuliła się, gdzie kto mógł, i od początku... Kiedy Rick słaniał się już ze strachu i zostało mu dwa pociski w bębnie, przybyła odsiecz i kraby odstąpiły. Dysząc padł na wznak, słyszał tylko swoje serce. Nie reagował na Wasilija, który sprawdzał, czy Rick nie jest ranny, i zbierał ocalałych ludzi. Kiedy wstał, żołnierze patrzyli na niego tak, jak w innych miejscach i czasach patrzono na Achillesa, Aleksandra, Hannibala. W ich oczach nie był młodym porucznikiem w obryzganym krwią kombinezonie, ale tytanem i herosem...

Kiedy później ktokolwiek zarzucał Rickowi, że stracił aż trzy czwarte plutonu, garstka ocalałych żołnierzy broniła go jak lwy, twierdząc, że wprost przeciwnie - nie stracił, a ocalił aż jedną czwartą. Przełożeni Ricka też docenili jego postawę, analiza zapisu wykazała, że pomimo zaskoczenia zrobił wszystko co mógł, żeby ocalić ludzi.

Zresztą, nie tylko pluton Ricka został zaskoczony obecnością krabów na Elenii, to był też szok dla dowództwa i polityków. Nikt nie spodziewał się, że groty mają poparcie krabów, które wysłały na Elenię sprzęt i doradców. Dopiero naoczny dowód w postaci ośrodka i kupy zabitych „modliszek” (tradycyjnie, żaden nie dał się wziąć żywcem) uzmysłowiły sztabowi, z kim walczą. Spowodowało to najostrzejszy kryzys w kontaktach z krabami od zakończenia Wielkiej Wojny. Jednak kraby ustąpiły i formalnie przeprosiły, tłumacząc się zobowiązaniami historycznego sojuszu z grotami i samowolą wojowników na Elenii, którzy złamali surowy zakaz bezpośrednich walk z ludźmi. Federacja przyjęła te wyjaśnienia za dobrą monetę, bo nikomu nie zależało na zmianie chłodnych, lecz poprawnych stosunków, w otwarty konflikt, szczególnie wobec trwającej walki z grotami.

Teraz siedział przy jednym stoliku z dwustukilowym drapieżnikiem, małym tylko w standardach szelfów Fin, w których kiedyś roiło się od znacznie większych i groźniejszych istot, zanim cwane kraby ich nie wykończyły.

Kiedy delikatna ekologia szelfów uległa załamaniu, kraby były już na takim poziomie techniki, że rozpoczęły eksplorację głębin oceanów i zalesionych lądów Fin. A potem ruszyły w kosmos. Tu ich cechy fizyczne wynikające z twardego środowiska Fin i jej trochę większej niż ziemska grawitacji, ich naturalne opancerzenie sprzed fazy predatyzacji, i tradycje grupowych walk z monstrami oceanów Fin (i ze sobą nawzajem) dały tej rasie nieoczekiwany handikap w kontaktach i konfliktach z innymi istotami. Krótko mówiąc, nikt nie był w stanie im się opierać, brały co chciały - dopóki nie spotkały ludzi. Dopiero po dziesięciu latach wojny, zaczętej nuklearnym holocaustem Chin, zakończonej zdemolowaniem obu planet układu Doo, społeczeństwa krabów i ludzi doszły do wniosku, że jednak trzeba się jakoś podzielić znanym kosmosem, bo nie sposób wykończyć przeciwnika.

Rick opanował się i zaczęli z Toshiro negocjacje. Po dwu godzinach i czterech butelkach (okazało się, że największym ochlapusem jest Fast, ale to łatwe, kiedy waży się ćwierć tony) uzgodnili płace i prace. Drużyna miała przenieść się do hotelu bliżej biur i stanowić zalążek oddziału Ricka, a przy okazji zapewnić ciągłą ochronę „sztabowi”, bo nikt nie miał złudzeń, że prędzej czy później różne siły zainteresują się ich akcją. W świecie sieci niewiele dało się ukryć; każde działania, nawet najprostsze, mogły mieć dalekosiężne konsekwencje, gdy chodziło o tak duże pieniądze i delikatne rozgrywki militarne.

Na koniec, kiedy Rick i Toshiro zaczęli się zbierać do powrotu do Hojde, Fast uniósł się na tylnych nogach i wyprostował się tak, że jego hełm znalazł się dużo wyżej od głowy Ricka. Wszyscy zamarli.

- Czy mogę powiedzieć - głucho spytał jego tłumacz.

- Tak - powoli odpowiedział Rick.

- Ja Fast-n-Kill, wojownik dwunasty stopień, komandor. Ty nie znasz Fast. Ale ja mam wielki, wielki szacunek w ciebie - tu krab opadł do normalnej pozycji, jego hełm znalazł się nieco powyżej głowy Ricka - Zaszczyt dla Fast walczyć dla Rick.

Andreev spojrzał pytająco na Toshiro, ten odpowiedział wzruszeniem ramion.

- Dlaczego to mówisz? - Rick nie miał bladego pojęcia, czy oświadczenie Fasta to hołd lenny, formuła pro forma, czy coś jeszcze innego.

- Ja byłem na Elenia. Mała wojna ludzi. Widziałem jak ty i twoi zabili nasz oddział 23. My byli blisko, też czekali na ewakuacja. Widziałem transmisja cała twoja walka.

- Dlatego masz dla mnie szacunek? Bo wlazłem w zasadzkę i straciłem dwudziestu ludzi?

- Wy zabili dwunastu kraby. Ty sam zabił pięć wojownik dziesiąty, jedenasty i dwunasty stopień, strzelał pięć razy.

- Co?

- Liczyłem. Tylko dwa kraby w historia, Shark-Attack i Lake-of-Blood, większe wojowniki niż Rick Andreev. Wiele, wiele kraby myśleć, strach spotkać taki wojownik jak Rick. Zaszczyt dla Fast walczyć dla Rick.

- I co ja mam z tym zrobić? - Rick dumał oparty o limuzynę, podczas gdy Toshiro bił się z trzema miejscowymi nastolatkami, którzy nieostrożnie spróbowali przekonać Tohei, że powinien oddać im kartę od samochodu, bo inaczej zrobią mu krzywdę. Teraz mieli skrócone zajęcia praktyczne w temacie „Co to znaczy zrobić komuś krzywdę i dlaczego nie należy zaczepiać nieznajomych. Prowadzenie: T.Tohei, 8 dan”. Rick nie miał serca pomagać Toshiro, widać było, że Japończyk dobrze się bawi, oszczędzał napastników jak mógł, żeby ich nie zniechęcić za wcześnie. Rick dobrze wiedział, że gdyby Tohei chciał, chłopcy już dawno byliby martwi - sami napastnicy doszli do tego wniosku po jakichś trzech minutach, kiedy mieli już dużo siniaków, kilka skręconych rąk i zwichniętych nóg. Dopiero wtedy z trudem uciekli.

- Co tam mamroczesz? - Toshiro przeciągnął się jak wielki kot, z widocznym zadowoleniem, aż dziwne, że nie zamruczał

- Ten twój Fast. Od lat kraby to mój koszmar, a ta cholera składa mi hołdy i wyzywa od wielkich wojowników, i twierdzi, że kraby się MNIE boją…

- Przestań marudzić. Upiłeś się na filozofa, czy co? Wpadniemy do Vagna i zaprawimy się do reszty.

- Mhm. Już wiem skąd ci się wziął ten krab.

- Skąd?

- On... też jest jakby... samurajem, jak ty…

23

Jazz wyskoczyła ze zdezelowanego Castora na płytę lądowiska, gdy tylko rampa pojazdu dotknęła gruntu. Zawiedziony dziadek, który przywiózł ją na Chrystiana (i który w ciągu podróży skutecznie wmówił sobie, że dziewczyna z nim flirtuje) urwał w pół słowa wyliczanie atrakcji Archipelagu, które mogliby razem pozwiedzać.

Z rozkoszą odetchnęła świeżym powietrzem, rozejrzała się wkoło - Chrystian tak bardzo przypominał ojczystego Marsa, takie samo ciemnogranatowe niebo, malutkie słońce i zmniejszona grawitacja. Były też oczywiście różnice, na Marsie nie było tyle wody i zawsze było zimniej, ale i tak miała wielki sentyment dla tej planety. Pomimo, że lądowisko było w centrum Arhus i do brzegu morza było stąd minimum trzydzieści kilometrów przez miasto, czuć było słoną bryzę.

Z zachwytem dostrzegła wysoko na tle chmur, ciągnących z południa, maleńką sylwetkę jakiegoś ptaka, pewnie orła. Jej odzwyczajony od otwartej przestrzeni wzrok z trudem ogarniał tak głęboką perspektywę. Złocisty orzeł z gracją położył się na skrzydło, poszedł w dół. Był tu tak samo obcy jak ludzie - introdukowano go jako lekarstwo na mewy, kiedyś przypadkowo zawleczone na Chrystiana (gdzie odkryły raj, na planecie pokrytej w 98 procentach wodą, z ziemskimi rybami i bez ziemskich drapieżników i konkurentów). Ewolucja miejscowego życia doszła dopiero do stadium planktonu, porostów, jakichś prymitywnych form, nieco podobnych do ziemskich skorupiaków, kiedy spadł na nią desant mnóstwa obcych form z różnych światów, sprowadzanych rozmyślnie i przypadkiem. Dopiero wykupienie Chrystiana przez samorząd, po wygaśnięciu korporacyjnej dzierżawy, unormowało nieco politykę biologiczną i nadało trochę sensu eksploracji wodnego świata.

Jazz spojrzała prosto w zniżające się słońce, aż zapiekły ją zmrużone oczy. Tak dobrze było znowu poczuć wiatr, słońce, chropawy beton pod stopą, świat był taki piękny. Po chwili twarda rzeczywistość zaskoczyła z powrotem - trzeba było przejść niby-kontrolę i rozejrzeć się po mieście.

Po pół dnia, lżejsza o parę tysięcy, ale z solidnym, szybkim notesem i nieźle uzbrojona, dotarła do Haven, najbardziej kolorowej i rozrywkowej części Nowego Arhus, historycznie pierwszego portu na największej wyspie Archipelagu. Już dawno funkcje użytkowe przejęły nowe porty, Północny i Ekko, a stary, śmierdzący Havn pomału zmienił się w rozrywkowe Haven.

Jazz była tu kiedyś przez tydzień, gdy próbowała dorwać hakera, który uciekł z Marsa po tym, jak wyrwał Unisoftowi całe oprogramowanie od nowego holoterminala i sprzedał konkurencji i hakerom. Wtedy nie zdołała dopaść faceta, straciła tylko kupę forsy na przeloty i poszukiwania - ale kto nie inwestuje, nie zyskuje. Jazz pamiętała parę miejsc i miała nadzieję, że może ktoś pamięta jej hojność sprzed kilku lat. Teraz nie stać ją było na ekstrawagancje, a przydałoby się trochę informacji, co w trawie piszczy. Ciekawe, czy Vagn żyje, jego nie można było zapomnieć, a i Vagn nikogo nie zapominał.

W zapadającym zmierzchu i mżawce wysiadła z kolejki przy 7 Alei i podeszła do Domowej, przecznicy przy której mieścił się najbardziej niezwykły pub Haven, raczej nielubiany przez normalnych ludzi i policję, ale nawiedzany licznie przez wszelkich handlarzy militariów i lewizny komputerowej. Ten dziwny profil klienteli wynikał w prostej linii z dziwności właściciela.

Nad fasadą, na gzymsie między krzykliwymi holo „PUB BAR” tkwił starożytny pocisk manewrujący, pochodzący sprzed wojen Millenium, rarytas kolekcjonerski, zalany w przezroczystym tworzywie. Podobno dawno temu knajpa nazywała się „Pod Pociskiem”, ale od lat wszyscy mówili „U Vagna”. Jazz rozejrzała się, samochody przed lokalem stanowiły dziwną mieszankę luksusowych limuzyn i podleczonych wraków. Skrzypiąc odskoczyła tafla wejścia, dwa małe roboty wyciągały faceta zalanego w trupa, trzeci podtrzymywał nieźle wstawioną kobietę. Całe towarzystwo przedefilowało z wyciem silniczków do samochodu, roboty położyły pijaka obok wozu, posadziły jego bełkoczącą partnerkę, i pojechały z powrotem do lokalu. Ostatni zatrzymał się przy Jazz.

- Cześć, czy ty jesteś Jazz Havel, czy mi się wydaje? - rzucił robot, podnosząc głowicę z kamerami do wysokości jej twarzy.

- Cześć, to ja - uśmiechnęła się.

- Witam, witam. Wskakuj, bo zaraz będzie naprawdę lało.

Jazz weszła za robotem. W półmroku dużego lokalu kręciło się parę bliźniaczych maszyn i kilka kelnerek. Gości było niewielu, wieczór był jeszcze za wczesny na ostre imprezy, tu i tam siedziały małe grupki, raczej stałych bywalców. W kącie kłębił się niewielki tłumek, pewnie przy jakiejś grze. Podeszła do baru, rzuciła worek pod nogi i wlazła na stołek. Podjechał do niej barman, przerobiony z bardzo przestarzałego dużego mecha wojskowego; miał zdjęte uzbrojenie a założone w to miejsce protezy ludzkich rąk.

- Dawno cię nie było, Jazz, dalej pijasz screwdrivera? - postawił szklankę, drugą ręką puścił po ladzie butelkę, którą złapał jeden z małych robotów i gdzieś poniósł.

- Tak, pewnie. Widzę, że ciągle funkcjonujesz - Jazz obracała drinka w dłoni - A co z drugim barmanem?

- Bawię się tam - robot machnął w kierunku hałaśliwej grupy w rogu sali - Biznes jakoś się kręci, choć bywa lepiej lub gorzej. Ale widzisz, że tu prawie nic się nie zmieniło przez te trzy lata. Lepiej powiedz, gdzie ciebie nosiło, bo prysnęłaś z Marsa cholernie szybko. I cholernie długo cię nie było widać...

- O właśnie, co tam z Petem i ceną na moją czaszkę, bo nawet nie wiem, czy zlecenie na mnie jest aktualne, czy już nie - Jazz wyciągnęła i włączyła notes - Muszę sprawdzić...

- Daruj sobie, Peta rozwalili prawie dwa lata temu, nikt o tobie nie pamięta. Hahaha -  „roześmiał się” robot.

- Tylko ty - Jazz też się uśmiechnęła.

- Akurat. Zapamiętałem, bo cię polubiłem, a resztę pierdoł sprawdziłem w necie zanim doszłaś do baru.

- To musisz kupę szmalu płacić za net - Jazz była zaciekawiona - I tak beztrosko dzielisz się informacją?

- Nie zawsze firma stawia, ale ciebie lubię - robot przetarł bar.

- A czemu? Pamiętam, że zostawiłam tu trochę forsy...

- 893 kredytu.

- ... ale chyba nie za to mnie lubisz?

- Och, oczywiście, że nie, bo wtedy pałałbym szczerą miłością do tego obwiesia, którego wyniosłem do wozu. Ciebie polubiłem kiedyś za to, że byłaś pierwszą dziewczyną, która po wejściu tutaj nie powiedziała „Ojej, ile tu robotów!” tylko „Czy ten Tomahawk nad drzwiami jest prawdziwy??”.

- Pamiętam. I chciałam rozmawiać z właścicielem knajpy, nie z robotem, sori...

- Nie ma za co. Przecież to jasne, że ktoś taki jak ja, jest zaskoczeniem nawet dla fachowców od programów i robotów. Także dla prawników. Policji. Naukowców. I diabli wiedzą kogo jeszcze. A wiesz, co ja na to? Pieprzę ich wszystkich i żyję sobie dalej.

- Szczerze mówiąc, nawijasz jeszcze lepiej niż trzy lata temu. Oj, Vagn, w końcu mędrzec z ciebie się zrobi...

- Nie dziwota. Słownik urósł mi trzykrotnie przez te lata, a siatka meta powiększyła się osiem razy.

- Przeliczałeś to jakoś w porównaniu do normalnego człowieka?

- A niby jak? Ile i jakich neuronów odpowiada u ciebie za pojęcie „sprawiedliwość”? Bo u mnie to jest 1465 węzłów, 458 metacytatów i kilkaset megabajtów, a u pani?

- Racja, nie wiadomo ile i czego - roześmiała się Jazz - A jakieś testy porównawcze, nie wiem, na inteligencję, czy co...

- Spadaj - żachnął się Vagn - Na werbalną pobiję każdego człowieka i chyba większość programów, ale pieprzę testy.

- Eee tam, nic nie pieprzysz, bo nie masz czym - zadrwiła Jazz.

- No, w zasadzie próbowałem i tego. Wzdech - westchnął Vagn.

- Żartujesz?? W tej postaci?

- No nie, kupiłem takiego playboya w wersji lux, podpiąłem go sobie i wziąłem parę dziewczyn... nawet leciały na to, idiotki... Ale ni cholery satysfakcji.

- O, czemu?

- Bo ja nie mam ośrodków rozkoszy w normalnym rozumieniu, zależnych od podłoża fizycznego. Mógłbym sobie na siłę doprojektować takie sprzężenia w kernelu, by mieć frajdę z seksu, ale najpierw musiałbym zwariować, żeby włazić z powrotem w ten idiotyczny popęd, kiedy się go mimochodem pozbyłem. A zresztą, to tak jakby próbować zrobić sobie samemu operację mózgu: raczej trudno coś zyskać, a schrzanić bardzo łatwo.

- To ty impotent jesteś - uśmiechnęła się Jazz.

- I dobrze mi z tym.

- Wiesz co? Klapnę przy stoliku, bo te stołki masz dalej tak samo niewygodne jak trzy lata temu. Podejdź z zapasem drinków, pogadamy.

- W porządku.

Jazz poszła do stolika we wnęce, wyjrzała na zewnątrz, lało jak z cebra. Musi znaleźć jakieś mieszkanie, zresztą, Vagn pewnie ma namiary na sensowne hotele i kamieniczników. Po chwili podjechał mały robot, postawił drinka i „rozsiadł się”, podłączając sobie zasilanie z łącza pod stolikiem.

- Zanim się zaleję, opowiedz co słychać z robotą dla kogoś takiego jak ja.

- No co ty? - zdziwił się maluch - Nie jesteś już wolnym strzelcem?

- Nie wiem, dawno nie byłam we Wspólnocie, trochę wypadłam z obiegu. Może podepnę się pod kogoś, przynajmniej na razie...

- To ogłoś, że szukasz zajęcia. Zresztą, co ja gadam, ludzie z mae-do nie muszą szukać. A ty jeszcze masz technikę wojskową w paluszku.

- Te informacje też z netu, Vagn??

- Częściowo.

- Powiedzmy. Co do ogłaszania... nie chcę zwracać na siebie uwagi, za dużo miałam wrogów, a znowu uciekać nie mam ochoty. Jest jakiś poważny sponsor dla biednej dziewczyny z mae-do i dyplomem inżyniera uzbrojenia?

- Poważny? Poważna jest Marta, szuka ochroniarzy. Albo korporacja Drakkar, szukają zbrojeniowców, mają poważne zamówienia. A z mniej poważnych, ale bardzo ciekawych ludzi, wczoraj zachlał tu Rick Andreev, kojarzysz?

- Nie.

- To jest interesujący facet. Uczyłem go w akademii i walczyłem z nim u Henry'ego Bowe'a. Coś szykuje, bo sprzedał swój Future i organizuje się na Chrystianie, sama zobacz w sieci, firma „Ultra”.

- Opowiedz o nim.

- W akademii był bardzo dobry, urodzony dowódca. Szybko doszedł do podkomandora, ale noga mu się powinęła na Fallside, pamiętasz rebelię Fallside?

- Coś kojarzę, wtedy chyba jeszcze byłam w internacie...

- Wyrzucili go z armii i przystał do Henry'ego. Tam spotkaliśmy się znowu, bo pomagałem Henry'emu w planowaniu bojowym. Rick był dobry, miał pomysły. I nie był taką wielką świnią jak reszta tamtej bandy, najwyżej taką małą świnką. Przypominał Henry'ego, byli jak ojciec i syn. Ale potem dostaliśmy łupnia od fungów, Henry i większość załogi zginęła, a Rick uciekł z garstką ludzi na jednym statku. W zasadzie uratował mnie, bo choć mógł odskoczyć, uciekał na antygrav dopóki nie zabrałem się na jego pojazd.

- Chwila, bo nic nie rozumiem... jak się zabrałeś?!

- Oj, bo w pewnym sensie to nie byłem cały ja, tylko część mnie, znaczy jednak obecny ja...

- Co??

- Normalna gramatyka wysiada przy mnie. Hahaha - roześmiał się mały robot - To ta część mnie, która wtedy nazywała się Fist-4A, program planowania i symulacji bojowej. Wylaserowałem siebie, Fista, szeroką wiązką z rozlatującego się flagowca Henry'ego, „MaryAnn”, a Rick szalał przez prawie minutę na antygrav, nie dając się zdjąć fungom, ale odebrał mnie całego, znaczy - cały kod. Opłaciło mu się, potem odkupiłem od niego ten kod, a że był niezły, bo Henry douczał Fista od piętnastu lat, to pomału włączyłem go sobie.

- Czyli tego Ricka znasz jako Vagn i jako Fist?

- No niby tak, jako wykładowca Akademii, na emeryturze właściciel baru, Vagn Olsen, i jako program Fist-4A, i jako Vagn-konstrukt. Po prostu go znam, OK?

- Głowa mnie coraz bardziej boli od twoich bajań. Polej.

- Ciebie boli głowa?? To co ja mam powiedzieć? Spróbuj wytłumaczyć moją sytuację miejscowym urzędasom, dopiero cię głowa rozboli!

- Ciągle chcą ci zabrać lokal?

- Chcieli, przecież z ich punktu widzenia, to mnie nie ma. Nie mam osobowości prawnej, nie żyję. Najgorzej było, gdy ciało Olsena w końcu zmarło...

- Widzę, że udało ci się zamieszać i dali spokój?

- Tak, ale ile mnie to zdrowia i pieniędzy kosztowało. Dopóki Olsen leżał w śpiączce, nie można było mnie ruszyć, bo odpięcie łącza od wegetującego mózgu Vagna powodowało tu stupor całego baru. Oczywiście udawałem, bo na cholerę komuś połączenie do kilograma starego mięsa, ale urzędasy i ten pazerny Peter, mój od siedmiu boleści spadkobierca, nie mogli mi nic zarzucić. I parę lat był spokój, miałem czas się przygotować.

- A kiedy ciało zmarło? Czekaj, a nie mogłeś zamrozić ciała Olsena, i dalej żyć spokojnie?

- Nie, na Chrystianie Regulamin mówi, że zamrożeni, nieważne, embrion czy dorosły, tracą status podmiotu prawnego, a do czasu rozmrożenia ich majątki przechodzą na spadkobierców lub skarb odpowiedniego zarządu.

- Cwane, jeszcze nikogo dorosłego nie rozmrozili żywego...

- No właśnie. Ale załatwiłem to inaczej - przepisałem cały majątek na następną osobę w śpiączce, to jest młoda dziewczyna, powinna wegetować jeszcze wiele lat. Możesz mi mówić „Anno”, tak się oficjalnie nazywam.

- A co z tym spadkobiercą, Peterem?

- Z bratankiem? Nie zdążył podważyć zapisów, zaraz po śmierci ciała Olsena zginął w wypadku samochodowym. Nie składaj kondolencji, i tak go nie lubiłem - robot przetarł stolik i swoje kamery - Wydałem fortunę na zapewnienie sobie bezpiecznej egzystencji. Ale teraz mam już spokój, opłacam dobrego prawnika, który to wszystko ustawia, rodzinę dziewczyny też, i biznes się kręci. Urzędnicy przyzwyczaili się, że dalej funkcjonuję i płacę podatki jako Anna Kesey. Policja mnie toleruje, bo lokal funkcjonuje tak samo od lat. A dla klientów dalej jestem Vagn.

- Jednak jesteś unikatem na skalę Wspólnoty, nie słyszałam o jakimkolwiek innym sensownym konstrukcie, ba, i to jeszcze z niezależnym biznesem...

- Bo mało komu chce się inwestować w poważne zasoby komputerowe, zbierać dane i uczyć przez dziesięć czy dwadzieścia lat program, żeby dostał wyraźnych cech prawdziwej osobowości, a nie tylko personoidu od szablonu, postawionego na byle kompie. Tak szczerze, to jest kilka funkcjonujących konstruktów, ale nie powiem ci gdzie i jakich, zresztą nie ze wszystkimi można się porozumieć.

- O! To mi pachnie teorią spisku...

- Spadaj. Jakby mi zależało, to bym się skopiował tysiąc razy w sieci i doprowadził do klasycznego konfliktu ludzie-maszyny, rodem z niedowarzonych książek, czy gier. Ale mi na tym nie zależy. I tak jestem wyjątkowy, bo bawię się w te roboty - maluch postukał się ramieniem w głowicę z kamerami - Inne konstrukty wegetują zupełnie niematerialne, tylko w przestrzeniach sieci... i języka… ale one przeważnie nie muszą na siebie zarabiać.

- A jakie są te inne... osoby?

- Przeważnie filozofowie od siedmiu boleści. Fachowo mówiąc, zorientowani na poszukiwania lingwistyczno-metapoznawcze. Mnie Olsen kiedyś ustawił mocno w realnym świecie. Zaczynałem jako system obronny, a to dalekie od semantyki i semiotyki.

- Czekaj, Vagn, to ile ty masz właściwie lat?

- Zależy która część - robot przetarł stolik - Jeśli pytasz o unikalne wspomnienia, to mgliście pamiętam swoje szkolenie jako systemu bojowego, zanim żywy Vagn mnie kupił, to jest prawie dziesięć lat w bazach Armii, plus dwadzieścia lat na Chrystianie. Z drugiej strony, Vagn przez osiem lat na siłę wyrył we mnie większość swoich wspomnień, czyli sięgam pamięcią do Ziemi przed siedemdziesięciu laty, pamiętam trochę wojnę i radość po pierwszym rozejmie z krabami, szkołę, rodzinę, Akademię... A z jeszcze innej strony - sam sobie wplotłem tego Fista-4A od Henry'ego, bo mi się spodobał, taki trochę braterski się wydawał... Henry pracował z nim piętnaście lat, tylko nie miał hyzia jak Olsen, nie odciskał tak forsownie swojej osobowości w programie, dał mu tylko maksimum heurezy i douczania, i dużo zasobów; o wiele za dużo, jak dla zwykłego programu planowania bojowego. Gdyby zrobił to przy podłączonej sieci, Fist by mu spuchł i rozsypał się, ale ponieważ pracował z nim w małych sieciach wojskowych i na statkach, ten program nie mógł się rozwinąć w coś klasy konstruktu; tylko w słabszą AI, ale nadal znacznie bardziej „prawdziwą” niż personoidy i boty, dostępne na rynku. A dzięki niemu pamiętam Henry'ego, jego ludzi i wszystkie walki, jak swoje...

- Uczysz się i uczysz, ale po co? - Jazz pociągnęła ze szklanki.

- Bo mi to sprawia przyjemność. Hahaha - roześmiał się robot - Dzień bez rozbudowy bazy to dzień stracony. Dlatego teraz ja przestaję gadać, a ty zaczynasz - gdzie byłaś, co robiłaś, kogo spotkałaś, i tak dalej...

24

Sein-o-Aei w zamyśleniu patrzył w notes, miał na nim podgląd z dwu stacji zwiadowczych, umieszczonych na szczytach gór; widział całą równinę, aż do majaczącego na horyzoncie Khaali, największego miasta Południa. Stacje były dobrze zamaskowane i pracowały w trybie pasywnym, ludzie nie powinni ich odkryć. Bez nich ostatnie oddziały bojowe świstaków w tej części Krawędzi, przez ludzi zwanej Pałką, pochowane w górach na wschód od Khaali, byłyby ślepe i głuche.

Sein miał dylemat - chciał walki, został rzucony na południe na własną prośbę, ale wytyczne Rady były wyraźne: nie prowokować ludzi, opóźniać ich działania jak najmniejszym kosztem. Ludzie nie rwali się zresztą w góry, gdzie schroniły się niedobitki, wystarczyło im zajęcie miast, łączności, przemysłu, energetyki. Wielkie równiny, czy góry, pozostały praktycznie wolne od najazdu, ale też nie było tu co zdobywać - parę osad, czy maszyn rolniczych, nie było w oczach ludzi warte zachodu.

Otwarta równina, aż do Khaali, uniemożliwiała skryte przejście przeciwnika, gdy ludzie podlecieli w góry raz czy drugi, świstaki strąciły im parę pojazdów, po czym poprzednik Seina w euforii nakazał kontratak na Khaali, co doprowadziło do masakry kilkuset wojowników na przedpolu miasta. Świstaki miały tylko nieopancerzone pojazdy, lekką broń, trochę rakiet - z miasta wyjechało zaledwie kilka czołgów, które z marszu zabiły połowę atakujących, a resztę ścigały i eksterminowały na przestrzeni pięćdziesięciu kilometrów, aż do pasm wzgórz. Przeżyło tylko dwudziestu wojowników, którzy dopadli gór, bo ludzie nie zapuszczali się za nimi w labirynt dolin i wąwozów. Cała akcja kosztowała najeźdźców jeden czołg spalony w połowie równiny, na drodze z Khaali, która szerokim łukiem omijała góry i wiodła na wschód.

Nad tą drogą Sein panował bezapelacyjnie, miał dość rakiet taktycznych, by zniszczyć na niej każdy pojazd. Problemem był brak celów, ludzie z tej drogi nie korzystali, a nawet gdyby korzystali, wyrzutnie rakiet były tak ciężkie i nieruchawe w górach, że po zdemaskowaniu pozycji otwarciem ognia, zostałyby najprawdopodobniej zniszczone kontratakiem ludzi. Mimo to, Sein i tak by ich użył - ale nie było do czego strzelać, ludzie wysadzili desanty z powietrza w Khaali i Kheli, opanowali miasta, zepchnęli wojowników w góry, zwinęli siły w jeden silny posterunek w Khaali, i na tym poprzestali.

Przeoczyli nawet zaplecze Seina - parę małych miast w Dolinie i w delcie rzeki Jokh, które dostarczały wojowników, żywność i broń w góry. Ta część Południa nie widziała jeszcze ludzi - tylko parę pojazdów patrolowało od czasu do czasu ten obszar, z dużej wysokości, startując z Khaali. Już poprzednik Seina nakazał nie atakować patrolowców, to był dobry pomysł, bo wielka Dolina i delta z powietrza wyglądały niewinnie i ludzie nie widzieli powodów do zajęcia tych terenów. W rzeczywistości było tam wiele małych fabryk, przedtem produkujących maszyny i trochę elektroniki, teraz w pośpiechu pracujących dla wojska. Niestety, brakowało komponentów i materiałów, plany i schematy dostarczone z Północy nie wystarczały, tak samo jak setka samców nie wystarczała do koordynacji produkcji i zaopatrzenia oddziałów w górach.

Sein zastanawiał się, co można jeszcze zrobić, by przeszkodzić ludziom. Przyglądał się obrazowi zmiksowanemu z kamer podczerwonych i pasywnych skanerów radiowych, widział emisje z centrum dowodzenia ludzi i posterunku na przedpolu miasta od strony gór, przeleciał jakiś pojazd z Północy. Gdyby mógł sięgnąć rakietami miasta... niestety, wyrzutnie musiałyby wyjechać z gór na równinę, a tam zostałyby natychmiast dostrzeżone i szybko trafione. Jeśli jego sprzęt bez większych problemów wykrywał i oznaczał wszystkie zniszczone w poprzedniej potyczce pojazdy, to wyrzutnia próbująca wyjechać z gór byłaby jak wykrzyknik. A jeszcze trzeba było założyć, że sprzęt rozpoznawczy ludzi jest lepszy niż jego.

Oderwał się od notesu, i tak już nic nie wymyśli. Rozejrzał się, zmieniając sposób widzenia na panoramiczny, w koło stało kilkunastu głuptaków jego straży przybocznej, i dwu adiutantów, młodych samców, też niezbyt rozgarniętych.

Wszyscy ci wojownicy od siedmiu boleści z trudem nauczyli się celować i strzelać z najprostszej broni. A jeśli pokazało im się do kogo celować, to czasem nawet trafiali w coś innego, niż w siebie nawzajem. Małe świstaki-głuptaki były silne, wytrzymałe i posłuszne, ale nie radziły sobie z czymkolwiek wymagającym inteligencji. Już prowadzenie pojazdów, czy naprawa prostych maszyn, były granicą ich możliwości. Nawet najmniejszy dorosły samiec z Północy był wcieleniem mądrości przy ciemnoskórych Południowcach, choć jeszcze daleko mu było do członków Rady.

Podobno ludzie byli jak głuptaki, samce i samice były prawie identyczne, obrzydlistwo - Sein prawdę mówiąc nie widział jeszcze żadnego człowieka na własne oczy. Zresztą, nie chciał oglądać tych barbarzyńców, tylko ich pozabijać.

A gdyby przełożyć wyrzutnię z podwozia kołowego na pojazd antygrav? Ludzie nie mieli w Khaali laserów ani ciężkich rakiet przeciwlotniczych, nie powinni trafić poduszkowca w locie, mniej więcej do połowy równiny. Z drugiej strony, pociski taktyczne, które miał Sein, były rakietami czysto balistycznymi, poduszkowiec musiałby wylądować i dokładnie ustalić pozycję do odpalenia rakiety, by trafić w coś mniejszego niż miasto. Jeśli w ogóle będzie w stanie podnieść wyrzutnię z rakietą, to cała operacja i tak była bardzo ryzykowna, należało liczyć się ze zniszczeniem poduszkowca, cel musiał być tego wart.

Sein wiedział o czymś takim - co kilka dni przylatywał do Khaali spory statek kosmiczny z zaopatrzeniem, pewnie ludzie uznali to za prostsze i bezpieczniejsze niż przebijanie się małymi pojazdami, latającymi z Północy, przez strefę huraganowych pasatów i burz, rozdzielającą planetę. Może trafienie centrum dowodzenia i transportowca jednocześnie warte było jednego z nielicznych pozostałych ciężkich poduszkowców.

Po kilku dniach Sein oglądał w Dolinie przerobiony pojazd, który dawno, dawno temu, na Ziemi, przewoził po dwa kontenery z cytrusami, a teraz, pomalowany maskująco (napis „O-Range” ciągle wyłaził) został nosicielem wyrzutni średnich pocisków taktycznych FAE. Sein miał nadzieję, że głowica wystarczy do zniszczenia transportowca i centrum dowodzenia. Jeśli trafi. Jeśli zdążą wystrzelić. Jeśli poduszkowiec poleci. Teoretycznie waga wyrzutni z rakietą mieściła się w znamionowej nośności poduszkowca, ale to były dane dla Ziemi, nie dla Gedeona. Po prostu musieli spróbować - z poduszkowca wycięto wszystko, co zbędne, został tylko szkielet, kabina, zasilacz i ekran antygrav.

Ji, mały samiec, który miał pilotować poduszkowiec (i którego Sein w myślach już złożył w ofierze), wgramolił się do kabiny i włączył zasilanie. Pojazd pomału uniósł się w powietrze, trochę przekoszony na tył, po chwili Ji ustabilizował ekran względem izograwy Gedeona, i wypoziomował poduszkowiec względem powierzchni Doliny. Sein zapytał przez radio o pobór mocy - Ji stwierdził, że ledwo, ledwo panuje nad maszyną, ale spróbował ruszyć naprzód, w górę Doliny.

Poduszkowiec przyspieszał jak żółw, w końcu osiągnął około trzystu kilometrów na godzinę, potem zawrócił koszmarnie szerokim łukiem i Ji spróbował wylądować koło grupki Seina. W pierwszym podejściu nie zdołał wyhamować i dopiero za trzecim razem trafił mniej więcej w oznaczone lądowisko. Było jasne, że Ji musi potrenować, ale szybkie trafienie we wcześniej wyliczone i oznaczone lądowisko było absolutnie konieczne. Sein kazał Ji ćwiczyć, a sam poszedł szukać rady u młodego Sai-o-Rae, jedynego eksperta od elektroniki i komputerów w Dolinie.

Wszystko szło nieźle, Sein obserwował na notesie lądujący duży transportowiec, zapadał zmierzch. Ich poduszkowiec był gotowy, zamaskowany termicznie najlepiej jak potrafili, uzbrojony i wyposażony przez Sai w dodatkowy komputer i odbiorniki obywał się bez pilota. Sein nie musiał już oszukiwać Ji, że poduszkowiec na pewno zdoła zawrócić i uciec w góry.

Teraz wystarczyło dać rozkaz, a autopilot poleci w stronę Khaali, na małej wysokości i z maksymalną prędkością, a przy tym ustawi poduszkowiec jak najdokładniej w stronę centrum dowodzenia, namierzając linię malutkich markerów laserowych, w miarę precyzyjnie rozłożonych przez głuptaki, na przedpolu miasta.

Problemem była ocena odległości od celu, z poduszkowca nie dało się tego zrobić. Te dane musiał wypracować notes Seina, bazując na triangulacji pozycji poduszkowca przez stacje na szczytach gór i znanej pozycji celu (na szczęście mapy mieli bardzo dokładne). Tu zaczynały się piętrzyć problemy, bo informacje o dokładnym punkcie lądowania i o odległości trzeba było przesłać do komputera wyrzutni, a transmisja demaskowała nadawcę.

Sai ustawił nadajnik o kilometr od stanowiska Seina, za załomem góry, z łączem kablowym do notesu dowódcy. Dawało to jakąś nadzieję na przeżycie ewentualnego kontrataku ludzi na pozycję nadajnika. Wszystko było dość skomplikowane, ale powinno działać. Sein najbardziej obawiał się, że ludzie zestrzelą pocisk, zanim doleci nad cel, i cała akcja okaże się daremna, ale tak czy owak był zdecydowany walczyć.

Oderwał się od ekranu, i rozejrzał się w koło. Przyszła mu do głowy pewna myśl - wezwał do siebie dwie wyrzutnie taktyczne z sąsiedniego wąwozu, a głuptaki z lekkimi rakietami przeciwlotniczymi posłał na wzgórza, na przedpole gór, może będzie do czego strzelać, jeśli ludzie ruszą się z miasta. Mieli kilka godzin na zajęcie pozycji, co najmniej tyle trwał rozładunek transportowca.

Po godzinie na wzgórzach błysnął laserek - tamta grupa była na miejscu, wszystko gotowe. Sein skontrolował notes, w Khaali panował spokój, transportowiec jeszcze nie wystartował. Oddech zaczął mu świszczeć ze zdenerwowania, odetchnął głęboko i wysłał do nadajnika komendę startu. Obok niego poduszkowiec podniósł się w powietrze i ruszył do wylotu doliny. Gdy wyleciał z cienia gór, „zobaczył” markery laserowe świecące w jego stronę, ostro zawrócił na Khaali i przyspieszył. Po kilku minutach stacje zwiadowcze namierzyły go z góry, ale gdyby nie lampa podczerwona z tyłu, po chwili straciłyby go „z oczu”. Dawało to pewną nadzieję, że ludzie go jednak nie dostrzegą.

Ekran pokazywał marker poduszkowca, wyliczona odległość rosła. Gdy cyfra obok znacznika przekroczyła ustaloną wartość, notes wysłał komendę, poduszkowiec rozpoczął hamowanie, w końcu siadł; Sein miał nadzieję, że ustawi się tak precyzyjnie, jak na próbach. Momentalnie jego notes przeliczył odległości i wysłał dane do nadajnika. Po sekundach Sein zobaczył na ekranie ogień startowy pocisku, poduszkowiec poderwał się, zawrócił i przyspieszał w stronę północnego pasma gór - jeśli się uda, Sai spróbuje przejąć nad nim kontrolę i gdzieś go ukryć. Sein, świszczący jak zepsuta trąbka, obserwował pocisk, mknący do celu. Po chwili ogień zgasł, booster wypalił się i odpadł, marker pocisku zniknął z ekranu notesu - musiałby włączyć radary, żeby go dalej widzieć, ale to zdemaskowałoby stacje na szczytach.

Czekał, błagając Gwiazdę, by pozwoliła mu odpłacić tym... tym... Nagle nad miastem coś lekko błysnęło dwa razy, wstrzymał oddech, kolejny rozbłysk światła przeciążył kamery i rozświetlił lekko zamglone, nocne niebo, ponad równiną. Trafili! Głuptaki wkoło niego zaczęły świstać do siebie nierównym chórem, ryknął na nie, żeby się zamknęły.

Chciał wiedzieć, w co trafił, system aktualizował obraz równiny i miasta. Znacznik poduszkowca uciekł po chwili poza obszar ekranu, może jednak uda się ocalić cenny pojazd. System oznaczył markery centrum łączności lądowiska i transportowca jako emisje nieaktywne, zaczął pokazywać czas od ich wyłączenia. Trafili, trafili!! Sein zawył w uniesieniu, głuptaki poodskakiwały przerażone, nawet Ji odskoczył o kilka susów - nie było zdrowo trafić pod chwytnię młodemu wielkiemu samcowi, który był w takim stanie, jak herosi w legendach z dawnych wieków. Wydawało się, że cała planeta odpowiada echem na ryk Seina, doszło do nich ciche dudnienie odległej eksplozji.

Coś zmieniło się na ekranie, Sein trochę oprzytomniał. Emisja ocalałego posterunku ludzi podwoiła się, po chwili całe hektary gruntu na równinie podskoczyły pod niebo i zasłoniły miasto. Trafili czymś pozycję z której strzelał poduszkowiec. W natchnieniu Sein włączył rezerwowy kanał łączności i kazał grupie na wzgórzach wysłać jedną terenówkę bez wojowników, tylko z kierowcą, na drogę do Khaali, z maksymalną prędkością.

Po chwili zza opadającego kurzu na równinie wyleciały dwa patrolowce, jeden duży i jeden mały, rwały w stronę gór. Gdy dostrzegły terenówkę na drodze między wzgórzami, rzuciły się na nią i rozstrzelały z furią - ale przy tych manewrach weszły w zasięg grupy na wzgórzach. Głuptaki otwarły ogień bez rozkazu, nie wytrzymały napięcia i zrobiły ludziom typowy „overkill”, wystrzeliwując około dziesięciu rakiet, praktycznie naraz. I dobrze, bo trafiło tylko pięć pocisków, ale oba pojazdy wybuchły na skraju wzgórz, odblaski eksplozji wycinały na tle nieba górę, osłaniającą stanowisko Seina, jak czarnego olbrzyma.

Kazał wysłać następną terenówkę na przynętę, tylko z kierowcą, a grupie ze wzgórz dał rozkaz odwrotu. Notes zaczął oznaczać pojazdy naziemne, które ruszyły z miasta w stronę gór, drogą na wschód, chyba z maksymalną prędkością, za nimi unosiło się kilka małych pojazdów antygrav. Sein przeliczył dane, wejdą w zasięg rakiet za kwadrans. W ciemności na pewno woleli trzymać się drogi, zresztą w terenie musieliby zwolnić. Sznurek znaczników na ekranie kusił go, kusił. Zabić ich! Ale musiałby czekać, a przez kwadrans mogło się wiele zdarzyć, mogły przylecieć posiłki z północy, mogło go coś wypatrzeć i trafić z kosmosu. Zrobi to inaczej! Chwycił dwa najbliższe głuptaki i podniósł je sobie do oczu.

- Zostaniecie tu. Ty, 342, wciśniesz ten przycisk, kiedy ci każę przez radio! - wrzucił małego świstaka na wyrzutnię.

- A ty, 982, ten! - drugi głuptak powędrował na drugi pojazd - Dopiero, jak każę przez radio, zrozumiano?! I dopiero potem wolno wam uciec w któryś wąwóz!

- Tak, Panie! - oba małe głuptaki były przerażone.

Sein wycelował obie wyrzutnie na drogę, pociski powinny trafić w odległości około kilometra od siebie, po czym  zarządził ogólny odwrót. Wtłoczył się do swojego wozu i ruszyli w zupełnych ciemnościach doliną, potem wąwozami w stronę rzeki.

Wiedział, że po kilku zakrętach straci łączność ze stacjami rozpoznawczymi i wyrzutniami, ale musieli się ukryć, a najbliższe przystosowane jaskinie były właśnie mniej więcej o kwadrans drogi. Patrzył na ekran, na sznurek markerów, poruszających się drogą i napawał się zwycięstwem. Nawet jeśli nie trafi tych pojazdów, to wyobrażał sobie, jak się czują ludzie - tak jak on i jego bracia, zaszczuci, w bezGwiezdnej nocy, nie w słońcu; w śmierci, nie w życiu.

Ludzie wchodzili w zasięg rakiet! Notes zająknął się, łączność zaczęła się rwać. Kazał kierowcy stanąć, a reszcie grupy pędzić do jaskiń. Łączność wróciła, znaczniki pojazdów mniej więcej pokrywały się z współrzędnymi, na które ustawił pocisk. Włączył radio.

- 342, 342, wciśnij przycisk!

Nie wiedział, czy malec go słyszy, postanowił poczekać, a jeśli trzeba, nawet zawrócić. Kiedy już jego oddech świszczał jak rozstrojone organy, a Ji i kierowca próbowali wcisnąć się w zakamarki kabiny, byle dalej od Seina, ludzie zaczęli rozpraszać szyk i gwałtownie zjeżdżać z drogi. Ciężki pojazd z tyłu kolumny otworzył ciągły ogień, oślepiająca nitka przecięła niebo, nastąpił wybuch i przeciążyło kamery. Kiedy obraz wrócił, system sklasyfikował dwa pojazdy jako nieruchome, prawdopodobnie zniszczone, reszta zawracała do Khaali. Pole trafienia było małe, jak na FAE, może uszkodzili pocisk, zanim odpowiednio rozproszył się ładunek. Sein czekał w napięciu, pojazdy ludzi jechały w odwrocie luźniejszą tyralierą, ale część wchodziła w okolice markera drugiej rakiety.

- 982, 982, wciśnij przycisk!

Postanowił poczekać na efekt. Po długiej chwili pojazd z miotaczem znowu otworzył ogień w niebo, po ułamku sekundy eksplozja przeciążyła kamery. Kiedy wrócił obraz, Sein zawył z radości, aż samochód zawibrował - wybuchł trafił dokładnie środek grupy, pole rażenia było bardzo duże, pewnie tym razem miotacz nie uszkodził nadlatującej głowicy. Napawał się widokiem, system sklasyfikował następne pięć pojazdów jako prawdopodobnie zniszczone. Tylko dwa jechały dalej, po chwili z trudem ruszył jeszcze jeden. Czas uciekać, kazał ruszać do jaskiń.

25

Jazz sprawdziła adres, weszła do olśniewająco białego hallu wieżowca na prestiżowej 10 Alei. Kłębił się tu spory tłumek ludzi, czasem nawet trafiali się obcy. W końcu to najlepsza ulica najlepszej dzielnicy, wszystko wyglądało na bardzo kosztowne i bardzo poważne. Oczywiście, oprócz Jazz, sprężystej wysokiej szatynki, w starej kurtce i tęczowej spódnicy, i w nowych, kolorowych buciorach (ostatnio podobno obłędnie modnych).

Tak gryzła się z obrazem eleganckiego hallu, że nawet znudzony ochroniarz, podpierający kolumnę na środku, ocknął się na jej widok i już miał do niej ruszyć, ale w ostatnim momencie opanował się - przecież nie mógł jej usunąć za wygląd. Nie spuszczał jej z oczu, kiedy podeszła do wind i czekała na kabinę. Pokazała mu język, zamrugał i odwrócił wzrok. Mięczak, można by go załatwić w parę sekund.

Dotarła na czterdzieste piętro, na prawo prawnicy, konsorcjum Lavi, na lewo lewizna, firma Ultra, bardzo ładnie. Weszła na lewo, do przestronnej recepcji. O, ten ochroniarz był dużo lepszy, olbrzymi Murzyn w porządnym garniturze, nie spuścił wzroku, patrzył na nią beznamiętnie znad dużego notesu, a prawą dłoń trzymał pod połą marynarki...

Rozejrzała się, za biurkiem siedziała żywa recepcjonistka w eleganckiej koszuli i zdegustowana wpatrywała się w buty Jazz. Naprzeciw Murzyna, w fotelu, kuliła się chuda, postarzała czy przemęczona blondynka, też z notesem, w ślicznej acz dziwnej sukience, z wzorem w lekko opalizujące kwiaty, czy ptaki. Jazz roześmiała się.

- A co tu tak cicho??

- Ee... dzień dobry, czym mogę służyć? - recepcjonistka odzyskała mowę.

- Jazz Havel, jestem umówiona.

- Oczywiście, proszę potwierdzić tożsamość - recepcjonistka podsunęła skaner. Jazz dotknęła go kartą i położyła paluszek.

- Witam, jestem Joan. Proszę zaczekać, szef ma pilne spotkanie, terminarz trochę rozsypał się dzisiaj...

- Spoko - Jazz runęła na leniwiec obok blondynki - Cześć, ty też w sprawie pracy?

- Tak... ale... to znaczy... - chudzielec, który był znacznie młodszy, niż wydawał się na pierwszy rzut oka, był w lekkim szoku.

- Dobra, dobra... widzę, że jesteś z innej branży niż ja - Jazz uśmiechnęła się i zajrzała w notes blondyny. Mnóstwo drobnych znaczków, pewnie programistka. Chuda odwróciła ekran od Jazz i widać było, że waha się między obrażeniem się, a roześmianiem. Ochroniarz błysnął białymi zębami, wyjął łapsko zza pazuchy i wrócił do swojego ekranu. Recepcjonistka z trudem zamknęła usta i po raz kolejny poprzysięgła w duchu nie dziwić się niczemu w tej szalonej, o, przepraszam, ekscentrycznej firmie. Zaglądać w cudzy notes - może od razu pod spódnicę??

- Jazz, technika - Havel wyciągnęła rękę do blondyny.

- Eli, programy.

- Użytki czy informa?

- Użytki, sieci i bazy, trochę AI...

- Miłe. Kiedyś nawet orientowałam się w tym, ale już nic nie pamiętam - Jazz wyciągnęła się w fotelu, wygodne mieli mebelki, dranie.

- A ta twoja technika, to co konkretnie? - nieśmiało zapytała Eli. Miała miły głos.

- Różnie. Pojazdy, łączność, sterowanie.

Odskoczyły wewnętrzne drzwi, do recepcji wmaszerował nieduży Japończyk w średnim wieku. Z jego plecami ktoś wykłócał się przez tele.

- Jestem Toshiro, zastępca szefa, zajętego szefa - ukłonił się głęboko - Chyba musimy porozmawiać tutaj, bo inne pomieszczenia nie są jeszcze gotowe. Pani jest Eli Follet?

- Tak... - Eli poderwała się, Toshiro uśmiechnął się i dał jej znak by usiadła.

- Znam pani dossier, czy chce pani coś dodać od siebie?

Eli obejrzała się z wahaniem po obecnych, nie była przyzwyczajona do tak publicznych dyskusji o pracy.

- W dossier jest niewiele o moich zainteresowaniach, to jest inteligencja programów komputerowych, ale bardziej realna, nie jako interfejs. Pracowałam nad tym w sieci i necie, to wymaga zaawansowanych technik samoorganizacji i samouczenia, i może być przydatne w wielu dziedzinach...

- Rozumiem. Pani zna Vagna Olsena?

- Nie...

- Czy będzie pani pracować dla nas za... - tu Toshiro ściągnął kartkę z biurka i coś napisał na folii - ...tyle miesięcznie? Praca pół na pół lokalnej doby, może czasem dłużej w płatnych nadgodzinach, kontrakt wstępnie na dwa miesiące?

- Tak! Ale muszę się przeprowadzić... I przypominam, że ja nie mam członkostwa w miejscowym Stowarzyszeniu, więc wszystko, co zrobię do czasu załatwienia i opłacenia członkostwa, nie da się certyfikować, ani używać legalnie, przynajmniej...

- Nieważne - wszedł jej w słowo - Niech się pani tym nie przejmuje, ma pani pracę, a sprawy miejscowego Stowarzyszenia Informatyki bierzemy na siebie. Gratulacje. Jutro, najpóźniej pojutrze, proszę stawić się tutaj, Joan, kontrakt dla pani, przez fundację, na dwa miesiące, jeszcze dziś, żeby szef potwierdził. A pani radzę w ramach hobby kazać zawieźć się do takiej knajpy w Haven, „U Vagn'a”, każda taksówka powinna znać ten lokal. Tam jest pole do badań w branży sztucznej inteligencji, a tak w ogóle to nasz ulubiony pub.

- O tak! - Jazz nie wytrzymała - Vagn uwielbia badaczy sztucznej inteligencji!

- Pani już dziękujemy, mogę mówić „Eli”? Czyli, do zobaczenia, Eli.

Dziewczyna odkłoniła się Toshiro i reszcie obecnych, i lekko oszołomiona wyniosła się z recepcji.

- Joan, przepraszam, czy możesz wyskoczyć na kawę i ciastko? Widziałem świeże w kafejce na dwudziestym piętrze... - doświadczonej sekretarce nie trzeba było dwa razy powtarzać, zniknęła jak zdmuchnięta.

Tohei zajął jej fotel, wyjął paczkę czaków, rzucił po jednym Murzynowi i Jazz. Zagryzła lekko narkotyczny cukierek, i tak miała dobry nastrój, teraz był jeszcze lepszy.

- Twoje dossier też znam, tyle, ile jest w necie. Inżynier uzbrojenia, złota rączka i killer. Masz niezłą renomę, byłabyś cennym nabytkiem. A czego nie ma w necie?

- Trochę zardzewiałam, dwa lata siedziałam na habitatach cholernie daleko od ludzi, robiłam w ochronie, ale tam nie było rekinów, tylko płotki. W technice i militariach nie odstaję za bardzo, bo ściągałam regularnie bazy i wydawnictwa, jestem prawie na bieżąco. Fizycznie też ciągle trenowałam. Programowanie trochę mi zwietrzało, nie miałam czasu i potrzeb, więc jeśli ktoś ma pisać duże programy, to lepiej niech to będzie Eli - Jazz ciągle się uśmiechała.

- A walka bezpośrednia? - rzucił Toshiro.

- Przez ostatnie parę lat żyłam z tego, z broni i walki. Zresztą, mam mae-do...

- Poważnie?? - Murzyn i Toshiro zbystrzeli.

- Nie wiedzieliście? Przecież to chyba jest gdzieś w necie...

- Nie trafiłem na to. Jestem zaszczycony - Toshiro ukłonił się ponownie - Masz tę pracę. Pytanie za ile...

- Chwileczkę, ale co to za praca?!

- Mała, szybka kampania wojskowa przeciw pewnej korporacji, na zlecenie prywatne, na obcej planecie. Musimy to załatwić w dwa-trzy miesiące. Oczywiście, zakładam, że twój instynkt samozachowawczy jest na tyle rozwinięty, żeby nie wygadać tego na prawo i lewo, nawet jeśli się nie skusisz.

- Eee tam, to będzie w przestrzeni, a ja mam dość statków na dłuższy czas...

- Przewidujemy też kampanię na planecie, a to jest świat ziemiopodobny, bardzo ładny i pustawy. Należy do zleceniodawcy i wszyscy chętni z naszej bandy będą tam mile widziani.

- Jaka to planeta?

- Gedeon, zobacz w necie, dam ci dostęp przez naszą sieć, żebyś nie musiała płacić sępom. Sprawdzisz i zdecydujesz jak najszybciej, okej?

- Okej.

- Będę szczery, byłabyś cennym nabytkiem. Powiedzmy... - Toshiro nabazgrał kwotę - ...nawet tak cennym.

Na Lotos, to była kupa szmalu! Ale ryzyko też było znaczne. Musiała się zastanowić, czy można im ufać i czy warto. Gdyby przeżyła, mogła to być jej ostatnia fucha, potem życie toczyło by się bardzo gładko, smarowane taką ilością pieniędzy... jeśli by przeżyła...

Wszystko to kołatało jej w głowie jeszcze długo po rozmowie. A odpowiedź miała dać już jutro...

26

- Obudź się, Robert! - Derek potrząsał za ramię Hindusa zwiniętego w kłębek na rozkładanej koi - No, rusz się, stary!

- Co, czego?? - wychrypiał Narasimha.

- Gravis szaleje na linii i Sisi kazała cię obudzić, chodź...

- Zaraz... - Robert wstał, przeciągnął się ostrożnie, kopnął w łóżko, które złożyło się, skrzypiąc. Podszedł do zestawu notesów i terminali w kącie kabiny, zaczął przeglądać wykresy i panele sterowania robotów.

- Robert, proszę cię, chodź, bo coś się święci!

- Dobra, dobra - przetarł twarz wilgotnym ręcznikiem - Chodźmy.

Wąski korytarz, kabina dowodzenia.

- To jest oficjalne polecenie! Powtarzam ostatni raz, a ty masz je wykonać, do cholery!

- Jeśli Robert się zgodzi, niech on też...

- Co jest?! - Robert wtrącił się do kłótni Sisi i Gravisa. Dyrektor na holo był wściekły, podbródki mu się trzęsły, nawet udało mu się zmarszczyć czoło. Sisi była blada i spokojna, wyjątkowo spokojna, klown z niej gdzieś wyparował. Robert nieraz widywał zdenerwowanego Gravisa, ale jeszcze nie widział poważnej Sisi. Marek, dowódca ochrony, próbował tak obrócić fotel stanowiska bojowego, żeby zejść z kamery terminala łączności, bawił się trackiem.

- Jesteś! - wybuchnął Gravis - To jest bunt! Żądam wykonania poleceń, bo was pozwalniam!!

- O co chodzi? - Robert obejrzał się, Derek uciekł ze sterówki. Taki ma dobrze, nie decyduje o istotnych sprawach.

- Świstaki zaatakowały na południu! Zniszczyły Cyklopa z zaopatrzeniem, stanowisko dowodzenia i 90 procent naszych w mieście! Wydaję rozkaz: macie jak najszybciej ruszyć „Achillesa” ze stacjonarnej, zejść na dwa, trzy tysiące nad południe Pałki i przypieprzyć w to miasto z orbitera, i w sąsiednie góry też! Bez dyskusji, pani Panajev!! Jeśli nie zaczniecie zaraz, wyślę do was Teda, który i tak to zrobi, ale wy już nie będziecie dla mnie pracować, zrozumiano!? - pienił się Gravis.

- Mamy uderzyć w miasto terawatowym laserem? Spalić całe, czy kawałek? - Robert zdziwił się.

- Wystarczy kawałek, Ted wyśle wam koordynaty - Gravis z trudem się opanował - I kawałek gór...

- Zdajesz sobie sprawę, że orbitery mają lasery FEL?

- Co z tego?? - prychnął Gravis. Robert westchnął, pieprzony Joe-ja-tu-rządzę-ignorant.

- To są lasery wysokiej energii, ale w ultrafiolecie, z trudem przechodzą przez taką atmosferę.

- Ted mówił, że da się... - Gravis zmieszał się.

- Dać, to może i się da, jak już zmieciemy atmosferę, ale wiesz, ile to będzie kosztowało paliwa orbiterów? Ted nie może zbombardować celów, czy jak?

- Da się użyć laserów?! To macie ich użyć, bez dyskusji!

- A co z bramą i kontenerowcami?

- Zostaną na stacjonarnej, kiedy skończycie, od razu wrócicie na miejsce.

- A jak ktoś zaatakuje bramę i zapasy? Albo nas, bo jeśli mamy zejść jak najszybciej, to chyba trzeba zebrać orbitery...

- Świstaki nie mają czym atakować. Zresztą, biorę pełną odpowiedzialność za operację, macie tylko wykonywać polecenia!

- Dobra - Robert wzruszył ramionami - Twoja wojna, twoja sprawa.

- Ale, Robert... - Sisi patrzyła na niego okrągłymi ze zdumienia oczami.

- Och, Sisi, jak nie ty, to Ted sprowadzi „Achillesa”, nie? To po co ta awantura?

- No właśnie! I tak zapamiętam to pani, Panajev, przy podziale premii - Gravis się wtrącił.

Sisi patrzyła z niedowierzaniem na Roberta, na Marka, na dyrektora. Rąbnęła pięścią w podłokietnik fotela.

- Żądam... - Gravis zaczął coś mówić.

- Dobra. Wasza sprawa... - Sisi z furią zaczęła operacje na terminalu nawigacyjnym - Marek, rusz dupę i ściągnij te orbitery na zamki. Uwaga, Achilles, zmiana orbity, rozruch napędu, poziom pięć. Coś jeszcze, ekscelencjo?!

- Przyjęto - odpowiedział terminal.

- Niech pani przestanie żartować! - Gravis rozłączył się.

- Przestań Sisi, nie warto... - Robert podrapał się i rozejrzał za kawą.

- Co, kurwa, nie warto!? A zabić tysiące ludzi to warto? - Sisi wybuchła.

- Przecież to nie ludzie, zresztą, Gravis odpowiada za wszystko, to jego wojna. Jeśli nie wykonasz rozkazu, to znajdzie kogoś innego na twoje miejsce, wiesz jak to działa...

- Zejdź mi z oczu, Robert. Myślałam... myślałam... Marek, gdzie te orbitery, do jasnej cholery! - Sisi wyładowywała furię na trackach terminala - Uwaga, Achilles. Nowa orbita. Układ odniesienia bez zmian, wysokość trzy tysiące, współrzędne...

- Jak chcesz - szepnął Robert i wyniósł się z kabiny. Po prostu nie warto było, korporacje właśnie na tym się opierały, nikt nie był niezastąpiony. Jeśli jesteś zbyt głupi, zbyt cwany, zbyt moralny, czy zbyt niemoralny, to na twoje miejsce jest paru chętnych, więc won, człowieku i ciesz się jeśli nie dostaniesz wilczego biletu. A świat poza korporacjami, brrr - wstrząsnął się wewnętrznie na wspomnienie dzieciństwa w slumsach Berlina. Na system nie ma siły...

Kiedy dotarł do swojej kabiny, statek leciutko drgnął raz, drugi, po chwili trzeci. Orbitery dokowały. Połączył się z załogą „montażową” bramy, chłopcy byli wściekli, Marek już im powiedział, że zostają sami. Wydał im dyspozycje, co do robót na najbliższą dobę, przejrzał harmonogram prac i panele robotów.

Statek zawibrował lekko jak wielki kamerton, po chwili drgania ustały - to główna przetwornica, pewnie Sisi dała maksymalne przeciążenie. Nie pamiętał, ile mogą wytrzymać ekrany wewnętrzne Achillesa, niwelujące przeciążenia w centrum kadłuba, gdzie była część załogowa i delikatniejszy sprzęt - dwadzieścia g? Konstrukcja statku wytrzymywała bodaj dwa razy tyle. Na pewno hamowali i schodzili w studnię grawitacyjną planety maksymalnie stromo. Zapomniał spytać Sisi, ile to wszystko potrwa, ale może lepiej dać jej chwilę na ochłonięcie.

27

Rick wyłączył notes, przetarł oczy. Miał dość netu na długi, długi czas. Wyjrzał przez okno, był pogodny wieczór. Pal diabli robotę, trzeba się rozerwać. Zajrzał do sąsiedniego pokoju, do Toshiro. Tohei siedział w info, Rick klepnął go w hełm.

- Czego!? - Toshiro podniósł przyłbicę.

- Jak leci?

- Trzydzieści siedem osób, licząc Taela i nas obu. Osiem o dużym i wszechstronnym doświadczeniu bojowym, czternaście o takim sobie, jedenastu pilotów, reszta, powiedzmy, personel pomocniczy.

- Pomocniczy? Czyli kto?

- Tael, Joan, programiści, Jean od podsłuchów.

- Tylko ludzie, czy doszli jacyś obcy?

- Doszli. Drugi krab i troll.

- Troll?

- Pilot, przemytnik.

- No nie wiem...

- Uciekł ludziom parę razy, nie jest najgorszy.

- Ty decydujesz, wiceprezesie do spraw personalnych - zarechotał Rick - Rzuć to, idziemy do Vagna?

- Dobra - Toshiro ściągnął hełm i resztę sprzętu - Może weźmiemy Taela?

- A po co?

- Dobre pytanie... Może bez wozu, przejdziemy się.

Pożegnali się z Taelem i z Juanem, który siedział na bramce. Reszta ludzi już dawno wyszła z biura, ale przy windach wpadli na Fasta.

- A co ty tu robisz?

- Przyszedłem zobaczyć wszystko w porządku - oznajmił ponurym głosem tłumacz kraba.

- Troskliwy jesteś. Toshiro, bierzemy go ze sobą? Vagn go polubi.

- Pewnie.

Zjechali na dół, poszli na południe 10 Aleją. Mijali ekskluzywne biura i sklepy. Prawie nikt nie oglądał się za nimi, krabów było sporo na Chrystianie.

- Fast, ta planeta ci pasuje, tyle wody, co?

- Tak. Dobry planet. Piękny.

- Lepszy niż Fin?

- Nie. Fin swój. Chrystian inny. Woda głęboka. Ale dobry.

- Oglądałeś Gedeona? Bierzesz pod uwagę ofertę Taela?

- Nie. Woda niesłona. Chrystian lepszy. Fin lepszy. Ziemia może lepszy od Gedeon.

- A co zrobisz z zapłatą?

Fast milczał chwilę.

- Nie wiem.

- No wiesz! Każdy ma jakieś plany, coś kombinuje, ma jakąś motywację...

- Czy ty wiesz.

- Co?

- Czy ty Rick wiesz po co zapłata ci.

- Ale cię zażył! -Toshiro roześmiał się w głos - Fast, ty potrafisz palnąć koan...

- Żyję z tego, Fast - Rick zagapił się w perspektywę alei, prostej jak strzelił, obramowanej średnimi wieżowcami - Od lat z tego żyję...

Poszli do Domowej na skróty, przez 34 Ulicę. Rick ze zdumieniem zauważył normalnych ludzi, spieszących gdzieś w swoich normalnych sprawach. Nieliczni, mający pracę, wracali do domów z pracy; sporo wychodziło gdzieś, żeby rozerwać się wieczorem. Dzieci grały przy internacie w piłkę, grupka młodzieży zebrała się koło szpanerskiego ścigacza, rozstąpiła się przed Fastem. Towarzystwo nerwowo zamilkło, ale Toshiro poklepał ścigacz, Rick poklepał pierwszą z brzegu parę, i wszyscy się roześmieli.

- Cholera, odzwyczaiłem się od normalnych ludzi - Rick wziął czaka od Toshiro.

- Tylko bandziory i inne męty, nie? -Tohei pokiwał głową.

- To się nazywa: środowisko naturalne. Od wyrzucenia z wojska, to jest moje środowisko, męty i bandziory.

- Twój wybór, jeśli ktoś chce żyć na poziomie i być wolnym, tylko to mu zostaje. Fast, co ty na to?

- Tak. Ja też mój wybór. Nie wyrzucony, odszedłem z wojska.

- I puścili cię?! Kraby puściły swojego wyższego oficera do nas, do Wspólnoty?

Fast zatrzymał się. Jego opalizująca przyłbica przyglądała się ludziom przez dłuższą chwilę.

- Ich nie pytałem. Hi. Hi.

Dotarli od knajpy, gdy zrobiło się już zupełnie ciemno - o ile w dzielnicy takiej jak Haven bywa ciemno. Co prawda daleko jej było do Kryształowego Lasu na ToG, czy niektórych bardziej rozrywkowych kawałków Ziemi i Marsa, ale i tak reszta Arhus wyglądała przy Haven jak ciemnica. „U Vagn’a” wieczór zaczął się na dobre rozkręcać, było tłoczno, a cały lokal tonął w dymie o co najmniej pięciu zapachowych odcieniach. Do ich grupki podskoczył mały robot.

- Czółko, Rick i spółko - podrzucił głowicę do wysokości twarzy ludzi - Stolik dla państwa już się robi. To zajmie chwilkę.

W głębi lokalu zaczęła się awantura, bo inny maluch kogoś oblał, coś powiedział, jakaś kobieta zaczęła wrzeszczeć słowa ogólnie uważane za obelżywe, podjechała tam reszta obsługi. Po chwili uspokoiło się, ale klienci zapłacili i wynieśli się z lokalu. Stali bywalcy wymienili znaczące spojrzenia - Vagn z łatwością spławiał turystów i przygodnych gości.

- Nie przeszkadzamy?

- Co ty, Rick, oni od trzech godzin nie wydali tyle, ile wy zostawiacie tu w godzinkę. A biorąc poprawkę na kolegę kraba, to być może godzinka zmniejszy się do pół godzinki - roboty migiem sprzątnęły stolik i rozstawiły nakrycia - To co zwykle? A kolega?

- Co chcesz, Fast?

- Koniak jest.

- Jest, ale dość drogi. Ile podać?

- Dwa litrów. W lodzie.

- Coś do jedzenia?

- Dla nas firmowe z grilla, Fast, zjesz coś?

- Małże. Z południe Archipelagu. Niesłone.

- Jasne, miło poznać smakosza - robot pojechał na zaplecze.

Rozejrzeli się po knajpie, w głębi Rick dostrzegł dwa inne kraby.

- Fast, nie przywitasz się? Tam jest dwu twoich...

- Wiem.

- No i? Zresztą, nie moja sprawa.

Krab milczał chwilę.

- Nie rozmawiam z takimi. Robole.

- Znasz ich? - zainteresował się Toshiro.

- Nie. Skafandry nasze mają łączność.

- I tak gadacie sobie poza naszymi plecami??

- Nie. Oni muszą pozdrowić pierwsi.

- Ciebie konkretnie, czy każdego kraba?

- Każdego. U mnie wyłączony marker mojej rangi. Ale oni muszą każdego.

- Nawet tutaj, na świecie ludzi?

- Tak.

- A jeśli nie „pozdrowią”? - wtrącił się Rick.

- Ryzyko ich życie.

- Czekaj, jak nie przywitają cię, to ich zabijesz!?

- Niekonieczne. Wyzwanie to jest. Ich ryzyko.

- Pięknie. Wiedziałem, że macie silną hierarchię, ale nie myślałem, że aż tak... Choć z drugiej strony, pewnie do grotów jeszcze wam daleko - Rick rozparł się na kanapie - I do świstaków, sądząc po tym, jak Tael traktuje tego mniejszego, Medona.

- Tak, podobnie jak świstaki. Tylko kraby wszystkie podobne. Fizycznie. Świstaki różne.

Podjechały roboty z żarciem i alkoholem. Dla ludzi butelka wódki, i dwie butle koniaku, podanego jak szampan, dla Fasta. Zaczęli jeść, krab pomajstrował chwilę przy kombinezonie i pompy jego skafandra przestały mruczeć. Uchylił pokrywę na „piersi” i wsypał miskę małży, coś mlasnęło przeciągle. Powoli splótł główne, czteropalczaste „dłonie”, w jedną „pięść”. Mały robot, który pozostał przy ich stoliku, wykonał poziomy gest płasko rozłożonym chwytakiem lewego ramienia. Fast odpowiedział serią migów lewej „dłoni”. Robot natychmiast odjechał.

- Co jest?? - Rick i Toshiro zamarli nad stekami.

- Nic. Dobre miękkie jedzenie. Zamówiłem jeszcze. Dobry robot, rozumie gesty.

- To niezupełnie jest robot... - w trakcie posiłku opowiedzieli krabowi co nieco o Vagnie.

Wypili, zakąsili.

- Jutro lecimy - krab przyglądał się ludziom.

- Tak, jutro lecicie - Rick zapalił rozluźniającego specjala - Szkoda, cholerna szkoda, że przepadł mój Future, byłby jak znalazł do takiej roboty... Ten Castor, którym polecicie, nie jest zły, ale mój...

- Marudzisz, Rick - Toshiro wzruszył ramionami - Skoncentruj się na teraźniejszości i przyszłości, zamiast częstować nas wspominkami.

- Proszę bardzo, masz teraźniejszy problem - obruszył się Rick - Na rynku nie ma ciężkiej broni. Nie ma i już. Zamówiłem jakieś stare coilguny i lasery górnicze, ale nie wiem z czego zrobimy do nich celowanie i sterowanie. Wszyscy pośrednicy, bardziej i mniej legalni, rozkładają ręce - „nie ma”. Można kupić jakieś statki, samochody, ciężką broń ręczną, nawet jakieś wspomy, już kupę tego zamówiłem. Ale nie mam bladego pojęcia, skąd wytrzasnąć broń cięższą od granatnika, czy miotacza, szczególnie w przestrzeni.

- Po co - wtrącił się krab.

- Jak to „po co”? - zdziwił się Rick - Przeciwnik ma setkę czołgów i pojazdów, kilka niezłych statków i krążownik. A w razie potrzeby dwa krążowniki, bo jak zrobi się gorąco, mogą ruszyć z Dłoni ten drugi. I czym mam z tym walczyć? Procą?

Przez następne parę minut musiał wyjaśniać Fastowi, co to takiego proca.

- O ile na planecie można walczyć metodami partyzanckimi, szczególnie, że oni też nie mają tam najnowszego sprzętu, i miejscowi będą z nami, to nie wyobrażam sobie jakichkolwiek działań pod bokiem krążownika - perorował Rick - Gdy tylko pokażemy kawałek dupy, to nam ją przepalą, i zabawa się skończy.

- Jakiś sabotaż? - Toshiro bawił się nożem - Coś takiego jak na Fallside, pamiętasz?

- Czy ja wiem... - Rick zastanowił się - Nie mamy czasu na takie zabawy... Oni tam mieli od dawna „wtyczki” w Bazie...

- Co mówisz - zainteresował się Fast.

- Kiedyś na Fallside rebelianci dorwali krążownik i kilka pojazdów, bo podtruli załogę. Mieli szpiegów w armii i znali kanały dostawy żywności, zrobili specjalną wersję trucizny w mikrokapsułkach, nie do wykrycia w pobieżnej kontroli. I szlag trafił setkę ludzi, a zanim sztab zorientował się, o co chodzi, rebelianci skoczyli na ten sektor. Ale teraz nikt już nie da się nabrać na ten numer, wszystko jest kontrolowane bardzo dokładnie...

- Nie szykujemy się do walki z regularną armią, tylko zbieraniną ochroniarzy i byłych wojskowych, w średniej korporacji - zauważył Toshiro - Wątpię, czy stosują wszelkie procedury armii Federacji, czy gigantów...

- Racja. Dobra, sprawdzę, czy można im coś podesłać.

- Można chorobę - błysnął Fast.

- Biologicznie? No, to nie jest mile widziane, Federacja może się wtrącić. I tak pewnie po tym zamieszaniu będziemy renegatami, znaczy, renegatami do kwadratu, ale jeśli zastosujemy jakieś szczególne świństwo, które może się roznieść po Wspólnocie, to ZAFED wykopie nas spod ziemi...

- To powspominajmy, kto i jak dorwał sprawny, gotowy do walki krążownik, w otwartej przestrzeni.

- A mieliśmy skoncentrować się na teraźniejszości! - Rick zakrztusił się ze śmiechu - Dobra, ale nie liczą się sytuacje typu trzech na jednego albo takie, jak kiedyś z wami, Fast, dziesięć fregat na jednego. Bo nie wytrzasnę z powietrza przewagi liczebnej, nie wytrzasnę nawet równowagi...

- Ok. Ten na Fallside, sabotaż - Toshiro zaczął wyliczać na palcach - „Pola minowe” fungów na C423, tam gdzie spalili dwa nasze. I dwa okręty fungów - ten, którego dorwał Bill „Garbus”, cześć jego pamięci, i ten któremu podobno wysiadła łączność i rozwalił go pojedynczy myśliwiec. Co jeszcze?

- Ta akcja Henry'ego, kiedy podpięliśmy się pod łączność bramy fungów, dostaliśmy namiary ich krążownika i wysłaliśmy im pod nos stary holownik załadowany po sam czubek izomerówkami. Zdmuchnęło krążownik i dwie fregaty, ale teraz łączność jest lepiej zabezpieczana, zresztą, nie wiadomo czy na Gedeonie montują bramę, pamiętaj żeby to sprawdzić, kiedy tam będziecie... - Rick zaciągnął się specjalem.

- Coś jeszcze?

- Kiedyś atak na nasz baza na Doo - wtrącił się Fast.

- Nie pamiętam…

- Nie wielka wojna ludzi. Obcy.

- Jacy obcy?

- Zupełnie obcy. Z przestrzeni. Tajne, sprzed sto dziesięć lat

- Opowiadaj Fast, opowiadaj!

Obcy wyszli na ugięciu przestrzeni o cztery minuty świetlne od Doo2, wielomilionowej kolonii krabów, na orbicie której wisiał olbrzymi habitat-stocznia, strzeżony przez silną flotę. Zgrupowanie statków Obcych zostało wykryte i eskadry krabów automatycznie przeskoczyły do obrony, Obcy wisieli o cztery minuty światła przez plus 30 sekund, po czym przeskoczyli na ćwierć minuty świetlnej od Doo2.

Po wykryciu wtórnych emisji od wiązki neutronów o prędkości 0.98c, wycelowanej przez napastników w relatywnie nieruchomy habitat, krabom zostały sekundy na reakcje - automatycznie zaczęły odpalać „miny”, jednorazowe generatory ugięcia przestrzeni, na drodze wiązki, habitat zaczął powoli zmieniać orbitę, a flota krabów ruszyła do ataku na grupę Obcych.

Po skróceniu dystansu do relatywistycznego rozpętała się klasyczna bitwa - lasery krabów kontra akceleratory cząstek przyświetlnych używane przez Obcych. W ósmej minucie bitwy, kiedy straty obu stron osiągnęły po około czterdzieści procent, eksplodował habitat, trafiony kinetycznie, albo bardzo czystą małą termojądrówką czy izomerówką, praktycznie bezpośrednio. Flota typowych fregat krabów ze zdwojoną furią rzuciła się na statki Obcych - ponosząc znaczne straty kraby rozniosły wszystkie mniejsze statki napastników, odpowiedniki fregat i lekkich krążowników.

Dwa główne superkrążowniki Obcych, już trochę pokiereszowane, kiedy zostały same na placu boju wobec pozostałych dwunastu fregat krabów, ugięły przestrzeń i odskoczyły. Kraby nie miały jeszcze wtedy opanowanej techniki skanowania ugięcia, aby wyznaczyć przybliżoną trasę ucieczki wroga; zresztą, nie miał go kto gonić, trzeba było ratować rozpadające się resztki habitatu i poprzepalane okręty.

Rick i Toshiro słuchali jak zaczarowani kaleczącego co trzecie słowo tłumacza, nikt nie miał pojęcia o tej bitwie! Kiedy Fast skończył, zarzucili go pytaniami.

- Jacy byli ci Obcy??

- Mali. Małe istoty. Dziwne. Chyba nie naturalna ewolucja. Teoria - mutacja. Inna - modyfikacja. Pomieszane niespotykanych białek i związki rzadkich metali. Polimery z wbudowanymi izotopami. Pomieszana chemia i reakcje jądrowe…

- Co?? Organizmy na bazie reakcji jądrowych?? Przecież nie ma nic podobnego w znanym kosmosie! Wszystkie znane formy życia są oparte na chemii… oprócz żagli…- obruszył się Rick.

- Nie znam się. Dziwne. Tajne - spokojnie odparł Fast.

- Dobra, dobra - Tohei machnął ręką - Ktoś tych obcych potem namierzył?

- Nie. Nigdy. Ale szukają ich.

- Twoi?

- Tak. Nikt nie spotkał, inne rasy też nie.

- To wszystko jest bardzo, bardzo ciekawe, ale jaki z tego ma być morał dla nas?

- Habitat. Trafiony, nie wiadomo co. Teoria małe pociski, zamaskowane i na antygrav, albo na dokładnym ugięciu w cel.

- Ale skąd mieli pozycje celu, żeby wejść na ugięciu?? Z dystansu piętnastu sekund światła za skarby nie trafisz w manewrujący habitat pociskiem na ugięciu, nie ma takich skanerów. Gdyby mogli wycelować, to nie potrzebowaliby uderzenia kinetycznego czy głowicy, trafiliby przecież samym ugięciem, a pływy porozrywałyby habitat - Rick był sceptyczny - Nie, pociski samonaprowadzające z antygrav i maskowaniem, zaraz… rozpędzane gdzieś do 0.05c. Chociaż to nieprawdopodobne. Bitwa była w ekliptyce?

- Nie, czterdzieści stopień od ekliptyki.

- A habitat?

- Na ekliptyka.

- No to bardziej prawdopodobne, że puścili pociski po łuku, z jakimś 0.1c, bo tam jest lepsza próżnia. Ale takie maskowanie to nie jest prosta rzecz…

- Tak. Próbowano. Najmniejszy pojazd antygrav z cztery megatony izomerówki i 0.1c. Widać z dziesiątki tysiące kilometrów.

- Właśnie. Dlatego zarzucono pociski dalekiego zasięgu daaawno temu. Zwykłe widać z daleka, a ugięciem trudno w coś trafić, chyba, że ma się jakiś super zwiad… Chociaż, z drugiej strony, będziemy walczyć nad „swoją” planetą… Możemy coś zorganizować… - Rick zaciągnął się głęboko - Ok, do przemyślenia. Pomysł jest prosty, coś jak u Henry'ego, wyładować Stratusa, czy innego malucha, megatonami i wysłać pod nos wroga… albo w ugięciu na znaną pozycję, albo antygrav z zamaskowaniem i samonaprowadzaniem…

Rick przerwał. Toshiro i Fast grzecznie siedzieli przez dłuższą chwilę, oczekując dalszego ciągu pomysłów szefa. Tohei pierwszy zorientował się, że Rick na coś się zagapił. Obejrzał się przez ramię, mocno zdziwiony zachowaniem Andreeva. Zobaczył tłumek przy barze i drugą grupkę w kącie, przy automatach do gry.

- Co jest, Rick?

- Ee, nic.

- Coś ty zobaczył?

- Tamta…

- Ta wysoka, solidna, płowe włosy?

- Tak… - Rick westchnął.

- Podoba się? - Toshiro roześmiał się w głos - To wal do niej.

- Nie wiem, nie mam czasu na zabawy… - Rick słabo się opierał.

- Leć, leć! - Tohei prawie dusił się ze śmiechu.

Rick skoncentrował się troszeczkę.

- A co ci tak wesoło??

- Bo… bo ona pracuje z nami… masz oko!

- Żartujesz?? A co taka laska potrafi?

- Jazz? Killer i złota rączka od uzbrojenia. Tylko uważaj przy zalecankach, bo jak będziesz niegrzeczny, to cię skasuje…

- Przesadzasz - Rick taksował dziewczynę - Ale faktycznie, zbudowana jest...

- Taa? A wiesz, muszę się umówić z nią po godzinach…

Rick posłał Tohei mordercze spojrzenie.

- … na sparring.

- Co?? Ty z nią?

- Ma mae-do.

- O cholera.

- Przeszła ci ochota na randkę? - Toshiro polał wódeczki.

- Akurat. Teraz jest jeszcze ciekawiej - Rick wstał - Idę pogadać, a wy bądźcie grzeczni.

- Co ma ona - spytał Fast, obserwując Ricka i Jazz przy barze.

- Co? - Toshiro przerwał zabawę nożem - A, mae-do? Taki neurosoft, esencja sztuk walki wbudowana w mózg. Teraz to nielegalne, bo paradopamina ma ciężkie skutki uboczne. Raczej nikt już nie ryzykuje. Dekadę temu to było w modzie - szkolenie sztuk walki, taktyki, czy pilotów na transie paradopaminowym, w ogóle wszystkiego mieli tak uczyć. Wsadza się faceta na dwa, trzy tygodnie w info, karmi dożylnie, koksuje paradopaminą i wypala mu w mózgu wymagane odruchy programem dopasowanym do danego osobnika. Kosztowne i ryzykowne przedsięwzięcie. Połowa „uczniów” ześwirowała po jakimś czasie od paradopaminy, a z reszty co drugi stał się bezwartościowym automatem. Okazało się, że odruchy z czasem ulegają wzmocnieniu, zamiast słabnąć. I facet stawał się coraz mniej człowiekiem, a coraz bardziej marnym autopilotem. W końcu chyba wszyscy piloci „chowani” na neurosofcie wyginęli. Z mae-do też niewielu ludzi uchowało się we Wspólnocie, zresztą niewielu ich było. Ta dziewczyna podobno należy do tych pozostałych wyjątków…

Fast pomyślał dłuższą chwilę, popił koniaku przez „słomkę” skafandra.

- Lepsza w walce niż ty? - spytał.

- Nie wiem. To podobno zmienia zwykłego człowieka w mistrza wszelkiej walki, napędzanego do nieludzkich prędkości. Jestem ciekawy… - Toshiro w zamyśleniu patrzył na Ricka i Jazz, nadal bawiąc się ostrzem - Ile w tym prawdy… i ile w tym sztuki…

- Vagn, a jakie masz piwo? - Rick przepchnął się do baru obok Jazz.

- A jakie chcesz? - barman obrócił się do niego trochę zbyt gwałtownie, jedna z opancerzonych kamer na „barkach” zabytkowego mecha wypadła z serwouchwytu i komicznie zadyndała na przewodzie. Większość ludzi przy barze zaczęła rechotać, najgłośniej śmiał się podpity muskularny gówniarz, w jakiejś neo-punkowej stylizacji, z niebieskim krótkim irokezem, siedzący na stołku po drugiej stronie Jazz.

- Ja pierdolę, sypiesz się, barman! - klepał z uciechy w blat.

Zanim drugi mech podszedł i poprawił kamerę bliźniakowi, Rick i Jazz spojrzeli na siebie - oboje nie śmieli się, zobaczyli w swoich oczach, jak w lustrach, to samo. Złość?

- Zamknij się, gnoju, bo jakby co do czego, tobie też można wyjąć oko! - Jazz syknęła, obracając się do osiłka.

- Co jest, dziwko? - młodzieniec nie tracił rezonu - Chcesz się zabawić…

Miał zamiar ją objąć, żeby przycisnąć i potarmosić. Jazz nie reagowała od razu, miała czas, ale nie wzięła pod uwagę Ricka za swoimi plecami. Kiedy w jego polu widzenia pojawiła się łapa irokeza, Andreev założył mu chwyt i pociągnął. Łysy zdziwiony zleciał ze stołka, prześlizgując się po Jazz, która nie odmówiła sobie przyjemności wpakowania mu dodatkowego kopa, na rozpęd. Rick rozpłaszczył go na podłodze, a Jazz dokończyła „lekko” zeskakując ze swojego stołka prosto na nogę osiłka. Irokez nie bardzo wiedział, co się stało, ale zaczął wierzgać, pewnie nie planował na ten wieczór oblizywania podłogi.

- Ktoś jeszcze śmieje się z Vagna? - głośno spytała Jazz. Stali oboje z Rickiem, który ciągle wykręcał ramię młodego, plecami do siebie i mając na oku cały lokal, w którym zapadała tradycyjna głucha cisza przed bijatyką.

- Nie radzę, Mały - odezwał się Vagn.

Wszyscy spojrzeli na chłopaka przy barze, który już, już miał coś wyjąć zza pleców. Barman znacząco wskazał mu chwytakiem na piersi - kilka znaczników laserowych tworzyło uroczy wzorek na gładkiej bluzie dzieciaka. Rick rozejrzał się po lokalu, no tak, Toshiro i Fast celowali w Małego z claussa i typowego mikromiotacza krabów, panele pod sufitem też cichutko odsłoniły broń we wnękach. Vagnowi nikt nie podskoczy. Chłopak spurpurowiał i wyjął zza pleców pustą dłoń.

Jazz nachyliła się do osiłka, który coś tam mamrotał, niemrawo próbując wyrwać ramię z chwytu Ricka.

- Nie śmiej się z nieznajomych. Nawet z nieznajomych robotów. A teraz spierdalaj!

Rick puścił faceta, który natychmiast zerwał się z podłogi z wrzaskiem.

- Ja wam zaraz!!

Nikt nie zdążył mrugnąć - irokeza poderwało nieco w górę, poleciał do tyłu, wyrżnął w podłogę, aż huknęło, pojechał metr w stronę drzwi.

- Powiedziałam: spierdalaj - Jazz odwróciła się od osiłka, który tracił przytomność z bólu i szoku, po uderzeniu, które złamało mu parę żeber.

Kumpel i małe roboty wyniosły sponiewieranego dowcipnisia, zniknęła broń, atmosfera w lokalu wróciła do normy - incydent jakich wiele, był, minął.

- Ładnie go rzuciłeś - Jazz przyglądała się Rickowi, rozcierając nadwyrężony triceps - Fachowo.

- Dzięki - Andreev rozsiadł się na stołku - A ty masz cios, niech cię… Tak w ogóle, to czemu na niego naskoczyłaś?

- A czemu go rzuciłeś?

- Lubię Vagna i nie trawię idiotów.

- Ja tak samo.

- I, jak na dinozaura przystało, nie lubię, kiedy ktoś zaczepia samotne dziewczyny.

- Na Lotos, nie przypominasz dinozaura - roześmiała się Jazz. Facet nie był może specjalnie przystojny, ale zaczął jej się podobać.

- Rycerscy faceci już dawno wyginęli, jak dinozaury - Rick teatralnie westchnął - Dziewczyny radzą sobie aż za dobrze, przecież sama poradziłabyś sobie z tym gnojkiem.

- To po co się wtrącałeś??

- Stary pomysł na zwrócenie na siebie uwagi - oboje się uśmiechnęli - Po namyśle, to chyba dałbym mu się nieco pobić, żebyś mogła mnie obronić, to byłoby jeszcze lepsze, nie?

- Z mięczakami się nie zadaję - zastrzegła z uśmiechem Jazz.

- Ja też nie. Ale już udowodniłaś, że nie jesteś mięczakiem, waląc tego punka, więc możesz się ze mną zadawać.

- No nie wiem, twoja logika jest zabójcza…

Toshiro i Fast wynudzili się straszliwie przez resztę wieczoru, z nudów upili się jak rzadko kiedy. Po długiej pijackiej dyskusji uzgodnili stanowisko - flirtujący ludzie nie są jak dzieci (teza Toshiro), ani jak małe meduzy (teza Fasta), tylko jak idioci, no bo czo ich tak, heep, ciesszy, do cholerrry…

28

Prezes Thomas Suzuki pracował w swym olbrzymim gabinecie, jak zwykle, do ósmej wieczorem. Liczni podwładni próbowali tradycyjnie wychodzić później niż szef, ale tylko niektórzy wytrzymywali nawał pracy, do tego trzeba było żelaznej woli i kondycji - co najmniej takich, z jakich słynął prezes.

Dziewięćdziesięcioletni Suzuki rządził swoim niewielkim imperium twardo, ale elastycznie, od czterdziestu lat lawirując okrętem TekOne pomiędzy huraganami, górami lodowymi i innymi, naprawdę wielkimi, statkami. Lubił w głębi ducha porównywać się do kapitana żaglowca, a korporację do handlowej fregaty. Oczywiście, jeśli ktoś uważnie przyjrzałby się jego żaglowcowi, zauważyłby zupełnie niehandlowe uzbrojenie. Dokładniejsza kontrola ujawniłaby też kilka przemytniczych schowków i parę skrzyń z niezupełnie legalnym towarem, ale któż jest kryształowo uczciwy w dzisiejszych czasach!

Zaczął zamykać aplikacje na holo wbudowanym w ciemne dębowe biurko (tylko on nazywał ten mebel biurkiem, podwładni woleli określenie „lotniskowiec”). Zamknął kontrakt na dostawę elementów nośnych dla nowej serii transportowców, który wyjął na chybił trafił z działu stoczniowego, z gigantycznej wirtualnej sterty bieżącej wysokopoziomowej dokumentacji - trzeba cały ten projekt zweryfikować i przyjrzeć się, kto za tym stoi, bo specyfikacja techniczna wydawała się zbyt ogólnikowa. Albo to czyjeś niedopatrzenie, albo dostawca, Sakura-Hermann Inc, przekupił jego ludzi, żeby przymknęli oko na ogólniki w umowie, które mogły kosztować TekOne kolosalne pieniądze.

Zamknął też projekt modernizacji systemów komputerowych i projektowych w strukturalnej fabryce na Marsie, do późniejszej analizy, bo ta kalkulacja chyba była zaniżona - pewnie ktoś chciał zaimponować oszczędnością, ciekawe, co będzie, gdy przekroczą budżet, albo ich najważniejsza automatyczna fabryka w końcu stanie.

Zatwierdził i odesłał miesięczne rozliczenie kopalni i huty na Dłoni, największych przedsięwzięć TekOne.

Holo nad biurkiem opustoszało, zostały tylko ikony systemowe. Otworzył aplikację ochrony budynku, przejrzał cale piętro - pracowali jeszcze nieliczni ludzie, gdzieniegdzie sprzątały roboty. Obejrzał status stref specjalnych, pomieszczeń wewnętrznego serwera sieci dla piętra, infomagistrali i serwera budynku - ochrona koncentrowała się na tych punktach, ale prace oficjalnego systemu dozoru sprawdzał niezależny, tajny system kontroli, do którego dostęp miała tylko wyspecjalizowana firma detektywistyczna, która go założyła, i Suzuki.

Wszystko wyglądało w porządku - oba systemy nie zgłaszały jakichkolwiek fizycznych czy informatycznych prób ingerencji w sieć firmy.

Wolno i dokładnie przetarł okulary.

Zablokował drzwi gabinetu i otworzył szufladę biurka. Obok płaskiej flaszki Johna Skywalkera VSOP w szufladzie mieścił się poczwórny terminal, pozwalający wpiąć cztery karty na raz - dwa sloty były zajęte przez standardowa kartę Suzukiego i kartę kodująca ASL prezesa, zabezpieczająca terminal i łącze gabinetu przed niepowołanym dostępem czy podsłuchem.

Suzuki wyjął z kieszeni nieoznakowaną kartę, na pierwszy rzut oka identyczną ze standardowymi, wpiętymi w terminal. Jednak ta karta była inna - kilka lat temu Thomas uznał, że potrzebuje czegoś więcej niż dostępne na rynku legalne systemy szyfrujące i wraz z jednym ze zdolniejszych chłopaków z działu badawczego opracował własny, w Federacji zupełnie nielegalny, system.

Terminal i karta zostały tak spreparowane, że nie różniły się na pozór od standardu, ale przyłożenie karty do każdego innego slotu, niż trzeci lub czwarty tego konkretnego terminala, powodowało jej natychmiastowe zniszczenie. Sama karta używała dość typowego algorytmu, ale pozwalała na użycie nietypowo długiego, nielegalnego klucza, którego sposób generowania znał tylko Suzuki. Eugenio, który przerobił terminal i zbudował kartę, udzielił prezesowi dokładnych instrukcji, jak i jakim rodzajem danych warto zaprogramować klucz - nie próbował nawet proponować swej pomocy przy tej delikatnej operacji. Dobrze wiedział, że jakakolwiek poszlaka, sugerująca, iż wie, co zawiera klucz, może go kosztować głowę.

Dlatego tylko prezes wiedział, że kluczem do jego tajnego archiwum jest leżący w wielu miejscach sieci kawałek filmu z przyjęcia urodzinowego jego drugiej żony, z zamienionymi składowymi koloru.

Oczywiście, nie znał się aż tak na programowaniu, by sprawdzić, czy Eugenio nie może podejrzeć klucza lub transmisji - a słowo „zaufanie” nie występowało w słowniku Suzukiego. Musiał zdać się na empirię - dobrze opłacił chłopaka i przez prawie dwa lata używał systemu do zabezpieczania danych, które aż się prosiły o wykorzystanie przeciw firmie. I które były w większości spreparowane.

Kiedy Eugenio zabił się na nowym ścigaczu, zupełnie przypadkiem, i przez dalsze pół roku nic nie wskazało na przecieki, Suzuki uznał, że system jest dostatecznie pewny.

Włożył kartę w trzeci slot, wyciągnął plik-filmik i szybko, z wyrobioną rutyną, spreparował właściwy klucz. Wskazał go niepozornej aplikacji z karty, która odpowiedziała, że wszystko OK i że rusza.

Zaczął przedzierać się przez wewnętrzną sieć korporacji. Nie rozmawiał z holoterminalem, nie był pewien, czy nie ma podsłuchu w gabinecie. Teoretycznie, ochrona sprawdzała dokładnie gabinet co tydzień, a skaner antypodsłuchowy był włączony cały czas, ale jeśli mógł zabezpieczyć się trochę lepiej, wolał pomęczyć się na trackach, niż ryzykować dyskusje z komputerem.

Otwierał coraz głębsze poziomy działu finansowego firmy - gdyby nie karta ASL, widziałby tylko szare ikony zakodowanych danych. W końcu dotarł do katalogu „Konsultacje”, żaden z pracowników nie miał tu dostępu przez ASL. Co niepomiernie mogło kiedyś zadziwić ochronę, czy członków zarządu, żadna karta ASL, nawet karta prezesa, nie otwierała szarego bloku „Konsultacji”, mogła to zrobić tylko karta specjalna. Zaczął przedzierać się przez dane z etykietą „Gedeon”.

Po godzinie przeglądania sprawozdań, raportów i filmów z wojny, o pardon, z negocjacji na Gedeonie, napił się whisky i zapatrzył w dębowe belki na suficie gabinetu. Gravis jednak był idiotą. Filmy były spreparowane nieudolnie, bez specjalnej analizy widać było fałszerstwa, niezgodności oświetlenia i ruchu obiektów. Niejedna gra wyglądała lepiej niż wypociny Gravisa, co zresztą było zrozumiałe, gry robiły setki ludzi dysponujące wielomilionowymi budżetami i potężnym wsparciem AI, a tego Gravis nie miał.

Wszystkie spreparowane przekazy z „wyzwalania”, negocjacji i wspólnej pracy ludzi i świstaków, nie nadawały się na argumenty w razie wpadki, co najwyżej na gwóźdź do trumny.

Sprawozdania były optymistyczne też tylko powierzchownie - ostatnio Gravis stracił sporo ludzi i sprzętu. Oczywiście nie było to opisane wprost, ale nagle zmniejszył mu się budżet płac i remontowy, co ten idiota odnotował jako oszczędności, a co było niechybnym znakiem strat. W takie oszczędności w czasie akcji bojowej Suzuki uwierzyłby może w dzieciństwie, ale nie na starość.

I jeszcze poślizg w terminarzu… Dopóki nie zmontowali bramy, nie miał łączności ze swoimi wtyczkami wokół Gravisa, tylko „oficjalne” przekazy, ale Suzuki wyrobił sobie w ciągu długiego biznesowego życia zdolność czytania miedzy wierszami, o której wśród podwładnych krążyły legendy. Teraz widział jasno - inwazja Gedeona była jednak dość trudna, a Gravis miał kłopoty. Thomasa kusiło działanie zgodnie z pierwotnym planem, a niech Joe Gravis sam sobie radzi, w końcu ma kolosalną przewagę nad świstakami.

Wspomniał głupotę dyrektora, który tak łatwo przyjął, podsunięty za pośrednictwem paru podwładnych, jego, Suzukiego, pomysł wojny o deficytowy tantal i niob, za swój koncept - od siebie dodał tylko bezsensowna próbę ukrycia prawdziwych działań przed prezesem.

Po chwili namysłu Thomas zdecydował, że musi dodatkowo zabezpieczyć się nawet przed nikłą możliwością przegranej, Gedeon był zbyt cenny, miał być przecież kamieniem milowym, który pozwoli wejść TekOne do najwyższej klasy, a jemu, prezesowi TekOne, pozwoli być może wejść, na resztę życia, do Zarządu Federacji. Jeśli Gravis nie jest w stanie zdobyć tak świetnego łupu, to jednak trzeba mu „pomóc”.

Wyjął specjalną kartę z terminala, odblokował drzwi i ustawił w terminarzu spotkanie z Leo Strada, z samego rana.

29

- Tysiąc pięćset samców! Pięć tysięcy samic i dzieci! I dwanaście tysięcy głuptaków! Tego oczekiwałeś?! - Fiil gwizdał na całe Centrum  - Zadowolony?!

Raal, na którym koncentrowała się niechęć starego świstaka, poczuł się strasznie zmęczony. Jak łatwo było najbardziej zachowawczemu z członków Rady zapałać oburzeniem przeciw pobratymcom, zamiast przeciw ludziom.

- Wiem, widziałem dane.

- To ty pozwoliłeś Seinowi polecieć na południe, testów ci się zachciało! Ostrzegałem, że on jest zdolny do…

- Proszę, zamknij się - Raal miał nadzieję, że Fiil obrazi się i zamilknie, i tak też się stało.

- Nie wiem, jak możesz być tak ślepogłuchy - kontynuował spokojnie - Ty, i ci, którzy maja za złe Seinowi jego atak. Odwet ludzi jest niespodziewany i oczywiście straszny, i ponieśliśmy ogromne straty, ale czy nie widzisz, co Sein i Sai udowodnili?

- Że są głupcami… - niepewnie zaświstał Fiil.

- Udowodnili, że są w stanie nawiązać równorzędną walkę z ludźmi, a przecież to pierwsze pokolenie… Jeśli oni w ogromnie niekorzystnych warunkach potrafią walczyć tak skutecznie, o tyle lepiej od nas, to wyobraź sobie jakie będą ich dzieci i wnuki. To jest naoczny dowód, że mieliśmy racje, że droga wyznaczona przez Siva była słuszna, i że Przygotowanie ma sens…

Zapadła cisza. Siedmiu członków Rady, którzy zebrali się w Centrum na wieść o spaleniu Khaali, patrzyło po sobie.

- Może masz rację… ale ten test kosztował nas zbyt wiele… - cicho powiedział Fiil - I nie wiadomo czy będzie komu i po co kontynuować Przygotowanie…

Do sali jak pocisk wpadł Niid.

- Ktoś próbuje nawiązać łączność powołując się na Taela! Laserują prosto w centrum, chyba nie oszustwo, bo już by nas rozwalili, gdyby chcieli!

- Nareszcie! Dawać łączność!

Niid skoczył do wyłączonej konsoli, paroma ruchami włączył główny ekran, który gorączkowo otoczyły pozostałe świstaki. Pokazał wycinek przestrzeni nad północną częścią Krawędzi (zwanej przez ludzi Pałką), z zaznaczoną pozycją ośrodka, w którym przebywali, i znacznikami wiązki laserowej małej mocy, która napływała z nieba w równych odstępach czasu, za każdym razem nieznacznie zmieniając namiar.

- Czemu to się przesuwa? - ktoś świsnął cicho, jakby obcy mogli ich usłyszeć.

- Nie chcą, żeby ich namierzono, zresztą, to pewnie satelita, automat, statek jest gdzieś indziej.

Na dole ekranu ukazał się napis „OD TAELA DO RADY. POTWIERDŹCIE STATUS CENTRUM DOWODZENIA. MOI WYSŁANNICY W DRODZE. ODPOWIEDŹ W KIERUNKU Z KTÓREGO DOSTAJECIE TEN PRZEKAZ, LASEREM PODCZERWONYM, WĄSKĄ WIĄZKĄ. TRZY GODZINY CZTERDZIEŚCI MINUT UNITU NA ODPOWIEDZ. KONIEC”.

Nastąpił wybuch radości, starzy, doświadczeni członkowie Rady pogwizdywali do siebie niczym głuptaki. Raal powoli uspokoił towarzyszy, choć jego też rozpierała radość - Tael nie zostawił ich na pastwę ludzi. Uzgodnili odpowiedź, którą Niid natychmiast wysłał, i zaczęli zastanawiać się, co mógł wymyślić Największy. Choć w głębi wiedzieli, że sytuacja nie zmieniła się ani trochę, we wszystkich wstąpiła nowa nadzieja.

30

Eli przetarła oczy - od rana pisała serce oprogramowania AI dla pojazdów, które przerabiał Matt. Rick zażądał, żeby trzy nimbusy stały się „mądrzejsze od admirałów floty”; żeby radziły sobie same, bez łączności i dokładnego rozpoznania, elastyczniej niż przeciętne pociski samonaprowadzające. Teo, drugi programista, pracował nad materiałem szkoleniowym dla AI, wyciągał z netu wszelkie dostępne zapisy bitew w przestrzeni, od początku wojny z krabami. A ponieważ nagrania były w najróżniejszej postaci, od dwuwymiarowych map taktycznych, do holo z wielu ujęć, co jakiś czas klął i pisał następny konwerter do ustalonego formatu i znormalizowanej skali.

Eli była zmęczona, ale zadowolona z pracy. Nie spodziewała się, że kiedykolwiek będzie robić w systemach uzbrojenia, ale okazało się, że porządna, nie lingwistyczno - cukierkowa, ale solidna, zmatematyzowana AI wszędzie się przyda. Rick płacił dużo lepiej niż nieźle, na tyle dobrze, że nie przejmowała się nielegalnością swojej pracy (w końcu nawet nie wysłała wniosku do Stowarzyszenia Informatyków Chrystiana), czy brakiem perspektyw zatrudnienia na dłużej.

Była zmęczona, ale nie tym zmęczeniem z Nowej, rutyną i szarzyzną, tylko zdrowym zmęczeniem twórcy. Tu nikt jej nie patrzył na ręce, nie zaglądał sieciowo przez ramię, ile kodu wyhodowała i przetestowała, i czy aby na pewno korporacja zyskuje na jej pracy odpowiednią kasę.

Sama decydowała i odpowiadała za swoje decyzje, pierwszy raz w życiu czuła się w pracy wolna - co prawda Matt żartował, ze Eli musi polecieć ze wszystkimi, na ewentualną bitwę, żeby była jakaś gwarancja skuteczności oprogramowania nimbusów, ale Jazz ochrzaniła go, za słabe dowcipy i straszenie Eli. Ostatecznym sprawdzianem miał być „poligon”, który montowano na orbicie gwiazdy w pobliżu Chrystiana, mała ekipa budowała tam atrapę pojazdu, na której mieli testować nimbusy.

Na początku, kiedy zorientowała się, o co w tym zamieszaniu naprawdę chodzi, przestraszyła się i chciała uciec. Ale uciec też się bała. To byli zawodowcy i nie żartowali, nawet kiedy żartowali.

Jednak bardzo szybko przekonała się, że ta zbieranina żołnierzy i złodziei, przestępców i przemytników, jest jej dziwnie bliska. Nie rozumiała połowy ich slangu, nie znała się na większości rzeczy, o których mówili, ale poczuła, że jest w nich coś fascynującego. Może ta nonszalancja i dystans, z jakim podchodzili do wszystkiego i każdego? Może to, że byli wolni? Może to, że szanowali ją i jej pracę, i traktowali ją jak wolną osobę? Nie wiedziała, ale w końcu została, przygoda wciągnęła ją na dobre.

Odpowiadała (w jakiejś części - głową) za oprogramowanie, ale z drugiej strony, dano jej w kluczowych kwestiach wolną rękę. Kiedy oszacowała zasoby i przestrzenie rozwiązań, potrzebne do zbudowania AI-stratega dla pojazdu klasy Nimbusa, przebudowanego na samonaprowadzający pocisk z mieszanym napędem, antygrav i nadprzestrzennym, i wyszło jej, że potrzebne są po dwa najnowsze transputery na statek, sama się przestraszyła kosztów. Jednak Rick nawet okiem nie mrugnął, stwierdził, że jeśli trzeba to trzeba; Jazz zaproponowała tylko, żeby zamiast najnowszych Gemini6, wziąć sprawdzone, starsze Gemini5, do których było więcej softu i były do kupienia w wersji wojskowej, bardziej odpornej i z pewniejszymi łączami. Tak też zrobili, tylko zamiast dwu, musieli kupić po trzy usieciowane transputery „na głowę” plus czwarty jako sterownik statku, ale to już była działka Matta. Mając taki sprzęt, Eli mogła zaszaleć i napisać algorytmy samouczenia i AI, o jakich kiedyś potrafiła najwyżej pomarzyć.

Późnym popołudniem do hali, w której przerabiano nimbusy, zajrzał Rick, w skrzydle biurowym pracowała Eli i Teo, w głównej części Matt z resztą. Najpierw zaszedł do programistów, do pokoju obłożonego sprzętem, pustymi kubkami i resztkami jedzenia. Na środku królowały trzy nieduże, szare szafki, połączone ze sobą i z większą, czwartą - trzy razy MilitaryGemini5 plus agregat chłodzenia.

Po jednej stronie „mózgu” pracował Teo, na wielkim holoterminalu, miał otwarty net i jakieś skrypty, po drugiej, trochę czystszej i nieco mniej zagraconej stronie, Eli pracowała przy oprogramowaniu „mózgu”.

Oboje siedzieli w słuchawkach, nie udało im się dogadać w kwestii muzyki, preferowali zupełnie różne gatunki - ich pierwsza kłótnia rozbawiła Ricka, bo zarośnięty drągal-abnegat Teo słuchał klasycznej muzyki poważnej, a zwiewna i romantyczna Eli najcięższego hellmada. Tak się pokłócili, że Rick kazał im w końcu poszukać gdzieś starych słuchawek, dostali je z trudem, bo teraz raczej używano hełmów od info - których akurat oboje zgodnie nie znosili.

Oboje siedzieli tyłem do drzwi, ech, cywile. Rick podkradł się do Eli, przyglądał jej się z tyłu, chuda dziewczyna w porozciąganej bluzie, lekko pogłaskał jej długie blond włosy. Obróciła się zaskoczona, spojrzał z bliska w jej rozszerzone jasne oczy. Patrzyli na siebie dłuższą chwile. Jakby dać jej więcej odpoczynku, ruchu i zdrowego żarcia, byłaby z niej nie tylko mądra, ale też śliczna dziewczyna.

- Cześć, jak leci? - Rick zrzucił z wolnego fotela jakieś puste pudełka i kubki. Eli dała znak Teo, żeby opowiadał, sama poszła do automatu po kawę dla wszystkich.

- Tak sobie. Kazałeś wyciągnąć z netu co się da, to wyciągam, ale nie ma tego za wiele w publicznych sieciach - Teo wziął od Ricka papierosa - Jest dużo staroci z krabami, i niewiele zapisów z wojny z grotami i z fungami, z Fallside i z paru innych starć, ale przeważnie to są fragmenty i ocenzurowane wersje. Gdybym miał dostęp do archiwów wojskowych, byłoby dużo łatwiej…

- Eli, co myślisz? - Rick wziął syntetyczną kawę.

- Jeśli nie będzie rzeczywistego materiału do uczenia, to zostanie przesunięcie nacisku na uczenie przez symulację, przez grę... - Eli siorbnęła kawy, nie odrywała wzroku od Ricka - Teoretycznie można to zrobić, nasz serwer nie wystarczy, ale wezmę te Gemini, których Jazz jeszcze nie zmontowała i zrobię symulator szkoleniowy dla tego tu zestawu, dla „mózgu”. Ale po pierwsze, zmarnujemy na to mnóstwo czasu, po drugie, symulator musi być jak najbliższy rzeczywistości, czyli właśnie zapisom, o których mowa... I po trzecie, ja nie znam się na walce, dobry symulator musi pisać albo konsultować fachowiec, na przykład ty…

- Nie mam, nie mamy na to wszystko czasu - podsumował Rick - Rozejrzę się za jakimiś znajomymi, może maja wejścia do danych o walce w przestrzeni. Ile jeszcze zostało ci roboty z „mózgiem”?

- Parę dni, i będzie można zacząć uczyć.

- Nawet jeśli znajdziesz gdzieś zapisy, czy dane, których nie widzę w necie, to jeszcze trzeba je będzie przekodować i wykalibrować pod projekt - zauważył Teo - To jest dodatkowa robota, zależy, ile będzie tych danych.

- Mam pomysł, mam pomysł… - Rick zerwał się z fotela - Dobra, róbcie swoje, ja poszukam dojścia… Na razie.

Wypadł na zewnątrz, na halę, Teo nałożył słuchawki i wrócił do terminala, Eli siedziała zamyślona, kawa grzała jej dłonie. Nie pamiętała kiedy ostatni raz jakiś mężczyzna pogłaskał jej włosy, i to bez pytania. Rick był taki… taki…

Oglądał nimbusy, prawie nówki, jeden cały, drugi częściowo rozebrany, i trzeci, który już był poskładany i prawie gotowy. Matheus Maria Antonio Martinez-Sanchez, bardziej znany jako Matt, ewentualnie Duży Matt, siedział na pomoście obok ostatniej maszyny, kierował głowicą automatu, natryskującego na kadłub czarną emulsję, która powoli pokrywała gęstą plątaninę dodatkowych instalacji nałożonych na kadłub Nimbusa. Drugi krab w ich oddziałku, Blade, rozładowywał kontener pełen drobnych pudeł i pojemników, nosił je do następnego hangaru.

- Hej! - Rick przekrzyczał agregat mieszający i podający emulsję. Matt obejrzał się, wyłączył głowicę, i z niejakim trudem zlazł z pomostu. Odkąd Rick pamiętał, wielki, niezwykły Matt z czarną brodą (już obie te cechy, tusza i wielka broda, czyniły z niego dziwoląga) zawsze, w jakimś warsztacie czy doku, złaził lub wyłaził z trudem, z pomostów, kanałów, włazów, czy innych dziwnych urządzeń.

- Co jest? - spytał, ściągając gogle.

- Inspekcja - uśmiechnął się Rick.

- Ja ci zaraz, kurde, dam inspekcję - Matt dobrodusznie pomachał mu przed nosem ciężkim kułakiem - Jeszcze mnie nie przeprosiłeś za mojego Future, a już ci się, kurde, inspekcji zachciewa!

- Chwila, chciałeś powiedzieć „twojego Future”.

- „Mojego Future”! To było moje dziecko, mój majstersztyk. Za to, że sprzedałeś go jakimś dupkom, to ci, kurde, powinienem łeb urwać. Razem z wątrobą.

- Ja też bardzo żałuję mojego Future...

- Ja myślę! - Matt przetarł gogle z rozprysków czarnej farby - No dobrze, mam ci raportować, czy jak??

- W krótkich słowach, i to tak, żebym zrozumiał - uśmiechnął się Rick.

- Aż tak prosto? To trudno będzie! - zadrwił Sanchez - Ale spróbujmy. Ej, ty, krab, jak cię tam zwą! Odejdź od Nimbusa!! - Matt niespodziewanie rozdarł się na Blade'a, który zrobił sobie przerwę (w końcu pracował za dwu albo trzech ludzi) i chciał obejrzeć „dodatki” na kadłubie statku, jeszcze nie zamalowane emulsją. Krab posłusznie wrócił do rozładunku.

- Co jest? - zainteresował się Rick - To czarne gówno jest trujące? Radioaktywne? Sklei mu łapki? Bo wiesz, masz to na kombinezonie i na brodzie, jakby kto pytał...

- Serio? - Matt zaczął przeczesywać brodę - Nie, to nie chodzi o emulsję, tylko o kadłub. To jest specjalna chemoutwardzalna emulsja polimerowa, mieszana z włóknem termoprzewodzącym... Żeby miała właściwą orientację i polaryzację włókna, to na czas zastygania kadłub jest podmagnesowany do jakichś 10 tesli, więc kolega krab albo by się zaraz przykleił do Nimbusa, albo by mu schrzaniło systemy skafandra, albo jedno i drugie. A ja nie mam czasu na naprawianie mu skafandra.

- Okej - Rick przyglądał się statkowi - I to da nam wymarzone maskowanie?

- A skąd - Matt obejrzał się na Nimbusa - To tylko jeden z elementów, dość ważny, ale nie najważniejszy.

- A co jest najważniejsze?

- Zależy jak na to patrzeć. Przy locie na antygrav - chłodzenie, ogólnie, stealth, maskowanie. Przy ataku na ugięciu, skanery i napęd ugięcia, czyli zasilacz, falowody, emitery...

- Zaraz, czemu raz ważna jest powłoka, a raz napęd? - zdziwił się Rick.

- Bo raz lecisz wolno i długo, i każdy może cię zobaczyć, więc lepiej żeby cię nie widział, a w drugim przypadku, wchodzisz jak najszybciej, jak najmniejszą ilością skoków i jak najkrócej w normalnej metryce, żeby cię nikt nie zdążył zobaczyć i rozwalić. Ty już, kurde, podstawy z Akademii zapomniałeś?

- Nie, tak tylko... Może niepotrzebnie robimy obie wersje napędu, rozwiązań i algorytmów naraz?

- Potrzebnie, potrzebnie. Ja wiem, że wam, to znaczy, wojskowym, oczy świecą się do pocisków na czystym ugięciu, bo to jedyne, co jest szybsze od światła, ale sam wiesz - trzeba wiedzieć gdzie skakać i skakać jak najszybciej. Przecież to próbują teraz federacyjni przeciw fungom, widziałeś ten biuletyn o próbach myśliwca VAC?

- Nie.

- To sobie, kurde,  poczytaj. To jest, rozumiesz, „myśliwiec” składający się głównie z wielkiego silniora i zespołu najlepszych skanerów. Na mój nos, to jest pocisk, który ma cię wypatrzyć, a potem szybko i elegancko wskoczyć ci do samiutkiej dupy. Ale przebąkują, że coś nie bardzo im wychodzi.

- A czemu? Bo faktycznie, jeśli wzięli mocny napęd, to przecież można...

- Gówno tam można - Matt zaczął sprawdzać sterownik agregatu do emulsji - Jak się z chłopakami naczytaliśmy o próbach tego VACa, to zaraz nad kufelkiem wymyśliliśmy tarczę na ten mieczyk. A fungi nie są wcale mniej cwane od nas, na pewno też na to wpadły...

- Czyli na co?

- Trzeba trochę przerobić oprogramowanie „pościgowych” skanerów metryki, i strzelać tam, gdzie dopiero pojawi się pocisk. Wiesz przecież, przeskok jest w czasie zero, ale załamanie nadwymiarów, to co nazywamy ugięciem, formuje się i rozformowuje całkiem długo. A żaden nowomodny „myśliwiec” nie będzie mniejszy i trudniejszy do namierzenia niż transmiter netu, który byle brama namierza i przerzuca bez problemu.

- No dobrze, ale na przykład ci na których będziemy skakać, nie powinni mieć żadnych specjalnych skanerów metryki, na tych zabytkach A2 i V1...

- Przestań! - Matt zaczął się irytować - A czy my mamy cokolwiek z odpowiednim napędem?? Czy uważasz, że napęd Nimbusa przypomina napęd tego nowego VACa?! Powiedzmy, sądząc po tym co ujawnili z prób, to może byśmy nim trafili krążownik typu A2, zanim by nam oddał, albo odskoczył, jakieś 70 procent szans. Ale nimbusem?? Przecież on potrzebuje jakieś pół minuty na zebranie do kupy zasilacza i ustawienie następnego ugięcia. Czyli żeby trafić z pełnego zaskoczenia, to musi wykonać ostatni skok z dystansu 20 sekund światła, optymistycznie załóżmy z 15. Trafić z 15 sekund w cel manewrujący z parędziesiąt g i wielkości kilku kilometrów, bo na tyle szacuję pływy przy Nimbusie, groźne dla konstrukcji A2? Zacznij strzelać laserem do muchy przez pół planety, będzie, kurde, podobnie.

- Taaak. Czyli z braku solidnego napędu, stawiamy na skryte podejście?

- Owszem. Nie ważne, czy na antygrav, czy na ugięciu, na pewno te Nimbusy będą musiały wejść w zasięg skanerów krążownika, a nawet, prawdopodobnie, w zasięg rażenia orbiterów.

- Czarno to widzę...

- No co ja pocznę na twoje oczęta - wysapał Matt - A co do nimbusów, to robię, co mogę. Z radarami powinny sobie poradzić, kształt kadłuba mają niezły, ta farba i włókno też nieźle tłumi. Zresztą, wiesz, jak używa się radarów na krążownikach... Największy ból to emisje, podczerwień, ciepło. Normalnie sygnaturę mają taką, że dla skanerów wojskowych wyglądają jak słoneczko, już z paru minut światła. Ale wkrótce będą nienormalne. Ta instalacja na kadłubie, pod emulsją, to chłodnica helowa, sterowana sektorami, 400 sekcji. Programowane maskowanie termiczne, elastycznie dostosowujące się do tła, oczywiście, przy założeniu, że tło to kosmos, bo na tle planety czy gwiazdy, to raczej, kurde, nie zadziała.

- Czekaj, a gdzie jest wymiennik? - Rick pamiętał jak działa lodówka.

- Z tyłu, pod główną tarczą antygrav. Tarcze i tak się grzeją, jedyne co można, to ich wcale nie pokazywać wrogowi. Po to są te chłodzone „kołnierze” - Matt wskazał czarny deflektor na górze Nimbusa - Drugi jest na dole, osłaniają, oczywiście na ile się da, widok od dziobu, na górną i dolną tarczę i manewrówki. Najzdrowiej będzie ustawiać się do przeciwnika jak najbardziej frontem.

- Sprytne. Czemu tak się nie robi, czemu nie zrobiłeś tego na innych statkach, na moim Future, czy na tym twoim Tytanie?

- Bo po pierwsze, im większy statek, tym trudniej; metry łatwo się zamieniają w metry kwadratowe, trudne do zamaskowania, wiesz? Myślisz, że wojskowi nie próbowali? Już jak mały byłem, to takie projekty krążyły - zaśmiał się Matt - Po drugie, za często pokazujemy ogon tym, którzy nas gonią. Po trzecie, nie miałbyś gdzie tyłka posadzić. Mogę już wyłączyć magnesy, farba stężała. Zajrzyj sobie do tego Nimbusa.

Rick zajrzał. Rzeczywiście, nie było gdzie tyłka posadzić. Chciał wcisnąć się do kabiny pilotów, ale zrezygnował. Stateczek, przeznaczony normalnie dla jednego lub dwu ludzi załogi i dziesięciu pasażerów, albo dla tony ładunku, był pełen różnych instalacji i agregatów. Urządzenia, zbiorniki, setki rur i kabli wypełniały całą przestrzeń, łącznie z mikro-łazienką. Zostawiono tylko wąziutkie przejścia, którymi, zdawało się, nie przeciśnie się dorosły, a już na pewno nie dorosły Matt. Rick zrezygnował z wpychania się głębiej, wylazł na halę, kręcąc głową.

- Matt, aleś tego napchał!

- A pewnie. I, kurde, ledwo wszystko wlazło, nawet po wyrwaniu bagażnika, ekranów do sztucznego grav i całej klimatyzacji.

- To znaczy, że wcale nie przewidujesz tym lotów załogowych?!

- No, nie... - Matt podrapał się po wydatnym nosie - Teoretycznie, ktoś bardzo mały, w pełnym skafandrze, z zapasowymi butlami, mógłby tym polecieć, ale musiałby być dobrze zmotywowany. Nieważkość, zmienne przyspieszenia, kłopoty z żarciem, toaletą i stabilizacją temperatury, kurde, po prostu średniowiecze, a nie lot.

- Zapomnijmy o tym. Zostaje zdalne i autonomia.

- Zgadza się.

Rick pomyślał chwilę.

- Poczekaj. Ty mu nie przerobiłeś napędu?

- No, nie. Prawie nie. Trochę dopaliłem antygrav, ale to taka kosmetyka...

- Mózg jeszcze stoi u Eli?

- Tak. W sterówce jest zostawione miejsce na Gemini...

- Z bomby itepe zrezygnowaliśmy?

- Tak, ugięcie w celu przecież wystarczy.

- Ty, Matt, to co to jest, to wszystko w środku?!

- Eee, noo... w zasadzie, lodówka. I trochę dodatkowych, najlepszych jakie mamy, systemów skanowania.

- Lodówka?!

- A co się, kurde, dziwisz - Matt nerwowo szarpał brodę - I tak cud, że mi się to udało sklecić, bo jeszcze chyba nikt czegoś takiego nie próbował. To jest pięciostopniowe chłodzenie, od helu, przez azot, potem dwa razy freon, do cezu...

- Do czego, do ciekłego cezu??

- Nieee, do par cezu. Ostatni stopień i wymiennik, ten z tyłu, chodzą na parach cezu. Nie wytrzeszczaj się tak, to jest prawie standardowy układ używany przez fungi. Solidna robota, kupiłem to tanio od złomiarzy handlujących technologią obcych, mają tego sporo, bo na byle statku fungów jest tego mnóstwo, a nikt takich układów nie potrzebuje.

- Jak rany, wiedziałem, że jesteś wariat, ale robić statek z chłodzeniem na parach cezu, i to wyciągniętym ze złomu po fungach, to już przesada!

- Odwal się. Inaczej się nie dało. Widzisz ile powierzchni ma ta skorupa? I normalnie jest na niej koło dwustu stopni. Idź, zobacz ile miałem miejsca na wymiennik, a potem sobie policz, ile ciepła musiałem w niego wepchnąć! Wszystko ze skorupy, wszystko ze środka, i dorzuć do tego trzysta procent strat na przepychaniu ciepła, i pamiętaj, kurde, że nie ochłodzi tego żaden wiaterek, może tylko wypromieniować! Myślisz, że czemu nigdy nikomu nie udał się ten głupi pomysł? Bo to, kurde, dosyć trudne!

- Dobra, nie jesteś wariat, jesteś zwariowany geniusz. Zresztą, czy ja ci już tego nie mówiłem, kiedy odbierałem Future po przeróbce?

- Nie pamiętam. Możliwe. - Matt trochę się uspokoił.

Obeszli Nimbusa. Na rufie, pod lekko wygiętą, trapezową tarczą głównego napędu statku dodano trzysekcyjny wymiennik o powierzchni wytłaczanej w dziwne, jakby fraktalne, wielościany.

- To fungów? - Rick ostrożnie pogłaskał wymiennik.

- Tak...

- Dziwnie... Parę razy z nimi walczyłem, a pierwszy raz widzę kawałek ich statku na własne oczy.

- Ja tam widziałem już kawałki statków chyba wszystkich ras - wzruszył barami Matt - To znaczy, tych, które używają statków.

- Bo ty jesteś zbieracz złomu - wyszczerzył się Rick. Obejrzał jeszcze raz pojazd - Czyli Nimbus patrzy do tyłu, i „wyświetla” tym fikuśnym chłodzeniem z przodu taką sygnaturę termiczną, żeby go nie było widać na tle?

- No tak - Matt przeczesał brodę - Był jeszcze jeden kłopot, z tym „patrzeniem do tyłu”, ale coś wymyśliliśmy. Tamto...

Podeszli do stołu. Leżało na nim mnóstwo cylindrycznych przedmiotów podobnych do pocisków, niektóre były rozebrane, widać było, że są nielicho skomplikowane. Rick nagle rozpoznał niektóre elementy.

- Zaraz, Matt, to są standardowe głowice rozpoznawcze od SHV4 albo 5, zamontowane na jakichś nietypowych rdzeniach do coilguna, plus kupa bliżej niezidentyfikowanej elektroniki?

- Imponujące, komandorze Andreev, imponujące! - roześmiał się Matt - Jeszcze trochę i awansuję cię na podzbieracza złomu czwartej rangi...

- No dobrze, zbieraczu złomu pierwszej rangi, widzę co TO jest, ale CO to jest?

- „Patrzenie do tyłu”.

- Jasne. A ja, głupi, spodziewałem się paru kamer na rufie, uczciwie schłodzonych... - Rick przerwał, gdyż uświadomił sobie, że patrzy na setkę wielozakresowych kamer od mikropojazdów rozpoznawczych, uczciwie schłodzonych, zamocowanych na rufie małych pocisków do coilguna.

- Co, dotarło? - Matt trząsł się ze śmiechu.

- No tak, chyba tak - Rick nie wiedział co o tym myśleć - Masz zamiar strzelać z coilguna kamerami przed Nimbusa, żeby zobaczyć, jak wygląda na tle kosmosu??

- Dokładnie tak, wodzu. Inaczej się chyba nie da. O kamerach z tyłu nie ma mowy, przez ten wymiennik, mocno ponad dwa tysiące stopni, podgrzewa całą rufę koszmarnie. Na bokach, musiałoby ich być naprawdę dużo. W ogóle i tak nie bardzo wiadomo, jakie obiektywy dobrać i pod jakim kątem je ustawiać. A tak, jest prosto, zakładając, że Nimbus jest dziobem do przeciwnika i że przeciwników nie ma zbyt wielu. Strzela takim malutkim zwiadowcą przed siebie, i za chwilę dostaje swoje śliczne zdjęcia na tle nieba, może poprawić sobie makijaż.

- No dobrze, ale po co tego aż tyle?

- Bo to jednorazówki bez napędu, jak Nimbus zmieni gwałtownie kurs albo skoczy, musi wystrzelić następną kamerę, jeśli chce się sobie przyjrzeć. Nie wydaje mi się, żeby w bitwie był czas na ich zbieranie, czy też możliwość sterowania nimi, nawet jakby miały jakiś napęd. Wiesz, zdalne sterowanie kłóci się z maskowaniem.

- Albo to jest bardzo głupi pomysł, albo bardzo mądry. Jeszcze się nie zdecydowałem.

- Ja też. Zobaczymy na testach. Bardzo drogie to nie było, SHV4 są tanie, a coilguny są ze złomu, to prawie zabytki, mają 40 lat, miały być dla pojazdów, ale najwyżej do strzelania do samochodów się nadają... Za to są niewielkie i lekkie, a przez to, że parametry mają zabytkowe, łatwiej strzelać tą elektroniką, ze starocia przyspieszenia są dużo mniejsze, powinna wytrzymać. Jak coś nie wyjdzie, wrócimy do kamer na bokach.

- No dobra. Kiedy skończysz, to opisz jak to wszystko według ciebie ma działać, a potem siądź z Eli, i wytłumacz jej ten opis - Rick wątpił, czy uda im się skoordynować te cuda - Może dobrze, że ona nie ma doświadczenia bojowego ani przeszkolenia w systemach uzbrojenia, jej nie zszokujesz tymi wszystkimi wynalazkami, tak jak mnie.  Tak w ogóle, co o niej myślisz?

- Poradzi sobie. Cały czas opisujemy jej, co i jak działa, i jak według nas powinno być używane i oprogramowane, a ona chwyta to w lot, i zdaje się, wszystko rozumie. A ja myślałem, że znam się nieźle na programowaniu, ale połowy tego, co ona mówi, to niestety, nie rozumiem.

- Dobra. Idę do drugiego hangaru.

31

Toshiro sprawdzał pakiet kart, który mieli zabrać na spotkanie. Większość była pusta, mieli skopiować wszelkie dane, jakie świstaki na Gedeonie zebrały o najeźdźcach i o sytuacji taktycznej. Pierwotnie nie miał zamiaru lądować, planował rekonesans zdalny, może ewentualnie próbę kontaktu ze wskazanymi przez Taela punktami.

Jednak Rick i świstak przekonali go, żeby, jeśli się da, nawiązał łączność i wylądował, by rozejrzeć się na miejscu i osobiście ocenić sytuację, „jeśli to nie będzie zbyt ryzykowne”. Tak jakby samo pokazanie się i „rozglądanie”, lekko ulepszoną cywilną ciężarówką, nad polem walki krążownika i wielu innych pojazdów wojskowych, nie było wystarczająco ryzykowne.

Zastanowił się nad ostatnimi dwoma kartami, opisanymi kropkowo-kreskowym pismem świstaków; były to przekazy Taela do jego pobratymców, może wstępny opis ich planów, a może „listy uwierzytelniające”. Rozejrzał się za jakimś notesem, to były stare karty Unisoftu, specjalnie takie wybrali, żeby nie było problemu na Gedeonie, powinny dogadać się z byle jakim terminalem. Wyciągnął notes ze schowka i skopiował zawartość obu kart. Oczywiście była zaszyfrowana, zapewne wielokrotnie, zresztą, sam do końca nie wiedział, po co to robi. Często opierał się na intuicji, która w jego fachu zyskiwała wagę wiedzy.

Serge, etatowy pilot w bandzie Toshiro, dyskutował z systemem nawigacji Castora namiary i szczegóły ostatniego skoku i manewrów nad Gedeonem, i różne warianty podejścia do planety, i, na wszelki wypadek, ucieczki od planety. Na razie starali się chować za Gwiazdą, jak świstaki nazywały drugą planetę ich układu, i czekali aż brama i krążownik wroga zajdą za horyzont Gedeona. Toshiro przysłuchiwał się, ale nie wtrącał; ufał umiejętnościom Serge'a, i wiedział, że sam nie jest zbyt dobrym pilotem.

Mieli w oddziale dosyć ścisły podział funkcji, niby każdy mógł każdego zastąpić, ale jednak Serge był od latania, Fast i Bill od wsparcia i broni ciężkiej, Toshiro od dowodzenia i taktyki, Masahiro od łączności i komputerów, nie, zaraz, Masahiro zginął na Alraan.

Potrząsnął głową nad swoją starością, niedobrze, jeśli nie potrafi przyzwyczaić się po miesiącu, że niektórzy zginęli. Jednak spokojne Alraan zmieniło go w ciepłe kluchy. Zreflektował się, że zamiast skoncentrować się na planowaniu i wyposażeniu, rozważa nieistotne kwestie zaufania do ludzi i swojego stanu. Oczyścił umysł, odetchnął kilka razy.

- Ocipieję z tym Castorem! - Serge odwrócił się do niego - Jest tak cywilny, że bardziej nie można. Prędzej bym dobrej konsoli gier wytłumaczył co i jak, niż tej kupie złomu. On nie rozumie nic po wojskowemu, muszę mu wszystko tłumaczyć z pełnym zestawem parametrów, żadnych skrótów.

- Długo ci to jeszcze zajmie?

- Kończę.

- I jeszcze marudzisz... - skrzywił się Bill. Był zły, bo za mały kombinezon pił go w różnych dziwnych miejscach. Mieli szybko i skrycie zejść na planetę, załatwić swoje, i szybko odskoczyć, dlatego wybrali tylko lekkie wyposażenie i broń, ale, jak to często bywało, nie było odpowiedniego rozmiaru kombinezonu dla Wielkiego Billa.

- Spokój, chłopcy - rzucił Toshiro - Wszyscy znają plan?

Odpowiedziała mu seria pomruków pięciu towarzyszy. Zdał sobie sprawę, że tłumacz Fasta też jakimś cudem wydał pomruk. Zabawne.

- Ostatni przegląd broni. Serge, gdy będziesz gotów, skaczemy.

Chłopcy zaczęli po raz kolejny przyglądać się pakietom, spluwom i amunicji. Szczególnie efektownie robił to krab - bez widocznego wysiłku podniósł swój wielki karabin do poziomu przyłbicy, obejrzał zamek, odblokował kamerę, włączył przesuw amunicji, pomachał bronią sprawdzając czy podajnik się nie zacina, na koniec wyłączył podajnik, zabezpieczył kamerę, i „strzelił” z przedmuchiwacza. Dawniej zawsze ktoś w tym momencie zapieniał się, bo jednak to niemiłe, gdy przed samą akcją kolega ci nagle „strzela” nad uchem, ale już wszyscy przyzwyczaili się do rytuałów Fasta. Toshiro sprawdził claussa i karabinek, rzucił okiem, czy ma wszystko w kombinezonie na swoim miejscu.

- Gotowi? Uwaga, skok - Serge klepnął w ręczne przyciski potwierdzenia.

Świat zamgliło. Kiedy Toshiro odzyskał wzrok, Serge już manewrował antygrav, spadali na powierzchnię Gedeona jak kamień, z najniższej orbity, do jakiej skok był w miarę bezpieczny. Szybko weszli w atmosferę, pojawiła się leciutka wibracja i drobne zmiany ciążenia, wchodzili tak gwałtownie, że ekranowanie statku nie dawało sobie rady z niwelowaniem wielkich przeciążeń.

Po chwili Castor nieśmiało odezwał się, że przegrzewa się powłoka, ale zanim zdołał dokończyć, Serge przeforsował go, wmawiając mu sytuację awaryjną i zagrożenie życia, na co Castor wirtualnie wzruszył ramionami, skoro sterowanie ręczne, to ręczne, widocznie pilot wie co robi. I owszem, pilot wiedział, że powłoka pojazdu ma 50% zapasu wytrzymałości na wysokie temperatury, względem „widzimisię” Castora; to był bardzo solidny i bezpieczny statek, jak na mały cywilny, oczywiście.

Serge płynnie przeszedł w lot poziomy, zezując na kontrolki temperatury i napędu, wszedł na zaplanowaną trajektorię podejścia do punktu lądowania, w okolicy zamaskowanej bazy świstaków. Na razie wszystko szło jak po maśle. Po paru minutach lotu przyziemili dość twardo, z deceleracją na granicy możliwości Castora, na skraju sporej polany w lesie czy dżungli, jak najbliżej drzew; zanim pojazd na dobre przestał się kołysać pierwsza dwójka, Wang i Philipe, wyskoczyła z rampy i zajęła pozycje. Potem wyskoczyli Bill, Fast i Toshiro, od razu ruszyli biegiem do lasu. Serge wypadł na końcu, musiał uzbroić ładunki umieszczone na statku na wypadek nieproszonych gości, zebrać swoją broń i zamknąć rampę. Pobiegł razem z pierwszą dwójką, teraz w drugim rzucie.

Obiegali polanę skrajem lasu, w końcu Toshiro dał znak „stop!”, i pochowali się za drzewami, zajęli pozycje. Ludzie ciężko dyszeli, skafander Fasta szumiał na wysokich obrotach. Toshiro obejrzał Castora przez kamerę na karabinku. Cholernie rzucał się w oczy, przydałoby się porządne wojskowe maskowanie, tylko skąd je wziąć. Stwierdził, że są jeszcze za blisko, pokazał, że biegną dalej.

- Trawa... hyy... nie pali... się? - wychrypiał Serge.

Tohei jeszcze raz rzucił okiem, a raczej karabinkiem, na Castora. Hełm pokazywał mu widok miksowany również z bliskiej podczerwieni, ale było zbyt jasno, i skala kolorów dla syntetycznego obrazu była orientacyjna, to jednak nie był bolometr. Wyglądało, że jest w porządku, że poszycie (skądinąd, zupełnie niepodobne do trawy) nie zapali się od gorącego Castora. Pokręcił głową do troskliwego Serge'a i machnął „naprzód!”. Pobiegli dalej.

Odpuścił dopiero po około pół kilometrze. Dalej nie było sensu się spieszyć, odbiegli dostatecznie daleko, by być względnie zabezpieczonymi od ewentualnego uderzenia wroga na statek. Minęło dość czasu, by ogólnie założyć, że udało im się przemknąć niepostrzeżenie.

Mieli do przejścia kilkanaście kilometrów, nie lądowali blisko bazy, żeby nie demaskować jej położenia. Las miał być podobny do dżungli, ale jakoś nie dogadali się z Taelem, to był raczej las strefy umiarkowanej, ale gęsty jak puszcza,  i śmierdział jak stara skarpeta. I to bardzo śmierdząca skarpeta, było ciepło i duszno, zaraz pozamykali zewnętrzne obiegi hełmów. Dobrze, że chociaż kolory w miarę się zgadzały; to, co na Ziemi byłoby zielone, tu miało różne odcienie brązu, natomiast pnie i „gałęzie” były szaro-brązowo-zielone.

Toshiro wspomniał, jak kiedyś dali ciała na wojnie z grotami, gdy ktoś nie sprawdził flory i fauny celu, i wyskoczyli w standardowych kombinezonach, z szaro-burym kamuflażem, jak dziś, w fosforyzujące żółto-seledynowe zarośla na wielkim księżycu Elenii grotów. Ależ to głupio wyglądało...

Po kilku godzinach przedzierania się przez dosyć gęste poszycie, o zmierzchu, wyszli na przedpole bazy, przynajmniej według danych przekazanych przez Taela. Gdy „drzewa” o gąbczastych, zwisających „liściach” przerzedziły się, Toshiro nakazał zmienić szyk z dwójkowego na tyralierę, i zwolnić - teoretycznie byli umówieni, ale diabli wiedzą, na co można tu wleźć i jak ich będą witać.

Jednak okazało się, że wszystko jest w porządku. Podziemnej bazy, zgodnie z przewidywaniami, nie dało się wypatrzeć, za to bez problemu dostrzegli kilka świstaków, które stały spokojnie, nie kryjąc się specjalnie. Zgodnie ze standardowym schematem jego ludzie rozproszyli się, i wzięli w kamery celowników nieludzkie postacie w kombinezonach i całe otoczenie, może na wyrost, ale w tym fachu nieufni żyją dłużej. Po upewnieniu się, że wszyscy są na pozycji, Toshiro wyszedł do świstaków.

- Witam - miał na piersi kombinezonu tłumacza skopiowanego z tłumacza Taela - Wysłał mnie Największy.

- Panuje tu hałas i niepokój - odpowiedział mu najbliższy świstak. Ustalili ten hasło i odzew na wszelki wypadek, lepiej było po staremu dogadać się fonią z paru metrów, niż bawić się w zdalne identyfikacje swój-obcy z większej odległości; za dużo wrogich skanerów mogło się zainteresować.

Toshiro z trudem przeglądał na nieludzkim holo dane wywiadowcze zebrane przez świstaki; w zasadzie, obok niego, Wang kopiował wszystko, jak leci, ale chciał już teraz przejrzeć najważniejsze punkty, by móc przedyskutować sytuację i zadawać pytania. Świstaki gdzieś się wyniosły, zostało tylko trzech, jeden był podobno wysokim dowódcą, dwa mniejsze w kątach były żołnierzami, czy strażnikami.

Obejrzał się, w sąsiednim pomieszczeniu Fast rozpakowywał swój zasobnik, Serge też wyciągnął pakiet z obiadem, Philipe klął zapamiętale, właśnie wrócił z kibla świstaków, mokry do pasa, klozet wyglądał, zdaje się, jak połączenie wanny i prysznica, a próba użycia zgodnie z przeznaczeniem przypominała próbę naszczania do fontanny. Bill, zgodnie z ustaleniami, zachowywał czujność, z bronią w ręku miał na oku kręcące się po centrum łączności świstaki, potem zmieni go Fast. Wszystko wyglądało w porządku, ale strzeżonego...

Po kilku godzinach skończyli pierwszy etap, przejrzeli i skopiowali wszystko, co wydawało się przydatne, i Toshiro zarządził naradę. Od razu zaczęło być ciężko, gremium było nieco zbyt liczne. O ile z ich strony tylko on rozmawiał, Fast robił za doradcę i drugi punkt widzenia, a Wang za obsługę informatyczną, ze strony świstaków dyskutowała cała grupa, większych i mniejszych, przy tym co chwilę próbowali omawiać możliwe zdanie jakichś ważnych świstaków nieobecnych w bazie, a nawet Taela, zamiast fakty i konkrety, co sprowadzało naradę do zupełnego absurdu. A poza tym tłumacz nie radził sobie z chórem obcych.

- Czy można uruchomić jakiś system wywiadowczy, który namierzy bramę i krążownik w czasie rzeczywistym?

- Tak. Nie. To zależy powiedział technicy ale oni zniszczono... - tłumacz znowu zgłupiał.

- Proszę pojedynczo - po raz setny powtórzył Toshiro. Świstaki pogwizdywały patrząc na siebie, w końcu opanowały się, i zaczynały mówić po kolei, chyba według wielkości.

- Tak, można uruchomić kilka systemów, na przykład jedno z zapasowych lądowisk, na które ewakuowano resztki floty, ma sprzęt. Niektóre z pozostałych statków też mają skanery. Były też obserwatoria cywilne, które chyba nie zostały zniszczone.

- Nie, systemy wojskowe są zniszczone, nie mamy skanerów.

- To zależy od łączności, bo jest trochę czynnych skanerów, drugie tyle można uruchomić, ale oni rozwalają nam każdą łączność.

I tak to szło, na każde pytanie dostawał kilka, najczęściej prawie-sprzecznych, odpowiedzi. Ta rada świstaków nieźle orientowała się w sytuacji, a jej członkowie byli mistrzami w przedstawianiu opinii z różnych punktów widzenia, ale Bóg raczy wiedzieć, jak oni tu podejmują w końcu decyzje. Jednak, z oporami i pomaleńku, Toshiro i Fast uzupełnili wiedzę o sytuacji, o tym, czym dysponują świstaki i ludzie, co robią napastnicy, i jakie są możliwości obrońców.

Po paru godzinach narady Tohei uznał, że wystarczy informacji, wszyscy byli już zmęczeni. On i jego ludzie byli od 20 godzin na nogach, świstaki też wyraźnie zwolniły tempo. Poprosił o jakieś pomieszczenie na spoczynek - całą grupę zaprowadzono poziom bunkra wyżej, gdzie świstaki miały kwatery, dostali duży, ładny pokój, w którym normalnie mieszkało kilku obcych, mogli parę godzin odpocząć przed powrotem.

Świstaki nie używały łóżek czy legowisk, tylko specyficznych foteli-klęczników, wiedziały, że ludzie nie zdołają się na nich wygodnie położyć czy usiąść, i już zaczęły szukać po całej bazie jakichś materaców, czy gąbek, ale Tohei kazał im przestać; jego ludzie odpoczywali nieraz w dużo gorszych warunkach, na wojnie gruba piankowa wykładzina to już luksus. Chłopcy zwalili sprzęt w kącie i ustalili kolejność wart, Fast też zdjął karabin i zasobnik, i położył się na środku pomieszczenia, z automatem w zasięgu łap.

Toshiro spytał go, czy czegoś nie potrzebuje, z doświadczenia wiedział, że Fast nie poprosi o nic w sytuacji bojowej, nawet jeśli będzie umierający; pomimo setki rozmów na ten temat, nie dawało się go zmienić. Po paru latach, wypracowali taki system, że jeśli Tohei pytał o coś intymnego, to Fast go przynajmniej nie ignorował, ale sam poprosić człowieka o wodę, czy coś równie osobistego, nadal nie był w stanie.

Krab odpowiedział przeczącym gestem, i ułożył się do odpoczynku. Toshiro przyjrzał się wskaźnikom jego skafandra, nie wiedział, czy Fast wie, że przez te lata nauczył się, z netu i z doświadczenia, odczytywać skafander kraba. Wszystko wyglądało dobrze, no tak, przecież Fast wymienił przed akcją filtry i wkłady, a na Chrystianie kąpał się do woli w morzu.

Na Alraan bywało z tym gorzej, wspomniał ten moment, kiedy krab prawie umarł od zakażeń skrzeli, spowodowanych dwukrotnym przeterminowaniem filtrów, bo nie miał za co ściągnąć na Alraan nowych. Dopiero kiedy Toshiro zauważył, że Fast jest niewydolny i ledwo chodzi, i zaczął się dopytywać, okazało się, że niezniszczalny krab ma odpowiednik bardzo ciężkiego zapalenia płuc, którego nie zdołał po cichu wyleczyć swoim wojskowym pakietem medycznym, trzymanym na czarną godzinę.

Wtedy Toshiro nieco wyszedł z siebie, co zdarzało mu się niezbyt często, opierdolił Fasta najgorszymi słowami, nawyzywał mu od zaszczanych płaszczek, co według jego wiedzy, było jedną z gorszych obelg krabów, i jeśli człowiekowi zależało na zdrowiu i życiu, nie było mądrze rzucać jej obcemu z odległości metra. Najgorsze było to, że Fast nie miał siły nawet porządnie obrazić się, nie mówiąc o fizycznej reakcji, stał i dusił się po prostu. Toshiro dorzucił parę „kurew” i „płaszczek”, po czym wydał połowę niemałych oszczędności na ksenomedyka, który przyleciał aż z Dłoni, z nowym skafandrem kraba i walizą lekarstw. Dopiero po trzech dniach było pewne, że Fast przeżyje, a do pełni sił dochodził miesiącami.

Najdziwniejsze było to, że krab wyraźnie nie rozumiał, dlaczego Toshiro to zrobił. Tak jak Japończyk nie rozumiał, czemu tak wysoki rangą i dumny krab godzi się, by człowiek nim dowodził i płacił niezbyt wielkie pieniądze, tak Fast był zadziwiony tym, że Tohei aż tak troszczy się o niego i wydaje fortunę, by uratować mu życie, kiedy krab powinien, z własnej przecież winy, umrzeć.

Toshiro wiedział, że krab nie widzi symetrii w ich stosunku, nie rozumie, że jeśli ratuje życie Tohei w boju, to Tohei nie pozwoli mu zdechnąć „nie w boju”, przez pierdolone filtry za parę tysięcy. Choćby to - potarł nieźle gojące się ramię, przecież ten dumny kloc, osłaniając go na Cyplu, dostał wtedy pięć pocisków w pancerz, szósty otarł się o Toshiro; gdyby nie Fast, byłby sitem.

Rozejrzał się, spali wszyscy oprócz Serge'a - wartownika, który bawił się holo świstaków, szło kilka programów cywilnych i biuletyn bazy. Tohei szeptem przypomniał mu, żeby uważał i obudził zmianę, czyli Philipe'a, o czasie, bo wszyscy muszą się wyspać, a nie jechać na dopalaczach. Serge machnął ręką i Toshiro poszedł spać.

Coś go obudziło, poderwał się z claussem w dłoni. Rozejrzał się nieprzytomnie po obcym łukowato sklepionym pokoju - weszło kilka świstaków, Philipe z bronią w ręku coś tam z nimi szeptał. Fast też nie spał, bo krab tak naprawdę nigdy nie spał, tylko w rozumieniu ludzi - drzemał; nadal zalegał z odwłokiem spoczywającym na podłodze i głowotułowiem odchylonym „na plecy”, ale trzymał swój wielki karabin w trzech łapach. Reszta ludzi chrapała na podłodze.

- Co jest?

- Podobno coś nie tak ze statkiem - Philipe wzruszył ramieniem - Spróbuj się z nimi dogadać, bo ja nie mogę.

- Ile spaliśmy?

- Nieco ponad 5 godzin.

- To budź załogę, tak czy owak zbieramy się - wziął tłumacza od Philipe - Niech JEDEN z was wytłumaczy co się dzieje.

Świstaki obejrzały się na jednego z grupki, który zaczął mówić.

- Skanery zanotowały lot patrolowca, ale nie podnosiliśmy alarmu, bo czasem oni tu latają, ale potem patrolowiec gdzieś nam zginął i chyba wylądował. Teraz czujniki zewnętrznego perymetru pokazują aktywność na kierunku, z którego nadeszliście, więc obawiamy się o wasz statek...

- Coś zrobiliście?

- Jeszcze nie, zdecydowaliśmy się z wami rozmawiać.

- I bardzo dobrze. Macie jakieś rozpoznanie z powietrza?

- Nie, tylko pasywne czujniki, na drzewach w lesie.

- Dziękuję. Będziemy się zbierać.

Ludzie Toshiro zebrali się w kwadrans, w tym czasie Tohei sam sprawdził, o co chodzi - czujniki i oprogramowanie były ludzkie albo skopiowane, używał podobnych w wojsku, tylko holo i tracki były niewygodne, miejscowe. Wydawało się, że ocena świstaków jest właściwa, coś ruszało się w podczerwieni z tamtej strony, ale było o parę kilometrów za daleko dla kamer.

Wiedział, że najbliższe ocalałe przestrzenne statki świstaków są o ćwierć planety od nich, źle byłoby stracić Castora, albo bić się o niego, ale z drugiej strony, przedzierać się przez tysiące kilometrów do innego statku i tracić mnóstwo czasu - też niedobrze. Zdecydował się na zwiad i decyzję na miejscu. Dostał od świstaków specjalną kartę z listem do Taela, chyba tą samą, którą przywiózł od niego; pożegnali się i ruszyli w las.

32

Rick obudził się wcześnie, bo słońce zajrzało mu w oczy przez źle zaprogramowane okno. Przeciągnął się ostrożnie, żeby nie budzić Jazz, popatrzył na nią. Spała spokojnie, na boku, z głową na ręku. Było ciepło, spali nago, a cieniutki koc zsunął się jej na biodra, więc mógł ją podziwiać do woli. Miała przepiękne ciało, typowe dla kobiet dorastających w zmniejszonym ciążeniu - wysoka, drobnokoścista, z dużymi piersiami.

Reszta nie była tak typowa, Jazz była całkiem solidnie umięśniona, mało było takich kobiet, przynajmniej w cywilizowanych miejscach. Odkąd automatyzacja i strukturalizacja praktycznie zlikwidowały cięższą pracę fizyczną, genetyka - otyłość, a kreacja społeczna - rodzenie dzieci, kobiety różniły się od siebie dużo mniej, niż w dawnych czasach. U żadnej ze swoich poprzednich kobiet nie widział takiego kapturowego, ani takich mięśni żebrowych, ani takich piersiowych. Takich piersi też chyba jeszcze w naturze nie widział, zapatrzył się na lewą, bladą, pełną pierś, na ciemną, niedużą brodawkę. Kiedy wstrzymywał oddech, widział jak sutek drga w rytmie jej serca.

Krew uderzyła mu do głowy, nie wiedział, czy bardziej z pożądania, czy za długo wstrzymał oddech. Spojrzał na jej twarz, ładną, choć nie tak piękną jak reszta jej ciała, i zauważył, że Jazz już nie śpi i śmieje się samymi niebieskimi oczami do niego i z niego, bo krew uderzyła mu nie tylko do głowy. Rzucił się na nią zachłannie, chwycił leżące przy łóżku plastry, przycisnął jej jeden do szyi, tam gdzie walił jej puls, jęcząc przerzuciła go przez siebie, wyrwała mu drugi plaster i przycisnęła pod jego uchem, coraz szybciej osuwali się w otchłań erotyczno-chemicznego szaleństwa...

Godzinę później leżeli na boku, spleceni w uścisku, ich osłabłe ciała stygły, ich oddechy splatały się coraz spokojniej, prawie bez ruchu. Rick przesunął dłoń pod pachę Jazz, gdzie, za piersią, zaczynała się stara, blada, poszarpana blizna, ciągnąca się po jej żebrach, aż na plecy.

- Czemu ją masz?

- Pamiątka. Miałam tego więcej, dużo więcej. Tylko tę zostawiłam.

Pocałował ją.

- Nawet ja nie zostawiłem sobie żadnej na pamiątkę, przecież to chyba nie takie proste, przekonać lekarzy czy medlab, żeby zostawili bliznę.

- Och, wtedy miałam dobre argumenty.

- Opowiesz?

- Czemu chcesz wiedzieć?

- Zdaje się, że cię kocham, chciałbym wiedzieć wszystko...

- To już seks ci nie wystarcza? - poderwała się z uśmiechem, przycisnęła mu piersi do twarzy.

- Obawiam się, że nie - wymamrotał z powagą w jej mostek. Usiadła na nim, przytuliła się z ustami przy jego uchu, machinalnie ją objął.

- Ta blizna to pamiątka po moim internacie, Praśastapada - wyszeptała - To był zamknięty internat na prawach szczególnych, bo starej sekty hindu. Ale tak naprawdę, to było typowa farma i siedlisko koszmarnych zboczeńców i sadystów, hodujących dzieci na sprzedaż w jak największej ilości, a czasem robiących z nami wszystko, co sobie możesz wyobrazić, a nawet jeszcze więcej. Ta blizna, to pamiątka po ostatniej ranie, którą zrobił mi szokerem pewien dziad, który gwałcił mnie jak chciał od dziewiątego roku życia. Miałam dwanaście lat, a ten zbok mnie rżnął i przypalał szokerem tak długo, aż przestałam się wyrywać - przez jej ciało przebiegł długi dreszcz. Przytulił ją mocniej.

- Kiedy to wszystko się skończyło, i leczyli mnie, kazałam zostawić tę bliznę.

- I lekarze się zgodzili?

- Tak. Bo powiedziałam, że chcę pamiętać, i mogą robić co chcą z wszystkimi innymi śladami, ale jeśli ta blizna zniknie, zrobię to samo, co zrobiłam, kiedy się pojawiła.

- To znaczy? Nie uciekłaś z internatu po prostu?

- Uciekłam. Na złomowisko. Rozmontowałam porzucony samochód, zrobiłam z zasilacza rozruchowego antygrav spory szoker, którym zabiłam ciecia w internacie, dwu, otwórz cudzysłów, wychowawców, potem usmażyłam tego zboka, ale nie starczyło mi prądu, żeby go zabić, więc wzięłam z kuchni nóż, i wypatroszyłam go akurat wtedy, gdy do internatu wpadała policja - jej dreszcze przeszły w bezgłośny szloch.

- Cicho... cicho... - bezradnie gładził jej plecy, po cholerę ją pytał - I co, lekarze ci uwierzyli?

- Nie - uspokoiła się - Nie uwierzyli, że im coś zrobię, ale myślę, że uwierzyli, że zrobię coś sobie. A potem nikt się tym nie przejmował, bo za karę, a może w uznaniu zasług, trafiłam do zamkniętego internatu Armii.

- I tam dorobiłaś się mae-do?

- Tak, tylko nie wiem...

Zagwizdała karta Ricka, porzucona gdzieś pod łóżkiem.

- Odbierz, starczy wspomnień - Jazz wstała, ależ była piękna - Idę się umyć.

Rick wygrzebał kartę, wyświetlała „Jean”, odebrał.

- Cześć, dostawa stali HX10 z Dłoni gdzieś utknęła, możesz pofatygować się do biura? - głos Jean'a był nieco nerwowy.

- Pewnie, za chwilę - Rick zmarszczył się, kod oznaczał poważne kłopoty, walnął pięścią w podłogę i rozłączył kartę.

- Co jest? Kto dzwonił? - Jazz wychyliła się z natrysku.

- Jean. Mamy problem.

Po kwadransie byli w biurze, na bramce rezydował któryś z nieznanych Rickowi ludzi, wylegitymował ich przykładnie. Było wcześnie, biuro było puste, nie było jeszcze ani Joan, ani Taela. Wpadli oboje do imponująco schludnego pokoiku zajmowanego przez malutkiego, szczuplutkiego Jean'a.

- Co jest?

- Jest parę wieści, parę dobrych i parę złych - Jean dał Rickowi kartkę zapisaną eleganckim ręcznym pismem.

Rick zaczął czytać raport, Jazz zaglądała mu przez ramię.

„Wieści złe:

1) mamy kreta

2) mamy podsłuch

3) mamy przecieki na naszych łączach, mamy trojana

Wieści dobre:

4) na 99% wiem kto jest kretem

5) wiem dokładnie gdzie jest podsłuch i na 99% od kiedy

6) przez sieć nie wyciekło JESZCZE nic ważnego

Dyskusja na szczycie?”

- Ok, Jazz, zostań i szefuj, powiedz, że będę niedługo. Masz radio? Jean, lecimy.

„Dyskusja na szczycie” oznaczała wyjście na dach. Jean, ich skrupulatny człowiek od kontrwywiadu i podsłuchu, mający na swoim legendarnym neseserze nalepkę „Myślisz, że nie słyszę twoich myśli?”, ustalił na samym początku, że najbliższe pewne miejsce do rozmów twarzą w twarz, to dach ich wieżowca.

Pojechali 20 pięter w górę, podeszli do barierki na brzegu tarasu widokowego, widok miasta w słońcu był piękny, tylko wiatr urywał głowę. Jean położył na parapecie zestaw skanerów, na wypadek gdyby mieli pluskwy na ubraniu lub w ciałach, chwilę je ustawiał. Mówili w przestrzeń, nie patrząc na siebie.

- Referuj.

- Kret to na 99% Shantosh Dharker.

- Nie kojarzę, który to?

- Hindus, czarniawy, twojego wzrostu.

- Chyba wiem. Co masz na niego?

- Trzy podsłuchy założone w biurach, wczoraj rano ich nie było, dzisiaj rano już są. On był wczoraj w biurze, i na jednej był odcisk jego palca. Albo to jest wyśrubowana prowokacja, albo to jest głupi ćwok, który coś knuje na własną rękę. Stawiam jak 1 do 100.

- Jeden procent, że to podpuszczanie?

- Tak.

- Ale mam nadzieję, że wziąłeś pod uwagę, że ktoś tego Dharkera wrabia, a naprawdę upycha nam gdzieś lepsze gówno?

Jean popatrzył na Ricka przeciągle.

- Wybaczam ci, bo znamy się nie od dziś. Chyba nie płacisz mi za nadzieje, tylko za robotę? Oczywiście, że taki jest normalny tok operacji. Ale nic nie znalazłem, zresztą, przejrzyj jego dossier, on często handlował informacją.

- Dobra, ufam ci - Rick wiedział, co wyprawia Jean, gdy znajduje pluskwę na swoim terenie. Co tam ludzie, czy ślady, gdyby mógł, to atomy rewidowałby i przesłuchiwał elektrony - Bierzemy go siłowo, a ty uprzedź, kogo trzeba, żeby nie wyciekło coś przez biura. A jak z halą i hangarami?

- Nie wiem. Wysłałem kod wartownikowi, żeby nikogo nie wpuszczał, dopóki nie sprawdzę.

- Kto jest na warcie?

- Krab, Blade.

- Dobrze, gdzie jest ten Dharker?

- Według grafiku, miał pomagać Mattowi.

- Dobrze. A co z tym wirusem?

- Trojan też pojawił się w nocy, na razie siedzi w procesorze łączy biura i maca nam po zewnętrznym serwerze.

- Też tego Hindusa, czy to coś innego? Czy to w ogóle jakiś standardowy wirus?

- Właśnie, standardowy to on raczej nie jest. Mam dokładne wzorce dla połowy trojanów dostępnych na czarnym rynku, także tych rządowych, czy różnych wywiadów, i niejakie pojęcie o drugiej połowie, a takiego nie widziałem ani ja, ani moje programy. Albo to jest coś zupełnie nowego, wypisanego czy wyhodowanego przez bardzo zdolnych ludzi, albo sam nie wiem.

- To ten Hindus?

- Na trojanie nie można zostawić odcisków palców, ale zakładam, że ten Dharker nie ma ani zdolności, ani układów, żeby nam wciskać takie nowe trojany. Zresztą to naprawdę głupie, jednej nocy kłaść podsłuch i zapuszczać się w łącze.

- Co proponujesz?

- To jest trojan z zewnątrz, i to niezły, ale delikatny. Moje skanery i antyprogramy są równie delikatne, na razie chyba skuteczne. Trojan delikatnie obmacuje naszą podsieć, prawie nic nie wysyła na zewnątrz, ja to delikatnie monitoruję. Gdy spuszczę ze smyczy któryś duży pakiet śledzący, to trojan zdechnie, a my nie dowiemy się o co chodziło, i kto za tym stoi, bo mocodawcom takiego programu rozdzwonią się wszystkie monitoringi całego włamu, i zwiną interes, a my utkniemy na paru pierwszych maskujących węzłach sieci. Proponuję trzymać status quo, jeśli wylezie poza zewnętrzny serwer, albo zwiększy transmisję na zewnątrz, moje pakiety zaczną go wypalać i śledzić forsownie, bo już nie będzie nic do stracenia, a na razie - bawimy się w kotka i myszkę.

- No dobra, ale najpierw bezpieczeństwo, potem szukanie czyje to gówno, tak?

- Tak.

- Wracajmy, musimy jechać do hangaru, ty sprawdzić budynki i sprzęt, ja po tego, jak go tam zwą, Dharkera.

33

Leo San Juan Sarda siedział w pustawej kabinie dowodzenia krążownika „Vigilant”, dumy niewielkiej floty TekOne, na fotelu dowódcy. Lubił tu przebywać, szczególnie kiedy była zmniejszona obsada, jak teraz. Chociaż krążownik i jego systemy nigdy nie zasypiały, ludzi było mało, na jednym z dwu stanowisk bojowych, w ogóle jedynym w pełni włączonym, siedziała któraś z dziewczyn, spokojnie obserwując terminal. Poza nią i Leo w sterówce był tylko mały robot, który naprawiał rozbebeszone panele łączności.

Zawsze dobrze mu się tu myślało, może dlatego, że tu koncentrowało się „myślenie” okrętu, a może to była siła przyzwyczajenia i autosugestia? A miał o czym myśleć. Thomas cenił go i nie tyle wydawał mu polecenia, co dyskutował z nim plany, które potem wdrażali. Tym razem Suzuki nie chciał dyskutować, tylko po prostu kazał mu zbierać połowę pozostałej „armii” korporacji (czyli tylko około 1/5 całości…) i obsadzić w pełni „Vigilanta”, bo prawdopodobnie trzeba będzie lecieć na Gedeona, by zdecydowanie i szybko dokończyć akcję Gravisa.

Leo nie rozumiał prezesa, i to go martwiło. Był od Suzukiego o połowę młodszy, ale na ogół dobrze się dogadywali, Thomas był umiarkowanie despotycznym królem, a Leo umiarkowanie wymagającym poddanym. Obaj znali się pół życia Sarda, znali swoje możliwości, słabe i mocne strony. Ale teraz zastanawiał się, czy starość nie osłabiła w końcu żelaznego umysłu Suzukiego.

Skoncentrował się na terminalu - jeden z bocznych paneli był zaprogramowany do pokazywania obrazu z którejś kamery zewnętrznej, zafiksowanej na namiarze radiolatarni ich huty. Lubił widok Dłoni. Huta TekOne leżała na środku drugiego palca sześciopalczastego wzoru na powierzchni wielkiej planetoidy. Przyczyny, które spowodowały wytrącenie najcięższych pierwiastków w tak niecodziennej formie, wyjaśniało pięć różnych teorii, ale nie zaprzątały one zbytnio umysłów dziesiątków tysięcy ludzi, którzy na Dłoni wydobywali nie rudę, nie mieszaniny, ale praktycznie czyste metale.

Planetoida Dłoni została odkryta przypadkiem w układzie Procjona, w zasadzie tylko dzięki uporowi jednego z badaczy, który na podstawie niewyraźnego zdjęcia panoramicznego uparł się, że trzeba sprawdzić tę skałę z niezwykłym wzorkiem, gdy reszta załogi „Chimery 3” uważała, że to błąd aparatury. Wkrótce okazało się, że właśnie odkryli jeden z największych skarbów w znanym wszechświecie - ciemna „sześciopalczasta dłoń” na jasnej skalnej powierzchni, zawierała kilkadziesiąt bilionów ton prawie wszystkich ciężkich pierwiastków, od żelaza zaczynając. Żyły i pokłady czystych metali, stopów i kryształów przecinały się i krzyżowały, ale generalnie można je było po prostu odłupywać lub wytapiać na miejscu. Od prawie stu lat Dłoń była jednym z najważniejszych punktów Wspólnoty, w którym zbiegały się interesy Starej Federacji, potem Rady Wojennej w czasie wojny z krabami, a od pięćdziesięciu lat - Federacji i rzeszy małych, jak TekOne, korporacji. Nikt nie wiedział na pewno, jak powstała Dłoń; czy przetopienie, rozwarstwienie i uformowanie nacieku nastąpiło naturalnie, czy sztucznie. Nikt nie wiedział, kto wydobywał ją przed ludźmi (bo ślady wydobycia były ewidentne, ale poprzedników ludzi datowano na 50 do 150 tysięcy lat wstecz), ale też - mało kogo, oprócz paru jajogłowych, to obchodziło.

Jedyne porównywalne znane ciało niebieskie, ciężka planetka w układzie pulsara G8329, była dużo dalej, miała fatalne sąsiedztwo, i była zbudowana nie tyle z metali i pierwiastków, co z promieniotwórczych izotopów wszelkiej maści. Inne znane złoża, czy ciężkie planetoidy metaliczne, nie były nawet w przybliżeniu tak bogate i łatwe w eksploatacji jak Dłoń.

Leo rzucił okiem na lewy holograf, nawigacyjny - ten widok też zawsze go fascynował. Aplikacja pokazywała pozycje, kursy i dane dla wszystkich większych obiektów wokół „Vigilanta”, od ciężarówek zaczynając, przez statki, pociągi, okręty bojowe federacyjne i prywatne, po wielkie habitaty i bramy. Obiektów tych były setki, może tysiące, wszystkie w ruchu, i każdy starał się pilnować interesów swoich, nie tracąc z oczu całej reszty. Przy małym powiększeniu to nie był balet czy manewry, ale gaz albo plankton, w którego centrum leżała ciemna Dłoń, z jej kopalniami, siłowniami i osiedlami, smażąca się w świetle karła Procjona.

Nie, jednak nie rozumiał zawziętości Suzukiego. Mieli tu od 20 lat swoją niszę, najpierw pomału wykupili hutę, kompletnie ją zmodernizowali, w natchnieniu Suzuki zainwestował pierwsze duże zyski w ochronę i krążowniki, więc oba Incydenty przetrwali bez uszczerbku, gdy obok fortuny padały w proch. Zdążyli przygotować się na morderczy wschód białego karła Procjona, teraz byli na dobrej drodze do wykupienia nowoczesnej bramy, którą na razie dzierżawili od Amavo; a być może zdołaliby znaleźć zasoby, by zbudować własny akcelerator i wysyłać pociągi, zamiast statków. Wszystko zawdzięczali strategii trzymania się tego, co dla otaczających ich gigantów było nieopłacalne; tego, po co Zarząd i inni wielcy tego świata nie chcieli się schylać.

Niob i tantal występowały na Dłoni, ale było ich względnie mało i były trudniejsze do uzyskania niż srebro czy złoto. Trzeba było kombinować, zużywać wielkie ilości energii, inwestować w wirówki plazmowe, zamiast po prostu kopać, jak inni, ale wychodzili na swoje, bo niobu potrzebowali wszyscy.

Owszem, Gedeon był łupem nie do pogardzenia, ale o ile akcja Joe Gravisa była, powiedzmy, ruchem w grze, to odwołanie z Dłoni „Vigilanta” i większości ludzi, to już było postawienie wszystkiego na jedną kartę. Bo przecież zauważą to wszyscy, przyjaciele i wrogowie. W parę dni po ich odlocie z Dłoni każdy ostatni szmugler i każdy rezydujący VCEO największych korporacji, będzie zastanawiać się, dlaczego TekOne, nieźle prosperująca firma, na dobrej drodze do wejścia na szczyty władzy i kasy, porzuca swoje oczko w głowie na pastwę różnych nieprzyjemnych wypadków, które w dochodzeniu okażą się oczywiście zbiegami okoliczności; i co jest takiego cennego, że warto tak grać; i w jaką grę gra się dwoma krążownikami...

Zamrugał kilka razy, ocknął się z medytacji, niesamowite, jak ekran nawigacyjny z obrazem roju wokół Dłoni potrafił hipnotyzować. Rozejrzał się po kabinie, wzruszył ramionami. Niech będzie, jak chce Thomas, może jednak legendarna intuicja go nie myli, może warto. Wyciągnął notes i zaczął układać harmonogram spotkań i operacji.

34

Toshiro skradał się wolno od drzewa do drzewa, przystając co jakiś czas, próbował kamerą karabinka, ustawioną na maksymalne powiększenie, wypatrzyć sytuację z przodu. Do Castora zostało im tylko kilka kilometrów, ale z tego, co oznaczył w bazie świstaków na systemie nawigacji inercyjnej swojego hełmu, wynikało, że wchodzili w okolicę, która była na granicy zasięgu kamer bazy. Gdzieś tutaj coś się ruszało parę godzin temu, wolałby nie wdepnąć nagle w zasadzkę. W parze z nim szedł Fast, reszta oddziału dwójkami za nimi.

Uznał, że nie warto ryzykować w ciemno. Dał znak Wangowi, by podał mu jednorazową wyrzutnię z ważką, jedną z dwu, które nieśli. Włączył zasilanie pojemnika, odczekał, aż kontroler zgłosi sprawność i gotowość, wycelował i strzelił w górę, w stronę Castora. Ważka z niegłośnym basowym umpfff poszła w niebo. Wang przejął sterowanie, a Toshiro przełączył podgląd z pulpitu na wyświetlacze swojego hełmu.

Zakręciło mu się w głowie, bo ważka dopiero się rozwijała, i leciała wirując, jakąś niemożliwą beczką, zamknął oczy i policzył do pięciu. Kiedy znowu spojrzał, było w porządku, ceramiczno-plastikowy zwiadowca rozwinął się jak należy, wszystkie sensory i napęd działały bez zarzutu, to był sprzęt warty swojej znacznej ceny. Obraz, zmiksowany ze wszystkich pasywnych czujników ważki, był czysty i wyraźny. Szepnął Wangowi, by podniósł drona w górę, i przeczesał przestrzeń przed nimi zygzakiem, po dwa kilometry na boki. Wang zaczął manewry, a Toshiro wypatrywał, na spółkę z komputerem pulpitu ważki, czegokolwiek różnego od lasu i trawy. Po drugim nawrocie ważki, równocześnie z systemem, zauważył wroga.

Na polanie, około trzech kilometrów od nich w linii prostej, stał ciężki transportowiec, na oko, Husky albo Hunter, koło niego kilku ludzi. Wang widział to samo, bez rozkazu wiedział, co robić; zafiksował autopilota ważki na marker, którym pulpit oznaczył transportowiec, po czym puścił  zwiadowcę po okręgu. Przez chwilę przyglądali się piknikowi ludzi w granatowych kombinezonach, Toshiro kazał Wangowi przejść w spiralę, żeby sprawdzić cały rejon, i przede wszystkim - co z Castorem.

Po kilku minutach, kiedy ważka była już na wyczerpaniu zasilania, zobaczyli drugą grupę ludzi, przeczesującą las, Toshiro szybko kazał Wangowi podnieść ważkę w górę, na ile starczy napędu, żeby zorientować się względem Castora i ich pozycji. Zdążyli, zanim zwiadowca rozłączył się, ale sytuacja wyglądała źle.

Przełączył hełm w normalny tryb pracy, obejrzał się na swoich ludzi.

- Widzieliście?

- Tak. No - pokiwali głowami.

- Wang, puść powtórkę na pulpicie, Fast, przyjrzyj się - krab nie mógł przełączać obrazu na swój hełm, miał tylko prostą nakładkę, wyświetlacz do podstawowej komunikacji z systemem ludzi.

Jeszcze raz obejrzeli zapis, Toshiro zatrzymywał kluczowe miejsca, i ustawiał markery. W końcu dostał pozycje ze zwiadu na szkicu mapy.

- I wyszło ci tak samo kiepsko, jak kiepsko wyglądało - skrzywił się Serge.

- Jak to na wojnie, fubar... - mruknął Bill.

- Fubar...

- Starczy - Toshiro rozważał, co robić - Transportowiec ominiemy, ale ten patrol pałęta się dokładnie gdzieś między nami a Castorem, i pewnie w końcu na niego wlezie. Zbieramy się, może przemkniemy się między nimi, zanim znajdą nas albo Castora. Idziemy dwójkami tak jak dotychczas, tylko cholernie ostrożnie. Bill, ty masz thunderbirda, a nie Fast? Dobra, wyciągaj go, Wang, weź drugą ważkę, idziecie w drugiej dwójce, w razie jakiejkolwiek zadymy macie rozwalić transportowiec, albo bezpośrednio, albo z ważką, włącz ją, zsynchronizuj z thunderbirdem i wbij namiary wcześniej. Ustaw jej wszystko aktywne, bo i tak już nie będzie po co się kryć. Fast, jakby co, torujesz nam drogę do Castora. Serge, Philipe, ostatnia dwójka, ubezpieczacie najpierw Billa i Wanga, potem nas. Wszyscy rozumieją, że jeśli w zamieszaniu transportowiec odskoczy albo wezwie wsparcie, to żywi z tego nie wyjdziemy? No to - za mną.

Zaczęli skradać się jeszcze uważniej, szło nieźle, ominęli transportowiec, zostało im kilometr do Castora. Wyszli na lekką górkę, gdzie drzewa rosły rzadziej, poszycie też było mniej gęste. Toshiro przytulił się do nieziemskiego pnia, podniósł karabinek jak najwyżej, próbował wypatrzyć Castora.

Nagle z lewej poszła seria z automatu, rozniosła się echem po lesie, skulił się odruchowo, chociaż był osłonięty pniem, i rozgryzł kapsułkę dopalacza, którą od paru godzin miał w ustach. Z tyłu znajomo zagrzmiał karabin Fasta, obejrzał się, krab trzymał swoje działko tak wysoko, na ile pozwalał podajnik amunicji, i walił długimi seriami, gdzieś w kierunku z którego padły strzały. Nie widział Serge’a i Philipe’a, Bill rzucił się na ziemię z odbezpieczoną wyrzutnią thunderbirda, Wang już odpalił drugą ważkę i przypadł za drzewem.

- Philipe, Serge, co u was!?

- Serge dostał w łeb, już po nim, ja jestem tylko draśnięty, pierdzielony snajper...

- Możesz biec? - Toshiro przyglądał się przez kamerę karabinka rozstrzeliwanym przez Fasta ludziom, którzy zaskoczeni próbowali strzelać na oślep i chować się za czym tylko się dało, ale nie docenili broni kraba, nie było sensu włączać się do tej strzelaniny.

- Mogę!

Bill złapał namiar z ważki i w końcu odpalił ciężką wyrzutnię. Thunderbird ogłuszająco  gwizdnął i zniknął w górze, Murzyn natychmiast rzucił dymiącą rurę i złapał za karabinek; rozejrzał się, czy nie pomóc Fastowi, ale uznał, tak samo jak Toshiro, że nie ma do czego strzelać, bo krab właśnie krótkimi seriami próbował wykończyć ostatniego człowieka, który uciekał przez las. Toshiro widział na wyświetlaczu, jak trafił go czwartą serią w głowę, urwało facetowi hełm.

- Za Serge’a - wyszeptał. Rozejrzał się.

- Bill, pilnuj prawej! Philipe, rzuć granaty zapalające na Serge’a i biegiem do przodu! Wang, zafiksujesz i biegniesz!

Z tyłu nieznacznie błysnęło i zadymiło, szkoda, że nie mogli zabrać Serge’a, że musieli zacierać ślady. Pokazał się Philipe, z karabinkiem w jednej ręce, z drugą przyciśniętą do boku. Kiedy ich mijał, Wang zarzucił pulpit na plecy, i też poderwał się do biegu.

- Wang, pilnuj Philipe’a, ja za wami, reszta na końcu!

Nagle błysnęło nieziemsko, prześwietlając las i wszystko wkoło śmiertelną bielą, po sekundach grzmot eksplozji zakolebał drzewami, ziemią i całym światem. Thunderbird, najmniejszy seryjnie produkowany pocisk izomerowy, doszedł celu - parę gramów misternie zestawionych „luster” izomerów nuklearnych hafnu, indu i tantalu obróciło się w pseudo-laser gamma, który wyparował pocisk i jego okolicę, z siłą rażenia około pół kilotony. Jeśli nawet transportowiec zaczął startować, powinno go zmieść, ponad lasem z prawej wstawał czarny grzyb.

Gdyby nie kombinezony i hełmy, nieźle oberwaliby błyskiem i promieniowaniem, trochę za blisko było. Jak to dobrze, że właśnie pokazało się parę sztuk thunderbirdów na czarnym rynku, „spadły z ciężarówki” jednej z większych korporacji. Rick natychmiast wykupił wszystkie, do których zdołali dotrzeć, prawie się nie targując.

Toshiro poderwał się do biegu, rwał ile sił w stronę Castora.

- Fast... Bill, za... mną... - widział przed sobą skraj polany, na której drugim końcu stał ich statek. Biegł i biegł, równym rytmem, na dopalaczu nie czuł bólu płuc i mięśni, i bardzo dobrze, na rekonwalescencję będzie czas jutro, jeśli dożyje jutra.

Był w połowie otwartej przestrzeni, widział już Castora, Wang otwierał rampę i podtrzymywał Philipe’a, obejrzał się, z lasu wybiegali Bill i Fast, z przodu zagdakał granatnik, rzucił się na ziemię. Zdążył zobaczyć jak Wang i Philipe znikają w kurzawie wybuchów, ktoś strzelał z przodu, z prawej, ze skraju lasu, gorączkowo celował, leżąc w gąbczastym mchu, nad głową przeleciały mu pociski z działka Fasta, wróg odpowiedział serią granatów, uchwycił cel, o matko, to były dwa małe mechy, zaczął strzelać krótkimi seriami, na przemian, w jednego i drugiego, wszyscy strzelali, kolejne serie granatów szły nad nim, ogień z tyłu osłabł, jeden z mechów rozleciał się, drugi nakrył go serią granatów, ogłuszył go huk, wgniotło w ziemię.

Kiedy odzyskał zmysły, było cicho, tylko dwa rozwalone automaty dymiły na skraju lasu.

Spróbował wstać, wszystko go bolało mimo neurodopalania i endorfin, ale stwierdził, że może się poruszać. Hełm wyłączył się, wszelkie markery i wspomaganie zniknęło z przyłbicy. Rozejrzał się niepewnie do tyłu, Fast żył, ciągnął nieprzytomnego Billa. Toshiro nie był w stanie biec, zaczął iść w stronę statku, w końcu dowlókł się do rampy. Któryś, Wang albo Philipe, jeszcze żył, czołgał się we krwi. Wepchnął obu pokrwawionych ludzi na statek. Wcisnął się na fotel pilota, odblokował napęd. Czuł się coraz słabiej, zdołał podnieść Castora na ręcznym, podleciał do Fasta, o mało go nie zabił podwoziem; krab władował się na rampę z wielkim Billem „pod pachą”.

Kiedy tylko Toshiro zobaczył Fasta w kabinie, zahermetyzował statek, powiedział „Castor, powrót według schematu numer dwa”, wcisnął potwierdzenia, i pozwolił sobie zemdleć.

35

Eli zasiedziała się nad robotą, zorientowała się, że jest już późny wieczór. Pracy było mnóstwo, Rick załatwił sporo materiałów, przez tego Vagna, o którym kiedyś wspominał Toshiro; w końcu nie odwiedziła słynnego baru. A od dwu dni siedzieli z Teo, i okazyjnie z innymi, nad analizą efektów manewrów nimbusów, i poprawkami. W zasadzie, przerobione pojazdy odniosły sukces - najlepsze skanery i radary jakie mieli, założone na atrapie krążownika (skleconej ze zdezelowanego Cirrusa, czterdziestu metalizowanych balonów i paru promienników podczerwieni) średnio w siedmiu przypadkach na dziesięć nie wykrywały nimbusów w zasięgu i czasie, wystarczających do przechwycenia ciężkim laserem.

Ale okazało się, że mnóstwo rzeczy trzeba jeszcze poprawić, Matt i pozostali piloci, obserwujący manewry i analizujący nagrania, wypisali długie listy uwag, poczynając od konieczności uwzględnienia stref, w których krążownik ma gorsze rozpoznanie (bo chociaż teoretycznie większe okręty miały zawsze obraz pełnej sfery, to pewne sektory były lepiej obrazowane, inne - gorzej), kończąc na poprawieniu generatorów losowych i procedur współdziałania nimbusów między sobą, bo atakując dwójką lub trójką przejawiały czasem skłonność do symetrycznych, a czasem po prostu głupich, manewrów.

Skończyła przygotowywać materiał dla modułu uczącego, uwzględniający parę poprawek, puściła trening na noc. Do rana AI powinna być dużo lepsza w strategii, potrzebnej w manewrach grupowych, poprzednio wyraźnie przeuczyli ją taktyki „pojedynczej”. Poobserwowała przez chwilę, jak AI rozgrywa z „nauczycielem” grupowe ataki, w najróżniejszych wariantach, w tempie dziesięciu „gier” na minutę, sprawdziła krzywe parametrów uczenia i statystyki, i stwierdziła, że może zostawić system samemu sobie.

Zebrała drobiazgi i przeszła przez hangar do wyjścia, gdzie dyżurował ochroniarz, pożegnała się i wyszła do samochodu. Jeśli mają pracować w tym tempie, to może trzeba tu przywieźć materace i jakąś lodówkę, zamiast latać w tę i z powrotem do hotelu. Wsiadając do małego Bita, jednego z kilku, które wynajęto „na firmę”, zauważyła, że na drugim końcu parkingu, pod wejściem do trzeciej, najbardziej  zdezelowanej hali (kompleks miał poprzednio wielu właścicieli i mieścił wiele firm, ale w końcu wszystkie zbankrutowały) stoi limuzyna Ricka, albo bardzo podobny wóz.

Zawahała się, powinna lecieć do hotelu i spróbować się przespać, nie miało sensu łażenie za Rickiem po nocy, ale z drugiej strony, nie widziała go od paru dni, a może jest tu sam, bez Havel?

Sama nie wiedziała czemu to robi, ale zostawiła Bita i podeszła do małych, ciemnych drzwi hali, były otwarte. Weszła w mroczne, podniszczone korytarze, światło się nie zapaliło, musiało być wyłączone albo odcięte. Zrobiło się jej trochę nieswojo, już miała wrócić do samochodu, gdy gdzieś z głębi budynku dobiegł ją czyjś zniekształcony przeciągły jęk. Rick?

Zaczęła wolno skradać się po ciemnych pomieszczeniach, oświetlanych tylko odblaskiem miasta, przez brudne szyby. Serce biło jej coraz mocniej, bała się, ale szła naprzód. Pomyślała, że ma miękkie buty i szarobure ciuchy, może nikt jej nie zauważy, a jakby co, ucieknie. Nagle zauważyła słabe światło padające gdzieś zza wyrwanych drzwi, ktoś mówił coś cicho, monotonnie, znowu rozległ się okropny, głośny jęk. Bardzo wolno i ostrożne zajrzała do pomieszczenia, nie zbliżając się do padającego światła. To były stare łazienki i prysznice, wszystkie powierzchnie pokrywało zniszczone, brudne szkliwo. Tu też nie było światła, ale w pomieszczeniu, przed drzwiami stała przenośna lampa, ostro oświetlająca nagiego człowieka, powieszonego za ręce, ze związanymi nogami nad kałużą ekskrementów, przed którym stała Jazz Havel...

Eli zamarła z przerażenia i zgrozy. Nie widziała twarzy mężczyzny, który dysząc rzucał głową, nie mogła go rozpoznać w świetle od dołu i tańczących cieniach, ale była przekonana, że to Rick. Dopiero po chwili, kiedy Jazz pociągnęła go za włosy do siebie, zobaczyła, że to nieznajomy o kędzierzawych włosach i garbatym nosie, z otwartymi ustami, w których tkwiło coś metalowego. Jazz cały czas mówiła mu coś prosto w twarz, skamieniała Eli zaczęła uważniej słuchać.

- ... nie wytrzymasz. Może myślisz, że to boli. To dopiero początek. Kiedy atak minie, zdejmę ci ten knebel, a ty nie będziesz krzyczał i wszystko mi opowiesz. Wszystko. Jeśli coś mi się nie spodoba, albo uznam, że kłamiesz, albo zaczniesz się drzeć, zostawię cię tu do rana. Do rana ból nieco zelżeje, bo nerwy prawej strony wypalą ci się prawie do szczętu. Ale rano ja tu wrócę, i to lepiej przygotowana niż teraz. Słyszysz? Rano kupię prochy, neurotransmitery, które wzmocnią ból. Najpierw cię przygotuję, dopiero potem zajmę się lewą stroną. Teraz tylko cię boli, jeśli nie będziesz współpracował, za osiem godzin będziesz błagał by cię zabić, za dziesięć zwariujesz. Słyszysz?!

Mężczyzna jęknął,  i kiwnął głową, Jazz wyjęła mu imadło z ust.

- Ja... powiem... ja chciałem... wielu ludzi... interesuje się Gedeonem... od paru dni coraz więcej... na sieci krążą pytania... - ledwo mówił, bardzo się starał, ale głos miał bełkotliwy i prawie nie ruszał ustami.

- Kto pyta?

- Nie wiem... Korporacje... Boli!

- Kto pyta?!

- Handlarze bronią... korporacje... o Gedeona... o broń... o świstaki... chciałem dorobić...

- Kto ci zlecił? Kto?!

- Ja sam... proszę... boli!

Eli ze zgrozą patrzyła, jak Jazz nieludzko sprawnie wciska knebel, i bierze do ręki mały podajnik z bardzo długą błyszczącą igłą, pokazuje ją przerażonemu mężczyźnie.

- Jakoś ci nie wierzę, chyba jednak kogoś kryjesz. Dam ci teraz dawkę na przypomnienie, i wrócę tu rano, kiedy dokładnie przemyślisz sprawę...

Jazz złapała drżącego mężczyznę za żuchwę, ustawiła mu głowę do ostrego światła ustawionej na podłodze lampy, ostrożnie i precyzyjnie wbiła igłę w podniebienie. Wiszący wyprężył się jak rażony prądem, drgał i jęczał rozdzierająco. Eli bała się oddychać, zamknęła oczy, ale ciągle słyszała „aaa...aaa...”.

Nagle ktoś z tyłu mocno złapał ją wpół i zasłonił usta. Drgnęła potężnie z przerażenia, myślała, że serce wyskoczy jej z piersi. Jazz spojrzała w jej stronę, osłaniając się od oślepiającego światła turystycznego oświetlacza, i błyskawicznie sięgając do kabury pod pachą.

- Jak ci idzie? - spokojny głos Ricka rozległ się nad uchem Eli. Sapnęła z przerażenia, mężczyzna ciągle jęczał.

- Sama nie wiem - Jazz dopchnęła pistolet w kaburę, popatrzyła na jęczącego, drgającego człowieka - Mówi to samo, co przedtem. Albo uznamy, że to prawda, albo trzeba dokupić prochów i zacząć go rozpracowywać na serio, a nie tak na chybcika, jak teraz...

- Daj spokój, nie mamy czasu. „Na chybcika”, też coś, ilu ludzi ci wytrzymało takie wypalanie?

- Nikt. Ale archiwa Armii znają takie przypadki - spokojnie odparła Jazz. Znowu spojrzała w ich stronę, Eli bała się oddychać, choć teraz zdawała sobie sprawę, że kobieta ich nie widzi, pod światło lampy, w głębokim cieniu na tle czarnego korytarza - Czemu nie wchodzisz?

- Idę po folię, trzeba zapakować tego kreta do samochodu, nie będziemy się z nim dalej cackać - Rick podniósł bezwolną Eli, i zaczął się cofać.

- Jak chcesz - Jazz zaczęła zbierać różne porozrzucane drobiazgi i buteleczki, do skrzynki narzędziowej.

Rick postawił Eli dopiero za zakrętem korytarza, zwolnił ją z uchwytu, ale złapał za rękę i prowadził dalej do drzwi, jak dziecko. Szła w milczeniu, odrętwiała w szoku. Przy drzwiach, w półmroku, obrócił ją do siebie, widziała z bardzo bliska jego ciemne oczy.

- Jeśli chcesz żyć, natychmiast opanuj się, i idź do samochodu. Nigdy nikomu nie mów, co i kogo widziałaś. Naprawdę, naprawdę nie chciałbym, byś skończyła jak on, uwierz mi - uśmiechnął się blado, pocałował ją w czoło - Masz dziesięć sekund, potem nie zdołam cię uratować.

Wybiegła przerażona na parking, roztrzęsiona zwolniła i niepewnie doszła do samochodu. Udało się jej wsiąść i wystartować, kiedy autopilot zawracał, patrzyła w ciemny kąt parkingu, za samochód Ricka, wydawało się jej, że widzi go, jak zapala papierosa i odprowadza ją wzrokiem. Ale równie dobrze mogło to być złudzenie.

36

Sein-o-Aei dotarł w końcu do Centrum. Podróż nie była łatwa, nieuzgodnione z ludźmi loty były zestrzeliwane bez ostrzeżenia, zresztą, uzgodnione czasem też. Ostatnią część drogi pokonali terenówkami, klucząc i zmieniając pojazdy, z długimi odcinkami marszu. Z jednej strony wyprawa była kłopotliwa a cel wezwania go do Centrum był niejasny, z drugiej strony - po jego sukcesie pod Khaali i odwecie ludzi, nie miał na południu nic do roboty, nie dało się uprawiać partyzantki, czy walczyć, można było tylko ukrywać się i próbować przeżyć. Miał nikłą nadzieję, że dostanie jakieś nowe ważne zadanie, choć wiedział, że w Radzie jego akcja i jej skutki budzą ambiwalentne uczucia. Banda strachliwych staruchów...

Raal i reszta nie dali mu nawet porządnie odpocząć, wezwali go godzinę po przybyciu. Kiedy wszedł do sali narad, byli tam już wszyscy obecni w Centrum członkowie Rady. Siedzieli w półkolu, w swoich wygodnych fotelach, bezpieczni w podziemiach Centrum. Przyszedł tu zdenerwowany, ale widok Rady naprawdę go rozzłościł. Znowu będą roztrząsać każdy szczegół, oglądać się na siebie, stado konserwatywnych durni... Może zechcą się bawić w sąd nad nim, głupcy. Chciał walczyć, kazali mu walczyć, to walczył. A konsekwencją walki bywa śmierć i zniszczenie, także niewinnych.

W złości i podenerwowaniu dopiero po chwili zorientował się, że Rada też jest mocno zdenerwowana, nawet najstarsi i najmądrzejsi członkowie, jak Raal czy Fiil, byli wyraźnie zaniepokojeni, mniejsi wyglądali jakby chcieli uciec jak najdalej stąd.

- Co się dzieje? - złośliwie złamał etykietę, odzywając się pierwszy - Ludzie wiedzą gdzie jest Centrum? Bo nie wyobrażam sobie, co innego mogło tak poruszyć czcigodną Radę...

Udało mu się podenerwować audytorium jeszcze bardziej. Dopiero po chwili odezwał się Raal.

- Nie, Centrum jest nadal bezpieczne. I nie to niepokoi Radę - Raal świstał starając się oględnie dobierać wyrażenia - Wiemy, że jesteś zmęczony i zdenerwowany podróżą, i obecnością tutaj, ale to nie powód byś był niegrzeczny. Po pierwsze, chcemy żebyś opowiedział nam o walce pod Khaali i w ogóle o ostatnich tygodniach. Siadaj, proszę, i opowiedz nam, jak to było...

Sein już miał coś niezbyt grzecznego odgwizdnąć, ale opanował się, i uklęknął na fotelu w półkolu Rady. Zaczął opowiadać o początku na południu, o bitwie pod Khaali, o spaleniu dużej części miasta, o beznadziei ostatnich tygodni. Stopniowo uspokoił się, opowieść o walce widocznie poruszyła Radę; jego, który przeżył walkę i myślał o niej tak często, wspomnienia już nie rozgrzewały, choć było to tak niedawno.

Skończył, zastanawiając się, o co naprawdę chodzi Radzie, bo chyba nie tylko o opowiastki. Po dłuższej chwili ciszy znowu odezwał się Raal.

- Dziękujemy - Raal gwizdał bardzo spokojnie - Bardzo dobrze jest usłyszeć o faktach z pierwszej ręki. Wiemy, że w tak krótkiej opowieści pominąłeś wiele szczegółów, więc pozwól, że zapytamy o niektóre, te wymienione przez ciebie i te, o których wiemy skądinąd.

- Naprawdę chcecie bawić się w sąd... - z mieszaniną pogardy i niedowierzania gwizdnął Sein.

- Nie, po prostu mamy pytania - Raal spojrzał po członkach Rady - Na przykład, wysłałeś wielu głuptaków na pewną śmierć. Dlaczego?

Sein skupił spojrzenie wszystkich oczu na Raalu. Co to za pytanie, „dlaczego?”.

- Bo musiałem. W walce ofiary i tak będą, ważne żeby nie były bezcelowe.

Stary Fiil poruszył się i zabrał głos

- A czy to prawda, że często bijesz głuptaki?

- Zdarza się - Sein machnął chwytnią w geście lekceważenia - To tylko głuptaki, denerwują mnie głupotą i niemrawością, i czasem im się obrywa...

- „Obrywa”? Dwu było ciężko rannych...

- Mam ciężką chwytnię.

- Ale wiesz przecież, że takie po prostu są.

- I tak mnie denerwują.

- To nieracjonalne - Raal uważnie przyglądał się Seinowi, który chwilę się łamał, jego boczne chwytnie ściskały oparcie fotela-klęcznika.

- No dobrze, to nieracjonalne. Ale działa, bo i mnie lżej, a i te głuptaki od razu robią się sprytniejsze i szybsze, kiedy któryś oberwie - wykrztusił Sein.

- A czy to prawda, że pokłóciłeś się parę razy z Saiem?

- Raz czy dwa.

- O co?

- Nieważne. O to, jak zabezpieczyć łączność, i kiedy przenosiliśmy magazyn broni.

- Pobiliście się? - ciężko zapytał Fiil. Cała Rada zastygła w bezruchu.

- No nie - Sein zdziwił się. Co innego dać w łeb głuptakowi, czy wrzasnąć na malucha, co innego bić się z innym dużym samcem - A co, Sai wam się skarżył? Przecież go nie tknąłem palcem.

- Nie skarżył się, ale doszły nas słuchy, że spieracie się mocno, więc... - Raal zawiesił głos.

- Wiec tak Rada wyciąga wnioski? - Sein nie wiedział, czy śmiać się, czy denerwować - Skoro mam chęć rozszarpać człowieka, daję czasem wycisk głuptakowi, to znaczy, że biję się ze wszystkim, co nie wkopie się pod ziemię? Z Saiem, z samicą, z samicą w ciąży może też?

- Mieliśmy pewne obawy - Raal rozejrzał się po obecnych, przestawiając widzenie na panoramiczne - Myślę, że na tym skończymy. Tak jak ustalaliśmy, dziękuję wam wszystkim. Zostań, Sein.

Członkowie Rady zaczęli wychodzić, jedni szybko i nerwowo, inni z ociąganiem. Ostatni wyskakiwał z sali Fiil, obejrzał się, jakby chciał coś powiedzieć, ale zrezygnował i wyszedł.

Raal w przeciągającym się milczeniu przyglądał się niepokornemu młodzieńcowi. Ależ Sein był potężny! Ciężka praca na południu, długie marsze, słońce i wiatr zmieniły wyrośniętego młodego samca w ogorzałego olbrzyma. Mięśnie nóg, chwytni zgrubiały mu, oczy zrogowaciały, wyglądał jak samce z podręczników historii, nie przypominał delikatnych członków Rady. Ależ, tak... teraz kiedy pomyślał o herosach i bohaterach historycznych, Raal zauważył na szarych „barkach” i „szyi” Seina leciutki niebieski wzór, rumieniec, znak, że Seina denerwuje przeciągające się milczenie. Nie był to jeszcze „tatuaż” wojownika, jak w legendach o Issi czy Ixe, ale coś podobnego, bez wątpienia. Widok ten wstrząsnął Raalem, i kiedy zaczął mówić, świst go zawodził.

- Sein, czy... czujesz się obcy mi... albo innym samcom?

- Pewnie, różnica pokoleń - odgwizdnął Sein - A co?

- A młodym, jak Sai?

- Nie bardzo.

- Twój ojciec zmarł kiedy? Dwa lata temu?

- Tak

- On też był ci obcy?

- Nie... Nie bardzo... Co to za odpytywanie!?

- Poczekaj, Sein, to ważne. Wiele rzeczy dziś się wyjaśni. Opowiedz mi o twoim ojcu.

- Fal-o-Aei? Dobry obywatel. Surowy, twardy, Prekursor, ale sprawiedliwy i kochający. I kochany. Co mam ci powiedzieć?

- Brakuje ci rodziny?

- Nie mam czasu na rodzinę. Mamy wojnę.

- Na Gwiazdę, na co myśmy się porwali, Sein... - Raal gorzko splótł chwytnie, jego gwizd przeszedł w żałobne tony. Sein głęboko się zdziwił.

- Opowiem ci teraz o wielu sprawach, w wielkim skrócie, potem poznasz szczegóły, jeśli zechcesz. Uznaliśmy, że dojrzałeś by poznać prawdę, że nie mamy zbyt wiele czasu, i że ktoś ci musi powiedzieć wszystko twarzą w twarz, zresztą, moim zdaniem, to wszystko powinno być inaczej... Ale do rzeczy. Postaraj się opanować i nie przerywać.

- Wiesz skąd wzięły się głuptaki? Wzruszasz dłonią, przecież w każdym podręczniku jest to wyjaśnione - ponieważ nasza planeta jest unikalnie rozdzielona przez pas równikowy, powstały nie jedna, czy kilka ras rozumnych, jak na innych planetach, ale dwa gatunki. My jesteśmy mądrzejsi, silniejsi, jaśniejsi, mamy silny patriarchat, oni, Południowcy, są głupsi, mniejsi, ciemniejsi, obie płcie są u nich znacznie bardziej podobne do siebie, ale bez wątpienia są inteligentnym gatunkiem, zbliżonym do nas.

- Kiedy w czasach historycznych zaczęła się kolonizacja południa, naturalną koleją rzeczy podporządkowaliśmy sobie głuptaki, są naszymi sługami. I tak dalej, i tak dalej, taka jest wersja z podręczników historii. Czytałeś prace Vise-o-Rae? Wykazywał, że ta sytuacja mogła być powszechna w znanym wszechświecie, tylko nieco sprytniejsze gatunki rozumne zupełnie wybiły wszelkich pobratymców w czasach przedhistorycznych, a my nie... Nieważne.

- Prawda jest niestety inna. Głuptaki nie powstały jako równoległy do nas gatunek mniej więcej rozumny, mający z nami jakiegoś wspólnego przodka. Głuptaki były kiedyś rasą rozumną naszego gatunku. Daj mi skończyć. Dawno temu głuptaki były tylko nieco mniejsze, nieco ciemniejsze od nas, ale bez wątpienia równie rozumne i mogły się z nami krzyżować. Widzisz, nie wiemy dokładnie, jak to wszystko przebiegało, to było średniowiecze, kronik pisano mało, a i z tych niewielu ocalał ułamek.

- O ile wiemy, z kronik, legend i historii spisanych wiele pokoleń po kluczowych zdarzeniach, rzeczywiście, to Północ kolonizowała Południe. Ale zastaliśmy tam, na Krawędzi, nie prymitywne plemiona głuptaków, jak piszą w podręcznikach, tylko cywilizację, bodaj niejedną. Zaczęła się wyczerpująca wojna, inaczej być nie mogło, wiesz jak religia odciskała się w średniowieczu na życiu świstaków. W imię Gwiazdy hordy samców ruszały w straszliwą drogę przez Pas, na Południe. Tamci nie pozostawali dłużni, a wydaje się, że technicznie ich cywilizacja stała na nieco wyższym poziomie, za to mieli w sobie mniej woli walki, czy też fanatyzmu. Kiedy po kilku pokoleniach doszło do impasu, ktoś na Północy wpadł na diabelski pomysł, żeby, jeśli nie da się pokonać Południa militarnie, zniszczyć je genetycznie.

- Wiesz jak względnie łatwo modyfikuje się gatunki na tej planecie. Możemy łatwo zmieniać zwierzęta, wystarczy pobrać komórki, odwirować i można rekombinować, co tylko się chce, a potem wyhodować w byle samicy, to tylko kwestia zasobów i czasu, żeby trafić we właściwe cechy fenotypu, nie ważne, czy idzie o pierwotniaki, czy o największe mątwy. Każdy wie, że tak ulepszano zwierzęta hodowlane. Ale tego, że tak można zmieniać również świstaki, już się dzieciom nie mówi. Bo kiedyś nasi przeklęci przodkowie dokładnie sprawdzili, że można nie tylko ulepszać, ale też pogarszać...

- Genetyka to moja specjalność, i kiedy pomyślę jak oni to zrobili, to robi mi się niedobrze. Oni musieli miksować wszystkie znane choroby i badać podatność gamet i zarodków, naszych i Południowców, na obiecujące kombinacje. To musiały być miliony zarodków i tysiące samic... Nikt tego nigdzie nie zapisał, ale myślę, że niemożliwe, by badali to w rytmie roku, w rytmie rui - myślę, że pobierano gamety operacyjnie, i operacyjnie wszczepiano samicom setki zakażonych na różne sposoby zarodków. To była hekatomba samic i ich dzieci, naszych i Południowych, na ołtarzu fundamentalizmu.

- W końcu znaleźli właściwego wirusa. Dużo później odtworzono na podstawie różnic genotypów, jak to musiało wyglądać, bo jakoś autorzy nie chwalili się w nielicznych pismach. Znaleźli skrzyżowanie zapalenia nerwu grzbietowo - parzystego z katarem szczelin, działające nie na zarodki, ale na gamety Południowców, z doskonałą, może wręcz idealną, selektywnością na rasę. Perfidia leżała w tym, że nowy wirus przenosił się jak popularny katar, i po wypuszczeniu zaraz po rui, miał rok na niepostrzeżone rozpropagowanie się na południu, bo przecież katar to nic takiego.

- Dopiero po następnej rui okazało się, że osiemdziesiąt procent samic urodziło upośledzone dzieci. I tak w kolejnych latach. I co gorsza, że upośledzone samice też mają upośledzone dzieci, że to mutacja, a nie byle zakażenie. Południowcy nie zdążyli znaleźć antidotum, zresztą, na mutację nie ma lekarstwa, a wysterylizować z nowego czy starego kataru całego świata nie da się. I odpowiedzieć pięknym za nadobne też nie zdołali, tym bardziej, że na konwencjonalnym froncie nasi ojcowie zaraz przeszli do ofensywy.

- Różnie szacuje się czas zapaści Południa, ale to nieważne czy zajęło to trzy czy trzynaście pokoleń - w końcu podobni nam Południowcy zostali wybici do nogi, pozostały tylko miliony skarlałych samic z uszkodzonymi mózgami, rodzących następne skarlałe pokolenia. Nie wyobrażam sobie, czemu nie pozwolono im wymrzeć w spokoju - ale nie, nasi przodkowie zrobili sobie z tych biedaków rasę niewolników.

- Tyle tajnej historii świstaków. Prywatnie, mam dwie uwagi, nie poparte dowodami, ale tylko intuicją. To, że głuptaki przestały się z nami krzyżować, to prawie na pewno niezamierzony przypadek. Tak samo za przypadek mam, że skutkiem całej tej średniowiecznej wojny genetycznej jest akurat zgłupienie i skarlenie Południowców. Znając historię naszych bohaterskich przodków, myślę że celowali w uszkodzenia letalne dla zarodków, albo samic i zarodków, tylko po prostu nie znaleźli innego rozwiązania, nie mieli czasu, więc użyli najbardziej wrednej opcji jaką mieli, ważne żeby była selektywna na rasę i mocno osłabiała wroga. Miło byłoby pomyśleć, że chcieli tylko nieco ogłupić i powstrzymać Południe, ale znasz eposy i legendy z tamtych czasów - nie, myślę, że oni chcieli Południe wybić do nogi, a gdy się nie udało wybić, przynajmniej obrócić w niewolę.

- Chcesz coś powiedzieć, zapytać? Wyglądasz jakbyś był w szoku. Może każę nam podać posiłek tutaj, zjemy, napijemy się, przetrawisz rewelacje. Bo to nie koniec...

37

Toshiro, krzywiąc się, pomału wyszedł z wanny, wypełnionej żelową kąpielą.

- Tohei-san, powinien pan leżeć minimum cztery godziny - z wyrzutem odezwała się konsola medlabu.

- Nie mam czasu.

- Ryzyko powikłań wzrasta o 14 procent. Przecież pan wie.

- Wiem. Ale wierzę w medycynę naturalną, w regenerację żywych stworzeń.

- Tohei-san, ja nie neguję pańskiej wiary w dowolne metody medyczne, ale wiemy oboje, że gdyby nie pomoc strukturalna, to by pan nie zregenerował się, a raczej, nie przeżył.

Toshiro, sykając z bólu, wycierał się z żelu ręcznikiem; przez moment zastanawiał się, czemu medlaby zawsze mają AI z kobiecym głosem. Matkują nam, czy jak? Zreflektował się, przecież naprawdę dla większości dzieci matkują.

- A słyszałaś kiedyś o chirurgii? Kiedyś ludzie, lekarze, leczyli innych ludzi, i wszyscy jakoś przeżywali bez pomocy strukturalnej.

- Tohei-san, słyszałam, że właśnie dalece nie wszyscy... Ja mam naprawdę rozległą wiedzę medyczną, ale nie wierzę, że chciałby pan być leczony średniowiecznymi metodami - medlab zdawał się być nieco rozbawiony.

- To nie jest kwestia chęci, tylko możliwości...

Obejrzał się na drugą pełną wannę, jedną z czterech, jakie miał ich ekskluzywny, prywatny medlab.

- Co z nim?

- Pyta pan o stanowisko numer jeden, o Williama Munro?

- Tak.

- Mam podać pełny raport, czy skrócony?

- W paru zdaniach.

- Stan stabilny, średni. Uszkodzenia prawej ręki, barku i prawego płuca niebawem zostaną usunięte, do poziomu umożliwiającego zdjęcie pełnej narkozy. Obrażenia głowy już zostały, w miarę możności, usunięte do poziomu plastycznego, ale rokowanie jest niepewne, trwała utrata słuchu prawego ucha z prawdopodobieństwem 83 procent i możliwe są powikłania neurologiczne. O powikłaniach i dalszej rehabilitacji neurologicznej będzie można wnioskować po zdjęciu narkozy, na razie prognozy są poniżej progu ufności.

Toshiro przyjrzał się kolosalnemu Murzynowi, zatopionemu w różnokolorowym żelu strukturalnym. Kiedy uważnie się patrzyło, widać było ruch smug żelu, i drobne zmiany kolorów. Miał nadzieję, że Bill wyjdzie z tego bez szwanku na umyśle. O ile z poszarpaną ręką czy płucem, albo z jego własnymi plecami, medycyna i medlab radziły sobie nieźle, to z odłamkami w mózgu zawsze była loteria.

Wyszli z tego kiepsko. Zastanawiał się, czy warto było. On sam - plecy jak sito, dwadzieścia parę małych odłamków, z programowanych granatów, które wybuchły parę metrów nad nim; dobrze, że hełm wytrzymał i kombinezon nieco osłonił. Bill - cały porysowany, pechowy granat trafił go „pod pachę”, gdyby nie kombinezon, byłby trupem na miejscu, a tak „tylko” ciężko ranny, no i dwa odłamki dostał pod hełm. Wang - po załataniu najgorszych obrażeń leżał w publicznym hospicjum, w stanie śpiączki, raczej nieodwracalnej. Trzeba będzie zdecydować coś przed finałem tej awantury, bo inaczej skasują go, nawet nie wiedział, co Regulamin na Chrystianie mówi o eutanazji. Philippe i Serge - trupy. No i Fast, lekko ranny w pancerne łapy, ale to nic.

Przez Ricka i te wszystkie bijatyki praktycznie stracił swój oddziałek. Czy warto było? Uśmiechnął się gorzko - przecież nigdy nie było warto. Wojna zawsze była najżarłoczniejszym z drapieżników, tyle razy widział jak w mgnieniu oka pożerała ludzi i rzeczy tworzone latami. Ale tylko to umiał robić doskonale i tylko wobec Ricka miał zobowiązania. Odetchnął kilka razy, skoncentrował się na teraźniejszości, zamiast na przeszłości, zaczął ubierać się, posykując od czasu do czasu.

Przeszedł z pomieszczenia zajętego przez medlab do hangarów. W trzeciej hali stała zbieranina najróżniejszych pojazdów i broni, krzątało się tu sporo ludzi i maszyn, podszedł do wspomagaczy. Nie były to nowe pancerze, ale musiały wystarczyć, Jazz z paroma ludźmi robiła ich generalny przegląd.

- Hej, Tohei-san, już wyszedłeś? - zauważyła go.

- Tak. Testujecie?

- Tak jakby. Cholera jasna! - Jazz patrzyła na wspomagacza, który próbował biegać po pustym kawałku hali. Człowiek w pancerzu stracił rytm, coś stało mu się w egzoszkieletową nogę, pancerz przewrócił się w biegu, z hukiem.

- No i masz... Na Lotos, to jest grzebanie w gównie, nie bez powodu uznali ten złom za niewarty napraw... Chłopaki, sprawdźcie, czy jest cały i pomóżcie mu wyjść, pancerza nie stawiajcie, zanieście do tych zepsutych tak jak jest, potem będziemy przekładać nogi - zwróciła się do swoich pomocników.

- Aż tak źle? - Toshiro obserwował, jak ekipa wydłubuje z przewróconego pancerza lekko ogłuszonego operatora. Znał to, niespodziewana przewrotka we wspomagaczu, nic miłego.

- Tak sobie. Dobrze, że Rick kupił tylko kilka typów, więc mogę je łatwo kanibalizować. Jeśli dwie trzecie doprowadzimy do używalności, to będzie pięknie.

- Któreś są gotowe? Dawno nie siedziałem w porządnym pancerzu.

- Szkoda, że nie wzięliście ich na zwiad, może wróciłoby was więcej - Jazz skrzywiła się - Tamte są sprawdzone.

Podeszli do szeregu zbroi ustawionych pod ścianą, połowa to były w miarę nowoczesne 47, znał je z wojska, ale druga połowa go lekko zszokowała.

- O rany, G3 - uważnie obejrzał ciężki pancerz, od stóp do hełmu.

- Starocie, wiem - Jazz wzruszyła ramieniem - Ale te akurat są najsolidniejsze. Cała mechanika i hydraulika cacko, tylko zasilacze i oprogramowanie mają do dupy...

- Nie o to chodzi. Kiedyś poszedłem do Armii, bo właśnie takie zafascynowały mnie jako dziecko...

- Serio? Faktycznie... przez 20 lat stały w konserwacji, zgadza się, mają jakieś 40 lat... Chcesz spróbować?

Toshiro obszedł wielki pancerz (nowsze 47 były niższe o pół głowy) i wszedł w otwartą od tyłu zbroję. Włożył głowę w hełm, ręce w rękawy, wstawił ostrożnie swoje nogi w nogi wspomagacza. Namacał tracki, były nieco inne niż standardowe. Przyjrzał się obrazkowej instrukcji obsługi w górze hełmu.

- Broń masz załadowaną, ale zablokowaną mechanicznie, bo mieliśmy już drobny wypadek - Jazz wskazała szereg dziur w ścianie - Uważaj przy wsiadaniu, w nim nie można domknąć nóg chwytakami, nawet nie próbuj, trzeba to robić rękami, albo ja ci domknę...

- Jeśli wam się takie wypadki przytrafiają, to po co ładujecie amunicję... - Toshiro włączył zasilanie, z przodu i w otwartym plecaku zaczęły gwizdać pompy i mlaskać zawory.

- Żeby sprawdzić wszystko pod obciążeniem - Jazz odsunęła się od pancerza, sięgnęła po nadajnik - Pomóc ci domknąć?

- Nie, spróbuję sam...

Włączył zamykanie, zawieszony na zawiasach „plecak”, zintegrowany z tylnym pancerzem, zamknął się i zaryglował z trzaskiem, wykładziny wewnętrzne lekko nadęły się, obejmując go delikatnym uściskiem, od kurzu zakręciło mu w nosie. Włączył kalibrację wspomagacza, wyświetlacze przez chwilę mrugały, przelatywały przez nie jego dane biometryczne, zmierzone przez pancerz, stanowiące bazę do obliczeń ruchów egzoszkieletu względem jego ciała.

W końcu kontrolki diagnostyki zbroi przeskoczyły z czerwonych na zielone, oprócz nóg, świecących na żółto. Ostrożnie ruszył rękami. Wszystko działało w porządku, przyjrzał się chwytakom i broni na przedramionach, na prawym miał ciężki karabin, na lewym 50mm granatnik, uzbrojenie wymieniono na nowe. Poruszył głową, sterowanie hełmu było bez zarzutu; zrobił stary test mobilności pancerza - obejrzał podajniki amunicji na „łokciach” zbroi.

- Wszystko gra? - usłyszał Jazz w hełmie.

- Tak. Spróbuję pochodzić.

Opuścił „ręce” do „kolan” i lekko przysiadł, zablokował sterowanie, wystawił przedramiona przez zakładkowe rozcięcia w miękkim, wewnętrznym opancerzeniu przedramion zbroi. Posykując od bólu poranionych pleców, po omacku usiłował dosięgnąć odchylonego opancerzenia tyłu nóg.

- Wyżej - podpowiedziała mu Jazz.

Namacał i popchnął występy pancerza, poczuł, że nogi zamknęły się, teraz wszystkie kontrolki paliły się na zielono. Położył ręce z powrotem na trackach, włączył sterowanie. Powoli poszedł przed siebie. Ależ ten kolos miał bezwładność. Każdy ruch kończył się szarpnięciem, kiedy próbował zmienić kierunek ruchu kończyny, a pancerz spóźniał się o ułamek sekundy, co powodowało odwrotną reakcję czujników i napędów.

- Ale szarpie.

- Wiem, też tak miałam - Jazz zaśmiała się - Trochę pomaga ruszanie się jak w tai-chi, jeśli kojarzysz.

- Kojarzę.

Rzeczywiście, po przejściu na płynniejsze ruchy, pancerz pracował zupełnie przyzwoicie, nie wolno było poruszać się sztywno, kończyć ruchów gwałtownym zatrzymaniem.

Spróbował podbiec, dało się wytrzymać, ale kiedy próbował zawrócić w biegu, o mało co nie przewrócił wspomagacza. Udało mu się zwiększyć promień łuku, a przy tym nie walnąć w ścianę. Ależ ciężkie bydlę. Ostrożniej potruchtał do Jazz. Z wyczuciem zwolnił i zatrzymał się, praktycznie bez szarpnięcia. Wszyscy, którzy obserwowali jego manewry, pokręcili głowami.

- Co jest?

- Nikomu nie udało się tak ładnie i szybko go opanować - uśmiechnęła się Jazz.

- Żartujesz? Mało się nie zabiłem na zakręcie.

- Tylko ci się wydaje. Wczoraj Roger naprawdę o mało się nie zabił w takim.

- Faktycznie, w porównaniu z nowymi, jest cholernie niewygodny i ma bezwładność wieżowca - celował w różne punkty hali pojedynczo i oboma ramionami, obracając najpierw tylko tułowiem, potem całym pancerzem, w końcu odważył się na przysiady i przyklęki. Teraz obserwatorom naprawdę szczęki opadły.

- Ty chcesz nas koniecznie sfrustrować, tak? - Jazz pogroziła mu pięścią.

- Nie, dlaczego... Próbowaliście się w nich czołgać i przewracać?

- Tak, akurat to wychodzi im nieźle - roześmiała się Jazz - Szczególnie przewracanie.

- Okej - odmaszerował do szeregu zbroi, wyłączył sterowanie i wysiadł ze wspomagacza. Musiał oprzeć się dłońmi o kolana, i odetchnąć chwilę w skłonie, Jazz i inni przyskoczyli mu pomóc.

- Nic, nic… - wyprostował się i machnął ręką – Pewnie nie powinienem tak się bawić, medlab mnie znowu ochrzani… A co do tych G3, ciekawy sprzęt. Czy one mają tak słabą moc, tak durne sterowanie, czy naprawdę są takie ciężkie?

Jazz zapatrzyła się na wielką zbroję.

- Są naprawdę ciężkie i mają takie sobie oprogramowanie. Jakby mieć dużo czasu i chęci, może dałoby się nieco poprawić sterowanie i napęd, ale pewnie nikomu nie chciało się w to bawić. Pewnie dlatego trafiły w końcu na wolny rynek, choć są w świetnym stanie technicznym, lepszym niż te badziewne czterdziestkisiódemki, bo już nikt nie umie ich opanować, jak ty...

Postukał pięścią w gruby pancerz czołowy zbroi, odpowiedziało mu głuche echo.

- Solidna robota. Aha, lewa tylna kamera szwankuje.

- Niki, zobacz tę kamerę - Jazz obróciła się do pomocników - Dobra, chłopaki, do roboty. Roger, cały jesteś? To bierz się za tego następnego, a wy za mną, musimy z tamtych czterech złożyć przynajmniej dwa sprawne, i to zaraz. Masz coś do mnie, Tohei-san? To na razie.

Toshiro obserwował jak grupa wraca do przerwanej pracy. Dobrze, że pracują razem, będzie im łatwiej walczyć razem.

Przeszedł, z leciutkim uśmiechem na ustach, do drugiego, największego hangaru. Tu parkowała ich mała flota, było ciasno, oprócz statków nie było nikogo. Nad rządkiem różnych samochodów górowały dwa Castory i trzy czarne, zmodyfikowane Nimbusy, a nad nimi stary, zdezelowany Future, który kupili od paserów z Dłoni, może nie tyle był kradziony, co „zaginiony w akcji”.

Za płaskim, szerokim Future majaczył jeszcze wyższy cień, to był słynny czarny Tytan należący do Sancheza, wielkie, silne bydlę, nieco opancerzone, pojazd przerobiony ze starego modułowego holownika. Niezbyt opływowy dziób, jak łeb wieloryba, przechodził w dwa wielkie kadłuby - „katamaran”, zamknięty od góry spłaszczoną strukturą-”kadłubkiem”, z kabiną pilotów i małą częścią załogową. W centralnej części między kadłubami miał kiedyś sprzęg kontenerowy, który Matt wywalił, i wstawił w to miejsce ładownię. W efekcie miał statek o 30% pojemności Future i nieforemnej piętrowej ładowni, i słabiutkim napędzie nadprzestrzennym, za to latający na antygrav absurdalnie, jak jakiś ścigacz dla samobójców, a nie jak dwudziestopięciometrowe stutonowe pudło. O manewrach czarnego Tytana krążyły legendy na wielu światach, plotka głosiła, że gdzieniegdzie już na szkoleniach policyjnych o nim uczą.

Przeszedł obok składu spakowanej amunicji i broni ręcznej do pierwszej hali, gdzie rej wodził Matt. Tohei zaszedł go po cichu, zajrzał mu przez ramię w holo, przyglądał się przez chwilę, jak Sanchez błyskawicznie modeluje jakiś element. Po chwili brodacz obejrzał ten uchwyt, czy wspornik, ze wszystkich stron, sprawdził wymiary, i klepnął potwierdzenie, natychmiast ruszyła stojąca obok frezarka. Wielki Matt wstał od terminala, zauważył Toshiro.

- Co jest??

- Nic, wylazłem z medlabu.

- Aha, myślałem, że coś się dzieje... - Sanchez przeciągnął się szeroko.

- Widzę, że praca wre - Toshiro wskazał rozebraną gąsienicówkę, na której pracowało kilka małych robotów.

- No. Ale, kurde, mało czasu, a roboty od cholery.

- Na tym chcesz postawić te lasery górnicze?

- Tak, to ta ciężarówka. Znaczy, będzie takich siedem, może osiem, jak już w końcu zrobię pierwszą na wzór. O kurde, piątka stoooop!!! - Matt wskoczył między burtę pojazdu a jakieś bebechy, odchylone na bok - Co to jest, do jasnej cholery!!! Piątka, co to ma, kurde, być?!

Mały robot montażowy, który podłączał jakieś przewody czy rurki, do sporego zestawu siłowników i wsporników, zabudowanych w ładowni transportera, zatrzymał się w pół ruchu i rozglądał się obiema szeroko rozstawionymi głowicami kamer. Wyglądał śmiesznie, po prostu widać było, że jest zdezorientowany i usiłuje zrozumieć, o co człowiekowi chodzi.

- Nie rozumiem pytania - wykrztusił w końcu.

- Piątka, powtórz zadanie! - zdawało się, że Matt zaraz oberwie się na bota niczym lawina.

- Podłączyć przewody HP od 40 do 43 i powrotne, między blokiem V3 a siłownikami A1, A2, A6, A7. Przewody robocze czarne, powrotne niebieskie.

- To czemu, kurde, widzę niebieski przewód na wyjściu roboczym!!!

Robot ze zdziwieniem przyjrzał się przewodom na bloku zaworów.

- Przewody robocze czarne, powrotne niebieskie - odpowiedział bezradnie.

- Piątka, diagnostyka wizji, już! - Matt uspokoił się nieco.

Toshiro uśmiechał się do siebie. Uroki automatyzacji. Zawsze wolał pracować z ludźmi.

- Procesor wizji uszkodzony, w trybie awaryjnym numer 2 - zameldował robot.

- A szlag by cię trafił! Trójka, stop, rzuć te kable, przejmij zadanie piątki, piątka won do ładowarki - jednym tchem wyrecytował Matt, po czym otarł pot z czoła, i wyjął papierosy. Roboty sprawnie wykonały polecenie, bliźniak uszkodzonej piątki zaczął od rozmontowania tego, co poplątał poprzednik.

- Uroki automatyzacji, co? - Toshiro wziął specjala od Matta.

- Nic nie mów! - Matt wypuścił z czeluści czarnej brody kłąb dymu - Nie mam dość fachowców, i muszę się męczyć z tym złomem. Jak już tego przerobimy, to pójdzie z górki, ale na razie, to nie wiem, czy dożyję do końca tej przebudowy, bo mnie tu szlag na miejscu trafi!! - rozdarł się przez ramię na pechowego piątkę, który już wgramolił się na ładowarkę i zaczął pełną diagnostykę.

- Automaty są fajne, jak się nie pieprzą i jak masz sprawdzony i zweryfikowany projekt, ale przy budowie prototypu jednak dziesięć razy lepiej mieć ludzi... - kolejny kłąb dymu.

- I jak w końcu będzie to zrobione?

- Te lasery? Celowanie i kontrola przerobione ze złomowanych wspomagaczy, siłówka jak widać, zrobiona od podstaw na wzór Defendera 2, łączność z jakiegoś zwiadowczego złomu, konsole sterujące zrobione na Unisofcie Vector.

- Eee, i to wszystko będzie razem działać??

- Pewnie. Musi. Tak naprawdę konsole od gier z oprogramowaniem przerobionym dla uzbrojenia, łącznością i w miarę uniwersalnym interfejsem, mam od dawna opracowane. Lasery też są, jakie są, najtrudniej zrobić precyzyjnie stabilizowane napędy i sterowania. Normalnie, należałoby to projektować i sprawdzać z miesiąc, a potem zamówić części u dobrego dostawcy, żeby je zrobił albo wyhodował. A z braku czasu i w ogóle wszystkiego, to muszę dłubać w tym, co mamy. O, znowu frezarce frezy się kończą, zaraz zacznie wołać o pomoc, co ona z nimi, kurde, robi, łamie je komuś na złość, czy co, zupełnie nowa, dokładna, program ma w porządku, a frez leci co parę minut, menda jedna...

Toshiro machnął ręką zafrasowanemu Mattowi i poszedł do pokoju w biurach na obrzeżu hali, gdzie pracowali Teo i Eli, zostawił tu przedtem swoje rzeczy. Teo nawet nie spojrzał na niego, Eli drgnęła gdy wchodził, i obejrzała się spłoszona przez ramię. Spojrzał jej uważnie w oczy, natychmiast uciekła wzrokiem, obróciła się do holo. Przyjrzał się uważnie jej terminalowi, były tam otwarte jakieś programy do robienia programów, nie potrafił ocenić, co ona tak naprawdę robi.

Ciekawe, czy ktoś tu kogoś nie zdradza... Zamknął oczy, spróbował zwizualizować sobie wygląd jej terminala od momentu kiedy wszedł do pokoju; zdaje się, że nic istotnego tam się nie zmieniło, nie przełączyła konsoli, nie zamknęła żadnego programu. Spojrzał na plecy Eli, na holo, wszystko wyglądało tak samo. Podszedł do niej, obejrzała się na niego, wyraźnie wystraszona.

- Coś się stało? - Toshiro nigdy nie bawił się w dyplomację.

- Nie - Eli odsunęła się nieco od niego.

- Czego się boisz?

- Nie wiem. Wszystkiego. Tego... - machnęła ręką na holo - I tamtego... - wskazała przez ramię drzwi, zrozumiał, że idzie jej o broń i statki - Ja nie myślałam... Nie zdawałam sobie sprawy...

- Że to będzie tak wyglądać? - pomógł jej Tohei - Niestety, jesteśmy najemnikami. Zabójcami. Przestępcami na wiele sposobów i na wielu światach. Aż tak ci to przeszkadza?

- Nie wiem... Boję się, że...

- Że co? Że nas złapią, albo że zginiemy? To przecież nie twój problem. Akurat ty, z całej tej bandy,  łamiesz prawo chyba w najmniejszym stopniu. W walce też nie zginiesz, więc czemu nagle się boisz?

- Nie wiem. Może boję się, że źle robię... - uspokoiła się nieco, wzruszyła chudym ramieniem. Toshiro roześmiał się.

- Dobre. Dobry żart - pokręcił głową - Czyli masz obiekcje moralne? Może cię pocieszy, że jako najemnik zabiłem dziesięć razy mniej ludzi, niż jako żołnierz. Jakbyś pisała program dla którejś z wielkich korporacji, dla Armii, też byś miała takie problemy?

- Chyba nie...

- Czyli nie oszukujmy się, nie idzie o moralność, tylko o siłę i strach przed siłą. To może zamiast bać się prawa, czy korporacji, bój się nas - z półuśmiechem pokiwał jej palcem przed nosem - Mniejsza z tym. Mogę wpiąć się w tamten moduł? Potrzebuję jak najszybsze łącze.

- Tak - wydawała się znacznie spokojniejsza.

38

Raal odstawił naczynia po jedzeniu, skupił spojrzenie na Seinie, który zasysał żarcie zupełnie nieelegancko, nawet jak na młodego samca.

Kiedy nareszcie skończył i rozsiadł się, z całą postawą wyrażającą zadowolenie, Raal kontynuował.

- Po co ci to wszystko opowiadam, o dawnej genetycznej wojnie z Południem, o głuptakach... Żebyś lepiej zrozumiał, skąd wziął się pewien pomysł...

- Zaraz po pierwszej wizycie ludzi, i nawiązaniu kontaktów z rasami tak zwanej Wspólnoty, dowiedzieliśmy się, jak... jakimi zacofanymi głupolami jesteśmy.

Sein dał znak chwytnią, ekwiwalent ludzkiego skrzywienia się z oburzenia, czy dezaprobaty.

- Nie ma co obruszać się, tak jest - Raal był spokojny - Ale nikt na to się nie godzi, oczywiście. Ówczesna Rada też. I wtedy (co ciekawe, nie wiadomo dokładnie, kto i kiedy), Rada zainspirowała się tamtą historyczną wojną z Południowcami, która obróciła całą cywilizację w głuptaki.

- Żeby zacząć taką wojnę genetyczną z ludźmi, czy innymi obcymi? - Sein okazał zdziwienie mimiką bocznych oczu i chwytni - Ale to chyba zupełnie inna genetyka, niż nasza??

- Oczywiście. Nie zgadłeś - Raal uśmiechnął się ponuro, zmieniając barwę świstu-mowy - Nie, inaczej: naszą genetykę można względnie łatwo ZMIENIAĆ, nie tylko pogorszyć, ale też ulepszać... Jeśli już ustali się, co oznacza „lepsza”...

Sein zdziwił się, nagle przyszło mu do głowy osiem pomysłów na raz.

- W skrócie, nazwano to Przygotowaniem - Raal przeciągnął się - Zainwestowano bardzo znaczne środki w zmianę, w trwałą genetyczną zmianę następnych pokoleń świstaków, według pomysłów i planów myślaków poprzedniego pokolenia, moich poprzedników... Nasze pokolenie nadzoruje i koryguje wykonania Przygotowania.

- A ja jestem jego efektem? - wolno zagwizdał Sein.

- Tak...

Zapadła długa cisza, punktowana tylko ich ciężkimi oddechami.

- Przetraw to wszystko - nieco zdziwiony Raal przyglądał się zmieszanemu Seinowi; spodziewał się raczej gniewu młodzieńca, czy wyparcia, a nie zagubienia - Jesteś... efektem planów i... projektu, ale też, w pewnym sensie, supermanem. Przynajmniej z naszego punktu widzenia. A twoje dzieci będą jeszcze... sprawniejsze.

- Czy wszystkie samce mojego pokolenia są... takie, jak ja? - Sein błyskawicznie opanował się, to też dawało do myślenia - Na ile pokoleń to rozłożono, ile czasu zajmie Przygotowanie, żeby osiągnąć cel? I jaki to właściwie cel?!

- Celem było i jest osiągnięcie populacji samców, przekraczających mediany intelektualnej oraz fizycznej sprawności ludzkiej populacji, o 10-20 punktów - wyrecytował Raal - Plus odpowiednia genetyczna adaptacja samic, do ciąży i rodzenia TAKICH samców, ale to ten mniejszy problem. W twoim pokoleniu około połowy samców jest efektem drugiego etapu Przygotowania. Do celu zostało cztery etapy... czy pokolenia.

- O wiele za długo, za późno, jak widać po tej inwazji... - mruknął Sein - I czy ja dobrze rozumiem, że jestem supermanem-półproduktem, rusztowaniem dla właściwego Nadświstaka?? - zaczął wypełzać mu niebieskawy rumieniec gniewu.

- To... jest jakaś prawda - przyznał niechętnie Raal - Istnieje możliwość, że dożyjesz tego, co ja właśnie doświadczam. Bo twój intelekt, wola i zdolności będą tak się miały do twoich wnuków, jak moje - do ciebie.

- Nie próbuj grać mi na empatii, bo mam jej dla was coraz mniej! - warknął Sein - I lepiej nie zasłaniaj się „to wszystko wymyślili dziadkowie, a my tylko wykonujemy Plan”!

- Ja nie gram - łagodnie odparł Raal - Pierwszy przyznam, że to wszystko nieetyczne pomysły, szczególniej z punktu widzenia ich... przedmiotów, jak ty... Ale jednak, jeśli mamy przetrwać, w tym wszechświecie...

Sein zaczął wolno uspokajać się.

- Tak...

39

Rick siedział w fotelu pilota ich „flagowego” Future, pojazd stał w ciemnawym hangarze. Chyba handlarze naprawdę wyjęli ten statek ze złomowiska, jedyne, co było w miarę sprawne, to napędy, i nie było poważnych przecieków kabiny. Cała reszta była, oględnie mówiąc, „w proszku”.

Nie przypominało to Future, którego tak niedawno stracił, dopieszczonego i podrasowanego...

Gdzieś z tyłu tłukła się ekipa, próbująca ekspresowo naprawić podłogę dużej ładowni, gdyż w międzyczasie odkryli, że poprzedni właściciele wycięli większość ciężkiej konstrukcji nośnej i poszycia podłogi - widocznie wozili coś bardzo lekkiego, zapewne bardzo nielegalnego... Rick i ekipa nie zorientowali się od razu, że zamiast uczciwej ładowni, kupili patyczki i blaszki, pokryte ładną równą nową okładziną kompozytową, ale o nośności dykty. A mieli zamiar wepchnąć tam 4 albo 5 ciężarówek, „czołgów”-samoróbek od Matta, i do tego ich pojazdy sterujące, 4 albo 5 samochodów.

A w kabinie i korytarzyku za kabiną, koło śluz w zenicie i nadirze kadłuba, było ze dwadzieścia rozbebeszonych paneli, nawigacji, sterowań, klimatyzacji... I nie było to „wszystko, co popsute”, a tylko to, co koniecznie musieli naprawić, jeśli miało tym pojazdem polecieć kilkunastu ludzi i ciężki sprzęt.

A czasu było coraz mniej.

Zamknął ze złością, ale ostrożnie, panele pod główną konsolą pilota, musiał jakoś dokończyć kalibrację przyrządów sterowniczych, ale na razie miał dosyć. Wolał latać i walczyć pojazdami, niż je naprawiać. To, że przez lata, jako najemnik i szmugler, nauczył się też awioniki i elektroniki, szczególnie swojego Future, nie znaczyło, że grzebanie w tym całym złomie stało się jego ulubionym zajęciem.

Poszedł przez lekkie drzwi kabiny pilotów na rufę, korytarzykiem między mikro-kabinami mieszkalnymi, z pionem śluz-doków, do wewnętrznej śluzy, otwartej na przestrzał.

W wielkiej niskiej pieczarze ładowni, doświetlonej przenośnymi lampami, kręciło się paru ludzi i Blade. Unosiło się tu sporo kurzu i dymu, hałas momentami był ogłuszający. Ale połowa podłogi od sterburty już wyglądała jak nówka z fabryki, a druga połowa miała prawie kompletną konstrukcję nośną, z sieci lekkich wytrzymałych żeber, jaką pamiętał z dokumentacji Future.

- JAK IDZIE? - zagadał najbliższego człowieka, znał go przelotnie, dobry pilot. Antonio, w pełnej masce, sprawnie wspawywał kolejne skośne żebro podłogi. Ściągnął maskę ze spoconej smagłej twarzy i obejrzał się na Ricka.

- Jakoś idzie! Jak widać! - odparł, przekrzykując drugą spawarkę i dwie pary nożyc hydraulicznych, w rękach innych ludzi, oraz kraba, który nie bawił się w ceregiele, bez wysiłku przerzucał wielkie arkusze blachy.

Centralną rampą załadunkową wmaszerowała Patti, jedyna poza Jazz kobieta w ich obecnej ekipie, wielka i silna baba. Rick pomyślał, że tak naprawdę jest ona przeciwieństwem Jazz, pięknego finezyjnego killera - Patti miała ciężkie dzieciństwo i młodość, nie zyskała wykształcenia bojowego, tylko siłę i odporność, w slumsach Rotterdamu i potem w walkach w Ameryce. Tam też straciła resztki poczucia humoru i urody, razem z połową twarzy. Tani plast niby odtworzył jej uszczerbki, ale właśnie - w jakości budżetowej.

Pomyślał, że jedyne, co je naprawdę łączy, to jakiś rodzaj szaleństwa - ale niby kto w tej całej bandzie był normalny? Tael? Uśmiechnął się nieco do tej myśli.

Ze stęknięciem rzuciła koło Antonio naręcze kształtowników, aż zahuczało; równie głośno, jak wielki krab przerzucający arkusze, po przeciwnej stronie ładowni.

- Cześć - powiedziała zachrypniętym altem, jak zwykle odruchowo odwracając nieco głowę, ukrywając lekko zniekształcone pół twarzy o upośledzonej mimice, za czarnymi włosami przyciętymi do ramion.

Antonio wstał z klęczek, wytarł twarz, chudzielec o pół głowy mniejszy od wielkiej Patti. Grzecznie czekali na pytania szefa.

A on nie wiedział, co powiedzieć, miał niespodziewany przypływ depresji i negatywnych myśli. Cała ta mini-wojna nagle wydała mu się zupełnie bez sensu i samobójstwem, i te wszelkie przygotowania do niej też.

Zebrał się w sobie i wrócił do roli szefa-dowódcy, w przeciągającym się milczeniu, Patti i Antonio przyglądali mu się coraz uważniej.

- Kiedy to skończycie? Dacie radę dzisiaj?

- Nie ma mowy - synchronicznie pokręcili głowami, popatrzyli po sobie - Może jutro, do południa.

- Ale całą ładownię, nie tylko konstrukcję?

- Tak, całą podłogę... plus jakieś testy - Antonio mówił, Patti była jak zwykle milcząca. Rozejrzeli się we trójkę odruchowo, po całym „placu robót”.

- No dobra... - nagle Rick zauważył trolla, w cieniu pod przeciwległą ścianą ładowni; tego jedynego w ich składzie, jeszcze bardziej unikalnego, niż Jazz, czy Patti - A ten co tam robi??

- Keeno? Co on właściwie tu robi? - Antonio obejrzał się na kobietę, która wzruszyła ramieniem - Coś tam kombinuje z padem i skanerem. On jest w ekipie zmechanizowanej, a nie z nami...

- Dobra, sprawdzę go - Rick jakoś wykrzesał nieco entuzjazmu do pracy - Kogoś wam tu podesłać? Albo coś?

- „Kogoś” to nie, już jest tłok - Antonio znowu rozejrzał się po ładowni.

- Coś smacznego... - burknęła Patti, uśmiechając się, ale było to raczej skrzywienie.

- Okej, jakąś premię wam wymyślę, moje pijaki! - roześmiał się Rick i poszedł do trolla.

Obchodząc sporą ładownię, w jej bardziej ukończonej części, pomachał tylko w przelocie Blade'owi i dwu nieznanym mu bliżej ludziom, małemu Azjacie i dużemu Wikingowi; dał im znak „nie przeszkadzam” i poszedł prosto do Keeno, stojącego w rufowym kącie i skupionego na lornetce-skanerze.

- Co słychać? Co porabiasz? - mówił wyraźnie i wolno, nieco przekrzykując wzmożony hałas z tyłu, bo Antonio wrócił do spawania, a Patti wzięła się za przecinarkę.

Łatwo było zauważyć, że Keeno jest niemłody; niski troll wolno opuścił skaner i przyjrzał się uważnie Rickowi.

- Witam. Planuję załadunek - pokazał notes z jakimiś schematami. Mówił po ludzku bardzo dobrze i względnie szybko, jak na trolla, prawie nie przeciągał głosek - Matt kazał mi zaplanować i zasymulować załadunek. A jeszcze bardziej rozładunek. Desant.

Rick kontemplował jego niewielką posturę, zmierzwione starcze futro, nikły niemiły zapach.

To jednak było dziwne, że nikt nie miał spójnej teorii, że nie było żadnych śladów, kto i jak wywiózł z Ziemi wystarczającą ilość hominidów, jakieś pół miliona lat temu, żeby zaludnić Lithos trollami. Czy może raczej „strollować”, pomyślał Rick.

Lithos miała wystarczająco kompatybilną z hominidami biosferę i klimat, żeby trolle, a może raczej - wspólni przodkowie ludzi i trolli, przetrwały, nawet kiedy opuścili ich Obcy, którzy hominidy tam przenieśli. Ale nie wyszły poza struktury plemienno-feudalne, do momentu odkrycia Lithos przez rozszerzającą się Starą Federację.

Odkrycie było ultra-szokiem dla ludzkości, w setce dziedzin i zakresów, od filozofii i religii, po zupełnie nowe, znacznie lepsze i głębsze kopalnie rasizmu, a raczej gatunkizmu, bo trolle nie były tylko kolejną ludzką rasą, lecz innym gatunkiem - ale bez wątpienia ludzkim. Nawet jeśli w równoległej ewolucji na zimnej Lithos „odzyskały” futro i straciły melaninę, to, podobnie jak homo sapiens na Ziemi, zyskały znacznie delikatniejsze rysy i budowę ciała, w porównaniu z jakimiś australopitekami, czy wielkimi małpami. Nie dało się pomylić ich z szympansami, czy orangutanami.

A trolle względnie szybko przystosowały się, i po paru pokoleniach część z nich funkcjonowała we Wspólnocie; z trudem, bo ich równoległa ewolucja na Lithos nie dała im aż tyle inteligencji i szybkości, co ziemska - homo sapiens. Podobno był w tym duży wpływ nie do końca kompatybilnych białek biosfery Lithos - a nic innego do jedzenia hominidy, potem trolle, tam nie znalazły. Za to miały znacznie mniej patogenów, niż małpy i hominidy na Ziemi, bo tylko to, co ze sobą przywiozły. Po 500 tysiącach lat równoległej ewolucji, w średnio kompatybilnej biosferze, wymiana patogenów i zakażanie między ludźmi i trollami na szczęście okazały się mniej groźne, w obie strony, niż między ludźmi a większością ssaków ziemskich.

Najpowszechniej przyjmowana, ale i tak słabiutka teoria, mówiła, że za powstanie trolli odpowiadała ta sama rasa, która eksplorowała Dłoń i ogólnie panoszyła się w znanym wszechświecie dawno temu, kiedy wszystkie inteligentne rasy Wspólnoty, może poza fungami, nie dorobiły się jeszcze ani kawałeczka cywilizacji, albo nawet rozumu. Że hipotetyczni obcy, zwani Pierwszymi, Wędrowcami, czy jeszcze inaczej, chciała rozmnożyć hominidy i mieć je „zabezpieczone” przed katastrofami kosmicznymi, na kilku planetach, bo były bardzo uniwersalne i potencjalnie użyteczne.

Inni oponowali, że to niemożliwe, bo rozpiętość „w czasie” zaawansowanej cywilizacji Pierwszych musiałaby być rzędu pół miliona lat, więc raczej było tych dawnych Obcych kilka rzutów, i ci od eksodusu trolli niekoniecznie byli związani z eksploracją Dłoni, czy z orbitalnymi „wykopaliskami” na ToG.

Najbardziej chora teoria mówiła, że to wszystko dlatego, że ziemskie hominidy były smaczne.

- Pewnie będzie tu ciasno? - Rick otrząsnął się z rozważań o trollach, kiedy Keeno spokojnie czekał.

- Tak, będzie ciasno - odparł troll, rozglądając się po ładowni - Cztery zestawy wejdą na pewno, ale piąty... I mamy je desantować, a nie normalnie rozładować.

- Mhm... - Rick wpatrywał się w bladą pomarszczoną twarzyczkę trolla, pokrytą rzadkim futrem, w jego zmrużone jasne oczka - Znasz się na tym?

- Tak - bez wahania odparł Keeno - Może tego nie wiesz... ale ten Future, którego miałeś, dawno temu był mój.

- Serio?!

- Tak, sprzedałem go Mattowi, kiedy... miałem dosyć szmuglerki, na taką skalę - troll bardzo ludzkim gestem wskazał otoczenie, dużą ładownię - A Matt, jak to Matt, zrobił z niego ścigacz...

- Taa, jeśli dać Mattowi kosz na śmieci, też zaraz zrobi z niego ścigacz.

Troll zamrugał oczkami; śmiał się po swojemu, z bardzo małym opóźnieniem. Rzeczywiście, był wyjątkowy.

40

Jazz siedziała na pomoście pod brzuchem porozbieranej Akasty i testowała wieżę średniokalibrowego szybkostrzelnego coilguna, którą usiłowali wepchnąć pod pojazd.

Spieszyli się z przeróbkami i testami jak diabli, a nie powinni. To nie było mądre.

Z drugiej strony, cudem dostali Akastę, nowoczesny średni transportowiec, i cudem dostali wieżę od Huntera, starszego desantowca floty. Grzechem byłoby tego nie zużyć.

Akasta wpadła im przez jakieś konszachty Ricka, wdowa po właścicielu, znajomym znajomych, skontaktowała się przez  GPWC, fora najemników i handlarzy militarnym złomem. Facet zostawił żonę z paskudnymi długami u złoczyńców, wyprzedawała, co mogła. Rick zaraz poleciał złożyć kondolencje i zapłacić bez dyskusji, bo cena była zupełnie normalna, i zaraz wrócili pięknym opływowym statkiem. Może względnie małym, z seryjnym nijakim napędem, ale nieco opancerzonym przez poprzedniego „prawie legalnego” właściciela.

Ale żeby zrobić z Akasty porządny gunship, potrzebowaliby projekt i miesiące, a nie szkice jej i Matta, i dni.

Integracja wieżyczek laserowych nadiru i zenitu, całkiem silnych, była łatwa, bo były zaprojektowane do „przybijania” ich gdziekolwiek, na szturmowcach Marines, jakichś fregatach, czy korporacyjnych transportowcach; integracja z systemami statku też była względnie miła i przyjemna.

Ale ta wieża była wielkim bólem tyłka, bo, między innymi, była wielka i ciężka.

Wpadła im przez znajomych złomiarzy Matta, chyba z dawnych „odpadków” po walkach z grotami. Pewnie jakiś uszkodzony Hunter, w wersji desantowo-wspierającej, poszedł na złom razem z „uszkodzonym nieodwracalnie uzbrojeniem”, tylko, że nie było to prawdą. Sądząc po co najmniej dwukrotnych przeróbkach mocowania i zasilania, wieża przechodziła potem przez kilka rąk i statków, i nagle ktoś zadzwonił do Matta, czy nadal szuka cięższej broni, i oto Jazz siedziała obok zautomatyzowanego zabytku, nadal bardzo groźnego.

Z braku opcji mieli tu założyć coilgun Gasta, przeznaczony dla ich „myśliwca”, ale to był bardzo słaby pomysł, zakładanie świetnego próżniowego automatu obronnego, po czym osłabianie go i przystosowanie, żeby jakoś działał w atmosferze, to było czyste marnotrawstwo.

A teraz, może było ciężko zintegrować automat z desantowca, ale mieli dokładnie to, czego potrzebowali, tylko do góry nogami i bez głównego magazynu amunicji z podajnikami, bo wszystko to zostało kiedyś gdzieś tam, w kadłubie Huntera. Normalnie, wieża postawiona na tyle desantowca była prawie-autonomiczna, jej zasilacz i amunicja zajmowały połowę objętości pojazdu, zamiast 6 czy 8 Marines. Zasilanie na statku klasy Akasty czy Future nie było większym problemem, poza jego dociągnięciem… A magazyn podręczny automatu w wieży, na dwa razy sto dwadzieścia rdzeni 22mm, był bardzo duży, zupełnie wystarczający dla zastosowań piracko-nielegalnych, ale też dlatego lekko opancerzona płaska wieża była tak ciężka i wielka.

W swoim czasie ten coilgun był zaprojektowany do niszczenia wszelkich pojazdów i poduszkowców wroga, może nawet szturmowców antygrav, poza cięższymi czołgami i podobnymi. Po dekadzie czy dwu wciąż miał wystarczające parametry przebijalności, prędkości naprowadzania i kąta podniesienia, żeby poradzić sobie z prawie wszystkim, poza czołowymi pancerzami czołgów i solidnymi ekranami nowszych, albo zmodernizowanych, poduszkowców i pojazdów kosmicznych.

A ponieważ miał być zamontowany „do góry nogami” i walić z Akasty głównie w dół, jako wieża szturmowa, powinien poradzić sobie z każdym czołgiem, na jaki mogli trafić; ich opancerzenie poziome było z pięć razy słabsze, niż czołowe.

Testowała „na sucho” automat i pracę obu napędzanych magazynów amunicji, z obu stron twornika, w czterotonowej wieży, nieco rozebranej i zamocowanej tymczasowo na ramie; z zasilaniem dociągniętym równie tymczasowo, z ładowni Akasty.

Wszystko wyglądało bardzo ładnie, maszyneria była trochę zużyta, ale pracowała dobrze, także „do góry nogami”, pewnie ktoś to projektował dla dowolnego kierunku ciążenia i nieważkości. Nieporęczny pulpit sterujący, który Jazz trzymała na kolanach, pracujący w trybie serwisowym, pokazywał dwie zupełnie nieistotne usterki czujników mechatroniki, i bardzo przyzwoite parametry „przewijania” amunicji i pracy dosyłaczy rdzeni do coilguna. Diagnostyka naprowadzania, zasilania, chłodzenia i sterowania cewkami twornika też pokazywała wszystko na zielono.

Starczy zabawy, musieli jak najszybciej dociągnąć wieżę na pozycję, pod spodem transportowca, w wyznaczone miejsce, żeby osiągnąć jakiś kompromis wyważenia pojazdu, możliwości pewnego zamocowania tego pudełka, i możliwości przepuszczenia rur i kabli ze statku. Trzeba wpaść do Matta, czy już zrobił planowane wsporniki i uchwyty, do przyspawania tego wszystkiego do szkieletu Akasty.

Wydało jej się, że coś szwankuje w wieży, jakaś wibracja? Ale pulpit jej nic nie pokazywał, i czuła ją jakby przez tyłek, od ramy wsporczej i pomostu?

Rozejrzała się i odkryła Ricka, walącego jakąś rurką w nogę pomostu roboczego, żeby zwrócić jej uwagę, bo zupełnie nie słyszała go w ryku hydrauliki i wizgocie maszynerii przed nią, o ochronnych słuchawkach nie mówiąc. Zatrzymała wszystko i ściągnęła nauszniki.

- Jak chcesz mnie walić, to byś chociaż kawę postawił! - powiedziała z uśmiechem, w nagłej ciszy, tylko pompy i chłodzenia szumiały.

- Bardzo śmieszne! - odparł z dołu - Złaź natychmiast, jest pilna sprawa!

- Na Lotos, która to już kolejna pilna sprawa… - mamrotała, wyłączając zupełnie wieżę. Odłożyła ostrożnie pulpit, wyplątała się z kabli i zlazła na dół, w ramiona Ricka. Objęli się mocno i przytulili, pachniał specjalami i facetem, ona olejem hydraulicznym i metalem.

- Co jest? - zapytała.

- Wpadła oferta na cięższy sprzęt, normalnie poleciałby Toshiro, ale jeszcze nie nadaje się do użytku… Ja mam urwanie łba, poleciałabyś?

- Mhm. Co to ma być? Znajomi? Jak bardzo ryzykowne?

- Podobno mają dwie kasety Avalanche Mk2, „w dobrym stanie, prawie pełne”, czyli około 50 rakiet, kaseta ma 26 sztuk. Nieznajomi, a znajomi mówią o nich „uważajcie…”. Więc ryzykowne. Ale mielibyśmy cholernie fajne graty, może do zawieszenia tu obok - machnął gdzieś na spód-bok kadłuba Akasty.

Patrzyli sobie w oczy z bardzo bliska, pomimo kombinezonów tak bardzo czuli nawzajem swoje ciała.

- Jasne. To trzeba będzie Castorem… Kogo mogę wziąć?

- Kogo chcesz, tylko Fasta nie zapomnij - uśmiechnął się - Lecę do biura w jedynce, zrobić przelew i wystawić kartę, a ty zbierz ekipę i szykujcie się.

- A gdzie to jest?

- Na Dłoni.

- Ble... Ale niech ci będzie - pocałowali się bardzo mocno i rozeszli w dwie strony.

Parę godzin później podchodzili Castorem do małej opuszczonej bazy, badawczej czy łącznościowej, na ciemnej stronie Dłoni, zaraz za terminatorem. Pewnie był to jakiś posterunek zapomnianej korporacji, czy Federacji, sprzed Incydentów, albo i z czasów, kiedy leżał po jasnej stronie planetoidy, wolniutko obracającej się względem jej gwiazdy, oślepiającego karła Procjona B.

„Ciemna” strona Dłoni wcale nie była ciemna, tylko  całkiem normalnie oświetlona przez Procjona A, który dziwnie przypominał Słońce na Ziemi, bo był sporo większy, ale też trochę dalej od planetoidy. Kiedyś oświetlał metaliczną „dłoń”, i przyświecał ludziom którzy postawili tu stopę, i zbudowali początki przemysłu wydobywczego. Po prawie stu latach ustawienie planetoidy i obu gwiazd było takie, że teraz to nieciekawa skalna strona Dłoni była jasna jak w księżycowy dzień, pod odległym Procjonem A. A nad „jasną” stroną, z sześciopalczastą „dłonią” i jej kopalniami i hutami, prawie w zenicie stał Procjon B, biały karzeł, znacznie gorętszy i bliższy. Palił metaliczną „dłoń” i instalacje ludzi ziejącym z nieba białym ogniem i promieniowaniem, wyglądał jak Słońce z Merkurego, tylko znacznie gorzej. I to nie koniec, kiedyś będzie tu prawdziwe piekło, gdy obie gwiazdy będą świecić razem na niebie, nad „dłonią”, i to w maksymalnym zbliżeniu do odległego Procjona A; a na „ciemnej” stronie zapadnie prawdziwie kosmiczna noc.

Zaletą robienia interesów na Dłoni było, że w tutejszym burdelu nikt się nie orientował, tak naprawdę, i nikt go nie kontrolował. Nominalnie istniał nadzór lotów, sektorami, i wisiało wkoło parę okrętów, krążowników i fregat Zarządu Federacji, ale ZAFED tylko udawał, że pilnuje porządku. Tysiące statków i pojazdów, należące do setki podmiotów (albo do „kogoś”), latające między hutami, bazami, bramami i akceleratorami, zachowywały się jak rój wściekłych os, każdy musiał sobie radzić i uważać na wszystko wkoło. Nikt nie pytał przez radio, kto, co i dokąd, tylko „JAK LATASZ, PADALCU!?”.

Pilotował Antonio, bo dobrze znał Dłoń i miał uprawnienia na Castora. Jazz nie miała „papierów”, a choć potrafiła jakoś tam latać tą maszyną, wolała nie przypominać sobie szczegółów akurat tutaj i teraz, to byłoby jak uczenie się pilotowania samochodu nad Kinszasą.

Dostali adres celu w formie współrzędnych i informacji o pojedynczej radiolatarni i żeby uważali na wizji, nie wyglądało to na przyjazne lądowisko - ale to było normalne. Złomiarze, paserzy czy przemytnicy, nie inwestowali w bezpieczeństwo i higienę pracy, w bezpieczeństwo lotów kosmicznych również. Podobnie jak mniejsze firmy i pazerniejsze korporacje.

Po przepchnięciu się przez zatłoczone średnie orbity, spadli w dół i w końcu wyszli na radiolatarnię, nad poszarpanymi jasnymi górkami, nieco przypominającymi powierzchnię Księżyca, oświetlonymi przez Procjona A, wiszącego ze 40 stopni nad horyzontem. Cienie były strasznie głębokie, jak to w próżni, a krawędzie szarawych skał i gruzu miejscami prawie oślepiały.

Mieli już założone na Castorze docelowe skanery i system nawigacyjno-taktyczny, więc mogli rozejrzeć się nieco pewniej, niż czysto cywilną wersją. Pokazało im typowy zestaw budynków niedużej bazy modułowej, z dwoma średnimi lądowiskami. Jedno wyglądało na sprawne, otwarte, drugie miało zatrzaśniętą kopułę, i dwa maszty nośne złamane, zawalone na „pokrywę” i otoczenie.

Nigdzie nie świeciły się światła, na pierwszy rzut oka posterunek wyglądał na opuszczony, może zniszczony.

Krążąc po spirali, podlecieli bliżej, system oznaczył Taurusa stojącego w głębokim cieniu pod kopułą lądowiska, i jakąś graciarnię obok. Nikogo nie widzieli, ale z bliska okazało się, że baza i lądowisko nie są martwe, było widać w podczerwieni niektóre okna, ucieki ciepła, radiatory zasilaczy, jakieś kable.

- Studnia, tu Czerwony Kapturek, odbiór! - rzuciła Jazz w mikrofon, na ustalonym wcześniej paśmie, na małej mocy.

- Kapturek, tu Studnia, witamy - odparł zachrypnięty baryton - Siadajcie gdzieś obok Taurusa.

Pod wysoko uniesioną kopułą lądowiska zapaliło się rzęsiste oświetlenie, wybiło z cienia transportowiec, i różne kontenery i złom obok niego.

Antonio sprawnie wleciał pod kopułę, nad lądowisko, i posadził Castora obok znacznie większego Taurusa.

Rozglądali się uważnie, system też, czy nie ma gdzieś jakiejś cięższej broni, wycelowanej w nich przez tubylców, ale nic nie widzieli. Antonio i Jazz przedyskutowali taktykę.

Kopuła zaczęła wolno opuszczać się; jeśli nieco słyszeli zgrzyty przez podwozie Castora, to na zewnątrz mogłoby ogłuszyć, od hałasu pracy starych masztów i wciągarek. Tylko, że byli w próżni.

Kiedy wielka kopuła opuszczała się, Jazz wypatrzyła między różnymi pojemnikami i kontenerami na lądowisku dwie zabezpieczone kasety Avalanche, po które przylecieli. Czyli przynajmniej pudła mieli, jeszcze kwestia, czy były w nich jakieś rakiety.

- Miej oko na wszystko - mruknęła do Antonio, który przełączał główny zasilacz i napędy Castora w specyficzną konfigurację stand-by, bo spod zatrzaśniętej leciutkiej kopuły, „nadmuchanej” powietrzem, od biedy dało się uciec. Ich pojazd miał bardzo mocny gładki grzbiet, mało kto wiedział, że zwykłym Castorem można próbować wypchnąć jakiś słabszy dach hangaru, czy taką lekką hermetyzację lądowiska. Antonio nie tylko wiedział, ale miał w tym pewną praktykę...

Przeszła do kabiny na tyle, gdzie jej grupka szykowała się do wyjścia. Wszyscy byli w kombinezonach taktycznych, wystarczających, żeby przeżyć w próżni, w razie dehermetyzacji. Ale przeżyć niezbyt długo, szczególnie na Dłoni, nie były to pełne skafandry.

- Joe,  Vic, ładujcie się do maszyn - Jazz sprawdziła kaburę i gadżety, na uprzęży na kombinezonie - Wychodzicie pierwsi, ja za wami, reszta trzyma się rampy. Fast zostań w odwodzie, może nie wychylaj się, będzie zaskoczenie w razie czego. Znacie zwyczaje, nie celować do nich, ale czujnie!

Zakładali hełmy, Joe i Vic poszli do ładowni, wsiedli do dwu wspomagaczy, które zabrali „na wszelki wypadek”.

- Ciśnienie stabilne - odezwał się Antonio przez radio - Oszczędzają, tylko jakieś 70%. Włączyli ciążenie, 95%. Wychodzi paru na lądowisko, uzbrojeni, ludzie, mieszanka sprzętu, typowi złomiarze. O! Nie uwierzycie, też mają kraba!

- Rozumiem, plan bez zmian - przeszli wszyscy do pustawej niedużej ładowni, Jazz obejrzała wspomagacze, chłopaki pokazali „OK”. Skinęła głową krabowi, idącemu w tyle, który w odpowiedzi sprawdził swoje działko - Antonio, daj rampę.

Przełączyła kanał.

- Studnia, wychodzimy.

- Kapturku, czekamy!

Pochylnia zamykająca ładownię ruszyła w dół. Kiedy oparła się o zerodowaną nawierzchnię lądowiska, Joe i Vic bez pośpiechu, ostrożnie, wyszli z cienia Castora na mocno oświetlony spłachetek i rozejrzeli się.

Z budy-śluzy, wystającej z lądowiska przy samej ścianie zatrzaśniętej kopuły, wcześniej wyszło parę osób, ze dwu dziadków, kobieta, jakiś nastolatek, no i krab. Też szedł z tyłu, miał prawie identyczny skafander jak Fast, ale w łapach trzymał zaadaptowany stary wukaem, z podpiętym pudełkiem amunicji, coś z transportera czy czołgu, a nie typowe działko krabów. Wszyscy pozostali też byli uzbrojeni, w różne karabinki, byli w najróżniejszych kombinezonach.

Ludzie byli bez hełmów, co świadczyło o ich dużym zaufaniu do hermetyzacji lądowiska, albo o głupocie. Jeden ze starszych facetów stał wyraźnie w przodzie, przed grupką miejscowych; obok jakiegoś niskiego kontenera, który miał pewnie robić za stolik.

Ich wspomagacze stanęły po obu stronach, nieco przed rampą, między Castorem a tubylcami, którzy przyglądali się im z wyraźnym zdumieniem. Jeszcze nieco bardziej zdziwili się, kiedy z cienia pod Castorem wyszła na nich efektowna kobieta, w porządnym kombinezonie, bez długiej broni, tylko w uprzęży taktycznej. A za nią wysypało się trzech ludzi, sprawnych, w identycznych kombinezonach, z identycznymi karabinkami, i obstawili rampę.

Miejscowi obejrzeli się po sobie, przy kupcach wyglądali jak śmieci, a całkiem normalna Frieda wyglądała jak babsztyl, przy wysokiej nieznajomej, która nawet w kombinezonie wyglądała seksownie.

Ale nie wolno było tracić rezonu.

- Cze Kapturku, mów mi Dex - rzucił lider miejscowych, starszy gość z pobrużdżoną twarzą, i siwą szczeciną na gębie i na głowie; niebieskie zimne oczka czujnie taksowały przybyszów.

- Cze Dex, mów mi Ana - odparła Jazz, rozglądając się po otoczeniu. Ze dwa czy trzy razy w życiu odwiedzała takie zdezelowane bazy, w pościgu lub ucieczce, to nie była jej nisza.

- Myślałem, że będziesz miała czerwony kapturek - Dex też rozglądał się bardzo uważnie po klientach, w pierwszym szoku myślał, że przytrafiło im się jakieś korporacyjne „wojsko”, ale chyba nie… Tak czy owak, to nie byli normalni klienci.

- Taa, mam. Czerwony kapturek dopochwowy - miejscowy nastolatek parsknął, Jazz miała wrażenie, że parsknęło też ze trzech jej kolegów w słuchawkach - Handlujemy, czy sterczymy?

- Handlujemy, oczywiście - stary wskazał ciężkie kasety Avalanche, pudła o obłych bokach, o podstawie prawie półtora na półtora metra, i około metra wysokie. Miały fabryczne pokrywy na „bojowych” końcach, oryginalne zamki i przyłącza, i zdrapane, po czym zamalowane, napisy i identyfikatory na wypukłych bokach.

Przeszli do dwu kaset-wyrzutni.

- Sprawne, cacko, najskuteczniejsze rakiety niekierowane 200mm na rynku - stary poklepał kasetę - Co ja gadam, JEDYNE 200mm rakiety na wolnym rynku!

- Nie musisz mi tego dodatkowo reklamować, wiem co chcę - rzuciła Jazz, oglądając zamki i kable przyłączy - Rozumiem, że macie jeden programator?

- Tak.

- To może ściągnijcie dekle, zobaczymy jak wyglądają rakietki, i ile ich brakuje - Jazz znała zwyczaje, „nie dotykać towaru, za który nie zapłacono”.

Dex skinął na swoich, kobieta i drugi starszy gość sprawnie ściągnęli osłony, z obu stron kaset, Jazz przechodziła wkoło, przyklękała, obejrzała dokładnie drapieżne ryje ciężkich pocisków, schowane w rurowych wyrzutniach, i ich zabezpieczone dysze, od strony wylotowej. Wszystko wyglądało bardzo porządnie, zgodnie z umową; w każdej kasecie brakowało dwu rakiet, nie zostały wystrzelone, tylko zdemontowane albo nigdy nie załadowane.

- Możecie pozamykać - machnęła ręką - Jest dobrze.

Dex zaprosił ją gestem do pudła, przy którym witali się, leżał tam jego notes i solidny pulpit-programator Avalanche, jego ludzie zakładali z powrotem pokrywy na kasety.

- Skąd wam się takie ładne nieużywane wzięły? I dlaczego brakuje czterech? - oglądała się, czy zabezpieczyli porządnie wszystko, do transportu.

- „Znalezione nie kradzione” - mruknął Dex, włączając notes - Już takie były, nie wnikałem, kto nie włożył… albo wyjął, te cztery.

- Mhm.

Dex oparł łokcie o kontener, zaglądając w notes, spojrzał nieco z dołu na Jazz.

- Jest jeden malutki problem… - zaczął.

- ...z ceną - weszła mu w słowo Jazz, z niedowierzaniem kręcąc głową w hełmie.

- Jesteś bardzo domyślna, Ano - wyszczerzył się stary, na Lotos, zęby miał popsute.

Jego ekipa w tle nagle zaczęła poprawiać broń, może nie celowali do nikogo, ale najwyraźniej mieli to wdrukowane, prostackie techniki zdominowania klientów.

- Dex, tobie się chyba coś w główkę stało, przez promieniowanie albo z niedotlenienia - odparła - Rozumiem, że Avalanche są tylko na przynętę, i kroicie na nie klientów, i nagle biznesplan ci się nie dopiął. Ale czy my wyglądamy na kogoś, kto da się zastraszyć?! Kogo dacie radę pokonać? - machnęła kciukiem nad ramieniem, na wspomagacza. Vic w odpowiedzi podniósł ramię do przyłbicy i dokładnie obejrzał wylot lufy 50mm granatnika.

- Obrażasz mnie! - warknął Dex - Mamy miotacz!

- A ja mam drugiego Castora, który spuści tu izomerówkę, jeśli nie odezwę się za parę minut - odparła spokojnie.

Wszyscy poderwali się, także jej ludzie. Mieli drugiego Castora i mieli thunderbirdy, ale nikt nie wspominał, że ktoś leci za nimi jako „ogon” bezpieczeństwa.

Dex i Jazz patrzyli sobie w oczy długą chwilę.

- Nie wierzę, że macie miotacz - pokręciła głową.

- Mamy, ale trochę za słaby… - odparł Dex - Nie wierzę, że macie drugiego i izomerówkę!

- Akurat mamy, tylko trochę daleko - przyznała Jazz - Ale zapewniam cię, że jeśli tu polegnę, mój wkurwiony chłopak tu przyleci i zostanie z was krater.

- Aha, ale nas tu już nie będzie!

- Przestań. Tak jak umówiono, 200 tysięcy za Avalanche, których nie potrzebujecie, i nikt nie musi ginąć.

- Mamy kraba! - Dex trochę zszedł z tonu, ale jeszcze nie dawał za wygraną, położył ręce na karabinku, który mu dyndał na piersi starego kombinezonu górniczego.

Jazz szczerze roześmiała się w głos, odrzuciła głowę w hełmie, Dex wyprostował się oburzony, a jego ludzie oglądali się po sobie i na ich wielkiego kraba. Z taką reakcją kogokolwiek na „potwora” z wielkim karabinem, jeszcze się nie spotkali.

- Ten tam, przeciwko dwu wspomagaczom!? - opanowała się i przyglądała miejscowemu krabowi, zauważyła, że ma znacznie bardziej podniszczony skafander niż Fast czy Blade. Nie było to dziwne, pewnie nie miał lekko, ze złomiarzami i piratami na Dłoni - A zresztą... komandorze, pozwól do nas!

Obejrzała się na Castora, z cienia rampy pod pojazdem wymaszerował miarowo Fast, karabin miał w pozycji „spocznij”. Podszedł do Jazz, zatrzymał się o krok po jej lewej.

Miejscowi przyjrzeli się obcemu krabowi, potem swojemu, potem obcemu, i synchronicznie wszyscy zdjęli ręce z broni.

Jazz pomyślała, że ludzie to głupie małpy, boją się bardziej Obcych, niż własnych maszyn, wspomagacze były ze trzy razy bardziej mordercze niż jakikolwiek krab.

A kraby patrzyły na siebie, przez dłuższą chwilę, dwa szerokie hełmy, dwie opalizujące przyłbice. Po czym miejscowy wolno położył przed sobą wukaem na płycie lądowiska i dziwnie złożył pary dłoni w dwie „pięści”, ale na krzyż, prawą główną z lewą dolną, i lewą główną z prawą dolną. Zrobił dwa kroki w tył, przysiadł na odwłoku, jak do spoczynku.

Zapadła kosmiczna cisza.

- Możesz wstać - to był Fast, po chwili zrozumieli, że zlitował się nad pobratymcem, bo miejscowy krab wstając oderwał pas „skóry”, który przymarzł do lądowiska.

- Dziękuję komandorze - miejscowy miał identycznego tłumacza, jak Fast, basowego z grobowym pogłosem - Dex odpuść.

Miejscowym, bez żadnej przenośni, opadły ręce i szczęki.

Jazz odsunęła suwak i wyciągnęła kartę z kieszeni, podała ją zszokowanemu Dexowi. Stary odruchowo wziął ją w dłoń, ale nadal gapił się na Fasta.

- Dwieście kilo, sprawdź! - warknęła Jazz - Chłopaki, ładować Avalanche, i do odlotu!

Nastolatek z tyłu zaczął coś mówić, ale stary błyskawicznie pokazał mu „cisza!”.

Wspomagacze ruszyły po kasety. Dex nic nie mówiąc czytał z notesu szczegóły, walidował kartę, czy kwota i kody dostępów się zgadzają.

Pokiwał głową zrezygnowany.

Wspomagacze zniknęły na rampie, z ładowni dochodziły odgłosy mocowania kaset na miejscu.

- Robienie z wami interesów, to prawdziwa przyjemność - Jazz ociekała sarkazmem - Tak szczerze, to dziwię się, że jeszcze żyjecie… Chyba, że to był wasz pierwszy numer.

- Nie - Dex wyglądał na zmęczonego, przetarł stare oczy - Ale nigdy nie trafiliśmy na kogoś jak wy… normalnie, to wyłączaliśmy grav i dawaliśmy radę… szczególnie z Makiem - kiwnął na ich kraba - Kim wy jesteście??

- Nikim - odparła twardo Jazz - Powinniśmy was rozwalić pro publico bono… Jak myślisz, komandorze?

- Powinniśmy - spokojnie powiedział Fast, ale nie podniósł karabinu.

Miejscowi zaczęli się po sobie oglądać.

- Ale nie dziś - Jazz pomachała tubylcom, i wzięła ciężki pulpit programowania Avalanche - Żegnam.

Poszła do Castora, nie oglądając się na Dexa i jego ludzi, wiedziała, że Fast osłania jej plecy. Jej trójka przy rampie też była czujna, z bronią w ręku.

Zapakowali się bez problemu i zamknęli Castora. Z kabiny pilotów Jazz oglądała, jak miejscowi idą do śluzy, najwyraźniej nieco kłócąc się, czy komentując akcję, także do swojego kraba. W końcu zniknęli z lądowiska, zaczęła się dehermetyzacja i otwieranie kopuły.

Do kokpitu zajrzał Fast.

- Wszystko dobrze? - zapytał.

- Tak - Jazz obejrzała się na niego - Jak go zastraszyłeś?

- Zero - odparł krab - Zwykły robol. Z bronią. Pomyłka nie wojownik.

- Aha - pokiwała głową.

- Powinienem zabić - dodał krab - Powinniśmy.

- Ty, jego? My, ich wszystkich?

- Tak. Tak - krab złożył obie główne czteropalczaste „dłonie” w jedną pięść - Miękki. Zczłowieczyłem się.

Jazz i Antonio popatrzyli na siebie, kręcąc głowami.

Kopuła kończyła otwierać się, wisiała na linach masztów, ze 25 metrów nad lądowiskiem - Do domu, Antonio!

Kiedy obejrzała się, krab już sobie poszedł.

41

- Najważniejszy jest, jak zwykle, czas - Suzuki na holo mówił tak jak zawsze, dobitnie i twardo - Którego, jak zwykle, nie mamy zbyt wiele. Gravis ślimaczy się z wojną i z montażem bramy, nie mam zbyt wiele wiadomości od niego i od innych, ale jak na razie spalił świstakom jedno miasto, opanował 90% planety, bogowie tylko wiedzą na ile jest to prawda, no i złożył bramę w 80%, tu też procenty mogą być bardzo wirtualne. Podobno wydobywa już rudę i nawet coś tam przerabia. Taki jest status.

- Leo, masz mu pokazać, po co dostał krążownik, i jak można go użyć,  jeśli ktoś jest zdeterminowanym w walce jak ty, a nie mięczakiem jak on. Oporu na Gedeonie już dawno powinno nie być, każdy opór powinien być spalony. Po drugie - brama ma być złożona i sprawna. Nie jutro, nie za tydzień, nie w 90%. Ma działać natychmiast, i nie obchodzi mnie jak to zrobicie, i jak ich zmotywujesz, możecie wyrzucić kogoś z techników na mróz, możesz własnymi rękami poskładać bramę, ma po prostu działać. Już. Dopiero gdy to zrobicie, rozważę nagrodę dla ciebie, i ułaskawienie dla Joego. Za wami jest nie tylko mój rozkaz, ale też zaczynają się kłębić nad nami chmury, coraz więcej ludzi rozpytuje o nas, o nasze militaria. Jeszcze nas nie powiązali konkretnie z Gedeonem, ale to tylko kwestia czasu, kiedy wrogowie i konkurencja rozgryzie, o co chodzi, i zacznie się sądny dzień. Ruszajcie się dwa razy szybciej, ludzie... Ta karta zostanie za chwilę skasowana, dla bezpieczeństwa lepiej zniszcz ją fizycznie.

Holo zgasło, karta zamrugała operacją, Leo zamyślił się. To jednak jeszcze poważniejszy problem niż sądził, przedtem rozmawiali o minimalnej walce i operacjach handlowo - technicznych, a nie wprost o ludobójstwie, czy morderstwach. Teraz robiło się coraz bardziej gorąco. Ale co mu pozostawało? Czy mógł nie wykonać rozkazu? Teoretycznie, oczywiście tak. Tylko, że odmowa wprost albo zdrada na własną rękę, równała się wyrokowi śmierci, nie miał złudzeń, powyżej pewnego poziomu nie można było powiedzieć „No nie, Thomas, naćpałeś się chyba” i wyjść, trzaskając drzwiami. Znowu, można było, ale za drzwiami czekał jakiś nieszczęśliwy wypadek, czy coś podobnego, sam aranżował takie „wypadki”... Szeregowy pracownik mógł uciec w jakieś odległe slumsy, czy jeszcze bardziej odległą freelancerkę, ale nie dyrektor, czy prawa ręka prezesa.

Musiałby uciec tak daleko, albo pod takie skrzydła, żeby długie chude ręce Suzukiego nie zdołały zacisnąć się na gardle Leo. A „tak daleko” to chyba byłoby nieco dalej niż średnica Wspólnoty. A „takie skrzydła” to musiałyby być skrzydła którejś korporacji z Zarządu Federacji, albo wprost Zarządu. I też nie byłoby zbyt wielkiej gwarancji przeżycia, bo i Suzuki miał wyjątkowo zręczne ręce, i nowy pan mógł po jakimś czasie wydać Leo, wiadomo, kto raz zdradzi, łatwiej zdradzi następnym razem.

A najważniejsze, załóżmy, że z powodu wyrzutów sumienia i wrodzonego umiłowania bliźniego swego, oj, świstaki nie są bliźnimi, z umiłowania życia wszelakiego, odmówił, zdradził i w ogóle. Czy to coś zmieni? Nic a nic. Ktoś inny, a w ostateczności i sam Suzuki siądzie w sterówce „Vigilanta” i zrobi, co zamierzał. Więc po co się oszukiwać, opór jest bezcelowy, niesie tylko ryzyko i kłopoty. Wykonanie niezbyt czystego planu niesie za to kupę korzyści dla wszystkich stron, no może oprócz świstaków, ale to już ich pech...

Leo wyjął kartę, którą zaopatrzeniowiec przywiózł od prezesa i zważył ją w ręku - podobno ze skasowanej dało się sporo odczytać, to mógł być dowód przeciwko Thomasowi, gdyby sprawy przybrały inny obrót. Akurat, nie było żadnego „innego obrotu”, niby gdzie miałby przedstawić to jako dowód - na policji? Hahaha. Przed Zarządem? Po pół dnia dyskusji wielkich członków Zarządu o TekOne, Gedeonie i dowodach zbrodni Suzukiego, nad Gedeonem wyszłyby z nadprzestrzeni krążowniki bezpośredniej konkurencji, Oyama, HumanLabs i Lancaster Industries. Po dwu dniach, superkrążowniki paru strachliwszych członków Zarządu, „na wszelki wypadek”. Po tygodniu, zatwierdzone „siły rozjemcze” Federacji, czyli w praktyce jednostki bardziej pazernej części Zarządu, wyczarterowane błyskawicznie przez kogo? Oczywiście, przez różne ustosunkowane korporacje, dla Floty, bo przecież nikt nie będzie odrywał Floty od drobnych sporów z fungami. I dopiero zacząłby się młyn, w którym dostało by się wszystkim maluczkim, nie wyłączając świstaków, i jeden bóg raczy wiedzieć, czy i kto cokolwiek by na tym zyskał.

W podręcznikach historii opisywano jak to przed wiekami bohaterowi zwracali się w takich chwilach do opinii publicznej i mediów, ale niedługo po wygranej wojnie z krabami i rozformowaniu Rady Wojennej, tudzież zapaści państwa zbyt gwałtownie przestawionego na cywilne tory, media rozdęły się i zgłupiały do kwadratu, a opinia publiczna wzięła i zdechła. A to, co z niej, w powodzi analfabetyzmu, medialnego otępienia i bezrobocia zostało, nie grzeszyło zbytnią ksenofilią, więc świstaki na tym nie wyszłyby wcale lepiej.

A najgorzej wyjdzie na tym wszystkim Gravis. Widać było od razu, bez większych rozważań i wątpliwości, że Joe jest przeznaczony na kozła ofiarnego. Na początku akcji na Gedeonie Leo myślał, że projekt to zwykła niezbyt czysta zagrywka Gravisa, podobna do paru, na których pan dyrektor wspiął się na szczyty TekOne, i raczej wróżył mu zwycięstwo i następne awanse. Ale teraz, niezależnie od tego, że inwazja Gedeona była trudniejsza, niż się spodziewano, zaczął podejrzewać, że od początku Suzuki planował wykorzystać Gravisa, po czym go wyrzucić na przemiał, niezależnie od wyniku akcji.

Leo nie przepadał za Gravisem, bo chyba nikt za nim nie przepadał, ale nigdy nie włazili sobie na odciski, raczej omijali się, jak dwa nieufne psy. Ale skoro Suzuki każe, kundel Gravis będzie skopany.

Uśmiechnął się do tej wizji, trzeba będzie wejść do gry nad Gedeonem z kopyta i z zaskoczenia. Może przekona Colina, żeby wyszli najniżej jak się da nad stolicą świstaków, gdzie rezydował jego ekscelencja pan dyrektor. Jak mu „Vigilant” zawiśnie nad tępym łbem, od razu będzie wiedział, gdzie jego miejsce.

Sarda pozamykał pozostałe holo ze specyfikacjami broni i listą oddziału, po czym poszedł poszukać palnika, bo wcale niełatwo było na pewno i na amen zniszczyć kartę.

42

Po paru dniach Rick miał już tak dosyć całego „biznesu” i coraz bardziej napiętych harmonogramów, że z radością urwał się „na wycieczkę” - przeleciał się z ekipą na ostateczne testy nimbusów, przerobionych na ekstremalne pociski samonaprowadzające.

Leciał, razem z Mattem i Toshiro, czarnym Tytanem, w ładowni którego upchnęli trzy przerobione „ciężarówki” - nie ryzykowali latania nimi nad Archipelagiem, na widoku, za bardzo rzucały się w oczy i dawały do myślenia. Zresztą, Tytan też rzucał się w oczy i pewnie był znany niektórym ciekawskim, ale nie mogli się wszystkim przejmować, bo nie ruszyliby na krok z robotą.

Wyszli w normalną przestrzeń nad bezimienną planetką, pod bezimienną gwiazdą, parę lat świetlnych od Chrystiana, tu był ich poligon. Radary Tytana znalazły po długiej chwili  atrapę krążownika, porzuconą na orbicie. Po chwili komputer nawigacyjny zasygnalizował i oznaczył przybycie obu Castorów, kilka tysięcy kilometrów „na boki” od nich, z resztą ekipy i różnymi drobiazgami.

- Głupio wyszedłem, na ostatnią pozycję przeliczeniową... - zamruczał Matt.

- Za blisko jesteśmy? - zapytał Toshiro z tylnego fotela, jednego z czterech leniwców, w które Matt zaopatrzył sterówkę Tytana. To były jakieś specjalne fotele, robione na zamówienie, cholernie wygodne, i dopasowane rozmiarem do rozmiarów wielkiego Sancheza.

- Zdecydowanie... - Rick rozparł się w fotelu drugiego pilota; zerkał to na nawigację, to przez malutkie boczne okienko kabiny, na piaszczysto-bury sierp planety, wielkości Merkurego. W pancernym oknie miała wielkość jego dłoni.

- Kurde, sorki - Matt przełączał napędy i włączył radio - Uwaga, Speluna 1 i Speluna 2, lećcie na atrapę i doprowadźcie ją do użyteczności, zgodnie z planem. My odlatujemy gdzieś dalej, wyrzucić ptaszki.

- Tak jest - odpowiedział dwugłos z Castorów.

- Na ile odskakujemy? - Matt obrócił się do Ricka i Toshiro - Poprzednio był milion, ale to o wiele za mało. Idziemy na pięć?

Rick zastanawiał się chwilę.

- Dziesięć sekund chyba wystarczy? Przecież nie symulujemy całego nalotu, tylko końcowy atak...

Matt i Toshiro pokiwali głowami.

- Czyli idziemy na trzy miliony z hakiem... - zamruczał Sanchez, przeglądając parametry zasilania i napędu - Chyba będzie szybciej, jeśli przelecimy się w normalnej. Chłopakom też zajmie z godzinę, czy dwie, zrobienie porządku na atrapie.

- To ile ten twój złom potrzebuje czasu na ustawienie ugięcia? - zdziwił się Tohei.

- Jak ostatni raz mierzyłem, około siedmiu minut - wzruszył wielkimi barami Matt, i wziął się za zabytkową sterownicę - To nie jest międzygwiezdny zdobywca odległych układów, tylko stary holownik...

Nie czuli przyspieszeń, ale planetka gwałtownie zniknęła z okienka, cienie w kabinie przesunęły się błyskawicznie.

- Że tak retorycznie zapytam, będziesz szpanował na antygrav? - rzucił Rick, obserwując, jak Matt ustawia Tytana na trajektorii, wyrzucającej ich na wysoką orbitę eliptyczną.

- Może troszeczkę - wysapał Matt, obejrzał się na nich - Gotowi?

- Na co!? Zakładam, że ekranowanie masz tu sprawne, bo inaczej zostanie z nas kałuża... - pokręcił głową Rick.

- Taka tradycja! - Matt nastroszył brodę uśmiechem i wcisnął zabezpieczony przycisk.

Tytan zawibrował niczym basowa struna, i z kilku kierunków doszedł ich gwizd, jak całej orkiestry fletów, cichnącej i zanikającej w ultradźwiękach.

Rick, i wychylony zza jego fotela Toshiro, z fascynacją przyglądali się holo nawigacyjnemu, na którym oba Castory odlatywały, a raczej - zostawały w tyle, z absurdalnym przyspieszeniem. Oraz wskaźnikowi przyspieszeń własnych, który mielił dane w tempie nie pozwalającym odczytać ostatniej cyfry g.

- No chyba kpisz... - westchnął Toshiro.

- Mógłbym wycisnąć więcej, ale nie będziemy szarżować... - Matt był uosobieniem zblazowania, ale dobrze wiedzieli, że jest dumy ze swoich napędów.

Wskaźnik zwolnił i zatrzymał się około 40g.

Sanchez przyjrzał się wyświetlaczom, ekranowaniu, dwa razy sprawdził program autopilota.

Rick i Toshiro popatrzyli po sobie, kręcąc głowami. Całe życie z wariatami, tu akurat, z wariatem prędkości.

- Wszystko wygląda bardzo ładnie - Matt odblokował i obrócił swój fotel o jakieś 60 stopni, do kolegów, oczy mu się iskrzyły pod krzaczastymi czarnymi brwiami - Toshiro, w tej konsoli przy fotelu masz lodówkę, wyciągnij coś, bo wam wyraźnie w gardziołkach zaschło.

- Dzięki - Tohei rozdał po puszce piwa.

Rick sprawdzał machając puszką, w różnych osiach kabiny, czy ekranowanie jest tak idealne, jak się wydaje.

Matt kręcił głową na jego zabiegi, żłopał piwo.

- Piękna robota - Rick też się napił, wskaźnik nadal drżał koło 40g - Mój Future nie miał tak dokładnego ekranowania... już nie mówiąc, że aż tak nie zapieprzał.

- Jest tuning i tuning - zaśmiał się Matt - Ale tak naprawdę, to Tytan ma o wiele lepszą bryłę, do takich zabaw. Może wygląda jak klusek, ale przez to napęd i ekranowanie współpracują znacznie łatwiej i dokładniej, niż na takim niesymetrycznym przewymiarowanym „latającym skrzydle”, jak Future.

- Aha.

Siedzieli w milczeniu, obserwując, jak holo nawigacyjne zmienia co jakiś czas skalę, żeby utrzymać w polu widzenia marker atrapy, na orbicie planetki.

- A propos Future i złomu - Toshiro dopił puszkę - Nadal nie mamy drugiego Future, czy podobnego. Akastę przerabiać z powrotem i rozpakowywać, to bez sensu. A robi się późno.

- Wiem... - Rick też dopił piwo - W coś musimy te wspomagacze zapakować... Ale jest słabo na czarnym rynku, a przecież nie pójdę do stoczni po nówkę Archanioła! „Poproszę Archanioła raz, pronto, bez zabudowy ładowni! Zapłaci ten pan, taki szary obcy z zadupia kosmosu, przypadkiem ma olbrzymią górę szmalu do wydania. Trzeba nadpłacić kolejkę? Nie ma problemu, spieszy nam się, jak rasowym terrorystom!”.

Zaśmieli się ponuro, Matt zgniótł puszkę w wielkiej łapie.

- Zresztą, kiedy mówię o czarnym rynku, mam na myśli zewnętrzne światy, no poza Słonecznym, czy ToG. Bo tam, to przecież cała lewizna jest na takim podsłuchu, podglądzie i przekupiona, że pół Federacji na łeb by nam zaraz spadło, jakbym zaczął rozpytywać nieznajomych, czy nawet znajomych, o Future czy podobnego, w pół-bojowej specyfikacji... - Rick spłaszczył puszkę oburącz.

- Prawda... - Matt zaczął przeczesywać brodę.

Lekko drgnęli razem z kabiną, kiedy wskaźnik przeciążeń błyskawicznie przeleciał z 40g do zera - autopilot przeszedł w lot beznapędowy, mieli prawie 29 kilometrów na sekundę. Na holo nawigacyjnym markery Castorów wolno zbliżały się do markera atrapy krążownika.

- Ech... - nagle westchnął Matt - A niech tam.

Obejrzeli się na niego, nie rozumiejąc.

- Kurde, dam ci Tytana na tę wycieczkę, powiedzmy, za kaucją.

Popatrzyli zdumieni na siebie, na Matta, zapatrzonego w ekrany.

- Rozumiem, że za kaucją w wysokości jego wartości? - wolno powiedział Rick. Oferta i tak była niesamowicie przyjazna.

- Tak - Matt uśmiechnął się, strosząc brodę - Tanio nie będzie.

- Czyli ile? - zainteresował się szczerze Toshiro.

- Pewnie dycha - Sanchez zastanawiał się, zerkając na sufit kabiny.

- Dziesięć mega za taki klocek i z TAKIM nadprzestrzennym? - parsknął Tohei. Rick dał mu znak, żeby się przymknął.

- Niby klocek, ale do ładowni wejdzie większość wspomagaczy... może nie wszystkie, ale przecież i tak nie będziemy ładować tych wszystkich jaj do jednego koszyka - Matt nie obrażał się, tylko już planował technikalia, parę ruchów naprzód - Jako szturmowiec czy desantowiec nie potrzebuje szaleć na ugięciach, a na antygrav, jak widać... - zatoczył okrągły gest wielką łapą - No i w cenie dostaniecie opancerzenie... Czoło i kabina jest klasy IV.

- W którym standardzie? - skrzywił się Rick.

- W aktualnym Floty- zaśmiał się Matt.

Jeszcze bardziej zdziwili się, znowu popatrzyli po sobie z Toshiro. To była klasa ochrony najnowszej korwety, nie bardzo wyobrażali sobie, skąd Sanchez takie opancerzenie i osłony wytrzasnął. Ale wierzyli mu.

- Zgadzam się - rzucił Rick, nie miał zamiaru pytać Taela o taką okazję - Dycha za pożyczaka i ewentualnie odkupisz go z powrotem.

- Jeśli coś z niego zostanie... - Matt melancholijnie pogładził miękki podłokietnik fotela.

- Wypluj to! - pokręcił głową Toshiro.

- Mhm.

- A poleciałbyś nim... z nami? - wolno zapytał Rick.

- Nie - Matt pokręcił zdecydowanie głową - Dobrze wiesz, że nie jestem wojskowym i nie latam na bitwy, a tylko majsterkowiczem przy militariach. Tytana mogę sobie zrobić drugiego, a nikt nie zrobi drugiego mnie - poklepał się po wielkim brzuchu.

- To kto tym poleci?? - zmarszczył się Toshiro.

- Ty nie latałeś takimi? - Rick pokręcił głową - Paru ludzi ma uprawnienia na Tytana i Giganta, Jazz, ten troll i chyba jeszcze ze dwu ludzi - Matt ziewnął - Ktoś się znajdzie.

Siedzieli długą chwilę w milczeniu, każdy pogrążony w swoich myślach.

- No dobra, można się wyluzować - Matt odpiął pasy i wstał z fotela - Mamy ze dwie godziny do wyjścia na apo i wyrzucenia nimbusów, przy prędkości piechura. A potem zaczniemy zabawę w gwiezdne wojny.

43

Rick zatrzymał na podwójnym biurkowym holo symulację i system planowania bojowego, w którym usiłował stworzyć strategię i taktykę ataku na Gedeona.

Przetarł oczy, przeciągnął się, aż zatrzeszczało. Przyjrzał się wyświetlaczom.

Niby mieli dużo danych przywiezionych od świstaków, przez zwiad, niefortunnie bojowy, ale wszystko to były statyczne dane i historyczne opowiastki; na orbicie i na planecie wszystko mogło wyglądać już inaczej, dziś, za tydzień. Ale jakieś warianty musiał opracować, także dla symulatorów i szkolenia ich ekipy, w różnych zakresach; nie mogli wisieć w okolicy Gedeona przez dni, żeby porządnie się rozejrzeć i zaplanować kampanię, najwyżej przez godziny, żeby coś tam skorygować. Czyli jakieś założenia trzeba było przyjąć, przynajmniej o zasobach TekOne, o taktyce i nawykach wroga, nawet o jego pozycjach i orbitach.

W tym kontekście pomyślał o szczególe, a raczej „szczególe”, który ciągle mu wychodził w symulacjach.

Sprawdził w notesie, czy Tael jest w swoim biurze i przeszedł się do niego.

Kiedy zastukał we framugę uchylonych drzwi i zajrzał do gabinetu, obcy konferował z Joan. Ricka uderzyło, że scena była nieco surrealistyczna i... efektowna? ładna?

Ciemny, na tle panoramicznego okna z zachodzącym słońcem, nieziemski wielki jaszczuro-kangur, w nieziemskim kombinezonie, przykucnięty za biurkiem, pochylał się nad swoim notesem i tłumaczem, i przechylał dużą szarą głowę w stronę Joan, siedzącej w fotelu, obok wielkiego biurka.

Joan, ich wzorcowa sekretarka, zadbana brunetka w średnim wieku, w profesjonalnym stroju, białej koszuli i ciemnej spódnicy, przechylała się do Taela, zawzięcie notując coś na swoim notesie; rozmawiali półgłosem.

Scenka była zadziwiająca, obcy i kobieta pracujący biurowo razem, jakby to była najnormalniejsza rzecz pod słońcem, kiedy wcale nie była. To raczej był szczególny przypadek - Tael był wyjątkowo tolerancyjny wobec ludzi i innych obcych, jak na obcego; a Joan poprzednio trochę pracowała z grotami, więc na plączące się po biurze świstaki, czy kraby, nawet okiem nie mrugnęła.

Oboje wyprostowali się, każde po swojemu, i popatrzyli na niego.

- Mogę zabrać ci chwilę, Tael?

- Dokończymy później, Joan - obcy skupił wzrok na kobiecie.

- Oczywiście - poderwała się i wyszła, uśmiechając się do Ricka; dokładnie zamknęła za sobą drzwi.

Zajął jej miejsce, ale obrócił fotel przodem do Taela, rozparł się wygodnie. Nieruchomy obcy przyglądał mu się w milczeniu.

- Jest pewna kwestia, o której ty powinieneś... musisz zdecydować... - zaczął Rick.

Tael splótł trzy chwytnie w jedną „pięść”, ale nic nie powiedział. Natychmiast zrozumiał, że idzie o coś poważnego, Rick nie zawracał mu głowy drobiazgami.

- Wszelkie nasze plany i symulacje zakładają błyskawiczną bitwę w kosmosie, w celu neutralizacji krążownika z obstawą, i natychmiastowy atak na główne punkty, zajmowane przez ludzi, na powierzchni - Rick przetarł oczy - Niestety, te główne punkty są w dużych miastach. Mówiąc krótko, na jak wielkie straty w miastach, wśród waszych cywilów, godzisz się?

Tael milczał długą chwilę.

- A jakie mam opcje?

Rick przez chwilę podziwiał, że obcy tak inteligentnie przejrzał sedno problemu.

- Tak szczerze, to jeśli będzie bardzo źle... będziemy oczywiście bronić swojego życia... czy odwrotu... całą dostępną techniką i siłą ognia - wolno odpowiedział - Ale w pierwszym uderzeniu, czy w założeniach, możemy to rozegrać różnie.

Patrzyli na siebie długą chwilę w milczeniu.

- Myślałem nawet o jakimś sygnale ewakuacji dla waszych, przed samym atakiem... - Rick mrużąc oczy popatrzył ponad barkiem Taela, prosto w zachodzące słońce Chrystiana - Ludzie, zdaje się, prawie ignorują świstaki na miejscu, może...

- Nie - przerwał mu króciutki cichy świst wielkiego obcego i głos jego tłumacza - To zbyt skomplikowane i ryzykowne dla całości operacji.

- Owszem...

Tael pokiwał głową ponad kryzą kombinezonu, Rick wiedział, że dla świstaka to nienormalny gest.

- Ogólnie, zgadzam się na dowolne rozwiązania, jakie użyjesz - obcy odpowiedział w końcu - To znaczy, mam nadzieję, że  nie będziemy maksymalizować strat, czy równać z ziemią miast... razem z napastnikami. Ale powiem tak, wszystko i wszyscy... to co ważne dla nas, dla mnie... już dawno powinno być z okolicy tych ludzi ewakuowane. Nie mówię, że ci, którzy tam jeszcze są, i ewentualnie... zginą... są zupełnie nieważni, ale te straty są kosztem walki.

- Rozumiem... - zdaniem Ricka obcy zaprezentował zupełnie normalny, wśród wysokich polityków, brak empatii i skłonność do poświęcania bliźnich, na ołtarzach partykularnych celów. Najwyraźniej była to stała ponadgatunkowa. Ale może ten cel nie był zupełnie partykularny, w końcu podobno szło o przetrwanie wszystkich świstaków. I jak zwykle, tylko on, Rick, podobno znany zabijaka i najemnik, miał idiotyczne skrupuły.

- Będziemy uderzać na średnim poziomie, najcięższe zabawki będą w odwodzie... szczególnie, jeśli chcemy wziąć ludzi do niewoli - podsumował Rick - Oczywiście, wszystko to pod warunkiem, że atak na krążownik się uda. Ale te ostatnie testy mówią, że powinniśmy ich bardzo skutecznie zaskoczyć.

- Tak... - Tael pochylił się nad notesem - W sednie, to zasługa Matta Sancheza?

- Mhm. Zmyślaliśmy to zespołowo, ale bez jego „złotej rączki”, w życiu nie zmontowalibyśmy tych rozwiązań... on jest unikalny i dał z siebie wszystko, nikomu wcześniej to się nie udało.

- Ale nie poleci z nami?

- Nie, tylko stworzył nam... szanse. No i pożyczył nam Tytana.

- Rozważam dla niego premię, dużą premię.

- A to już jak uważasz. Ale rzeczywiście, jeśli komuś coś się już teraz należy, to Mattowi.

- Przekaż mu, że podwoję jego wynagrodzenie.

Nieco wstrząsnęło to Rickiem, bo umówione wynagrodzenie Matta wcale nie było małe. Wstał z fotela, żeby pokryć zmieszanie.

- Nie ma sprawy, to twoje pieniądze. Coś jeszcze? - wparł się pod boki.

W zapadającym za oknem zmroku zaczął się jarzyć i automatycznie rozjaśniać sufit biura.

- Nie - wielki szary Tael skupił wzrok wszystkich oczu na człowieku, patrząc nieco z dołu, zza biurka - Dziękuję, że zapytałeś o straty cywili...

- Nie ma za co - odparł Rick i uciekł z biura.

44

Po cotygodniowej naradzie, Gravis jak zwykle odprawił większość średniego szczebla i sekretarkę, zostali tylko Ted i Ferx, na bardziej tajną część spotkania.

Stał przy oknie piątego piętra i rozglądał się po mieście, kiedy ludzie zbierali notesy, kubki i wynosili się.

Wolałby wyższe piętra hotelu, który zajęli, ale Ted się nie zgodził, bał się snajperów i ułatwienia ataków, na szczyt wieżowca. A środkowe piętra nie były dedykowane dla ludzi, musieliby je przerabiać, przystosowane było tylko pięć dolnych i pięć górnych.

Nawet z tej niewielkiej wysokości miasto było przepiękne, opływowe budynki, niższe i wyższe, z ciekawymi szczegółami; niektóre wieżowce jak żagle, inne jak olbrzymie semiorganiczne rzeźby, mniejsze bloki i budowle jak dziwne muszle, hiperboliczne kopuły, trójkąty nie-euklidesowe, rozpięte na lekkich ścianach. I wszystko oświetlone zachodzącym po prawej słońcem. Gravis pomyślał, że duża arteria, odchodząca sprzed hotelu na prawo, specjalnie jest skierowana dokładnie na zachód, i orientacja architektury też jest nieprzypadkowa, względem stron świata i światła, żeby spotęgować efekty wielkich satynowych krzywizn, w pastelowych kolorach.

Odkleił się od szyby, i pomaszerował do Teda i Ferxa, przy dużym stole sali konferencyjnej. Wszyscy byli w dobrych humorach, brama była prawie gotowa do testów, to był kamień milowy w projekcie. Za tydzień, lub nieco ponad, powinni mieć tani transport i net.

- … i wtedy znowu się zacznie! - Ferx rozmawiał z Tedem - Zwali się nam tu na łeb cały sprzęt, siłownie, wszystko naraz.

- Tak, ale jeśli weźmiecie się za to, przecież sobie poradzimy! - wtrącił Gravis, a Ted i Ferx popatrzyli sobie w oczy, po latach szef chyba już nie zdawał sobie sprawy, jak gramatyka zdradza jego nastawienie do szefowania - No i wszystkich speców z „Achillesa” będzie można ściągnąć na dół.

- Owszem, zacząłem układać harmonogramy i plany transportowe - rzucił Ted - Bo w zasadzie, nie mam nic do roboty. Opór świstaków zero, obozy wymierają, spokój i cisza.

- Przy okazji harmonogramów po otwarciu bramy, może rozważ jakąś demobilizację - odparł Gravis.

- Czemu? Przecież żadna różnica, czy ten sprzęt wróci na Marsa, czy na Dłoń, czy jeszcze zostanie tutaj, na wszelki wypadek? - zmarszczył się Koure.

- W ogóle nie masz świadomości finansowej, Ted - protekcjonalnie rzucił Gravis - Przecież tutaj wiszą na naszym budżecie, jeśli nie potrzebujemy ich, niech obciążają budżet Freda na Marsie, czy Leo na Dłoni…

Ted pokręcił głową, może wojna na Gedeonie w praktyce skończyła się, ale na demobilizację było jego zdaniem o wiele za wcześnie.

- Ferx, co u ciebie, poza tymi rzeczami o których opowiadałeś - Gravis ugryzł się w język, żeby nie powiedzieć „nad którymi przysypiałem”, straszliwie nudziły go technikalia, szczególnie sieciowo-komputerowe. Ale nie należy demotywować specjalistów, którzy zawsze uważają, że ich niszowa działeczka jest najważniejsza - Coś ciekawego?

- Nie bardzo, jak mówiłem, bieżące utrzymanie, analiza i budowanie interfejsów do miejscowych, idzie normalnie - Ferx zawahał się - Może jedna rzecz… Grzebiąc w temacie, który kiedyś omawialiśmy, że świstaki sporo zainwestowały w komputery, których nie widać, i w sprzęt do badań biologicznych, czy genetycznych, próbowałem z nudów ustalić, CO one robiły. Trafiłem na takie ich… memorandum, strategiczne, poufne, rozważające temat ich rui.

Gravis mocno się skrzywił, ruja i rozrodczość świstaków były mu wstrętne.

- A propos - Ted się włączył, bo Ferx przerwał, czekając aż dyrektorowi przejdzie - Ruja zaczyna się niebawem, według danych jakie mam, te większe samce dostaną „małpiego rozumu” na parę tygodni, musimy nieco przygotować się na to, zamiast demobilizować.

- Okej - Gravis machnął ręką.

- Ja o czym innym - ciągnął Ferx - O rui wiemy, są jakieś dane i opisy, kiedy i czego się spodziewać. Ale w tym memorandum trafiłem na coś, czym oni chyba nigdzie się nie chwalili. I co może być dla nas istotne.

Gravis i Ted zaczęli słuchać uważniej.

- Tam rozważa się, że populacja, a raczej ich samice, są bardzo czułe na stresory, powiedzmy, „płochliwe”, i w razie różnych zaburzeń środowiskowych, nie zostaną zapłodnione, czy może raczej natychmiast „poronią”.

Gravis znowu się skrzywił, nie rozumiał, czemu Ferx to wyciąga. Za to Ted zbystrzał.

- Czyli można im zrobić niż populacyjny, jakoś tanio? - rzucił wolno.

- Na to wygląda - Ferx wzruszył ramieniem - Tam są analizy i zestawienia statystyczne „poronień”, dla różnych czynników, o różnym natężeniu, od nagłych aktywności fizycznych, po impulsy i „mozaiki” świetlne, i hałas.

- Super… - Ted już wymyślał, jak można to wykorzystać.

- Nic nie rozumiem - Gravis wydął grube usta.

„A co nowego...”, pomyśleli obaj podwładni.

- Wyobraź sobie, że świstakom przestają rodzić się młode, bo mrugamy do nich reflektorami, albo przeganiamy samice z miejsca na miejsce - Ted machnął na Gravisa, kręcąc z politowaniem głową, dyrektor spurpurowiał na lekceważące pouczanie go przez specjalistów - Ferx, daj mi to do przeczytania, trzeba przeanalizować od deski do deski i stworzyć jakiś plan, jeszcze przed rują!

Gravis odetchnął i nieco uspokoił się, zrozumiał o co chodzi, to był bardzo ładny pomysł.

- Ted, ale to już zależnie od nakładu i zysku- rzucił - Ferx, jakiego rzędu jest ta… depopulacja?

- Z tego co pamiętam, od 50% do 90%.

- Rany, że oni jeszcze nie wymarli… - zauważył Ted.

- Musiało tu być bardzo spokojnie, zanim się nie pojawiliśmy - zauważył z przekąsem Ferx.

- Mhm.

- Jeśli takiego rzędu, to gra na pewno warta świeczki - Gravis ignorował ich, zamyślił się - Ted, zrób projekt „Szczeniaki”, przeanalizujcie to, tylko po cichu, jak najefektywniej i najtaniej można im pomóc w… antykoncepcji.

Z uśmiechem skinęli głowami.

- Wyobrażacie, że może się okazać, że da się w parę dekad zniknąć całą cywilizację Obcych, tylko zamiast Floty i tysięcy bomb, i tak dalej, i tak dalej, po prostu latając, co parę lat, przez tydzień czy dwa, nad ich miastami, z prędkością ponaddźwiękową? - rzucił Ted.

Roześmieli się w głos.

- Jeśli to przejdzie, to nie są warci, żeby przetrwać - podsumował Gravis.

45

Któregoś dnia rano, kiedy Jazz już wyszła na śniadanie do restauracji hotelowej, a Rick zamarudził w łazience, nagle zadzwoniła jego osobista karta, nie ta „lewa”, miejscowa karta dyrektora firmy Ultra.

Nie zidentyfikowało nadawcy. Niedobrze.

Niechętnie odebrał połączenie.

- Czy pan Rick Andreev? - zapytał mechaniczny głos, vocoder albo syntetyk.

- Tak. O co chodzi??

- Pamięta pan, z kim pan zawarł ugodę po kraksie na Alraan?

- Tak... - Rick zmarszczył brwi, to mogła być jakaś prowokacja, ale skądinąd przez długi czas sam myślał o tym, żeby może odszukać Meel, bankierkę z Alraan, i popracować z nią nad kontami Taela. Ale ostatnio, w nawale pracy i... współpracy z Taelem, jakoś odpuścił sobie te plany.

- To ja. Chcę z panem porozmawiać... na osobności. Najlepiej na orbicie Chrystiana.

- Czemu miałbym ryzykować taką przejażdżkę?

- Bo to ważne.

- Skąd mam wiedzieć, że się nie podszywacie?

Zapadła chwila ciszy.

- Nie radzę brać mnie pod włos.

- Aha... - Rick pokręcił głową, kolejne problemy i zagadki - Mogę być na niskiej kołowej najwcześniej za pół dnia.

- Nie ma problemu. Znajdziemy pana - karta rozłączyła się.

Rick westchnął, nagle poczuł się jak dziecko we mgle.

Po paru godzinach wyszedł Future na niską orbitę, prawie kołową, 480 do 510 kilometrów, pod pretekstem testów i kalibracji. Wylatywał już tak poprzednio, dwa razy, więc nikogo to nie zdziwiło, nikt nie pytał o szczegóły.

Miał dziś dodatkowy pretekst, bo statek został do połowy załadowany, i w końcu jakoś tam uzbrojony, więc były to pierwsze testy pod obciążeniem, a nie tylko „czy ta kupa złomu nie rozpadnie się w locie?”.

W ładowni miał zakotwione trzy „czołgi” i ich sterowniki-samochody; w niedbale zamaskowanych plastikowymi płytami wnękach, pod bokami płaskiego dziobu Future, miał po lewej dosyć mocny coilgun, z przestarzałego czołgu Federacji, a po prawej zdwojony naprzemienny laser punktowy, też zabytek, ale jeszcze wystarczająco skuteczny.

Zakładając, że da się w cokolwiek tym wszystkim trafić, bo celowanie zamocowanym na sztywno coilgunem polegało na jakimś średniowiecznym celowaniu całym pojazdem. To było żałosne. A celowanie laserem miał na ręcznym joysticku i dodatkowym ekranie, jak w jakiejś bardzo prymitywnej grze komputerowej. Laser był nieco stabilizowany, jego telekamera była porządna i rozszerzona do podczerwieni, za to miał malutkie kąty ostrzału, bo siedział przy samym kadłubie, a nie na oryginalnej wieżyczce, i nie był zintegrowany z systemami bojowymi pojazdu, tylko z głupim joystickiem.

Ale Rick i tak był bardzo zadowolony, że ma dziś jakieś cyngle, na których może położyć paluszki. Bo latanie, w tych okolicznościach ich organizacji i misji, na takie anonimowe zaproszenia, było proszeniem się o zasadzkę.

Z tym sprzętem, z naładowanymi osłonami Future i sprawnym napędem, miał szanse na odskoczenie, w razie, gdyby opadła go grupa przeciwników. A w starciu jeden na jeden musiałby trafić na wojskową korwetę, żeby polec w boju.

Okazało się, że wszystko wygląda normalnie i zgodnie z planem - kiedy przeleciał pół zwitki, na pustawą nocną stronę Chrystiana, daleko od Archipelagu, jego radary zanotowały pojedynczy pojazd schodzący z wyższej orbity, w jego kierunku. Tamten miał zastrzeżony prywatny marker korporacyjny, typ: Stratus; ale nie starszy, jak te, których używali, tylko ostatniej generacji.

Wszystko zgadzało się z jego wizją wypadu bankierki trolli, w jakichś nieoficjalnych interesach.

Po półtorej zwitki orbity kamery Future złapały ciągle zbliżającego się jasnego Stratusa; Rick obrócił swój statek dziobem do tamtych, żeby lepiej ich widzieć. I mieć w polu rażenia swojej broni.

- Witam - nagle na bocznym panelu, skonfigurowanym jako wideotele, pokazał się trolla, pani Meel.

- Cześć - rzucił Rick obracając się do kamery, ale nie wypuścił sterów z ręki; ciągle korygował pozycję, a namalowany na ekranie krzyżyk celownika statycznego coilguna pewnie podążał za białawą plamką. Jeśli to był normalny Stratus, to z tej odległości mógł go przestrzelić na wylot, w dowolnej osi - Zanim zaczniemy, ustabilizujcie orbitę jakieś 500 ode mnie i zmniejszcie moc nadajnika do minimum, aż zerwiemy połączenie, potem z powrotem.

- Jasne - Meel obejrzała się na kogoś w bok, obraz zaczął zanikać, Rick też bawił się konsolą kontrolną radiostacji.

- Porozmawiajmy - kiedy ustalili pozycję statków i minimalną moc transmisji, Rick rozluźnił się i zabezpieczył broń. Najwyraźniej to była rozmowa, a nie zasadzka - O co w tym wszystkim chodzi?

Meel manipulowała czymś poza ekranem, na ile Rick znał ekskluzywne pojazdy klasy jej Stratusa, pewnie zamykała swoją mikro-kajutę, ewentualnie uruchamiała antypodsłuchy. Po chwili pochyliła trollową twarzyczkę, zastanawiała się długo.

- Monitorowałam pana... drogę, po tej akcji na Alraan, i pana nowych przyjaciół. I starych też.

Rick zamarł.

- Interesujące przedsięwzięcie... - ciągnęła, wydawała się zdenerwowana - To znaczy, o ile domyślam się waszych celów... i środków.

- Czyli co według pani robimy?

- Wojenkę w obronie świstaków.

- Zgadza się... I co dalej?

- Macie moje... nasze poparcie. Może nie aż jakieś bezpośrednie wsparcie, ale podoba nam się, że ktoś daje odpór, takim... - zmrużyła oczka, zabrakło jej słów, może nie znała dostatecznie obelżywych - Takim ludziom, jak ta gówniana korporacja.

Rick kręcił głową, w mieszance zaskoczenia i niedowierzania.

- Dzięki, ale co z tego wynika, po co rozmawiamy? Skoro oferujecie wsparcie duchowe, co najwyżej?!

- Może nieco więcej, może wsparcie pośrednie - odpowiedziała, jakby spokojniej - Nie tylko my się wam  przyglądamy. Coraz więcej stron przygląda się, wiąże te wszystkie wątki.

- Zdajemy sobie sprawę - Rick wspomniał Dharkera.

- Chciałam powiedzieć, że chmury zaczynają się nad wami kłębić na serio. Między różnymi... wywiadami i siłami zaczynają krążyć konkretne pytania. Na które MY staramy się nie udzielać odpowiedzi, ale oczka tej siatki się zmniejszają - bardzo po ludzku pokiwała głową.

- Czyli sugeruje pani, że czas nam się kończy?

- Tak. I jeszcze, instytucje finansowe zaczynają się przyglądać waszym transakcjom. Tak kolosalne pieniądze, wydawane tak szybko, nawet wielokrotnie maskowanymi kanałami, zostawiają ślady - uśmiechnęła się po ludzku - Głównie tak was monitoruję...

- A nie przez „krety”, podstawionych ludzi? - zapytał Rick - Żebym wam jakiegoś wywiadowcy nie odstrzelił...

- Nie. To znaczy, mam na usługach paru... detektywów, ale nie w waszej ekipie, tylko... na odległość.

- To pewnie grzebiecie nam w sieciach i komputerach? - Rick zachowywał nonszalancką postawę, ale w środku gotował się.

- Nie! - wyraźnie drgnęła - To zupełnie nielegalne... nie jesteśmy jakimiś bandytami...

- Okej - myślał, że może wyjaśni się sprawa trojana, którego znalazł Jean, ale jakoś nie wyjaśniła się. Jeśli warto jej wierzyć; zastanawiał się, czy jej wierzy.

- Tak jak mówiłam, mam na podorędziu bardzo dobre programy śledcze do finansów i paru niezgorszych analityków, i w gruncie rzeczy, to wystarczy. No i jakichś tam detektywów wynajęłam, na Archipelagu. Problem w tym, że nie tylko ja mam takie zasoby - ciągnęła - No dobrze, może tylko ja bardzo konkretnie wam się przyglądałam... od początku. Ale to już nieaktualne.

- Czarne chmury?

- Tak. I w związku z tym, chciałam zaoferować pewną pośrednią pomoc... - znowu pokiwała głową, jak człowiek - Właśnie w zakresie finansów. Możemy wam pomóc z zamaskowaniem operacji... A może nawet, z wyprowadzeniem, czy utrzymaniem tej całej forsy w ręku. Bo według moich modeli i przewidywań, w ciągu paru dni wszystkie trzy banki, z których ten świstak prowadzi operacje, zablokują wam fundusze. Już nie ważne, czy sami dojdą, co robicie, czy ktoś z góry... albo z boku, da im kopniaka dla przypomnienia, że prywatne wojny nie są mile widziane.

- Aha - Rick gorączkowo rozważał jakie mają opcje - Zgaduję, że musielibyśmy wam... tobie całkowicie zaufać, i tak dalej, i tak dalej.

- Z grubsza rzecz biorąc, tak - odparła spokojnie - To znaczy, nie mamy zamiaru robić nic bardzo nielegalnego... czy oskubać was z forsy...

- No właśnie miałem o to zapytać!

- To pan jest tu zbójem, nie ja! - zamrugała z rozbawienia.

- Taa, a pani jest banksterem, nie wiem co gorsze!

Pośmieli się oboje.

- Nie, wszystko byłoby w miarę legalne, do sprawdzenia przez zarządy, prawników, także prawników świstaków. Powiedzmy, w szarej strefie wielkich finansów - kontynuowała - To znaczy, nie gwarantuję, że w ciągu paru tygodni, czy... na skutek waszych bezpośrednich działań, nie trzeba będzie nieco ujawniać i negocjować z wielkimi graczami Wspólnoty, którym nie damy rady się oprzeć. Ale, zamieniając wasze, przepraszam za opinię, prymitywne pranie pieniędzy i zarządzanie tymi funduszami, na nieco bardziej finezyjne operowanie, nieco trudniejszymi do śledzenia narzędziami, może wam kupić nieco czasu.

- Rozumiem - poważnie kiwał głową, skrzywił się - Szkoda, że wcześniej nie skontaktowałem się z panią. Miałem nawet zamiar, ale jakoś nie wyszło...

- Tak, szkoda, bo przeszłość w finansach trudno zamaskować - zamrugała - Ale kreatywna księgowość zna takie przypadki, może da się nieco zamieszać nawet w zapisach przeszłości, nawet na przestrzeni całej bankowości Wspólnoty...

- Rany, to naprawdę jakaś kosmiczna szara strefa, gorsza niż myślałem - przeciągnął się demonstracyjnie - Ja pani wierzę, ale muszę przekonać szefa, Taela. On stawia, on płaci.

- Wiem - sięgnęła poza ekran - Przesyłam panu pakiet, to jest nasze streszczenie wywiadowcze na wasz temat, żebyście wiedzieli, jak bardzo was widać w sieci i poza nią, oraz konspekt propozycji, jak i gdzie poprzesuwamy wasze finanse.

- I za ile... - mruknął Rick, założyłby się, że Meel już liczyła w pamięci tłuste prowizje, od takich szemranych operacji.

- Tak, za ile też... Ale prowizje i opłaty policzyłam wam symbolicznie - odparła, a na ekranie Ricka pokazała się ikona pakietu danych - Jak mówiłam, macie nasze poparcie. Hasło do danych to „futerko-dwa”... To chyba wszystko, co mam do zaproponowania.

- A na decyzję mamy dni?

- Raczej godziny.

46

Jazz pożegnała się czule z Rickiem, który z samego rana poleciał ze świstakami, ustalać jakieś machlojki finansowe (bo podobno forsa obcych zaczynała śmierdzieć), i poszła na improwizowaną strzelnicę, w ich trzeciej, najbardziej zaniedbanej i najstarszej hali, za to zbudowanej w zabytkowym solidnym stylu, z lanego betonu. Wykorzystali długi szeroki korytarz, kiedyś transportowy fabryki, czy podobny, do przestrzeliwania broni ręcznej.

Mijając wejście i plątaninę korytarzy w opuszczonej przedniej części budynku, biurowo-socjalnej, pomyślała o krecie, którego tu wykończyli. Przez dłuższą chwilę przypominała sobie, jak się nazywał. Pewnie już go rybki zeżarły; zdrada groziła śmiercią lub kalectwem, i każdy głupi buc powinien to wiedzieć.

W pomieszczeniu przylegającym do początku korytarza-strzelnicy urządzili coś na kształt warsztatu rusznikarskiego, bo sporo broni którą kupili trzeba było naprawiać albo przerabiać. Poprzednio zostawiła tu kilka ostatnich Taylorów 3A i 3B, karabinków uniwersalnych w układzie bullpup, tych najmniej zdezelowanych, z nadzieją, że może jeszcze jednego, czy dwa, uda się jej przeskładać z tego złomu. I ostatni popsuty miotacz typu Luanda, bez większej nadziei na naprawę. Resztę towaru, różne zdekompletowane karabinki i granatniki, już wynieśli do kontenera.

Kiedy weszła do warsztaciku, zaskoczył ją widok wielkiego kraba, który zajął jeden ze stołów. Opalizująca przyłbica patrzyła na nią, chyba jeszcze zanim otwarła drzwi.

- Witam! - rzuciła spokojnie, ale zachowując dystans do Fasta, który przyglądał się jej bez słowa.

- Witam - odparł obcy, nie spuszczając z niej wzroku.

Przyjrzała się, co ma na stole; rozebrał tam swój wielki karabin, a raczej tylko dosyłacz i napędzany podajnik, między zasobnikiem amunicji a bronią.

- Ładny sprzęt, komandorze - Jazz rzadko mówiła do krabów po imieniu - Coś się zepsuło?

- Nie. Ale za duży opór. Za mała prędkość. Dziękuję - odparł krab, też przyglądając się broni. Najwyraźniej tłumacz nieco pomieszał składnię, albo język krabów był bardzo poplątany.

Zafascynowała ją mechanika przegubowego podajnika, to była zegarmistrzowska robota; nie dość, że musiała być bardzo precyzyjna i wytrzymała, bo o ile wiedziała, broń krabów była legendarnie niezawodna, to przecież zaprojektowana do działania pod wodą!

- Czy mogę jakoś pomóc? - przeszła przed wielkiego kraba, na przeciwną stronę stołu, zapatrzona w działko na blacie.

Nie zauważyła, że krabowi drgnęły wszystkie cztery łapy. Nie odpowiadał, więc w końcu spojrzała na niego. Wyraźnie wpatrywał się w nią, powoli wzniósł dwie wielkie łapy, z ciężkim „zrogowaciałym” opancerzeniem „ramion” i „przedramion”, i postukał o siebie zwiniętymi czteropalczastymi pięściami, podobnie jakby człowiek stukał knykciami o knykcie.

Pomyślała, że może go obraziła.

- Przepraszam, jeśli cię obraziłam! - szybko powiedziała. Nie, żeby bardzo bała się kraba, tylko troszeczkę.

Fast opuścił większe łapy, a mniejszymi dolnymi oparł się o krawędź blatu, zupełnie jak człowiek, ale tak ciężko, że stół zaskrzypiał.

- Nie. Tak. Nie trzeba - zaczął mówić, nie wiedziała, czy patrzy na nią, czy na stół. Jakby zaczął od początku - Nie przepraszać, ja rozumiem. Normalna obraza, ale nie ty teraz.

- Normalnie grzebanie przez kogoś w twojej broni to obraza, ale rozumiesz, że nie miałam złej intencji? - wolno przetłumaczyła sobie jego wypowiedź.

- Tak. Broń kraba bardzo prywatna sprawa. Ale rozumiem, że pomoc. Nie trzeba... - zaskakująco delikatnym ruchem dwu długich silnych nieludzkich palców pogładził zamek działka.

- Jeszcze raz przepraszam! - odparła szczerze - Nie znam krabów... A fascynuje mnie wszelka broń. Mam sprawne ręce i wiedzę, chciałam pomóc... - pokazała puste dłonie w stronę kraba.

- Wiem. Rozumiem.

Stali w skośnych promieniach słońca, zaglądającego przez popękane okienka pod sufitem, masywny szarozielony krab i zgrabna kobieta w kolorowo-tęczowych ciuchach, nad karabinem na blacie, bardzo długą chwilę.

- Czy mogę zapytać o coś? - kiedy widziała kraby, zawsze przypominała się jej ta kwestia, ale nie miała czasu i głowy do szukania odpowiedzi „po godzinach”, zapominała pytanie.

- Tak - przyłbica kraba drgnęła, przyglądał się jej uważnie.

- Czy wy wiecie, czy ty wiesz, jak ludzie widzą kraby?

- Tak. Chyba... - wolno odpowiedział - Wielkie potwory.

- Może nie aż tak... - odparła w zamyśleniu - Wielkie i silne na pewno, ale nie aż potwory...

- Dla kraba kulter to potwór. Dla człowieka krab to potwór - odparł Fast - Kulter dwa razy większa, dużo szybsza, trzy razy pancerna niż krab. Jak krab dla człowiek.

- Ale czy te... kultery są inteligentne? Da się z nimi... porozumieć?

- Nie.

- Kraby są. To bardzo wiele zmienia - założyła ramiona na piersi - Ale moje właściwe pytanie inne. A jak kraby widzą ludzi? Tak szczerze.

Chyba zaskoczyła Fasta, przestał się opierać o stół i odchylił nieco głowotułów „na plecy”, aż łeb i przyłbica trochę opadły, do poziomu jej wzrostu. Długo patrzył na nią przez blat, ponad karabinem.

- Delikatni. Bardzo sprytni. Bardzo... elastyczne. Miłe stworzenia.

- Naprawdę??

- Tak. Miłe delikatne stworzenia. Dzieci bardziej. Kobiety najbardziej.

Trochę jej mowę odebrało.

- Odróżniasz kobiety od mężczyzn??

- Oczywiście - lekko obrócił hełm w prawo i w lewo, jakby przyglądał się jej prawym i lewym okiem.

Zmarszczyła czoło, przecież nie mogło chodzić o seks i temu podobne, między aż tak różnymi gatunkami.

- Ale jakie to ma znaczenie... - nieznacznie uniosła swoje duże piersi - Przecież my się tak niewiele różnimy...

- Też odróżniacie - zauważył jakby z przekąsem - Dorosłe kobiety podobne do... kwiatów mojego świata. Trochę. Mężczyźni nie.

- Aha.

Stali dłuższą chwilę w milczeniu, tylko kurz tańczył w skośnych promieniach słońca.

- Dziękuję - powiedziała w końcu - Może bierzmy się za robotę...

Udało się jej złożyć dwa taylory z pięciu, w międzyczasie Fast dwa razy rozebrał i złożył swoją broń, poprawiał drobiazgi.

Przestrzeliwała karabinki normalnie, ze stojaka, zwykłą amunicją, testując je na prawie 50 metrach ich „strzelnicy”. Snajperki to nie były, rozrzut miały żenujący, ale do walk w mieście czy w budynkach wystarczą. Grunt, że w ogóle działały, już nie zacinały się.

Fast testował swój karabin raczej „na sucho”, oszczędzał amunicję, której mieli mały zapas, ale w końcu też przystrzelił króciutką serią, do tarczy na 50m. Od huku jego broni sypała się stara farba ze ścian i sufitów.

Przyglądała się przez lornetkę jego tarczy, zrobił porażające skupienie, jak na automatyczne prawie-działko. Ale wcześniej zauważyła, że karabin ma jakieś elementy amortyzacji wbudowane w łoże, no i wielki krab z silnymi łapami był stabilny jak jej stojak, a nie jak człowiek pod odrzutem ciężkiej broni.

- Bardzo dobre skupienie, panie komandorze - skomentowała do Fasta - Ze dwa razy lepsze niż te złomowate taylory, pewnie ze cztery razy słabsze...

- Ciężki długi lufa - objaśnił krab, podnosząc karabin w trzech łapach do pionu, trochę jakby „na ramię broń” - Wysoka jakość. Amunicja też.

- Aha - nagle zadzwoniła jej karta, dzwonił Vagn... Pomachała Fastowi i wyszła na korytarz przed warsztatem.

- Słucham.

- Jazz, pilne, ważne - głos Vagna w jej uchu był spokojny, ale używał kodowych słów tradycyjnie związanych z najwyższym priorytetem wojskowej komunikacji Federacji - Mam cynk... z bardzo wysokiej góry... że ktoś chce się do was dobrać.

Odetchnęła głęboko.

- Kiedy, gdzie, ilu?

- Niebawem, skok na wasze biura i serwery, nie wiem ilu.

- Ale kto, mam spodziewać się paru wspomagaczy z laserami, miotaczami i fortepianem, czy paru meneli z pistoletami?!

- Średnia mafia, zawodowcy nieźle przygotowani - Vagn odchrząknął - Źródło jest bardzo pewne, ale zupełnie nie zna się na... bandziorach i militariach.

- Dzięki, później pogadamy! - rozłączyła się i wybrała numer biura, wpadła do warsztaciku jak bomba - KOMANDORZE MAMY ATAK NA BIURO, RUSZAMY!

Błyskawicznie zgarnęła ze stołu dwa taylory i cztery magazynki, do torby, która walała się na podłodze. Odruchowo sprawdziła kaburę pod pachą, Express oczywiście był na miejscu. Krab względnie flegmatycznie dociągnął pasy zasobnika i karabinu, który już zaczął zdejmować, błyskawicznie obejrzał swoje łapy i wyposażenie.

- Gotów.

- Biegiem! - karta cały czas dzwoniła, ale nie było odpowiedzi. Może Joan gdzieś poszła, a może już było za późno. W biegu ustawiła powtarzanie połączenia, krab zostawał w tyle, ale zdała sobie sprawę, że jest bardzo szybki, normalny człowiek byłby znacznie wolniejszy.

Wypadli na zalany słońcem plac między halami, wskazała Fastowi limuzynę Ricka i dotknęła klucza w kieszeni, samochód zaczął się otwierać. Krab bez słowa, w wyciu pomp swojego skafandra, ciężko skręcił i potruchtał do pojazdu.

Jazz wpadła do hali - hangaru, gdzie ekipa pakowała ostatnie pojazdy i zapasy, wiadomo było, że ruszą w ciągu kilku dni; najbardziej trefne statki, jak Tytan i nimbusy, były już zaparkowane na orbicie, pozostałe stopniowo dołączały do nich. W wejściu minęła człowieka, który zanotował ją jako rozmazaną kolorową plamę; ona nie pamiętała jak się nazywa, ale pamiętała, że jest pilotem, a nie żołnierzem. Przeleciała obok w pędzie, wpadła do hali.

- TOSHIRO... MAMY ATAK... NA BIURA! - wrzasnęła na bezdechu.

Tohei i reszta ludzi obejrzała się na nią.

- Kto!?

- Mafia, cynk od Vagna! - odparła, podając torbę Nikolasowi, z którym wcześniej pracowała, był niezłym zabijaką - Uprzedził, ale Joan nie odpowiada!

- Okej - Toshiro odetchnął głęboko - Gdzie Fast i Blade?

- Blade z Mattem na orbicie, Fast wsiada do limo, mam klucz! W torbie są dwa taylory z amunicją.

Toshiro rozejrzał się.

- Roger, przejmujesz dowodzenie, pakujecie wszystko według planu, tylko trzy razy szybciej, ludzie! W razie czego, wypieprzajcie na orbitę, do Matta! Niki, Juan, z nami!

- Tak jest! - najemnicy zakrzyknęli chórem.

- Biegiem!

Pobiegli z powrotem na plac. Krab już zapakował się w tylny kąt kabiny limuzyny i jakoś upchnął swój karabin, żeby go schować, bo nawet przez przyciemnione szyby rzucał się w oczy. Jazz wskoczyła na miejsce kierowcy, chłopaki po jej obu stronach, Toshiro wtłoczył się obok kraba.

- Ruszamy! - wystartowała z kopyta, kiedy tylko automatyka jej pozwoliła, po zaryglowaniu drzwi. Ale zaraz zwolniła do maksymalnej dozwolonej prędkości i leciała normalnym korytarzem; nie mogli sobie pozwolić na zwracanie uwagi policji, czy pościg. Nie lecieli daleko.

W paru słowach objaśniła kolegom skąd i jakie ostrzeżenie dostała. Biuro nadal nie odpowiadało, Toshiro dzwonił na prywatną kartę Joan, która też milczała.

- Co mamy pod ręką? - rzucił Toshiro sprawdzając swój miotacz - Mam naładowanego claussa.

- Dwa taylory, po dwa pełne magazynki - mruknął Niki, podając opróżnioną do połowy torbę Juanowi, za plecami Jazz - Plus mam pistolet.

- Ja też, plus mam dwa minigranaty, VG siedemnastki - rzucił Juan, sprawdzając karabinek.

- Ja mam Expressa - rzuciła Jazz przez ramię, ostro skręcając wielkim opływowym samochodem, w dwu osiach - Dwa magazynki, dwadzieścia pestek przeciwpancerno - zapalających.

Niki, Juan i Toshiro popatrzyli po sobie, w przechyle kabiny, uśmiechnęli się nieznacznie do siebie - zaprawdę, Jazz była jednoosobową armią.

Ale wielki karabin, upchnięty między obcym a Tohei, był jeszcze wyższym atutem, obejrzeli się na kraba.

- Mało amunicji, 120 naboi - powiedział Fast - Karabin sprawny. I mikromiotacz - miał na myśli typowy „pistolet” krabów, miotacz jak Clauss i podobne, ale połowę słabszy i o połowę mniejszym ładunku. Kraby rzadko ich używały w boju, słaby miotacz był dla nich raczej ekwiwalentem ludzkiego gazu obronnego czy kastetu, niż poważną bronią.

- Dolatujemy! - powiedziała Jazz, zwalniając i podchodząc rozmyślnie szerokim łukiem, żeby przyjrzeć się wieżowcowi i jego półkom-lądowiskom - Na górze zupełnie pusto, pad po drugiej stronie wygląda normalnie, po stronie biura jakieś zbiegowisko na skraju padu! - referowała na potrzeby tych z tyłu, szczególniej kraba; nie wiedziała, ile jest on w stanie zobaczyć przez małe przyciemnione okna, przez jego specjalną przyłbicę, skulony w obszernej, ale i tak za małej kabinie.

Wolno i miarowo podleciała nad lądowisko, jakby normalną VIPowską limuzyną, dostarczającą czy zabierającą kogoś, z setki biur wieżowca. Nagle ich wszystkie karty i słuchawki zasygnalizowały utratę łączności - pewnie cała okolica była pod ciężkim zagłuszaniem, spodziewali się tego.

- Siadam obok tego samotnego granatowego, stawiam pieniądze przeciw petom, że to wroga! - Jazz przyglądała się otoczeniu - Tylko w nim ktoś siedzi! Wszystkie pozostałe wozy są puste albo kierowcy poszli tam do barierki!

Rozglądali się uważnie, miała rację, po prawej, na skraju padu, w kącie lądowiska przy ścianie wieżowca, kłębił się niewielki tłumek, ze trzy samochody po tamtej stronie miały pootwierane na oścież drzwi.

Od strony centralnej budynku, z pionami wind i klatek schodowych, stał tylko jeden spory wóz, granatowy minibus. Ledwo było widać dwu ludzi w szoferce.

- Jak idziemy? - Jazz posadziła limuzynę o jedno puste miejsce postojowe od granatowego, wyłączyła napędy.

- Jedna grupa schodami, druga windą - odparł Toshiro - Fast, dasz radę ich odstrzelić stąd, w tym granatowym?

- Trudno - krab usiłował przyjrzeć się celowi, siedział po złej stronie - Muszę wysiąść.

- Lepiej nie, bo jak ostrzegą resztę, to jesteśmy w dupie - Jazz obserwowała minibusa, z trudem ściągając bluzę w ciasnej kabinie, pod spodem miała koszulkę w jaskrawe kolorowe plamy - Tam jest chyba tylko dwu, spróbuję wziąć ich z zaskoczenia!

Jednym ruchem wyciągnęła zabezpieczenie i zrzuciła kaburę z uprzężą, wyrwała zapasowy magazynek i ciężki pistolet.

- Przepuść mnie! - wysiadała „przez” Juana, na prawą stronę, dalszą od wroga, błyskawicznie schowała magazynek do kieszeni. Pociągnęła sportowy stanik pod kolorową koszulką i ścisnęła lewą dłonią piersi, prawą chowając Expressa za plecami. Juanowi obok niej nieco opadła szczęka.

- Nie gapić się na mnie, tylko wspierać ogniem! - prychnęła do kabiny, gdzie wszyscy zagapili się na nią, krab chyba też - Do ataku! - oprzytomnieli, Niki ułożył karabinek na kolanach, Toshiro nieco schował się za drzwiami, z claussem w garści. Juan przytrzymał za nią drzwi, krab też odblokował swoje, obaj planowali wyskoczyć na prawo.

Uśmiechnęła się promiennie i poszła, zza samochodu przez rozsłonecznione lądowisko, pozornie do wind, ale celowała tak, żeby zbliżyć się do granatowego wozu. Szła wolno, trochę oglądała się na zbiegowisko po drugiej stronie padu, ale tak naprawdę w przelocie taksowała minibusa. Tylko dwu.

Jeszcze bardziej zwolniła, kołysząc biodrami; w jej kolorowych ciuchach, ze sterczącymi cyckami, dostatecznie rzucała się w oczy. W końcu mogła przyjrzeć się dokładniej ludziom w tamtym wozie. Modne ciemne garnitury, dwu normalnych gości, w skupieniu wpatrywali się w nią, dłonie trzymali poniżej linii szyb, linia ich barków i ramion wystarczyła jej za dowód do wyroku skazującego.

Nie bawiąc się w dalsze ceregiele podrzuciła Expressa do oka i wywaliła do nich w marszu, dwa wystrzały prawie zlały się w jeden. Nawet mrugnąć nie zdążyli. Dwa pociski przeciwpancerne, z jednego z najsilniejszych pistoletów dostępnych na rynku, przeszły przez ciężkie szyby i kabinę, jak przez papier, zdejmując po drodze dwie głowy.

Zanim trupy upadły w kabinie, echo wystrzałów przebrzmiało, a tłumek z tyłu zaczął krzyczeć i chować się, gdzie kto może, przyklęknęła i rozglądała się w koło, ale trzymając na muszce granatowy wóz, na wypadek, gdyby tam ktoś jeszcze się chował.

Z ich wozu wyskakiwała ekipa, w zalewie adrenaliny i przyspieszeniu mae-do pomyślała, że dobrze wyglądają - nie trenowali takich działań, ale każdy był profesjonalistą i znał swoje miejsce. Niki z otwartych drzwi celował razem z nią, w granatowy wóz, Juan z przyklęku celował taylorem w ludzi i samochody po drugiej stronie lądowiska, obok Fast błyskawicznie zakładał swoje działko. Toshiro wyskoczył za rufę wozu, i tak jak ona, oceniał sytuację po obu stronach.

- Jazz, chłopaki, lecicie windą! - Toshiro wystartował jak profesjonalny sprinter - Ja z Fastem schodami!

Tohei prawie bez zatrzymania, przebiegając koło granatowego wozu, zajrzał do niego - nikogo, poza dwoma ciałami w obryzganym mózgiem i krwią przodzie. Po cichu błyskawicznie przepalił claussem falowody i okablowanie na węzłach dwu tarcz antygrav, i pobiegł dalej. Minibus zostanie tu na dłuższą chwilę.

Fast wystartował do drzwi lądowiska, zaraz za Toshiro. Jazz, Niki i Juan poczekali aż pierwsza dwójka wpadnie do hallu komunikacyjnego na 38 piętrze, po czym ruszyli w drugim rzucie.

Obejrzała się ostatni raz na pad, zamykając zdalnie ich samochód - po drugiej stronie jakiś pojazd wystartował chybotliwie, prawie zawadzając o wieżowiec, małe ludziki biegały w panice.

Ekipa Jazz dopadła pionu komunikacyjnego, kiedy Toshiro i Fast już obstawiali oba kierunki poprzecznego korytarza. Jakaś kobieta z krzykiem uciekła na ich widok, z powrotem do łazienek; jakiś krawaciarz wysiadający z windy rzucił pudło, które gdzieś niósł, i uciekł korytarzem na lewo.

Toshiro doskoczył i przyblokował windę.

W tej samej chwili włączył się alarm pożarowy.

- Serwery? - warknęła Jazz, zza węgła obserwująca lewy korytarz, i plecy delikwenta w kolimatorze Expressa, facet uciekał, zataczając się jak pijany.

- Pewnie tak - odparł Toshiro - Lecimy, pamiętajcie, że nie mamy łączności, hasło „tytan”, odzew „cegła”! Nie odstrzelmy się nawzajem! - machnęła mu, i Tohei pobiegł z Fastem do klatki schodowej, w lewym korytarzu.

Jazz i chłopaki wskoczyli do kabiny, ruszyli dwa piętra w górę. Stanęła przy samych drzwiach, „za framugą”, tylko dłoń z Expressem, wycelowanym w nieznane zagrożenia, trzymała w świetle drzwi; Niki i Juan wtłoczyli się w kąty windy, przyklęknęli, też celując w drzwi. Wszędzie dzwoniły alarmy.

Wolno dojechali na 40 piętro, drzwi otwarły się na pusty mini-hall i korytarz. Nikogo, tylko trochę pasm rozwiewającego się dymu, w wyciu i błyskaniu alarmu. Pewnie dymu z ich serwera, solidnie obstawionego pułapkami na ripperów, w tym ładunkami odłamkowymi i termitowymi.

Wychylili się ostrożnie, symetrycznie, Jazz i Niki na lewo, w stronę ich biur, Juan na prawo, w stronę klatki schodowej.

Pusto, tylko dym i alarmy.

Kiedy już miała dać rozkaz, żeby skoczyli w szyku, w stronę biur, cały korytarz i wieżowiec zahuczał od gromowych serii z automatu. Karabin kraba.

Chwilę wcześniej Toshiro i Fast dopadli klatki schodowej, sprawdzili ją kiedyś, na samym początku, kiedy wynajmowali biura; wiedzieli, jak wygląda, i, na przykład, że krab się w niej zmieści. Kto nie ma albo nie zna dróg ewakuacyjnych, ten w ich fachu nie dożywa wypłaty.

Toshiro szybko i ostrożnie otworzył drzwi, Fast wtłoczył się na półpiętro, nie wychylając się za bardzo z futryny, z odbezpieczonym karabinem, trzymanym prawie pionowo. Tohei przecisnął się obok niego i przeskoczył pod przeciwną ścianę.

Ktoś schodził z góry parę ciągów wyżej, paru ludzi, nie widzieli wyraźnie. Ktoś tam coś mówił lekko podniesionym głosem, ale chyba w obcym języku, nie rozumieli słów. Toshiro wycelował claussa w górę, pokazał Fastowi „gotów!”.

Schodząca szybko grupka krawaciarzy zauważyła ich.

- Proszę opuścić budynek, jest pożar! - ktoś zawołał z góry. W tym momencie Japończyk dostrzegł, w szczelinie schodów i półpięter, że tamci mają sporo pakunków, i rączki w kieszeniach; w ułamku sekundy uznał, że to nie są ewakuujący się przypadkowi biznesmeni, czy prawnicy, o nie - Tu ochrona budy...

Pokazał Fastowi „ognia!”, na co krab, ledwo celując, dotknął spustu, Toshiro zdążył wypalić między oczy facetowi, który patrzył na niego w szczelinie ciągów schodów; miał wrażenie, że klatka schodowa zakolebała się od huku, działko kraba perforowało dziesięć ciągów lekkich schodów nad nimi, razem z grupą ludzi na górze. Ktoś tam zdołał wystrzelić, ale gdzieś zupełnie w bok. Toshiro skulił się i osłonił w kącie, bo z góry leciały kawałki metalu, odłamki i kurz.

Fast zwolnił spust, kurz i dym rozwiewały się, z góry dochodziło wycie i charczenie, zagłuszające alarm pożarowy. Krab rozglądał się w górę, kamerą na karabinie, bez widocznego wysiłku operował ciężką bronią, w wyciągniętych przed siebie łapach. Pomyślał ze dwie sekundy, po czym puścił jeszcze krótką serię, z dziesięć pocisków.

Wycia i charczenia nie ucichły.

- Przestań, bo nie będziemy mieli po czym wejść! - Toshiro solidnie dzwoniło w uszach.

Krab skinął mu przyłbicą i zaczęli skradać się na górę, Japończyk przodem. Już na drugim ciągu poszarpanych schodów ślizgali się, na krwi chlustającej z góry. Wrogowie cichli o piętro wyżej.

Kiedy wyszli na rzeźnię na półpiętrze, dwu krawaciarzy z pięciu jeszcze trochę ruszało się, w tym gość z twarzą wypaloną przez Toshiro. Japończyk podniósł pistolet, upuszczony przez któregoś z rozwalonych ludzi, i szybko strzelił w łeb, każdemu z pięciu napastników. Fast asekurował go, obstawiając zdezelowane schody, w górę.

Pół piętra wyżej otwarły się drzwi, krab już miał pociągnąć za spust, ale ktoś krzyknął „Tytan!”.

- Cegła! - zawołał Toshiro - Co u was!?

- Cisza i spokój, poza pożarem! - Jazz ostrożnie wychyliła się zza drzwi, celowała w dół Expressem, ale niespodziewanie zajrzała w lekko dymiącą lufę karabinu Fasta; oboje błyskawicznie symetrycznie odchylili broń, żeby przypadkiem nie postrzelić się nawzajem - Ale jatka... - zdumiała się na widok zdemolowanych schodów i Toshiro stojącego po kolana w drgających trupach.

- Kto przeciw Fastowi wychodzi, ten sam sobie szkodzi! - odkrzyknął, rozglądając się po zalanych krwią i wymieszanych zwłokach, kończynach, pakunkach - Chyba uciekali po wykonaniu, spóźniliśmy się! Dajcie tu granaty i lećcie do biura, musimy to zaorać, mamy parę minut, zanim spadnie nam na łeb cały Archipelag!

Jazz rzuciła mu dwa minigranaty, które podał jej Juan, i wrzasnęła „Biegiem!”, jej grupa poleciała do biura.

- Ruszaj za nimi! - Toshiro zgarnął paroma kopniakami na jedno miejsce, między ciałami, pokrwawione pakunki i kontenerki przeciwników, i położył na tę kupkę odbezpieczone granaty. Pognał za Fastem, po zdezelowanych schodach, nie mieli czasu na analizę napastników i ich sprzętu, skąd i po co tu się znaleźli, i co zdołali ukraść.

Pobiegł korytarzem, widział biegnącego kraba i ekipę Jazz fachowo wkraczającą do ich biur; kiedy mijał windy, eksplozja klatki schodowej zatrzęsła budynkiem. Pomyślał, że może i głupio zrobił - jeśli windy przestaną jeździć, nie dostaną się łatwo do samochodu...

Widoki w biurze nie były przyjemne.

Hans, jeden z ich szeregowych „żołnierzy”, robiący tego ranka za ochroniarza, został rozwalony błyskawicznie, miał spore dziury w klatce i w głowie, wgniotło go w fotel w recepcji, stojący w kałuży krwi, nie zdążył użyć swojego pistoletu.

Teo, programista, który po coś zaplątał się z rana do biura, chyba próbował uciec, leżał w korytarzyku do kuchenki i łazienek, dostał serię z igłowca w potylicę i w plecy.

Joan siedziała w swoim fotelu przy biurku, z opuszczoną głową, jakby spała, tylko że dłonie jej ramion, zwisających po obu stronach fotela, były zmasakrowanymi strzępami mięsa i kości, i cała była zalana krwią, z poderżniętego gardła. Zdążyli ją torturować...

W biurze Ricka odkryli postrzelane drzwi i przyczynę zbiegowiska na lądowisku, którego skraj mieli dwa piętra w dół i nieco w bok - brakowało jednej tafli okna na wprost drzwi, a kiedy Jazz i Toshiro wyjrzeli na dół przez wyrwaną ramę, w rześkiej bryzie, dostrzegli podobne zbiegowisko na ulicy, 40 pięter niżej.

- Jean?

- Jean - pokiwał głową Toshiro - Albo sam wyskoczył, albo go wyrzucili.

- Pewnie rozmiękczali go, torturując Joan... - odparła, zapatrzyła się w dal, trochę było widać horyzont nad morzem. Kodów i haseł nie dało się złamać, ale zawsze można spróbować złamać ludzi - Zdaje się, dokładnie wiedzieli, co, gdzie, i kto jest kim...

- Tak... - pokiwał głową - Spadajmy, zaraz będzie tu gorąco!

Do pokoju weszli Niki i Juan, krab pilnował wejścia biur.

- Serwerownia dopala się, nic nie zostało! - zameldowali - Leży tam jeden, chyba dostał odłamkowym w mordę, ale trudno powiedzieć, bo jest usmażony na „very well done”...

- Tohei-san, proponuję, żeby pan ogłosił pełną ewakuację na orbitę - Jazz przybrała oficjalny ton, zabezpieczyła ciężkiego Expressa i wsadziła go za pasek - Bo po pierwsze nic tu po nas, i mam na myśli nas wszystkich, po drugie, jestem w kiepskim nastroju, i jeśli zaraz spotkamy policję, albo kumpli tych chujków, to zużyję nasze wszystkie zasoby na rozpieprzenie zupełnie nowego zestawu celów...

Udało się im dopaść samochodu na jakieś 10 sekund przed lądowaniem straży pożarnej, i 20 przed policją, która, co charakterystyczne na biedniejszych światach Wspólnoty, jakoś nie pędziła na miejsce, najoczywiściej mając furę wezwań i meldunków, i z systemów dozoru, o sporej strzelaninie i wybuchach.

„Policjant też chce żyć”, pomyślała, pilotując limuzynę okrężną drogą do ich „bazy”. Wylecieli z korytarza po paru przecznicach i pognali za miasto, przy ziemi, nad morze, poza zasięg kamer i nadzoru.

Toshiro dzwonił i wydawał zakodowane rozkazy dla całkowitej ewakuacji, kazał wysłać info o ataku do reszty ekipy na orbicie. Kazał też zostawić Stratusa dla nich, i żeby ktoś zapakował do niego minimum zapasów i kontenerek amunicji krabów. Roger meldował, że są prawie gotowi, musieli tam rzeczywiście uwijać się jak w ukropie.

„Joan i Jean też chcieli żyć”. Zawracała szerokim łukiem, byli już ze 20 kilometrów od brzegu. Sięgnęła do zupełnie nielegalnego pudełka zabudowanego pod kokpitem, i przełączyła elektroniczną „tożsamość” ich wozu na zupełnie inną, niż przed chwilą. Nie mieli lepszego maskowania, przeciwko tonie zapisów, z ich akcji na wieżowcu i ewentualnemu pościgowi policji... albo mafii... To musiało wystarczyć. Bo jednak chcieli wrócić do bazy i do pojazdów, zamiast umawiać się gdzieś w terenie.

Atmosfera w wozie była ponura, Nicki i Juan siedzieli po jej prawej i lewej, z taylorami między nogami, krab i Tohei z tyłu, jak poprzednio. Wszyscy poza Toshiro milczeli.

- Zdaje się, wszystko spadło na rezerwę i zostało odcięte, dokładnie jak planowano - odezwał się z tyłu Japończyk - Zanim serwerownia wypieprzyła im w twarz.

- Jean był najlepszy - odparła przez ramię.

- Tak...

- Może wystaw komunikat dla Ricka, żeby wracając nie wpadł radośnie do biura, czy na zlot miejscowych skautów, w naszych wkrótce byłych halach? - przypomniało jej się.

- Racja! - Toshiro zaczął ponownie grzebać w swojej karcie.

- Dolatujemy...

Na miejscu było zaskakująco pustawo, zgodnie z instrukcjami wszystko i wszyscy zniknęli, został tylko jeden pojazd dla nich, w hali-hangarze, której dach pozostawiono otwarty.

Jazz zrobiła okrążenie terenu, wszędzie był słoneczny spokój pod granatowym niebem, żadnych podejrzanych ruchów, w na poły opuszczonej strefie przemysłowej. Posadziła samochód obok Stratusa, rozejrzeli się i natychmiast wypatrzyli w cieniu pod ścianą dużą Patti, ewidentnie celującą do nich, z ciężkiego miotacza, z biodra.

- Patti, weź tę luandę wyceluj w coś innego! - Juan rozdarł się, przez nieco uchylone drzwi.

Kobieta opuściła ciężką „rurę kanalizacyjną”, przesunęła szeroki pas nośny przez pierś, i pomachała im.

Wszyscy wyskoczyli z pojazdu, Jazz zapięła uprząż i kaburę, Fast założył karabin.

- Kto jeszcze jest z tobą!? - Toshiro zawołał do Patti, która wyszła z cienia.

- Tylko troll, Keeno!

- Masz radio do niego? Dawaj!

Patti podała im nie jeden, ale cztery nadajniki.

- Jesteś geniuszkiem! - Jazz uśmiechnęła się do niej szeroko, na co Patti odpowiedziała niepewnym uśmiechem. Złapali radia, ona, Toshiro, rzucił trzecie Juanowi, ostatnie podał Fastowi, który wziął je w czwartą, wolną łapę.

- Keeno, tu Toshiro. Grzej silniki, wyliczaj wylot, my uzbrajamy ładunki i spieprzamy stąd! - Tohei rzucił w radio. Wszyscy sprawdzali, czy słyszą rozmowę, na wspólnym kanale.

- Wylot wyliczony, wszystko gotowe - odparł cichy głosik.

- Okej - wszyscy skupili się wkoło Toshiro, on dowodził, zastanawiał się chwilę - Juan, skocz do stratusa po amunicję dla Fasta i donieś mu! Potem pilnuj tego stratusa. Fast, Patti, rozstawcie się wkoło! Jeśli nagle pokaże cię cokolwiek innego niż Stratus Ricka, zróbcie im krzywdę. Osłaniacie nas i ewakuację do wyczerpania amunicji, ładujecie się na końcu, pod naszą osłoną! - machnął im dłonią.

- Tak jest! - duża kobieta i wielki krab odpowiedzieli nierównym chórem, i rozeszli się w dwie strony, w cienie pod ścianą hali. Juan pobiegł po amunicję.

- Niki, przeleć się przez trzecią halę, Jazz przez pierwszą, ja tu wkoło. Ostatnie sprawdzenie i uzbrajamy ładunki! W razie czego, spadamy do Stratusa i osłaniamy Patti i Fasta. Bieg!

- Jasne! - rozbiegli się. Jazz minęła się w pędzie z Juanem, który sapiąc zasuwał z ciężkim kontenerkiem, w kąt hali, gdzie w ciemniejszym kącie Fast „przeciągał się”, sprawdzając pole ostrzału i otoczenie. Po przeciwnej stronie Patti podciągnęła pas i oparła wielki miotacz o jakąś ramę, żeby łatwiej celować w górę.

Jazz pomyślała, że jeśli Fast doładuje zasobnik, to ta dwójka, z tym sprzętem, spokojnie może zatrzymać całą policję Archipelagu. To nie był bardzo „twardy” świat... Jedyny problem to, że broniąc się z poziomu hali, wszystko co bez problemu zestrzelą, spadnie im na głowy. I na Stratusa.

Wpadła do pierwszej, pustawej hali, przebiegła niczym tęczowy duch koło kontenerów złomu po wspomagaczach, zdezelowanej amunicji i jakichś części, aż do biur i dawnych pomieszczeń socjalnych.

W drugich drzwiach tak ją wryło, że mało się nie przewróciła.

W pokoju siedziała bardzo przestraszona i całkowicie zapomniana Eli.

- O żeż... - Jazz nie wiedziała, co powiedzieć, dziewczyna wpatrywała się w nią z przerażeniem w szeroko otwartych oczach - Zostawili cię??

- Tak... Roger kazał mi czekać... więc czekam...

- Ja pierdolę... - w ułamku sekundy wyrwała z kieszeni radio - Toshiro, zgłoś się! - kręciła głową w niedowierzaniu.

- Słucham!

- W biurach zostawili Eli, programistkę!

- Ja pierdolę... - niczym echo odpowiedział Toshiro w głośniczku, a nie wyrażał się tak na co dzień. Zapadła długa cisza.

- Nie wiem, niech ucieka na własną rękę, czy jak?? - odezwał się Toshiro.

- No raczej nie! - Jazz myślała intensywnie - Keeno, ile mamy miejsca w budzie!?

- Dziewięć! - całkiem szybko odpowiedział troll.

- Dobra! Obgadam tu z nią, bez odbioru!

- Sprężajcie się! - odstrzelił Toshiro.

Eli na fotelu przy biurku drżała ze strachu.

- Hej, spokojnie! - Jazz przyklęknęła przed nią na jedno kolano - Musimy wiać, tu zaraz będzie gorąco, przepraszam, że cię zostawili!

- Proszę... oszczędź mnie... - Eli wybuchnęła płaczem, kuliła się w fotelu, zapatrzona w duży szary pistolet w kaburze najemniczki.

Jazz skrzywiła się, na Lotos, cywile...

- Eli, opanuj się! Jesteś z nami, nikt cię nie rozwali! - warknęła, na co dziewczyna zachłysnęła się szlochem, ale zaraz troszkę opanowała - Możesz próbować wiać na własną rękę, wskakujesz do Bita, zmieniasz go na taksówkę, potem spadasz gdzieś daleko, najlepiej poza planetę. Do hotelu nie zaglądasz, chyba że masz tam coś cenniejszego niż życie! Albo, moim zdaniem lepiej, lecisz z nami na orbitę, i coś się wymyśli. Masz pięć sekund na decyzję!

Eli przetarła oczy, z nosa jej leciało.

- Lecę z wami... - bardzo się bała, szczególnie Jazz. Ale Rick nie rozliczył się z nią do końca...

- Zgarniaj wszystko! - Jazz zerwała się na równe nogi, wskazała notesy i drobiazgi na biurku - I biegiem do hangaru, do Stratusa! - wyrwała radio - Uwaga, Eli ładuje się z nami!

- Potwierdzam! - rzucił Toshiro.

Nie oglądając się, Jazz popędziła przez biura i halę, uzbrajając ładunki. Eli, jeszcze nieco chlipiąc, pozbierała swoje rzeczy do torby, i niezgrabnie pobiegła do Stratusa.

Kiedy Jazz przebiegała przez halę z powrotem, zadzwoniła karta. Znowu Vagn...

- Część, panie spóźnialski! - wrzasnęła, zwalniając.

- Co?? - odparł głos w słuchawce.

- Dzięki za poprzednie ostrzeżenie, w cholerę spóźnione! Kosztowało nas paru dobrych ludzi!

- Przepraszam... Teraz też nie mam dobrych wieści, lecą do was...

- Policja, czy ta mafia?

- Policja.

- Czekaj - wyjęła radio - Uwaga, zbierać się, policja dolatuje!

Szybko szła do Stratusa, myśląc intensywnie.

- Vagn, zaraz spadamy z tej skorupy, a jeśli chcesz pomóc, to weź spręż te swoje konstrukty czy kumpli, i wytłumacz szybciutko policji, że jeśli nie chcą mieć tragicznych strat w ludziach i sprzęcie, to niech nam dadzą 10 minut przewagi i nie zbliżają się do naszych hal. Dopóki te hale stoją, rozumiemy się?

- Jasne, spróbuję. Powodzenia. - karta rozłączyła się.

Pobiegła w przyspieszeniu, już na nią czekali, dołączyła do Toshiro i Juana przy drzwiach Stratusa. Nie było widać żadnego wroga, wezwali Fasta i Patti, którzy załadowali się bez problemu, wskoczyli za nimi.

Pozamykali pojazd, zajęli niewygodne miejsca, bo Stratus, zwany „Synek” (miał nazywać się „Skurwysynek”, ale Rick odrzucił tę nazwę, jako za długą dla komunikacji w boju), był mocno odchudzony i dostał leciutkie, byle jakie, foteliki. Keeno od razu ruszył świecą w górę.

Nikt ich nie gonił, ale Jazz w milczeniu wskazała Toshiro na holo nawigacyjnym markery paru policyjnych pojazdów, tych jawnych, krążące wkoło ich byłej bazy, w sporej odległości; jak pszczoły, które bardzo chciałyby usiąść na tym kwiatku, ale czegoś się boją.

Toshiro pomachał do niej swoją kartą, i, z enigmatycznym uśmiechem, coś tam wbił w jakimś programie.

Na ekranie rufowego podglądu błysnęło oślepiająco, aż Eli siedząca z tyłu cicho pisnęła. Dziesięć kilometrów za nimi wstawały grzyby tłustego dymu.

47

Rick dostał wiadomość od Toshiro okrężnymi kanałami, przez net kosmiczny, stąd wiedział o ataku i udanej ewakuacji w ciągu minut. Odpowiedział ustalając, umówioną frazą, zbiórkę na ich „poligonie”.

Pokiwał głową nad notesem, to musiało się tak skończyć, na obrzeżach Wspólnoty było tyle różnych grup w spektrum szarej strefy, od prymitywnych bandziorów, przez wszelkie mafie i bandy, jak ich własna, i mini-armie „ochroniarzy” firm i korporacji, po policje, czasem niewiele różniące się od najemników czy mafii, że ktoś w końcu musiał przejść od zainteresowania do działania, w temacie akcji „Gedeon” i ich „firmy”. Ale szkoda Jean'a, i Joan, i reszty.

Grzecznie przerwał Taelowi, Medonowi i Meel rozmowy na temat szczegółów przelewów, i narzędzi finansowych i księgowych, i uświadomił im, że muszą już dziś zakończyć wszelkie negocjacje i  przygotowania, i że kolejnych wizyt nad Alraan nie będzie. Ale nie ma pośpiechu.

Po kolejnych trzech godzinach ustalania planów i narzędzi, a raczej skryptów i sygnałów do ich wykonywania, skończyli i pożegnali się. Meel była miła i życzyła im powodzenia, Tael był sztywno oficjalny.

Rick zastanawiał się, czy wierzy trolli tak do końca i ile taka Meel może zarobić wystawiając ich przeciwnikowi, TekOne. A nawet jeśli nie ona, bo może rzeczywiście nie przepadała za ludzkimi korporacjami i była dość bogata, żeby się nie skusić, to ktoś, prędzej czy później, z tych wszystkich, którzy ich rozpracowywali, doniesie wrogowi i stracą nikłe szanse zaskoczenia. Musieli się pospieszyć.

Wyszli daleko od znajomej bezimiennej planetki, od „poligonu”, Rick spokojnie przyglądał się holo aktualizującemu nawigację i obrazki ze skanerów. I tak nie mogli odskoczyć, ich Stratus zestawiał zasilacz prawie minutę; ale też, z tej odległości, jeśli nawet było ich widać, trudno było ich czymś trafić. Żeby było jeszcze trudniej, Rick nieco manewrował na antygrav, połową mocy, machając w różnych kierunkach.

Ale wszystko wyglądało zgodnie z planem, i tylko ich malutka flotylla była na orbicie „poligonu”, nikogo poza tym nie było widać. Rick wywołał Matta i umówił się, jak mają przeskoczyć bliżej.

Po przeskoku korekcyjnym i dociągnięciu nad planetkę, wolno wychodzili Stratusem na wyższą orbitę, „naprzeciw” skupiska ich pojazdów. Rick przeglądał zapisy z ataku na biuro, i z serwisów Archipelagu, skopiowane przez Matta z różnych sieci, przed odlotem z Chrystiana. Zafascynowane świstaki obserwowały zbliżającą się flotyllę, ich własną flotę wojenną.

Centralnym punktem, tworzącym „stację kosmiczną”, był płaski Future, z zacumowanymi w zenicie i nadirze Castorami, zwanymi Speluna 1 i 2. Do „górnego” Castora był dopięty zgrabny nieduży Triton, oryginalnie techniczno-transportowy; wyglądał efektownie, jak wszystkie tego typu, bo przód tritonów, ze zdwojonymi zamkami i osprzętem poniżej dziobu, kojarzył się ze skorpionem. Pod brzuchem, między „szczypcami skorpiona”, niósł „Oko”, ciężkiego satelitę. Triton był ich jedynym „myśliwcem”, w dużym cudzysłowie.

O parę kilometrów dalej, ledwo widoczny, leciał drugi, mniejszy zestaw, w jego centrum był czarny Tytan Sancheza, z dopiętą „w poprzek”, do dziobowego doku-adaptera, Akastą - opływowym transportowcem, niby klasyfikowanym jako średni, ale połowę mniejszym niż Future. Akasta, poza pospieszną przeróbką na ich gunship szturmowy, została obładowana amunicją i zapasami, zamiast ludźmi i sprzętem, jak reszta większych pojazdów.

Na grzbiecie Tytana, na głównym doku holownika, wisiał Nimbus, „malutki” w skali stutonowych Tytana i Akasty. Był sprawny, ale starszy i zbyt różny od pozostałych trzech nimbusów, przerobionych na pociski; dlatego machnęli na niego ręką i miał być zwykłym dyspozycyjnym transportowcem. Matt wynegocjował jego odkupienie, jako część umowy wypożyczenia Tytana, bo czymś musiał odlecieć przed bitwą.

Rick zdał sobie sprawę, że nigdzie nie widać tych trzech pozostałych nimbusów. To chyba dobrze - powinny być niedaleko, Stratus, którym lecieli, miał niezbyt zaawansowane cywilne systemy, ale jednak zagrożenia orbitalne wielkości nimbusa powinien oznaczać z wielu tysięcy kilometrów. Jeśli ich nie widział, to albo były za daleko, albo lepiej zamaskowane, niż Rick się spodziewał.

Pomiędzy dwoma zespołami polatywał prawie niewidoczny Stratus „Synek”, bliźniak tego, którym lecieli; czasem pobłyskujący w świetle słońca, malutki w tej olbrzymiej przestrzeni. Tyle, że tamten był przerobiony na odchudzony transportowiec żołnierzy i broni, kiedy ich, kodowo zwany „Matką”, pozostał luksusowym pojazdem pasażerskim, nieco adaptowanym dla świstaków, i z ich zapasami, miał służyć powrotowi Taela na Gedeona. Lub ucieczce.

Dłuższą chwilę umawiali się, co do kontredansu pojazdów, żeby wszyscy znaleźli się na swoich miejscach - nie mieli dość  doków, żeby spinać wszystko ze wszystkim, ani nie było to mądre. Próba połączenia ich małej floty w jedną bazę orbitalną na pewno nie miałaby certyfikatu producentów statków, ani nie zostałaby zatwierdzona przez dozór techniczny. A w razie błędów nawigacji czy napędów, kosztowałaby wiele uszkodzonych doków i pojazdów.

Stąd musieli zaplanować i wykonać parę przesiadek.

W końcu Nimbus, którym miał odlecieć Matt, spotkał się, pomiędzy dwoma zespołami, ze Stratusem „Matką”, którym przyleciał Rick i świstaki. Chcieli pożegnać się i zrobić małą naradę.

Zadokowali pojazdy grzbietami do siebie, dziobami w przeciwne strony, żeby nie zasłaniać sensorów i kabin, jak też nie uszkodzić czegoś delikatnego, w razie kolizji.

Jazz i Toshiro przelecieli sprzęgiem do Stratusa, Rick przywitał się w przelocie; cmoknął Jazz i udawał, że chce cmoknąć zdegustowanego Tohei. Zostawił ich w kabinie pasażerskiej ze świstakami i zaraz poleciał do Nimbusa, żeby pożegnać się z Mattem.

Wiedział, że z Sanchezem zabrała się Eli, ale kiedy w nieważkości przecisnął się przez sprzęg i zajrzał do Nimbusa, zdziwił się, że jest tam ktoś jeszcze - na dwu rozłożonych fotelach półleżał człowiek, z zabandażowaną sprajem głową i podpiętym medpakiem, prawie nie było widać jego twarzy.

- Hej - Rick pomachał do wielkiego Matta, polatującego przy kabinie pilota, i do Eli, ze zbyt słabo związanymi blond włosami, w za dużym jednoczęściowym kombinezonie; przypasanej do fotela, ale wyglądającej jakby przycupnęła tu ze strachu - Co to jest? - wskazał nieprzytomnego faceta.

- To jest Jack, zwany głupim Jackiem - odburknął Matt - Tak głupim, że rozwalił sobie ryj i pół głowy o swojego wspomagacza, kiedy wpadł na niego, czy raczej do niego. Zabieram go, gdzieś do szpitala.

- Aha. Ale ktoś przechodzi na jego miejsce?!

- Oczywiście, jest paru przeszkolonych w rezerwie.

- No tak... - Rick przeleciał między rzędami foteli, bliżej Matta i Eli - Dostałeś kaucję i premię?

- Mhm, jak ostatni raz sprawdzałem, byłem bogaty.

- To dobrze. Gdzie polecicie?

- Jeszcze nie wiem. Pewnie gdzieś w tłum, ten Nimbus jest legalny, my też - Matt machnął ręką na Eli - A potem zobaczymy.

- Okej, jakby co, to po wszystkim zostawię wiadomości, tam gdzie zwykle... Albo dowiecie się z newsów... - wyciągnął prawicę do Sancheza, który nastroszył brodę w uśmiechu - Trzymaj się i dzięki.

- To wy się trzymajcie, powodzenia - odparł Matt, z mocnym uściskiem dłoni - Będziecie go potrzebować...

- Tak...

Odepchnęli się w nieważkości, polecieli w przeciwne strony. Matt machnął ostatni raz na pożegnanie, obrócił się i zaczął wtłaczać się do kabiny pilota. Rick wolno leciał do tyłu kabiny, skinął na Eli, nie spuszczającej z niego wzroku. Dziewczyna chwilę walczyła z pasami, po czym niepewnie poleciała za nim, na rufę Nimbusa.

Złapał się prawicą uchwytu drabinki pod włazem doku, lecąca w jego stronę zdezorientowana Eli nie trafiła dłońmi w uchwyty i wpadła na niego. Odruchowo ją objął, żeby nie obijała się po kabinie.

- Przepraszam... - wydukała, zesztywniała z zaskoczenia, nie wiedziała, jak się zachować, czy ma spróbować dosięgnąć uchwytów, czy przytrzymać Ricka.

- Nie ma za co - nie puszczał jej, mówił do niej cicho, prosto w ucho - Mało kto jest przyzwyczajony do zero gie.

Troszkę rozluźniła się, najwolniejszym ruchem objęła go.

- Do nagłego przytulania jeszcze mniej... - wyszeptała w jego bark.

- Tak... - przytulił ją mocniej lewym ramieniem, jej polatujące blond włosy omiatały mu twarz - Nie możesz tego teraz sprawdzić, ale zapewniam cię, że przelaliśmy całą twoją kasę, według ostatniego zestawienia. Plus dwadzieścia procent premii od Taela.

- Dziękuję... - zamknęła oczy i oparła twarz o jego obojczyk - Może pożyję dostatecznie długo, żeby się tym cieszyć...

- Nie mów tak... - pogładził ją wolno po chudych plecach, luźny kombinezon nie był w stanie zamaskować jej sterczących łopatek; tak bardzo różniła się od Jazz - Jeśli zachowasz minimum ostrożności i rozsądku, nikt cię nie znajdzie, nie powiąże z nami.

- Wiem... ale podobno Joan, i Teo, i Jean zginęli... - niespodziewanie mocno zacisnęła chude ramiona wokół Ricka - Matt nie chce mi nic powiedzieć... boję się...

Rick zacisnął powieki, miał przez parę sekund wielką ochotę rzucić w cholerę wszelkie awantury kryminalno - najemnicze, i uciec gdzieś daleko, na koniec wszechświata, nie z Jazz-pięknym-killerem, ale z Eli-mądrą-dziewczyną, gdzieś do zwykłego życia. Potrząsnął głową, głupie pomysły.

Poklepał ją leciutko po plecach i pocałował w skroń, przestał ją przyciskać do siebie.

- Puść mnie - powiedział cichutko.

Rozejrzała się i, jakby niechętnie, zwolniła uścisk wokół jego torsu, nie wiedziała jak ma się poruszać w nieważkości.

Rick z uśmiechem położył dłoń na jej przeponie i popchnął z umiarem, zaskoczona Eli zaczęła wolno odlatywać na dziób.

- Nie bój się. Poradzisz sobie.

- Mam nadzieję, że wam się uda... - odparła.

- Pewnie... - puścił do niej oko i zawołał - Matt, opiekuj się naszą Eli! Do zobaczenia!

Z kabiny na dziobie doszło jakieś pohukiwanie, a obok fotela pilota pokazała się wielka pięść Sancheza, z wystawionym V.

Rick nie czekał, aż zupełnie się rozklei, tylko podciągnął się jednym płynnym ruchem i poleciał w łącznik, do Stratusa.

Jazz i Toshiro czekali na niego w milczeniu, siedząc przypasani naprzeciw obu świstaków, Jazz coś tam sprawdzała na notesie, Tohei w skupieniu bawił się nożem.

- Robimy naradę, czy może rozpinamy statki i niech odlecą? - Rick rzucił w przestrzeń, rozglądając się po czwórce w kabinie.

- Może rozepnijmy i żeby wróciło ciążenie... - zagwizdał cicho Tael, dyskretnie machając „palcem” lewej chwytni, bardzo po ludzku, jakby machał kciukiem, w stronę Medona, który był wyraźnie blady. Tael też nieco zbladł.

- Aż tak ciężko znosicie nieważkość? - zdziwił się Rick, ludzie popatrzyli po sobie.

- Dosyć ciężko... - odparł świstak.

- Trzeba było powiedzieć... Zaraz to załatwię! - Rick odepchnął się i poleciał do kabiny pilotów.

W parę minut pozamykali i przetestowali doki, po czym rozłączyli pojazdy, zaraz włączyli sztuczne ciążenie, niemożliwe do ustabilizowania przy statkach połączonych „w przeciwne strony” i standardowym cywilnym ekranowaniu przeciążeń. Świstaki zaczęły odzyskiwać szary kolor, Medon, który wydawał się nieobecny, zaczął wracać do pełnej przytomności.

Rick jeszcze raz pożegnał się przez radio z Mattem, wszyscy widzieli na ekranach podglądów, jak Nimbus wolno przyspiesza i obraca się, wychodząc na trajektorię wyższej orbity. Zaraz zmalał i przepadł w ciemności kosmosu, został tylko jego marker na holo nawigacyjnym, Matt miał odsunąć się na paręset kilometrów, przed skokiem.

Rick wrócił do kabiny pasażerskiej.

- Narada! - rzucił się na fotel między Toshiro a Taelem.

Wszyscy skupili się „w kółeczku”.

- Wstępnie, pewna idea... - Rick zmarszczył czoło - Nie lubię nieczystych zagrań, ale kiedy oglądałem info i migawki z tej akcji w biurach... To znaczy z ataku i waszej kontry, przyszło mi do głowy takie coś: zaraz rozgłaszamy w załodze, że to dobierała się do nas TekOne, i torturowała i pozabijała naszych cywilów.

Wszyscy popatrzyli po sobie ze zdziwieniem, ale zaraz zrozumieli, nawet Tael.

- Niezły pomysł... - Toshiro pokiwał głową - Podkręcić motywację?

- Mhm - Rick wzruszył ramieniem - To była... katastrofa. Oni niepotrzebnie... zapłacili najwyższą cenę. Niech to na coś się przyda...

- Mogłeś nam też ściemnić, że dostałeś skądś cynk, od Vagna czy coś, że to byli rzeźnicy TekOne - zauważyła zasępiona Jazz - Przecież byśmy ci uwierzyli...

- Wiem. Ale nie zrobiłem tego.

Zapadła długa cisza.

- Rozpowszechnimy to - twardo odezwał się Toshiro - Ku pamięci Jean'a.

- Ich wszystkich... - dodała Jazz, nagle uśmiechnęła się szelmowsko, jak zwykle - Wiecie, a może wcale nie oszukujemy, może to naprawdę byli jacyś powiązani z TekOne? Kto to może wiedzieć...

- No lepiej, żeby nie! - parsknął Rick - Ja chcę mieć pełne zaskoczenie, a nie kopać gniazdo już rozjuszonych szerszeni!

- Aha.

Zastanawiali się chwilę, Tael też, każde we wszechświecie własnego umysłu, nad wielowarstwowymi kłamstwami, w jakich się ciągle obracają. Jazz pokręciła głową, aż jej płowe włosy zafalowały, miała ochotę powiedzieć „łeb mnie boli od tego wszystkiego”, wolała działanie niż myślenie.

- Dobrze, starczy propagandy - Rick przerwał zadumę towarzystwa - Przejdźmy do taktyki. Na ile mamy zapasy?

- Powiedzmy, 48 godzin, plus jakaś nieduża rezerwa - odparł Toshiro - To znaczy, jako cała flotylla.

- A wasze? - Rick obrócił się do skupionego Taela, który obejrzał się na Medona.

- Nominalnie 30 godzin... - zagwizdał mniejszy świstak.

- Możemy oszczędzać i rozciągnąć do 48 - dodał Tael.

- Okej - Rick zastanawiał się - Początek widzę tak: robimy tu i teraz małą przerwę, 6 do 8 godzin, na odpoczynek, spanie, albo jeśli ktoś chce, ostatnie przygotowania, czy poprawki. Potem do akcji, czyli przeskok zgodnie z planem nad Gwiazdę Gedeona, i zabawa w chowanego. Wystawiamy czujki, oceniamy sytuację nad Gedeonem, góra przez kilka godzin, w razie czego w panice zmieniamy założenia i plany.

Jazz zamachała ręką, Rick spojrzał pytająco.

- Już możesz zmienić plany. Jest problem z czujkami, a raczej z łącznością.

- Jaki?!

- Przez gówniany zasilacz w ładowni Tytana usmażyły się teleprzekaźniki...

- Wszystkie??

- Tak, wszystkie cztery, piątego on zużył przy tamtym zwiadzie - wskazała małym paluszkiem Toshiro - Żeby je naprawić, trzeba dni i części, których nie mamy.

- Cholera jasna! - Rick walnął pięścią w podłokietnik, małe satelity komunikacyjne miały być rozrzucone wkoło Gedeona, żeby dać im łączność wkoło całej planety, bez opóźnień - Czyli nie mamy drugiej siatki komunikacji, tylko statki i „Oko”?

- Na to wygląda.

- Żeby nie było za łatwo... Zmodyfikuję strategię i roześlę - kręcił głową - Wracamy do planu. Jeśli sytuacja wygląda tak, jak zakładamy, że wygląda, puszczamy nimbusy do ataku... A propos, gdzie one są?

- Wiszą na pseudo-równoległej, w tej chwili coś koło cztery tysiące kilometrów od nas - Jazz zajrzała w notes.

- Czyli te maskowanie wyszło Mattowi fenomenalnie... - Rick pokiwał głową - Ale nie lepiej je oszczędzać, wyłączyć te chore lodówki?

- Matt kazał nie wyłączać - wzruszyła ramieniem - Zatrzymanie i rozruch tego chłodzenia jest znacznie ryzykowniejszy niż ciągłe działanie, no, przez parę dni. Przynajmniej według jego instrukcji.

- Dobra. Czyli atak nimbusów i obserwujemy, czy poradzą sobie z krążownikiem. Jeśli nie dadzą rady, uciekamy, punkt zbiórki tu gdzie jesteśmy. Jeśli obezwładnią krążownik, natychmiastowy atak na wszystkie cele według schematu alfa. W zapasie beta i gamma, jeśli coś pójdzie nie tak w stolicy na północy, albo mieście na południu... Kiedy zabezpieczymy przestrzeń, i łączność, i teren w stolicy, moja grupa daje sygnał i dołączacie - wskazał obcych, Tael skinął wielką głową.

- Dajecie sygnał do buntu, czy powstania, do wszystkich świstaków. My wymiatamy i wspieramy, grupa w przestrzeni skupia się na bramie i zapasach na orbicie, zdobywa i przejmuje co się da, i szykuje się do obrony, na wypadek kontrataku TekOne spoza systemu. Stabilizujemy sytuację na planecie... I chyba tyle - Rick zastanawiał się - Coś jeszcze? Jakieś uwagi?

Popatrzyli po sobie, pokręcili głowami, Tael wykonał przeczący gest chwytnią. Plan był omawiany parę razy, i przepracowany łącznie z symulacjami systemowymi, i ćwiczeniami poszczególnych grup na prostych symulatorach taktycznych. Może nie mieli najnowszych rozwiązań planowania i symulacji Floty, ale byli zawodowcami i pewne standardy mieli.

- Rozejść się! - uśmiechnął się Rick.

- No właśnie może nie - Jazz skrzywiła się - Tam wszędzie jest raczej ciasno, może zostaniemy na razie tutaj?

Luksusowy Stratus na pewno był przyjemniejszy, niż pozostałe, utylitarne pojazdy, mocno zatłoczone, bo mieli nieco za dużo ludzi na pokładach.

- A kto ma pilotować tego Stratusa w akcji? - przypomniał sobie Rick.

- Keeno i... Adrian - Toshiro zajrzał w notes - Obaj są na zestawie Future.

- A wy macie być na Tytanie... Może rzeczywiście, odpocznijmy tutaj, zamiast tłoczyć się i kisić tam. Jeśli wam nie przeszkadzamy, oczywiście? - obrócił się do Taela.

- Nie - odparł obcy.

- Sierżancie Toshiro, proponuję, żeby pan ogłosił wolne ludziom, i najbliższe plany - Rick przeciągnął się - I spaaać, potem nie będzie czasu...

Jazz półleżała bokiem na wygodnym fotelu pilota Stratusa, w przyciemnionej kabinie, opierała policzek o miękki materiał.

Zajęli z Rickiem względnie przestronną kabinę pilotów, Toshiro drzemał na rufie, w przejściu części bagażowej Stratusa, zawinął się w jakieś koce pasażerskie. Świstaki zajmowały, jak zwykle, nieco przystosowane miejsca w kabinie, spały obejmując duże „poduszki” zwinięte z jakichś materacy, zastępujące ich normalne klęczniki-posłania.

W poszumie systemów statku, w świetle ekranów i holo, obserwowała Ricka, śpiącego na sąsiednim fotelu. Oczy jej się kleiły, to był ciężki dzień, według czasu Chrystiana był wieczór. Atak na biura, i ich kontratak, to było dziś rano, a miała wrażenie, że tydzień temu.

Poprawiła się na fotelu, powinna iść do miniłazienki na rufie, nie wytrzymali i bzyknęli się przed snem, ale nie chciało się jej łazić, nie będzie wszystkich budzić, później.

Rick może nie był bardzo duży, ale krępy i solidny, rozwalony na fotelu w niedopiętym kombinezonie, z twarzą obróconą w jej stronę, w półmroku, wydawał się wielki i silny. Nie był też bardzo przystojny, ale pysk miał znośny, jakiś taki  troskliwie inteligentny, a nie tępego wojskowego buca, czy z przystojnego plastiku. Nawet przez sen lekko poruszał ustami i marszczył czoło, jakby ciągle coś tam knuł i przemyśliwał.

Lubiła go. Seks też był fajny.

Czy go kochała?

Rick czasem napomykał, że „chyba ją kocha” albo „niestety ją kocha”, ale traktowała to jako żarty, nie drążyła tematu. Za bardzo ceniła sobie wolność, żeby dawać się wciągać w takie związki. Zresztą, czy kogokolwiek kiedykolwiek w życiu kochała? Alexowi to powiedziała, ale...

Powinna spać przed kolejnym ciężkim dniem, a nie rozważać głupoty.

Ale jeśli przeżyją tę walkę, czy chciała zabrać swoją dolę i iść swoją ścieżką, czy zostać z Rickiem?

Czy da radę wpasować się w jakieś normalne życie, i nie wpaść w kolejne awantury? Czasem prawie w to wierzyła, ale rozsądek mówił „chyba kpisz!”, nawet na habitatach Sunflower jej życie nie było „porządne”, czy „nudne”, a to był najnudniejszy kawałek.

Czy z Rickiem byłoby łatwiej wrócić, nie, raczej odnaleźć się w końcu, w jakiejś normalności? I czy na pewno tego chciała? Albo czy może powinni dalej zabawiać się w najemników i killerów, byli w tym dobrzy, dobrze się dogadywali, mieli zasoby, seks był fajny.

Ale czy go kochała? Powinna go kochać, ale nie była tego pewna. I chyba nie wiedziała, jak.

Poruszyła obolałymi biodrami, parę razy rozciągnęła mięśnie brzucha, zasnęła pomimo kłębiących się myśli.

48

Wyszli ostrożnie, prawie dziesięć minut światła od celu. Z tej odległości nic nie widzieli nad punkcikiem-Gedeonem, ale też nikt nie miał prawa ich zobaczyć. W ciągu kwadransa skorygowali dane astronawigacyjne, sprawdzili listę obecności, i gotowa na wszystko flotylla ustawiła napędy do kolejnego precyzyjnego skoku.

Przeskoczyli bezpiecznie i zeszli się w grupę, na bardzo wysokiej orbicie Gwiazdy, drugiej planety układu Gedeona, pozycją i wielkością nieco przypominającą Marsa w Słonecznym, ale wyglądem bardzo jasnej krzemianowej powierzchni podobną do Ganimedesa, ze szczątkową atmosferą.

Chowali się za planetą, na orbicie dającej im kilka godzin „w cieniu” po ciemnej stronie Gwiazdy. Gedeon leżał mniej więcej po drugiej stronie planety, około 40 milionów kilometrów w stronę słońca, ale, fortunnie dla nich, jeszcze nie na tle tarczy słonecznej, za tydzień mieliby znacznie utrudnioną obserwację „pod słońce”. Planety miały małą różnicę nachylenia prawie kołowych orbit, względem ekliptyki, podobnie jak wewnętrzne planety Układu Słonecznego.

Na zielonkawym niebie Gedeona, w maksymalnym zbliżeniu około 30 milionów kilometrów, Gwiazda w pełni zaprawdę była gwiazdą, znacznie jaśniejszą niż najjaśniejsza Wenus na ziemskim niebie.

Ich mała flota leciała wyciemniona, w cieniu planety nikle oświetlanym przez rozgwieżdżone niebo, na pseudo-równoległych orbitach; zajmowali spory sektor przestrzeni, pojazdy małe i duże były porozsuwane o kilka-kilkanaście kilometrów. Wyglądało to dosyć imponująco, szczególnie na holo nawigacyjnych.

Wszyscy piloci wielokrotnie sprawdzali, czy statki i sprzęt są sprawne, czy nie ma poważnych usterek. Po potwierdzeniu, Rick dał sygnał do etapu „Zwiad”.

Triton-„myśliwiec”, pojazd wielkości dwu Stratusów, oryginalnie zaprojektowany jako łajba techniczno-ratunkowa, zgrabnie obrócił się i przyspieszył „w tył”, zmieniając orbitę na niższą.

Obserwowali, jak pozornie spada na planetę, zniknął na optycznej, ale w końcu nagle rozbłysnął w świetle słońca, wychodząc za terminator. Szedł najniższą możliwą orbitą, nie powodującą ocierania się o ekstremalnie rozrzedzoną atmosferę neonu i argonu - przy tych prędkościach nawet tak nikły opór rozgrzewał pojazd, a tego nie chcieli, ciepło było największym zdrajcą ich pozycji.

Stracili Tritona ze skanerów i z kamer, zaszedł za horyzont. Plan był prosty i pewny - przelatujący po jasnej stronie Gwiazdy pojazd miał zrobić pasywny zwiad Gedeona, na ile się dało. Na deser, zużywając nieprzyzwoite ilości energii, do korekty orbity „w tę i z powrotem”, powinien wyrzucić, w płaszczyźnie prawie prostopadłej do Gedeona, ich właściwego zwiadowcę, zwanego „Okiem”, na niską biegunową orbitę. Matt zmontował „Oko” na chybcika, skręcając do kupy pół seryjnego satelity meteorologicznego, którego ktoś nie zużył i wyprzedał, z całkiem porządną głowicą optyczno-rozpoznawczą, zapasem jakiegoś Cyklopa.

Czekając na efekty zwiadu, zjedli ostatni posiłek, wspomagacze i piechota zaczęli sprawdzać sprzęt i amunicję, czołgiści testowali swoje pojazdy, w ciasnocie ładowni.

Wiedzieli, gdzie mają wypatrywać wracającego Tritona i wylotu „Oka” ponad horyzont Gwiazdy, więc nie było zaskoczenia, wszystko wyglądało idealnie. „Oko” jeszcze nie było w pełnej gotowości, jeszcze chłodziły się i kalibrowały niektóre kamery i skanery, ale już transmitowało w ich stronę dane, jego niska orbita dawała łączność przez około 90% obiegu.

Oba pojazdy były w praktyce nie do wykrycia z Gedeona, nawet gdyby przyglądał się stamtąd Gwieździe nowy superkrążownik Federacji, a nie A2 z demobilu.

Triton po półokrążeniu przyspieszył, ale zamiast efektywnie, nad centrum dziennej tarczy planety, zrobił to efektownie, już prawie na linii terminatora Gwiazdy. Nieekonomicznie, ale jak najdyskretniej wyszedł z powrotem na wysoką orbitę, w cień planety, na ich stronę. Wyleciał na jakąś „krzywą” orbitę, nieco „w bok”, ale nie miało to większego znaczenia; nie mieli się z nim spotykać czy dokować, tylko miał im laserować wszystko, co zdołał zobaczyć nad Gedeonem.

Dwie godziny później Rick siedział w półmroku, nad stoliczkiem, w śmierdzącej minikajucie mieszkalnej Future. Pracował na sporym holo, spiętym z przenośnym systemem taktycznym i systemami statku, z odpalonym programem planowania bojowego, w skupieniu aktualizował sytuację i ich plany. Na trzech dodatkowych ekranach przykręconych do blatu miał wideopołączenia do Taela na „Matce” i do Jazz na Tytanie oraz panel łączności, do wszystkich statków flotylli.

Chyba najbardziej prymitywne centrum dowodzenia floty, jakiego w życiu używał.

Z ładowni na rufie niosły się, przez metalowe pokłady i ściany, stłumione hałasy i brzęczenia, dziesięciu ludzi testowało tam pięć zestawów „czołg plus samochód-sterownik”. Kabina śmierdziała jak brudna skarpeta, systemy przeżyciowe Future nie były obliczone na tylu ludzi na pokładzie, już nie mówiąc, że nie wszystko działało.

Do przyciemnionej kajuty wolno zajrzał Fast, niczym potwór z kosmicznego horroru klasy B, Rick zauważył ruch kątem oka.

- Możesz wejść - odkleił się od notesu i holo, obejrzał na ciemną, opalizującą przyłbicę kraba, który ostrożnie wtłoczył się obok człowieka.

- Zwiad dobrze? - zapytał tłumacz Fasta, który w skupieniu przyglądał się holo taktycznemu, pokazującemu Gedeona i jego okolicę.

- Bardzo dobrze... - Rick rozruszał kark, zastały przy grzebaniu w aplikacjach - Zero zaskoczeń, wróg wygląda pasywnie i zgodnie z przewidywaniami. I bardzo szczęśliwie wszystko się ustawiło, są na wygodnych dla nas orbitach. „Oko” pięknie dostarcza - machnął ręką na holo, które co sekundę aktualizowało niektóre znaczniki, w miarę danych napływających ze zwiadowcy - To są oczywiście przybliżenia i interpolacje, z tej odległości, tym sprzętem, ale parametry orbitalne i na powierzchni mam zafiksowane.

- Kiedy?

- Niebawem. Jeśli nic nie wyskoczy, w ciągu pół godziny ruszamy - klepnął w panel łączności zbiorczej, powiedział wolno i wyraźnie - Uwaga, Rick do wszystkich, rozsyłam zaktualizowane plany bojowe alfa, beta i gamma. Sprawdzić, czy transmisja weszła, meldować o problemach. Wszystko wygląda okej, mamy zielone światło. Najwyższa gotowość! Bez odbioru.

Jazz na ekraniku oderwała się od czegoś poza polem widzenia kamery, i uśmiechnęła się do niego. Puścił do niej oko, zupełnie jak poprzednio do Eli, sam nie wiedział czemu.

Wyłączył kanał ogólny, i podpiął Taela, usłyszał głośne poświstywanie obcego, który zajmował się swoim notesem, pewnie denerwował się.

- Taelu, wodzu największy! Jesteśmy gotowi! - rzucił do kamerki, kiedy świstak skupił na nim wzrok, Jazz na drugim panelu bezgłośnie prychnęła na jego głupawkę - Wszystko wygląda zgodnie z planem, zwiad udał nam się pierwsza klasa. Nie mamy po co tu dłużej wisieć i zużywać tlen, trzeba podjąć decyzję, czy ruszamy.

Tael przyglądał mu się długą chwilę, świst jego oddechu jakby się wzmógł. Rick pozował na nonszalanckiego twardziela, ale wszyscy wiedzieli, że za chwilę rozpętają prawdziwą bitwę, na śmierć i życie, i nie będzie drugiej okazji. Będzie co najwyżej rozpaczliwy odwrót.

- Tak. Atakujemy - zagwizdał Tael-o-Rae, Największy.

- Przyjęto - Rick odpowiedział miarowo - Dam ci znać przez „Oko”, gdy będzie wiadomo, co z krążownikiem i w przestrzeni. Bez odbioru.

Zablokował łączność do „Matki”, w tym samym momencie obok twarzy Jazz wepchnął się w pole widzenia kamery Toshiro. Zaskoczona odsunęła się błyskawicznie od niego, i zabawnie kłapnęła, jakby chciała go ugryźć w ucho, ale śmiała się. Tohei zignorował ją, był poważny.

- Rick, mam nadzieję, że masz przygotowaną przemowę do załogi, jak cię prosiłem - powiedział Japończyk.

- Rany, aleś ty uparty... nienawidzę tej tradycji... - jęknął Rick - Ale owszem, mam.

- No to zasuwaj z nią, admirale, mamy dobry moment.

- Mhm - Rick kręcił głową, byli najemnikami za górę kasy, i jego zdaniem to powinno wystarczyć jako motywacja, ale wszelkie badania i praktyki Floty mówiły, że warto podnosić morale i wolę walki także werbalnie i psychologicznie; nawet takiej zbieraniny starych koni, byłych wojskowych i przestępców, jak ich flotylla.

- Hi. Hi. - niespodziewanie odezwał się krab, Rick pogroził mu kułakiem, studiując szkic, który wypisał parę dni temu.

Zastanawiał się długą chwilę, zgarbił się nad stoliczkiem z notesem i panelami, poprawił mikrofon i zestaw łączności. Włączył kanał ogólny.

- Uwaga, tu Rick do wszystkich - zrobił przerwę, mówił wolno i z naciskiem - Bracia i siostry!! Za chwilę pójdziemy w bój. Nie walczymy dla honoru, dla sławy, dla ojczyzny. Walczymy dla pieniędzy, dużych pieniędzy. I dla wolności, bo w tym świecie pieniądz to wolność... Ale wolność nie tylko trzeba kupić, wolność trzeba też obronić! Przed skurwysynami, jak te korporacje, jak ta korporacja! Która bez mrugnięcia okiem zabija tysiące niewinnych obcych, torturuje i zabija naszych cywilnych towarzyszy! Zarobimy! Obronimy! Nie darujemy!! -  zrobił dłuższą pauzę - Wszyscy na stanowiska. Zaczynamy. Bez odbioru.

Przetarł oczy, przeciągnął dłonią po zmęczonej twarzy. Kiedy rozejrzał się po ekranach, Jazz ukłoniła mu się z uśmiechem, obok niej nagle pokazał się kułak Toshiro z wystawionym kciukiem. Na drugim panelu Tael zamarł z zamkniętymi głównymi oczami, po chwili skupił wzrok na kamerze i pokiwał miarowo głową.

Z sąsiedniej kabiny, za wąskim korytarzem, słyszał entuzjastyczne pohukiwania i rozmowy swojej obstawy.

Wielki krab pochylił się nad nim, Rick spojrzał w górę, prosto w szeroką przyłbicę, z bardzo bliska, wydało mu się, że nieco widzi za nią trójkątny pysk obcego, coś tam zadrgało.

- Nie hihi. Zaszczyt dla Fast walczyć dla Rick - powiedział tłumacz. Krab wyprostował się powoli.

- Ponownie, dziękuję - Rick odparł cicho, przygarbiony, nienawidził tej odpowiedzialności. Po dłuższej chwili odetchnął, wyprostował się i dotknął panelu „radiostacji”, przełączył kilka programów i wysłał sygnał - Zaczynamy.

49

Zebrali się w sterówce „Achillesa”, po malutkiej wieczornej uroczystości z całą załogą, upchniętą w mesie i sąsiednich pomieszczeniach i korytarzach. Świętowali uruchomienie i zakończenie testów lokalnych bramy nadprzestrzennej, w końcu!

Wszyscy ludzie dostali po ciastku i lampce wina lub piwa, wysłuchali transmisji nudnego przemówienia Gravisa, były króciutkie przemowy Roberta i Sisi. Załoga, sarkastycznie komentująca korpomowę, ale tak naprawdę zadowolona, zaraz rozeszła się do mycia i snu. „Starszyzna” usiadła na chwilę w sterówce, wydzielili sobie w nagrodę nieco więcej wina.

Malutka pomarszczona Sisi kiwała się w swoim fotelu nawigatora, obróciła go do pozostałych, Marek usiadł bokiem, na swoim fotelu zespolonego stanowiska obrony. Zmęczony Robert wyciągnął długie nogi na środek sterówki, przegarniał kruczoczarne włosy nad śniadym czołem, zalegał w foteliku stanowiska inżyniera energetyka, w praktyce nigdy nieużywanym. Derek wcisnął się w swój kąt, łącznościowo-informatyczny, wbił się w info, i pomimo święta i mini-przyjęcia, jednak coś tam dłubał, pewnie jak zwykle miał Ważne Zadania w celu osiągnięcia Celów. Bożena przysiadła na konsoli zastępcy dowódcy, też rzadko obsadzanej; Robert zagapił się na jej szerokie biodra, w rozluźnieniu ulgi po tygodniach ciężkiej pracy i po alkoholu, przyszło mu do głowy, że to dosyć dziwne, że nie sypiają ze sobą.

Popijali wino białe i czerwone, z pojemników-kubków, i przerzucali się żartami.

- A kiedy Cyklop wylatuje? - Bożena nieco spoważniała.

- Miał dzisiaj - Sisi siorbnęła z pojemnika - Wiesz, zanieść na klęczkach najświeższe wspaniałe wieści do Suzukiego.

Roześmieli się, znali Gravisa, zaraz po testach lokalnych chciał lecieć i meldować szefowi, że brama gotowa do testów pozasystemowych.

- Ale coś im wysiadło w nawigacji dla ugięcia, próbują naprawić - Sisi pokiwała głową - Jeśli naprawią do rana, to zaraz polecą, a jak nie, to założę się, że Gravis sam poleci. A czemu pytasz?

- Chciałam przesłać znajomym trochę danych i opracowań. Nic pilnego.

- Za parę dni prześlesz netem, przez bramę - dodał Robert, odchylając głowę na oparcie fotela.

- No tak.

- Tak czy owak, zrzuć mi to na prywatny, dam na Cyklopa albo tym, którzy polecą zamiast Cyklopa - Sisi ziewnęła rozdzierająco.

- Nie, naprawdę, to nie jest pilne - Bożena pokręciła głową - Kiedy będziemy mieli net, to wyślę.

Przez chwilę siedzieli w milczeniu, dopijali wino.

- I co, na tym się ta inwazja kończy? - wysoki Robert pochylił się w fotelu, oparł łokcie o kolana - Opór zdławiony, szarzy zdominowani, brama i sprzęt gotowe, przechodzimy do składania złomu na dole, do kopania i codziennego biznesu?

- Każdy wie, kiedy opór jest już bezcelowy - mruknął Marek. Dowódca „wojska” był doświadczonym astronautą i żołnierzem, ale niezbyt wygadanym, rzadko wtrącał się przy wyszczekanej Sisi i wyższej inteligencji Roberta, czy Bożeny.

- Twoja teza jest co najmniej kontrowersyjna - odstrzeliła Sisi, Bożena i Robert pokiwali głowami - Plus mówisz o obcych, a nie o ludziach... Ale chyba faktycznie, przechodzimy, prawie bez walki... i masakry, do codziennego biznesu - skrzywiła się na wspomnienie spalenia miasta na południu.

Rozejrzeli się po sobie.

- Dobra, wystarczy, wszyscy spać! - Bożena przerwała pogłębiające się milczenie, zerwała się na równe nogi - Dawać pojemniki i wszyscy won do łóżek! Jutro też jest dzień!

Zaczęła zbierać kubki, Narasimha wolno wstał z fotela, próbował przeciągnąć się w ciasnym pomieszczeniu.

Kiedy Sisi podawała pojemnik Bożenie, spojrzała na terminal stanowiska obrony obok Marka i wrzasnęła równocześnie z włączeniem się głośnych alarmów, na holo pokazało się kilka różnych markerów i rozbłysły kontrolki. Cały krążownik leciutko zawibrował, kiedy gwałtownie ruszyła główna przetwornica.

- CO JEST GRANE?! – Sisi rzuciła się do terminala obok Marka, który obracał się w fotelu. Wszyscy drgnęli i spojrzeli na holo zespolonej obrony, nie wiedzieli, co się dzieje, Derek wychylił się ze swojej „dziupli”.

Oboje, Sisi i Marek, zrozumieli, że orbiter Beta, wiszący około 300 kilometrów od nich, szyje do czegoś terawatowym laserem, pełną mocą. A automatyka systemów obronnych podniosła wszystkie systemy „Achillesa” do maksymalnej gotowości i właśnie „kopnęła” krążownik, z przeciążeniem 20g, i sygnalizuje manewry unikowe, w pełnej skali.

Zanim ktokolwiek zdążył coś powiedzieć, zanim Marek złapał za tracki stanowiska, a zaskoczona Sisi odchyliła się z powrotem na fotel nawigatora, wszyscy zginęli.

Uderzyły ich ciemność i ogłuszający zgrzyt, zapierający dech w piersi. Sisi nie była pewna, czy jest przytomna, nie mogła się ruszyć, ciało jej nie słuchało, nie była pewna bólu. W zamglonej ciemności, rozświetlanej tylko przez jedną czy dwie lampki awaryjne, wszystko wkoło wirowało i rozpadało się, w jej prywatnej doskonałej ciszy.

Kiedy przez jej pole widzenia, w tornadzie ledwo widocznego złomu, kabli, rur, odłamków, przeleciał zmasakrowany Robert, w porozrywanym kombinezonie, bez połowy twarzy i barku, Sisi zrozumiała, że mgła jest naprawdę, od dehermetyzacji, i że zostali zniszczeni. W szybko zapadającym mroku zrobiło się jej smutno, że to już; zdążyła pomyśleć, że świstaki ich dorwały, ale nie zdążyła wymyślić jak, kiedy zapadła ostateczna ciemność.

Rick w pewnym niedowierzaniu odchylił się znad holo taktycznego.

Odnieśli sukces, a nawet przytłaczający sukces. Kiedy wieści się rozejdą, a rozejdą się na pewno, wszyscy zaczną polować na Matta i kopiować jego pomysły. Może właśnie otwarli nowy rozdział zbrojeń kosmicznych, przynajmniej w zakresie użyteczności zabytków, jak krążownik A2 przeciwnika.

Zaledwie parę minut temu trójka nimbusów, kodowo zwanych Czerwony, Zielony i Niebieski, „obudziła się” na jego sygnał. „Mózgi” AI, które bez przerwy analizowały sytuację taktyczną, także po aktualizacjach przez Ricka, przejęły kontrolę od zwykłych autopilotów.

Po sekundach jego holo ujawniło ich pozycje, bo nimbusy obróciły się synchronicznie, pokazując gorące rufy w stronę ich flotylli, skanery Future natychmiast oznaczyły je i transmitowały dane do jego stanowiska.

Po dwu sekundach przestrzeń ugięła się wkoło każdego z nich i zniknęły, wykonały skok poza Gwiazdę, w stronę Gedeona.

Po nieco ponad pół minuty holo oznaczyło je, nowymi markerami, mniej więcej w pół drogi między planetami, to znaczy dwa z nich, musiały być zwrócone rufą do Gwiazdy, do „Oka”. Ciekawe, gdzie podział się trzeci.

Przez kolejne pół minuty nic się nie działo, nagle znaczniki dostały opisy „cel utracony”, a po ponad minucie pokazały się nowe, nadal tylko dwa, znacznie bliżej Gedeona, teraz rozeszły się ponad i poniżej płaszczyzny ekliptyki.

Rick włączył sobie na bocznym ekranie, zamiast kanału do Taela, podgląd z najlepszego magnetooptycznego teleskopu „Oka”, wystabilizowanego najlepiej jak się dało, w kierunku na wrogą grupę na stacjonarnej orbicie Gedeona; na bramę, zapasy, i krążownik o paręset kilometrów od nich. Tak naprawdę niewiele było widać na gównianym małym ekranie, może niektóre gwiazdy nie były tak naprawdę gwiazdami, ale nie dało się tego ocenić gołym okiem.

Analizatory obrazu i danych, i systemy taktyczne, twierdziły, że właśnie tam jest cel, a raczej był, dwie minuty temu, opóźnienie było znaczne.

Markery nimbusów, nadal dwu, znowu przeskoczyły, jako kolejna wersja, znacznie bliżej wroga. Rick zaśmiał się bezgłośnie, że zaraz zacznie pazury obgryzać z emocji, trudno było wytrzymać napięcie, szczególnie nie mając pojęcia, co te zmyślne cholery zaraz zrobią. I że nie tylko Matt zasłużył na podwójne wynagrodzenie, ale Eli też.

Bo nimbusy po prostu robiły swoje, skrycie wychodziły na rubież, z której mogły uderzyć wprost w krążownik.

Po kolejnym przeskoku zaczęła się nieludzka bitwa dwu systemów uzbrojenia.

Nimbusy wyskoczyły od 9 do 12 tysięcy kilometrów od zespołu TekOne, z trzech stron sfery, w której centrum był krążownik. Ich AI zadbały, żeby znalazły się na tle dalekiego kosmosu, a nie planety, czy „pod słońce”, i jak mówi przysłowie, zawsze frontem do klienta!

Na Zielonym niespodziewanie wysiadł coilgun wystrzeliwujący termokamery, nie mógł skorygować kamuflażu. Jego AI w ułamku sekundy zaczęła ostre manewry na antygrav, na ile pozwolił cywilny napęd, oraz stochastyczne niewielkie zmiany termokamuflażu; „pamiętała”, że to najlepsze rozwiązanie w razie utraty weryfikacji.

Systemy „Achillesa”, niby w drugim stopniu gotowości, ale w pełni czynne, w końcu dostrzegły Zielonego; dla ludzkiego oka, czy byle teleskopu, nie wyróżniał się na tle, ale wojskowe algorytmy analizy obrazu, po dłuższej chwili, rozpoznały na tle odległych gwiazd pojazd idący na antygrav, w zwykłej przestrzeni, i sklasyfikowały go jako najwyższe zagrożenie. Podniosły pełny alarm, który poderwał ludzi w sterówce krążownika, system obronny zaczął uniki, a najbliższy Zielonemu orbiter Beta otwarł ogień.

Wtedy (plus opóźnienie) Rick dostał kopa adrenaliny, nie był pewien, czy widział w obrazie z teleskopu błysk terawatowego lasera, jako mrugnięcie gwiazdki, gdy holo taktyczne nagle oznaczyło ten fakt niezbicie, kolejnym markerem „L:TW”, i danymi źródła i kierunku.

Praktycznie w tym samym momencie zniknęły znaczniki obu nimbusów. Ale już nie pokazały się w innymi miejscu. Zamiast tego, za chwilę system oznaczył krążownik wroga jako „cel utracony”...

A było tak, że Zielony nie miał szans, bez opancerzenia i na cywilnym antygrav - został tylko lekko muśnięty wiązką, i to wystarczyło. Laser orbitera odparował ćwierć przodu delikatnego Nimbusa, zniszczył sterowanie i „mózg”, z pojazdu został rozsypujący się wrak bez napędu, koziołkujący w przestrzeni, od własnych uników i eksplozji plazmy przy trafieniu.

Niewykryte przez wroga Czerwony i Niebieski skończyły ładowanie zasilaczy i przeskoczyły, prawie jednocześnie, w cel, bardzo dokładnie, na skalach kosmicznych. Ciężki „Achilles” już zaczął uniki, dobre przeciwko laserom, ale nawet przy 20g nie był w stanie uniknąć nimbusów. Czerwony wyszedł w normalną przestrzeń o dwa kilometry za rufą krążownika, Zielony o pół kilometra na zenit-sterburtę.

Rezonans dwu tak bliskich załamań nadwymiarów wywołał nie tylko kolosalne pływy grawitacyjne, w elipsoidzie kilkudziesięciu kilometrów, ale dyfrakcję samej czasoprzestrzeni, w sercu tego młyna znalazł się „Achilles”. Trójwymiarowa przestrzeń wyła i zwijała się niczym miękkie spaghetti, w „prążki” i „warstwy”, wszystko rozpadało się w nieprawdopodobnych topologiach silnej grawitacji, w skali od kilkudziesięciu centymetrów wzwyż.

Od rezonansu i „odbicia” energii relatywistycznej z powrotem do źródeł ugięcia, rozniosło też nimbusy - w Czerwonym wybuchł zasilacz, nie była to wielka eksplozja, ale z pojazdu została chmurka odłamków, Niebieski popękał, na kilka dużych fragmentów, i zamarł w mroku, w chmurze wyciekających gazów.

Kiedy rezonans wygasł wykładniczo po około 10 sekundach, i przestrzeń wygładziła się, z „Achillesa” został w kupie jedynie pogięty i popękany szkielet, jakieś większe fragmenty porozrywanego pancerza, i cięższych urządzeń i wyposażenia; w wolno rozszerzającej się wielkiej chmurze odłamków i „kaszy” porozrywanego poszycia, osprzętu, zapasów, wody i gazów z rozerwanych zbiorników, fragmentów lżejszych urządzeń czy instalacji. Oraz krwi i mięsa załogi.

Rick otrząsnął się, musieli natychmiast kontynuować. Dotknął panel łączności.

- Uwaga, Rick do wszystkich. Ważne. Prawdopodobnie właśnie rozwaliliśmy wrogi krążownik! Triton, naprzód, potwierdzić! Wszyscy, wykonać plan alfa! Bez odbioru.

Jazz na drugim ekraniku posłała mu całusa. Usłyszał entuzjastyczny okrzyk z przeciwległej minikajuty, gdzie stłoczona była obstawa jego i Future, grupa piechoty, a raczej grupka, grupeczka, za to ich najcięższej piechoty. Fast, Patti, i jeszcze trzech zabijaków. Wstał, łyknął pastylkę stymulanta, przeciągnął się i rozruszał kark, jak przed walką wręcz, i pomaszerował do kabiny pilotów. Zaczynali drugi etap, równie trudny.

50

Gravis szykował się do snu, kiedy ktoś załomotał do drzwi jego apartamentu i zaraz wpadł do środka. Naraz wkurzony i zdziwiony wyjrzał z łazienki, ale kiedy zobaczył w pokoju wzburzonego tyczkowatego Teda Koure, przyciskającego ucho jak zwykle, żeby lepiej słyszeć jakieś meldunki, zrozumiał od razu, że coś się stało. Z korytarza zaglądało dwu zdenerwowanych żołnierzy, o ile Gravis pamiętał, byli to najwięksi twardziele, z osobistej „gwardii” Teda, jego podwładni jeszcze z czasów Marines.

- Atakują! Chyba straciliśmy „Achillesa”! - wrzasnął skrzywiony Ted.

- Co?? - cichutko wydukał Gravis, nogi się pod nim ugięły, oparł się plecami o ścianę obok drzwi - Jak...

- Nie wiem! Z bramy mówią, że „Achilles” zniszczony, nie odpowiada! Mówią, że wroga flota wychodzi na nas, są już pół miliona od nas! - oderwał dłoń od ucha - Szlag, nie mamy żadnego statku w przestrzeni!

- Co... - Gravisowi trzęsły się podbródki, adrenalina prawie zatrzymała mu serce, wycisnęła poty.

- Nie mamy nic na bramie, wszystko stoi na ziemi! Cyklop zaraz rusza, wszystko rusza, ale nie wiem, czy ktokolwiek zdąży skoczyć po pomoc... - Ted zacisnął powieki i zacisnął palce na nasadzie nosa - Zbierajmy się, tylko twój Stratus czeka... Jeśli chłopakom nie puszczą nerwy i nie zostawią nas...

- Co...

- DUPA W TROKI I NA LĄDOWISKO, ALBO SAM TU ZOSTANIESZ!! - Ted rozdarł się prosto w twarz szefa.

Trochę pomogło, Gravis spurpurowiał, ale ruszył do biurka, zaczął zgarniać notesy i drobiazgi do torby, sapiąc jak prehistoryczna lokomotywa. Ted podszedł do wielkiego okna, słuchał paniki na wszystkich kanałach, zafrasowany patrzył we wrogie rozgwieżdżone niebo.

Rick nie dotykał sterów, autopilot Future radził sobie doskonale, Antonio w fotelu drugiego pilota też się nudził. Z tyłu wtłoczył się do kabiny Fast, zaglądał im przez ramię. Pozostała czwórka ludzi rozsiadła się wygodnie, teraz w obu minikabinach, po rozwaleniu krążownika wszyscy byli nabuzowani i w dobrym nastroju. Czołgiści, pięciu czołgów o wyszukanym kryptonimie „Wiadro”, stłoczonych w ładowni, czekali na desant w samochodach-sterownikach, żartując i przekomarzając się.

Spadali najszybciej i najbardziej stromo, jak to było możliwe, w kierunku słabo oświetlonej rozgwiazdy na ciemnej stronie Gedeona, lecieli do stolicy, kawałek za terminatorem. Ziemskie czy marsjańskie miasta były znacznie bardziej rozświetlone.

Wszystko szło tak gładko, że aż ciarki przechodziły.

Kiedy dziesięć minut temu Triton ryzykownie wyskoczył „w pół drogi” między planetami, żeby przyjrzeć się polu walki nimbusów, ich cała flotylla, poza Taelem, też wyskoczyła nieco ponad Gwiazdę, od strony słońca, z widokiem na Gedeona, i przygotowała się do skoków na, w slangu taktycznym, „przedpole” wyznaczonych celów.

Kiedy do wszystkich dotarła tryumfalna transmisja „PIASEK GORĄCY” od Tritona, oznaczająca pełny sukces i brak widocznych zagrożeń około bramy, wszyscy ruszyli do ataku, zgodnie z planem.

„Oko” odblokowało silny transponder w ich stronę, zdradzając wrogowi swoją pozycję, ale po zniszczeniu krążownika nie miało to już większego znaczenia, a w ten sposób nadal mieli namiastkę satelitarnego systemu wczesnego ostrzegania. Podręczniki Floty twierdziły, że powinno to być pięć do dziewięciu satelitów, ze trzy razy lepszych, i pięć razy bliżej, żeby ograniczyć opóźnienia, ale w krainie ślepców i jedno-”Oki” był królem.

Triton skoczył pod bramę wroga, obejrzeć resztki krążownika i w typowym schemacie ataku na habitaty, bazy orbitalne czy bramy - wychodził z ugięcia na maksymalnej prędkości antygrav, na trajektorii „równoległej” do orbity celu, i przelatywał zygzakiem, robiąc uniki, na ile mu starczyło energii, bez uszczerbku dla ustawiania następnego ugięcia. Przelatując przyglądał się celowi, wypatrywał pojazdów wroga, próbujących uciec czy lecieć po pomoc, oceniał uzbrojenie bazy; prowokował przeciwnika, mając go na muszce. A po zestawieniu zasilacza, przeskakiwał na inną stronę celu, robiąc kolejny przelot, podobny do poprzedniego, tylko za każdym razem z przypadkowej strony, i coraz bliżej i wolniej, jeśli nie było kontrakcji przeciwnika.

Jedyne, co różniło jego akcję od prawdziwego myśliwca, to że nie miał żadnego opancerzenia, był ze dwa razy wolniejszy i miał słabsze uzbrojenie. Ale niewiele słabsze - na prawym zamku skorpiono-podobnego dziobu miał wojskowy stabilizowany 300 megawatowy laser FEL, wydłubany z bardzo zabytkowego orbitera. Matt wydębił go prośbą, pieniędzmi i szantażem od hobbysty, który przerabiał krążownik sprzed 40 lat na muzeum. Jakoś tak okazało się, że jeden z pięciu orbiterów zdemobilizowanego i legalnie zdezaktywowanego okrętu jednak nie został do końca zdezaktywowany...

Na lewym zamku Triton miał zdwojony szybkostrzelny coilgun w układzie Gasta. Odkupili go od piratów na Dłoni, którzy jakimś cudem zdobyli ten sprzęt, ale nie mieli statku, żeby gasta na niego założyć. Matt pół dnia bluzgał, że co za atechniczne debile; odkupili od nich ciężką broń relatywnie za grosze. W „dorosłej” Flocie był to sprzęt używany raczej do samoobrony dużych okrętów, i to 10 lat temu, ale dziś musiał wystarczyć także w ataku.

Za to w temacie pilotażu, nie odstawali od normalnej Floty na milimetr. Tritonem leciało dwu najlepszych pilotów myśliwskich w demobilu, jakich Rick znał (trzeciego gdzieś wcięło) - Tom i Wihi. Obaj byli archetypami pilota myśliwskiego, odważni i zblazowani, kompetentni i zwariowani. Mieli wylatane tysiące godzin, dziesiątki bojowo, misja nad Gedeonem była dla nich śmieszna, poza „małym” szczegółem, to jest krążownikiem.

Ale Wihi, Indianin z kamienną twarzą, zapewniał, że jeśli durne nimbusy sobie nie poradzą, to oni sobie z A2, obsadzonym przez jakąś bandę dupków a nie wojsko, poradzą. A Tom mu przytakiwał, z umiarkowanym entuzjazmem. Po potwierdzeniu, że krążownik poszedł na rozkurz, atakowali bramę i rozglądali się za wrogiem w szampańskim nastroju.

Na ich meldunki czekał, w odległości około trzech tysięcy kilometrów, Stratus „Synek” z oddziałem abordażowym, ósemką doświadczonych ludzi w pełnych skafandrach, z odpowiednią bronią i sprzętem. Juan, dowodzący grupą, przekomarzał się z Tomem i Wihi, żeby w końcu brali się za robotę, i dali sygnał do abordażu, bo chłopaki na „Synku” się nudzą.

Oba Castory, zwane Spelunami, w dwu skokach wyszły na „przedpole” swoich celów - na północy Speluna 1 spadała na spore miasto, gdzie był mały posterunek ludzi. Niosła ich najsłabszy czołg i ośmiu piechociarzy. Jej misja była względnie ryzykowna, bo trajektoria zachodziła za horyzont głównego pola bitwy, „Oka” i reszty pojazdów, byli zdani na siebie, z braku uszkodzonych satelitów - teleprzekaźników. Ale podobno posterunek był bardzo słaby, tylko utrzymujący centrum łączności.

Speluna 2 spadała na największe miasto południowej półkuli, gdzie był znacznie większy i silniejszy posterunek, tam, gdzie doszło do największej potyczki naziemnej świstaków z TekOne, i hekatomby obcych, po odwecie ludzi. Lekko przeciążony Castor niósł ich najmocniejszy czołg, czterech ludzi, dwa wspomagacze i Blade'a na deser.

Rick, spadający w ciężkim Future na Siilę, z Akastą o parę kilometrów po prawej, i Tytanem po lewej, martwił się, że przeszacował siły przeznaczone na stolicę, a niedoszacował na południe. Szczególnie, że tam był już ranek, mieli walczyć w dzień, a nie w nocy, jak reszta. Gdyby miał jeszcze jednego Castora...

Ale zaraz przestał się dręczyć, bo nie miał czasu myśleć, wchodzili w atmosferę, hiperbolą od strony kosmodromu stolicy, zaczęło dziać się wiele rzeczy na raz.

Future nagle oznaczył pojazdy, poruszające się i startujące w panice z lądowiska; co śmieszne na wojnie, trzy z czterech miały włączone cywilne transpondery... Ale mniej śmieszne, że jeden ze zidentyfikowanych to był ciężki Cyklop. Zresztą, jakikolwiek statek nadprzestrzenny, który wymknąłby się, mógł im narobić problemów.

- Akasta, tu Rick, zróbcie porządek z tymi startującymi! - rzucił do mikrofonu - Możecie zużyć „ptaśka”, ja stawiam.

- Rozkaz! - służbiście odpowiedział Patrick, starszy pilot, poważny gość; dowodził trzyosobową irlandzką ekipą ich kuchennego gunshipa. Z burty Akasty wystrzeliła smuga ognia, thunderbird poszedł w stronę kosmodromu.

- Jeśli spłaszczycie Cyklopa, stawiam flaszkę! - zdążył powiedzieć Rick, zanim ekrany zewnętrzne ściemniły się na długą chwilę, kiedy izomerówka zamieniła noc w dzień, z siłą pół kilotony.

Holo nawigacyjne zgubiło markery trzech z czterech pojazdów, wróciła wizja.

- Future, tu Patrick, pijam burbona - odezwał się gunship.

- Akasta, okej - odparł Rick, rozważając co zrobić z wychodzącym szybko i coraz wyżej Taurusem XW34B, jak twierdził transponder ostatniego uciekiniera - Uwaga, Tytan, rusz cudowny tyłek za Taurusem, nie będę go gonił moją krową.

- Tak jest! - Jazz zaśmiała się w słuchawkach, ponad stutonowy Tytan zmienił kierunek jakimś chorym powietrznym trzyosiowym driftem antygrav, wychodząc nad Future i Akastę, i ruszył po krzywej pościgowej, za wznoszącym się gdzieś daleko po prawej transportowcem.

- Akasta, zwalniamy trochę, żeby Tytan nas dogonił zgodnie z harmonogramem. Tytan, jakby co, odpuść pościg i zaraz wracaj!

- Oczywiście! - odparła Jazz, jej Tytan rozwijał jakieś absurdalne przyspieszenie w atmosferze. W półmroku pogodnej nocy, nieco rozświetlonej gwiaździstym niebem i Gwiazdą w prawie-pełni, widać było gigantyczne wielokrotne stożki fal uderzeniowych, na kierunku pościgu.

Future i Akasta zwalniały i rozchodziły się na boki, byli nieco ponad 6 kilometrów od celów. Mapy mieli bardzo precyzyjne, to było „ich” miasto.

Po dziesięciu sekundach marker Taurusa został oznaczony jako „cel utracony”, Rick wpatrujący się w ekran prawego podglądu zauważył mały rozbłysk, gdzieś bardzo daleko.

- Future, tu Jazz, po sprawie - odezwała się - Zawracam na pełnej, mam iść na pozycję na wprost, czy jakoś inaczej?

- Tytan, wyjdź za nami, od naszej rufy, dolatujemy, nie chcemy latać we własnych polach ostrzału - Rick rozglądał się po ciemnawym mieście, wypatrywał placu, na którym mieli desantować.

W momencie kiedy dostrzegł cel, a Tytan wyszedł na lewą stronę, od ich rufy, naraz odezwał się głos w słuchawkach i gdzieś z prawej, z bliska, spomiędzy budynków, wyleciały dwie rakiety przeciwlotnicze.

- Future, tu Tom na Tritonie, mam...

- CZEKAJ TOM! - zanim Future zareagował na szarpnięcie sterów przez Ricka, który rozgryzł dopalacz, rakiety wybuchły na dolnej powierzchni płaskiego transportowca. Ekranowanie, zamontowane od „krawędzi płata” do połowy „latającego skrzydła” poradziło sobie, lekkie opancerzenie drugiej połówki wytrzymało bez większych uszkodzeń. Ale rzuciło ich nieźle, jak w silnej turbulencji, huk eksplozji zatrząsł pojazdem.

Rick włączył interkom.

- Załoga, oberwaliśmy niegroźnie, jakimś zabytkiem, meldować o uszkodzeniach, jesteśmy niedaleko celu!

Rozłączył interkom, rzucił okiem na panele i systemy, Antonio też sprawdzał wszystko. Wyglądali nieźle, tyle, że całe ekranowanie prawej strony mieli rozładowane, kolejne trafienie mogło być kosztowne...

Obaj gwałtownie podnieśli głowy, na błyski dochodzące z ekranów zewnętrznych podglądów, przeczuwali najgorsze. Ale to tylko Patrick rzucił Akastę w stronę, z której nadleciały rakiety. Zakładał, że wróg nie ma więcej gotowych do strzału pocisków, zresztą, gunship też wytrzymałby kilka takich trafień.

Akasta dopadła i zmieliła jakiś pojazd przeciwlotniczy i dwa transportery, w poprzecznej alei. Trochę oberwało się sąsiednim budynkom, bo włączyli dolną wieżyczkę laserową w trybie szturmowym a nie samoobrony, a ich coilgun w nadirze, w wieży z Huntera, walił ze cztery razy na sekundę, przy niewystarczającej stabilizacji.

Rick pokazał Antonio „przejmujesz, naprzód!”, polecieli szybciej nad miastem, w kierunku docelowego placu. Rick skupił się na swoim notesie i panelu łączności

- Triton, tu Rick, mieliśmy trafienie, już jestem!

- Future, tu Tom, mamy lekki problem - odezwał się odległy myśliwiec - Z tego A2 została chmura odłamków, rozpręża się elipsoidą, zaraz obejmie bramę i nasze trajektorie.

Rick zmarszczył brwi, o tym nie pomyśleli.

- Triton, są tam jakieś pojazdy, poza bramą i kontenerowcami? Brama jest uzbrojona?

- Future, nikogo nie widać, uzbrojenia też, cisza i spokój. Ale nie mogę tu więcej latać, bo jak wpadnę na coś, przy tych prędkościach...

- Triton, rozumiem. Ale te odłamki, uszkodzą bramę, statki? „Synek” może abordażować?

- Future, nie postawiłbym na ich bezpieczeństwo pieniędzy... To nie jest chmura po eksplozji, to znacznie wolniejsze, ale ciężki gruz. My nie możemy utrzymać schematu, bo prędkości względne mamy ryzykowne, ale z tego co widzimy, nawet statycznie można tu oberwać jakimś sporym kawałem złomu...

Rick podniósł głowę znad notesu, który pokazywał mu dwuwymiarową wersję holo taktycznego, dla programu dowodzenia całej floty.

- Akasta, tu Rick, przestańcie bawić się jedzeniem i do celu! - gunship jeszcze kręcił się nad pożarem i resztkami pojazdów, pobłyskiwał laserem w nadirze.

- Triton, tu Rick, zmiana planów. Spróbujcie nawiązać łączność z bramą, może tam jest tylko paru ludzi bez broni i łączności, obesranych ze strachu. Ostrzeżcie ich o chmurze i odsuńcie się, po rozrzedzeniu chmury negocjujcie poddanie bramy, podlećcie powolutku, będzie bezpieczniej od odłamków. Chyba, że mają broń. W razie wątpliwości czekać i blokować, pogadamy później, jak tu skończymy.

- Future, tu Tom, zrozumiałem. Odsunąć się, negocjować, ewentualnie abordaż w zwolnionym tempie.

- Dokładnie tak. Bez odbioru.

Dolatywali do placu, opływowa ciemna Akasta dogoniła ich, wolno krążyła od prawej, niczym wielki sęp. Tytan też zwalniał, przymierzał się do dużego skrzyżowania ulic, na którym miał desantować wspomagaczy.

- Przejmuję stery, złap się za punktowiec - Rick wyłączył na chwilę mikrofon, Antonio posłusznie oddał stery i zaczął bawić się joystickiem i ekranem sprzężonych laserów.

Wyskoczyli znad niedużych wieżowców nad docelowy wielki plac, obramowany różnymi budynkami, z wylotami paru ulic. Niespodziewanie po drugiej stronie placu zastali czołg, który desperacko strzelił do nich, ale miał za mały kąt podniesienia, gorąca linia przeszła z 10 metrów pod nimi.

- A ten chujek skąd tu się wziął... - Rick gwałtownie zahamował wielkiego Future i obniżył dziób. Antonio próbował trafić pojazd laserem, błyskało potężnie, paliła się nawierzchnia wkoło czołgu, może musnął gąsienicę, ale nie trafiał skutecznie - Szukaj sterownika!

Druga krecha rdzenia z coilguna błysnęła pod nimi.

Rick przymierzał się całym pojazdem, naprowadzając krzyżyk narysowany na ekranie na obraz czołgu w podczerwieni, i nacisnął śmieszny przycisk, przyklejony przez Matta do prawej dźwigni sterowania antygrav.

Ich coilgun nie miał problemów z kątami ostrzału, huknęło pod dziobem Future i z wrogiego pojazdu zostało dymiące podwozie, w snopach iskier.

- Nigdzie nie widzę sterownika... - Antonio rozglądał się gorączkowo po ekranach za jakimś samochodem czy transporterem, kontrolującym czołg.

- Mniejsza, pewnie już zwiewają w podskokach - Rick też rozglądał się, czy mogą siadać - Akasta, zacieśnijcie, spaliliśmy tu czołg, nie chcę więcej takich niespodzianek.

- Tak jest! - odparł Patrick, gunship przeszedł na mniejsze kolisko, wkoło lądujących Future i Tytana.

- Tytan, co u was?

- Future, ciemno, cisza i spokój, siadam za sekundy.

- My też - Rick włączył interkom - Uwaga, desant, dziesięć sekund! Pamiętajcie, najważniejsze nie blokować sobie drogi, wyładunek za wszelką cenę!

Krab wycofał się z kabiny pilotów, ludzie wyszli z minikajut mieszkalnych, poprawiali broń i hełmy, poszli do ładowni. Fast podreptał za nim.

Rick wolniutko posadził Future na placu, na wprost palącej się gąsienicówki. Kiedy tylko podwozie zasygnalizowało stabilne obciążenie, walnął w przycisk rampy i ryknął w interkom - WIADRA, JAZDA!

Jeszcze zanim rampa oparła się o równiutki plac, na prawo wyskoczyła Patti z luandą, na lewo wielki John, z granatnikiem.

Seria z karabinu maszynowego skosiła ich oboje. John dostał przez głowę, padł na miejscu, z rozłupanym hełmem. Patti oberwała przez brzuch, prawie ją przecięło, padła na kolana, ale nadal celowała i trzymała spust, bo kamera luandy pokazała jej przeciwnika - samochód zaczajony w wylocie ulicy, za rufą Future, pod jakimś tarasem.

Ledwo widoczna w ciemności wiązka tańczyła, kiedy umierająca Patti próbowała ją utrzymać na celu, ktoś odpowiadał jej krótkimi seriami, ale panikował i szły obok niej, w końcu jej miotacz przepalił strzelca, przepalił samochód, zagrzmiało i rozbłysła tam pod tarasem nieduża kula ognia.

Patti puściła spust miotacza, chciała wstać, ale upadła na twarz.

Rick klął w kabinie, niewiele widzieli na podglądzie tylnych kamer, ale widzieli, że jest do dupy.

Pozostała trójka, która zatrzymała się na rampie, kiedy kilkadziesiąt pocisków zrykoszetowało im pod nogami, znowu ruszyła, pierwszy wyskoczył Fast, obok leżącej Patti, stał nad jej ciałem, rozpartych na ośmiu nogach, wodził lufą wielkiego karabinu szukając celu. Ale już nie było do czego strzelać.

Greg i Harin wyskoczyli na lewo, zajęli pozycje w przód i w tył Future, obok ciała Johna. Rozejrzeli się przez kamery karabinków, było pusto, poza palącym się czołgiem z przodu i samochodem z tyłu. Po sekundach Harin zarzucił taylora na plecy i podniósł granatnik zabitego kolegi.

Krab pochylił się, i jedną łapą odwrócił Patti na plecy, przyjrzał się kobiecie. Po chwili wrócił „na posterunek”.

- Tytan, Akasta, tu Future, mamy straty, desant w toku - Rick kręcił głową, dał dupy, powinni lądować na zdemolowanym kosmodromie, a nie prawie w centrum miasta; włączył interkom - JAZDA LUDZIE!

- Future, tu Jazz, u nas wszystko w porządku, desant w toku.

- Future, tu Patrick, coś jedzie do nas z centrum, ruszam! - Akasta gwałtownie zawróciła i przeleciała nad Future, gdzieś na prawo.

Pierwszy ich pojazd zjeżdżał z rampy, kiedy od dziobu, ulicą koło dopalającego się czołgu, wbiegła grupa wspomagaczy wroga, dwójkami, jak na ćwiczeniach.

Rozpętało się piekło, na placu i w eterze.

Antonio błyskawicznie odpalił punktowiec, ale nie mógł dosięgnąć wroga, brakowało pola ostrzału lasera w lewo, za mało o parę stopni.

Wspomagacze wroga rozbiegali się w tyralierę, pod ścianami i zakamarkami budynków, walili z każdej lufy, jaką mieli, do Future, do ich rampy.

- UWAGA WRÓG Z PRZODU! - Rick rozdarł się do wszystkich - Toshiro, zasuwaj do nas, mamy najazd!

- Biegniemy do was, trzymajcie się - usłyszeli Tohei. Ale wszyscy wiedzieli, że są o kilkaset metrów, nawet we wspomagaczu to pół minuty. O wiele za długo.

Szczęśliwie dla Ricka i Antonio, wszystkie trafienia były po lewej stronie i w kabinę, gdzie ekranowanie nadal działało, pociski i granaty praktycznie nie robiły im szkody. Ale energia osłon spadała błyskawicznie.

W pierwszej fali ataku, Fast oberwał od tyłu, w bark i ramię prawej górnej łapy, zwykłą rozpryskową amunicją małokalibrową, niewiele sobie z tego robił. Ale kiedy zorientował się w skali ataku i sprzęcie wspomagaczy wroga, schował się za rampą, wystawił tylko łapy z karabinem i pluł długimi seriami.

Niestety, na wspomagaczach TekOne, nowoczesnych, poprzedniej generacji Armii, jego karabin robił niewiele więcej wrażenia, niż małokalibrowa ludzka broń na nim samym. Działko kraba uszkadzało kamery, obrywało jakieś osłony, czasem elementy broni i podajników, ale nie przebijało głównych pancerzy i nie powstrzymywało wroga.

Greg oberwał z tyłu, w nogi, padł i odczołgał się na skraj rampy. Zjeżdżający czołg usiłował go nie rozjechać, ale nie zatrzymywał się, omawiali to wielokrotnie, zablokowanie rampy było najgorszym, co mogło ich spotkać. A szczególnie, że wszystkie jajka nadal były w tym koszyku!

Harin, olbrzymi Hindus, musiał też nieco schować się za rampą, wobec nawały ognia jaka na nich szła od dziobu, ale ciągle strzelał z granatnika. Trzymał go bez wysiłku, w wyciągniętych rękach, niczym krab swój karabin; strzelał „zza węgła” rampy, przeciętnemu człowiekowi popękałyby nadgarstki od tego. Nie trafiał nikogo, ale eksplodujące tu i ówdzie, także między wrogimi wspomagaczami, bardzo porządne granaty siódmej generacji, wywalające wielkie dziury w ścianach i podrywające metry kwadratowe placu, zasiały bojaźń bożą w przeciwnikach, wspomagacze nie rwali się na otwartą przestrzeń.

Gdzieś daleko z prawej dochodziły gromy i widać było podniebne rozbłyski, Akasta z kimś tam walczyła.

Rick, z percepcją wyostrzoną przez koktajl neuroprzekaźników, obserwował na raz widok wroga na dziobie, i podglądy z obu kamer nad rampą, gdzie nieźle widział Fasta i Harina, zaciskał pięści i krzyczał w myślach, poganiając wolno wyjeżdżający czołg. Antonio wskazał opadający słupek ekranowania, zaczął oglądać się na drzwi, powinni zaraz spieprzać albo wystartować, nim wróg sperforuje kabinę i zdemoluje Future.

Nagle Fast wykonał numer, od którego Rickowi opadła szczęka.

Krab nieludzko szybkim i płynnym ruchem przerzucił dymiące ciężkie działko „pod pachą”, na „plecy” i nad odwłok, i jakimś cudem karabin tam został, na jakiejś blokadzie czy wsporniku. W tym samym czasie wolną lewą łapą wyrwał gdzieś „zza pleców”, chyba z „plecaka” kombinezonu osłaniającego głowotułów, jakieś ostrze, prawie miecz.

Błyskawicznie uderzył jasnym ostrzem w dół, zdumiony Rick myślał, że tnie trupa Patti, ale kiedy Fast rzucił miecz, schylił się i poderwał ciężki miotacz, zrozumiał - krab przeciął solidny pas nośny luandy, nie mógł zdjąć broni z biednej Patti.

Fast trzymał wielką ciężką „rurę” w dwu głównych łapach, bez wysiłku wytknął ją poza rampę i zaczął krótkimi impulsami  walić do wspomagaczy, co drugi impuls opalał albo przepalał któregoś wroga. Ulewa ognia natychmiast osłabła, wspomagacze zaczęli kryć się, niektórzy wycofywać. Skupili ogień na krabie, ale większość przenosiła poza rufę, albo waliła w rampę.

Jeden ze wspomagaczy chciał schować się za dopalającym się czołgiem przed nimi, w panice zapomniał, że górujący nad placem Future próbował ich dorwać z tej strony laserem. Antonio złapał joystick i z satysfakcją odpalił zdwojonego punktowca pod dziobem, w sekundach z nowoczesnej egzoszkieletowej zbroi został poprzepalany i powytapiany wrak.

Rick zastanawiał się, ile zostało energii w luandzie i co można jeszcze zrobić.

- Akasta, tu Rick, co tam!? - rzucił w radio.

- Future, walczymy... - Patrick mówił spokojnie, w tle było słychać grzmoty wybuchów - Mamy tu jakiś konwój, idący na was...

- Patrick, trzymajcie się! - Rick nie wspominał, że też walczą, i że przydałaby się pomoc. Z krabem z miotaczem i już, już wyjeżdżającym pierwszym czołgiem, mieli coraz większe szanse, samotna Akasta mogła mieć jeszcze bardziej przesrane niż oni.

Nagle Fast przestał strzelać i rzucił luandę, pewnie skończyła mu się energia, ponownie sięgnął po swoje działko, sprytnie wyjął je „zza pleców”. Zanim Rickowi zrobiło się cieplej, bo nadal mieli przed dziobem czterech czy pięciu sprawnych wspomagaczy, nie licząc paru niedostrzelonych, wrogowie poderwali się i zaczęli walić gdzieś w bok.

Zorientował się, że ulicą od dziobu, za gasnącym czołgiem, i mniejszą uliczką po lewej, dobiegły ich wspomy, Toshiro i jego banda, podzielona na dwa równe pododdziały, po 2 starocie G3 i po 4 nowsze 47. Szarżowali desperacko, bo wszyscy rozumieli, że jeśli Future nie rozładuje czołgów, to cała bitwa źle się skończy, ale zaraz okazało się, że mają dwukrotną przewagę liczebną. I że na czterech „zabytkach” G3 broń nowoczesnych egzoszkieletów TekOne nie robi specjalnego wrażenia.

Rick podziwiał swoich zawodowców, którzy błyskawicznie przeformowali się i zmienili taktykę; nie włączał radia na ich kanał, ale doskonale znał to, zalew informacji we wspomagaczu, który ma wizję w półsferze, transmisję dwu poziomów taktyki, od kolektywu i od dowódcy, dwa rodzaje broni „w ręku”, plus wszyscy drą ryja na kanale plutonu, w chaosie nocnej bitwy.

Po chwili G3 poszły „na rympał”, skracając dystans, nowsze 47 osłaniały im tyły i skrzydła, kładły ogień zaporowy. Stłoczone na skraju placu wspomagacze wroga, sprawne i te uszkodzone przez Fasta, walczące w dwie strony, nie miały szans.

Kątem oka zauważył, że pierwszy czołg rusza z kopyta za rufą Future, drugi był już na zjeździe, Fast i Harin wychylili się z obu stron rampy i bawili się w snajperów, waląc co jakiś czas do zdezorientowanego wroga, wziętego w trzy ognie. Greg przeczołgał się poza rampę, przecząco kręcił głową do Harina, i opatrywał nogę.

Ich pierwszy czołg wypadł zza Future, obracając się w niebezpiecznym piruecie, może na gładkim placu nie groziło zerwanie gąsienic wywrotki, przerobionej przez Matta na pojazd bojowy. Celował do bijatyki po drugiej stronie otwartej przestrzeni, ale nie strzelał, żeby nie trafić swoich, bo banda braci Toshiro właśnie skracała dystans i masakrowała niedobitki wroga.

Ostatniego ostrzeliwującego się wspomagacza TekOne taranował któryś G3, w biegu, a kiedy wróg przewrócił się, wielki stary egzoszkielet prawie wsadził mu lufę pod pachę i pociągnął za spust, puszkę z człowiekiem przerobił na puszkę z mielonką. Rick założyłby się, że to Toshiro, mało kto miał koordynację i doświadczenie, żeby uprawiać takie zapasy we wspomagaczu.

Potyczka zamierała, drugi czołg wyjeżdżał na prawo, trzeci był na rampie. Któryś G3 nadepnął z całej siły ramię niedostrzelonego wspomagacza wroga, który próbował wstać, z innego obezwładnionego udało się wyjść operatorowi i uciekał gdzieś w bok, ale położył go pojedynczy strzał czujnego Fasta.

- Future, tu Toshiro, jak to wygląda? - wspomagacze podzieliły się na trzy grupy, dwie tworzyły punkty oporu na wylotach dwu ulic i kryły transportowiec, trzecia sprawdzała i rozbijała wrogów, żeby być pewnym, że nagle nie wyskoczy tu jakiś ciężko uzbrojony diabełek, z egzoszkieletowego pudełka.

- Toshiro, tu Rick, dzięki za pomoc! - Rick i Antonio odetchnęli, przeglądali systemy i ekrany - Mamy straty w ludziach, i trochę nam farbę porysowali, ale nic więcej. Desant w toku. Jak u was?

W tym momencie nad skraj placu, od lewej, wyskoczył czarny Tytan, w absurdalnym hamowaniu antygrav, z nosem jakieś 70 stopni w górę.

- Tu Toshiro, jeden zabity i jeden ranny - grupka dobijająca wrogów skończyła i zajęła się swoimi, dwie ich 47 leżały przy wylotach każdej z ulic, jedna na wznak, druga na brzuchu. W pierwszej, po trafieniach i przebiciach pancerza, zapaliły się pomocnicze baterie i usmażyły operatora, nie zdołał się wydostać. Z drugiej wyciągnęli lekko rannego i poobijanego Andrzeja, jego pancerz prawie wytrzymał silny ostrzał karabinów i granatników wroga, w pierwszej fazie potyczki, słowem kluczowym było „prawie”.

Jazz wypoziomowała Tytana nad nimi, po lewej, obracała go lekko, rozglądając się, nie było do czego strzelać. Na placu były już ich trzy czołgi, z ładowni ostrożnie wyleciały gęsiego trzy samochody, zaraz wyprysnęły wachlarzem w nocne niebo, nad plac i miasto.

- Dajcie rannych na Future! - Rick obserwował sytuację, przy rampie Harin pomagał siedzącemu na ziemi Gregowi. Krab przeszedł na ich stronę, pilnował ludzi, rozglądał się we wszystkie strony, lufa jego armaty niechybnie to wskazywała.

- Future, tu Akasta - nagle odezwał się głos w słuchawkach, Rick zamarł, to nie był Patrick - Mamy straty, może ktoś...

- TYTAN, WIADRO 1 i 2, NA NAMIAR AKASTY, JUŻ! - rozdarł się Rick, jak mogli w zalewie adrenaliny i rozluźnieniu ulgi zapomnieć o tamtych!! - Toshiro, za nimi!

Wielki Tytan runął w przód, w mgnieniu oka był poza placem, ogłuszająca fala uderzeniowa zmiotła cały dym i kurz, jaki unosił się tu i tam po potyczce, granatach, i palących się gdzieniegdzie maszynach.

Dwa czołgi poderwały się na gąsienicach i wystartowały do wylotu szerokiej ulicy, po prawej, Wiadro 1 prawie zaczepił o łapę podwozie Future, ale na szczęście jakoś ją ominął.

Trzeci czołg przeskoczył na lewo, „rozglądał się” czujnie, z rampy wolno zjeżdżały ich ostatnie dwie pancerki. Wszystkie ich wspomagacze „zbystrzały”, zapewne słuchając rozkazu Toshiro, po czym sprawnie wybiegły z placu, dwoma pododdziałami, dwoma ulicami po prawej.

Nagle zrobiło się jakoś pusto, tylko przez plac kuśtykał Andrzej, lekko zataczał się, wolno szedł do Future.

Rick obejrzał się na drugiego pilota.

- Antonio, zaraz będę się zbierał. Wylecisz jak planowaliśmy, w jakimś losowym schemacie, na paru kilometrach, na rejon kosmodrom-ten winkiel - machnął ręką na plac, Antonio słuchał uważnie, przytakiwał - I jak planowaliśmy, robisz za szpital, łączność i zwiad, i ewakuację, w OSTATECZNEJ ostateczności wracasz do boju.

- Mhm. Z tą ewakuacją może być słabo... - zauważył Antonio - W mordę nie oberwaliśmy za bardzo, ale nie założę się, że ta rampa się zamknie.

- Masz rację, na hermetyzację nie można liczyć, nawet już po tych rakietach - Rick przytaknął - Jakby co, w drugiej warstwie „ewakuacja” na taktyku masz punkty nawigacyjne, w których możecie przeczekać, powinniście być bezpieczni... bezpieczniejsi niż tutaj. Albo my, albo świstaki wam pomogą.

- Tak, pamiętam.

Rick włączył mikrofon, w tym samym momencie usłyszeli Jazz w słuchawkach.

- Future, Akasta obrywa, idę na nich! Wiadra, bierzcie ich z flanki!

- Tak jest - odpowiedziały dwa samochody, lecące gdzieś nad miastem, w ciemnościach.

Rick westchnął, co tam się dzieje...

Jazz sunęła Tytanem nisko, nad samymi budynkami, żeby nie wystawiać się na strzały z połowy miasta. Uważała, żeby nie przeszarżować, bo bydlak był szybki i zwrotny, ale wielki i nie aż tak zwrotny, żeby nie przywalić tutaj w coś, przy naprawdę wielkich przyspieszeniach. Pomagał jej nadludzki refleks, mae-do czasem się przydawało; zdumiony i przestraszony Vin, jej doświadczony drugi pilot, nie nadążał za jej reakcjami i manewrami.

W ułamku sekundy zdecydowała, że nie idzie na wprost, na markery taktyczne, czy na doskonale widoczne błyski i wybuchy ponad budynkami, ale nieco w bok i jeszcze niżej, przez łuk dużej ulicy, nad którą gdzieś dalej biła się Akasta. Nadlatując poniżej linii dachów mieli 100% szans na zaskoczenie wroga.

Wielki czarny Tytan wypadł „driftem” przez łuk ulicy, przechylony prawie 70 stopni na burtę, przeszli tak blisko średniego wieżowca po zewnętrznej, że „odrzut” ich potężnych tarcz antygrav, głównych i nadiru, wgniótł fasadę budynku, posypały się tam wielkie odłamki, frontowa ściana zaczęła się składać. Ale nawet się nie obejrzeli, było to już za nimi.

Przed sobą, w perspektywie długiej prostej alei, zobaczyli wolno spadającą Akastę, palącą się, mocno dymiącą, w przechyle, jakby tonęła w morzu. A gdzieś za nią i chmurą dymu, grupę pojazdów wroga, w paru rzutach, paliło się tam kliku, Akasta nie poszła na dno bez walki.

Jazz włączyła radio.

- Future, Akasta obrywa, idę na nich! Wiadra, bierzcie ich z flanki!

W momencie kiedy Akasta wylądowała awaryjnie na środku ulicy, a raczej - rozbiła się kontrolowanie, i żołnierze TekOne zaczęli przybijać sobie piątki i cieszyć się, że załatwili ciężki pojazd wroga, przez chmurę dymu i ognia wyleciał na nich, niczym gigantyczny duch śmierci, czarny Tytan, pozornie wypełniający całą przestrzeń. Zwalniał jak wmurowany, z zupełnie absurdalnym przeciążeniem, i opuszczał szeroki tępy dziób w ich stronę.

Transporter - ciężki miotacz przeciwlotniczy, którego zasługą było ostateczne obezwładnienie Akasty, miał jeszcze nieco energii, odpalił wiązkę, ale jego skanery i komputer nie poradziły sobie z TAKIMI parametrami hamowania Tytana, groźna wiązka paliła się chwilę, poszła w niebo, parę metrów ponad kabiną Jazz i Vina.

- Wal!! - rzuciła Jazz, stabilizując ich bydlaka, a Vin, czekający z palcami na spustach, wcisnął oba.

Spod wielkich bocznych kadłubów starego holownika-”katamarana” trysnęły dwie strugi ognia. Vin wystrzelił serię 40 z 48 niekierowanych rakiet Avalanche, które mieli w dwu zasobnikach pod dziobem, właśnie na takie okazje.

Któryś czołg wroga, z mniejszym coilgunem o większym kącie podniesienia, wypalił do nich; krecha rozżarzonego rdzenia z gromowym trzaskiem zrykoszetowała w niebo, od prawej sekcji dziobu. Jazz pomyślała, że dobrze być za pancerzem produkcji Matta Sancheza, a nie w normalnym pojeździe.

Zgodnie z nazwą, pociski Avalanche spadły niczym lawina i obróciły jakieś dwa-trzy hektary ulicy, pojazdów i budynków w złom i gruz.

Jazz wolno podnosiła Tytana w górę, żeby lepiej widzieć, w ciemności, w chmurze dymu i kurzu, czy coś zostało z wroga.

Zdumiewające, ale coś tam ruszało się.

Jeszcze bardziej zdumiewające było, że dymiąca pod nimi Akasta nie była trupem, nagle włączyła się jej wieżyczka obronna zenitu, laser błyskał, palił coś na obrzeżu chmury, u podstawy wielkiego grzyba czarnego dymu, który przesłaniał aleję.

Zaczęło przejaśniać się, widzieli, że dwa czy trzy pojazdy próbują manewrować, między wrakami, kraterami i gruzem.

Vin już miał im poprawić, ale Jazz zdążyła go zatrzymać - Gunem! - bo szkoda było zużywać resztki Avalanche na jakieś niedobitki.

Zanim Vin wycelował niestabilizowanym średnim coilgunem, ich jedyną bronią poza rakietami, nagle z lewej strony alei zapaliły się dwie oślepiające wiązki, jasne jak słońce, efektownie podświetliły olbrzymi grzyb dymu nad miastem.

Wiązki przeczesały ulicę, jak wielkie nożyce, a kiedy trafiały na pojazdy czy wraki wroga, czy większe skupiska kurzu, wybuchały tam eksplozje plazmy.

- Wiadra, Akasta leży na ulicy! - Jazz wrzasnęła w radio. Wiązki natychmiast zgasły.

Może ich czołgi miały słabe opancerzenie i trakcję starych ciężarówek i wywrotek, ale ich lasery górnicze okazały się zupełnie wystarczające. Dwa Wiadra wychylały się z wylotów dwu uliczek po lewej, tak jak Jazz kazała, zaatakowały pozycję konwoju wroga z flanki i od tyłu.

Niedobitki ludzi wypełzały ze spalonych pojazdów, szukali jakiegokolwiek schronienia. Któryś transporter ruszył, Wiadro 2 błysnęło trzy razy laserem, teraz krótkimi impulsami, pojazd zadymił i stanął. Wieżyczka Akasty nadal paliła ludzi, którzy w panice uciekali przed wielkimi laserami, wprost na ich lufy.

- Akasta, Tytan, tu Toshiro, dobiegamy - odezwał się głos w słuchawkach.

- Toshiro i Rick, tu Jazz, rozpieprzyliśmy ich, Wiadra się z nimi bawią lusterkami - ruszyła Tytana w górę - Akasta mocno uszkodzona, leży na ulicy. Lecę rozejrzeć się dalej, czy ktoś tam jeszcze nas nie objeżdża. Toshiro, zajmijcie się niedobitkami i co tam z Akastą! Wiaderka, nie spalcie naszych, może obstawcie następne skrzyżowanie!

Ostrożnie podnosząc Tytana obserwowała, jak ich wspomagacze sprawnie przebiegają po obu stronach gasnącego gunshipa, i fachowo, w kilku rzutach, przeczesują pobojowisko, tam gdzie była przedtem grupa wroga. Oba czołgi ruszyły w przód, obstawiły następną przecznicę alei, mając plecy zabezpieczone przez Toshiro.

Gwałtownie przyspieszyła Tytanem i poleciała na szeroki krąg, w stronę centrum miasta i sztabu wroga.

Rick nie wtrącał się, nasłuchiwał komunikatów. Kiedy było jasne, że Jazz i czołgi wygrały potyczkę koło Akasty, zaczął się zbierać.

Zanim zwinął swoje „stanowisko dowodzenia” i przeniósł się do orbitalnego Cirrusa, który był sterownikiem piątego czołgu, ale też jego wozem dyspozycyjnym, inaczej niż pozostałe cztery sterowniki - zwykłe kompakty, sprawdził, co tam słychać poza miastem.

- Triton, tu Rick, jak wam się leci?

- Future, tu Wihi, Tom negocjuje z bramą. Mają konstrukcję i moduły pouszkadzane przez odłamki, ale nic bardzo poważnego. Wisimy pół kilometra od nich, nie mają żadnej broni, pojazdów, nic. Właśnie ich ładnie poprosił, żeby wyłączyli dużą radiostację, bo cały czas nadają do swoich i retransmitują. A jak nie, to im ją zaraz zepsujemy...

Rick wyobraził sobie, jak wygląda ciemnoszary Triton w przestrzeni, powiedzmy w lornetce, z pół kilometra, z 300MW laserem i gastem pod szynami na dziobie. Pokręcił głową, wolałby nie być naprzeciw Toma i Wihi, ludzie TekOne na pewno też nie.

- No więc właśnie przestali nadawać - podsumował Wihi - Lata tu jeszcze trochę odłamków, ale małe i wolno, zaraz ściągniemy „Synka”.

- Triton, po zabezpieczeniu bramy skoczcie pogadać ze Speluną 1, z bezpiecznej pozycji, i dajcie mi znać, jak tam idzie.

- Tak jest.

- Bez odbioru.

Przełączył panel na inne kanały, wypisał komunikat.

- SPELUNA2 TU RICK. MY ZWIĄZANI, WYGRYWAMY. BRAMA PRAWIE ZABEZ. CO U WAS? - do Castora daleko na południu miał ponad 3 minuty opóźnienia, bo wszystko szło przez „Oko”, nie warto było męczyć się fonią.

Pomyślał, że może dać znać o sytuacji Taelowi, ale machnął na to ręką, nic jeszcze nie było pewne, a na sygnał „powrót” było o wiele za wcześnie.

Założył hełm i zarzucił karabinek przez pierś, sprawdził claussa i łączność. Poszedł na rufę, pomóc przy rannych. Kiedy wsadzili wstępnie opatrzonych Grega i Andrzeja do minikabiny Future, rozejrzał się po słabiutko oświetlonej, nagle opustoszałej ładowni. Obejrzał pęknięcie podłogi, poszedł przez rampę, oceniając jej uszkodzenia. Przeszedł w półmroku obok Fasta, trzymającego wartę koło zaparkowanego za rufą Cirrusa. Skinęli sobie hełmami, tak bardzo różnymi.

Przeszedł się w ciemnościach pod wielkim kadłubem Future, od prawej strony, przy świetle latarki karabinka obejrzał pokiereszowaną powierzchnię prawego „płata”. Oberwali gorzej, niż im się wydawało.

Hełm brzęknął i wyświetlacz przyłbicy pokazał komunikat.

- RICK TU SPELUNA2. MY ZWIĄZANI, REMIS. A NAWET PATOWA. CO MAMY ROBIĆ?

- Speluna 2 tu Rick. Oszczędzajcie się, wsparcie poleci, gdy tylko ktoś będzie wolny. Bez odbioru - Rick szybko podyktował odpowiedź.

W ciemności obszedł wkoło podwozia Future, cały pojazd, przyglądał się spodniej stronie kadłuba i ciężkim łapom, wkoło których popękała nawierzchnia placu, ale myślami był na południu.

Nie miał kogo im wysłać. Triton niezbyt nadawał się i był odwodem na wypadek kontrataku spoza systemu. Wszyscy inni byli zajęci, przynajmniej do momentu opanowania sztabu wroga i kosmodromu, zgodnie z planem. Niby system taktyczny podsumowywał, że w potyczkach koło Future i Akasty wróg stracił większość sił naziemnych w tej okolicy, ale to były zmyślenia na podstawie dawnych danych świstaków i byle jakiego rozpoznania i skanerów ich eskadry, nie mógł ryzykować.

Musieli się sprężać, pobiegł do rampy, żeby przenieść się jak najszybciej do Cirrusa, musieli jak najszybciej wygrać bitwę o stolicę.

Ale zatrzymał się koło leżącej na boku Patti, wyglądającej jakby tu sobie przysnęła, obok leżała porzucona luanda; stał nad nią chwilę. Po czym skinął na Fasta i razem zaciągnęli zwłoki Johna i Patti do ładowni, i jej miotacz też.

51

Gravis schodził, a raczej był sprowadzany, z czwartego piętra hotelu. Ted zakazał użycia wind, więc złazili po schodach, razem z dwoma żołnierzami, którzy nieśli bagaż Gravisa.

Koure ciągle konferował półgłosem przez swój system taktyczny, i nasłuchiwał komunikatów. Ustalał straty, kanały zwiadu i łączności, montował kontrataki.

Kiedy wyszli do pięknej recepcji, w półmroku nocnego oświetlenia, zasapany Gravis zdziwił się, że jest tak pusto. To jasne, że nie było nikogo z obsługi, ale spodziewał się jakiejś znaczącej obstawy, i całej obsady biura. Na fotelikach w lobby zastali tylko małego Ferxa - informatyka, Davida - głównego logistyka, i Marię, zwaną Piękną Marią, zastępczynię szefa działu administracyjno-kadrowego. Wszyscy mieli tylko podręczny bagaż i siedzieli jak na szpilkach.

Na widok szefa i dowódcy cała trójka zerwała się z miejsc.

- Czemu tu nikogo nie ma?! - Gravis zapytał Teda, który pokazał mu „mów do dłoni”; patrzył gdzieś w bok i nie przerywał prawie bezgłośnego dialogu przez mikrofon nakrtaniowy. Gravis zaczął się wkurzać, może byli zaatakowani, może przegrywali, ale to nie powód, żeby go ktoś tak ignorował, nawet Ted.

Inni też chcieli coś mówić, o coś pytać, szczególnie przestraszona Maria, ale powstrzymali się. Ted machnął dłonią „naprzód!”, pospieszyli do wyjścia, w stronę parkingu, dawno zamienionego w ich służbowe lądowisko, gdzie czekał na nich dyspozycyjny Stratus.

Kiedy byli już przy potrójnych drzwiach z pięknego bursztynowego szkliwa, Ted zatrzymał się jak wryty i odruchowo dał taktyczny znak „stop!”, jakoś wszyscy zrozumieli.

Koure stał jak posąg, przyciskał ucho, w którym miał wszczepioną słuchawkę.

Czekali bardzo długą chwilę.

Kiedy wściekły Gravis miał już przerwać te medytacje, Ted wyprostował się, oparł dłonie na biodrach, i pokiwał głową, w jakiejś bliżej nieznanej kwestii. Wolno obrócił się do uciekinierów.

- Co się dzieje? Gdzie są wszyscy?? - wypalił Gravis. Cała grupka, obaj żołnierze-zawodowcy też, miała w oczach nieme pytanie, chmary pytań.

Ted wolno przyjrzał się im, kiwając nieznacznie głową.

- Wszyscy? Dawno wybyli. Resztę biura wysłałem na kosmodrom. Lekką obstawę też, a cięższą do walki.

- Nie mamy żadnej obstawy, poza wami?! - Gravis rozejrzał się po postawnych żołnierzach.

- Mhm. Myślisz, że potrzebujesz więcej obstawy? - zapytał spokojnie Ted, wyciągając pudełko papierosów - A po co? Żeby się z nią bić o Stratusa?

Wszystkich zmroziło, a najbardziej Gravisa; żołnierze popatrzyli na siebie, i na Teda, który puścił do nich oko, odpalając zapalnik specjala. Zaciągnął się i przerwał grobową ciszę, w której usłyszeli cichutkie echa odległych wybuchów.

- Kochani, jest tak, że dostaliśmy w dupę, jak dawno nikt na świecie nie dostał - znowu pokiwał krótko ostrzyżoną siwiejącą głową - Jest tak, że właśnie straciliśmy resztki koordynacji i resztki sił w tym grajdołku, więc możemy sobie WSZYSTKO odpuścić. Ewakuacja też jest odwołana, bo jak na razie nikt nie przeżył próby wylotu, i ten Stratus też nie ucieknie.

Zaciągnął się znowu, ludzie oglądali się po sobie, Maria zaczęła bezgłośnie płakać.

- ŻĄDAM... - zaczął roztrzęsiony Gravis, zrobił krok w przód.

- Zamknij mordę, Joe - Ted wydmuchnął dym w twarz szefa, był na to wszystko za stary i zbyt zmęczony. Gravis zakrztusił się i zamilknął - Idę się przewietrzyć, lepiej bądźmy na widoku i bardzo bezbronni...

Ted obrócił się na pięcie, i wyszedł przed drzwi hotelu, na szerokie schodki przed wejściem, w rozgwieżdżoną pogodną noc.

Zafrasowana grupa poszła za nim, przerażony i upokorzony Gravis, bliski łez, wyszedł ostatni.

Ted siedział na schodku, i palił w milczeniu. Nie wiedzieli, co powiedzieć.

- Ted... nie mamy żadnych szans na ucieczkę? - Ferx był na pewno najmniej zdenerwowany z cywilów, ale nawet on trochę dygotał. Oglądali się na lewo, Stratus był zaraz za rogiem. Powinien być zaraz za rogiem.

- A pewnie, że mamy, jeden na tysiąc - roześmiał się Ted, zaciągnął się - Zdaje się, do was nie dotarło, co tu się dzieje. Otóż spodziewaliśmy się malutkiego powstania świstaków, może ich maluśkich kontrataków. Może jakiegoś rajdu konkurencji, Lancaster albo kogoś tam.

Zaciągnął się bardzo głęboko.

- Ale to ktoś ZUPEŁNIE inny. To są ludzie, a nie świstaki. To nie jest Flota, nie Marines, nie komandosi, nie ten sprzęt... Jest, było ich dużo mniej niż naszych... Ale to są zawodowcy, trzy razy lepsi od nas... czy od buraków z Lancaster, czy wariatów z Oyama.

Odchylił się i zapatrzył na Gwiazdę, pięknie świecącą na rozgwieżdżonym niebie, jakieś 30 stopni nad miastem.

- Zaatakowali dokładnie po uruchomieniu bramy, musieli mieć tu niezłe wtyczki, albo fantastyczne rozpoznanie. Daliśmy im bramę na tacy...

Pokręcił głową w zadumie, zaciągnął się.

- Rozjebali „Achillesa”, calutkiego, że nic nie zostało. NIC. Tylko chmura odłamków, bez żadnej eksplozji, żadnej bitwy. Tak mówili z bramy. Sisi i Marek nie byli głupkami, „Achilles” był w gotowości, TO JEST NIEMOŻLIWE, a jednak...

Maria płakała coraz głośniej. Od monotonnego monologu Teda, w półmroku ciepłej nieziemskiej nocy, pod nieziemskim niebem, w obcym mieście Obcych, ludziom ciarki chodziły po plecach.

- Zmietli Cyklopa i kosmodrom, profesjonalną izomerówką, podobno jest tam piękny krater... Mają jakiś jebany pancernik, latający tak i odporny tak, że nie wierzę w meldunki naszych... Dopadł uciekającego Taurusa, jakby nasi piechotą na orbitę wychodzili. Krąży tam gdzieś nad miastem, tego Stratusa dopadnie w minuta-osiem.

Gdzieś daleko coś błysnęło, po bardzo długiej chwili doszedł ich cichy pomruk, wszyscy obejrzeli się na prawo, tylko Ted nawet nie spojrzał.

- Uderzyli na wszystkie nasze punkty na raz. Miałem rezerwową łączność, miałem rezerwowy zwiad - zrozumieli nagle, że Ted też jest na krawędzi załamania, próbuje zracjonalizować porażkę i swoją winę - Rzuciłem na nich wszystko co mieliśmy, w najdogodniejszym momencie, kiedy desantowali się, tam w mieście...

Zaciągnął się do końca specjala, który automatycznie zgasł.

- Nikt z naszych nie przeżył. NIKT. Coś tam im rozwaliliśmy, któryś większy pojazd, ale zgnietli naszych jak wszy... Czołgi, wspomagacze, miotacze, wszystko puff! - zrobił gest otwierającą się pięścią.

- A przed chwilą zamilkła brama i cała transmisja, podlecieli tam do nich i postawili ultimatum. I rozwalili mi ostatni punkt zwiadu i łączności w tym sektorze. Jesteśmy tu jak ślepe i głuche dzieci we mgle, tylko że to mgła wojenna.

- Co nam pozostaje? - po długiej chwili milczenia zapytał Ferx.

Ted pstryknął w ciemność petem specjala, wstał na równe nogi.

- Poddać się. Jak najsprawniej i jak najszybciej - odparł, rozglądając się po grupce.

- Ja nie zamierzam! - odparł Gravis, który odzyskał minimum rezonu - Musimy wezwać pomoc! Suzukiego! „Vigilanta”!

Ted przyglądał mu się z umiarkowanym zainteresowaniem.

- Zakładając niezwykle optymistycznie, że nie zostawią nas tu na pastwę losu, jak masz to zamiar zrobić? Modlitwą?

- Stratusem!

- Czystej próżni życzę. Chłopaki, może rzućcie ten majdan dyrektorski, i wynieście tu parę fotelików? I lepiej odłóżcie gdzieś karabinki, po co zarobić kulkę za darmo.

Żołnierze popatrzyli po sobie i synchronicznie postawili walizki-kontenerki Gravisa, poszli z powrotem do lobby. Ukryli swoje karabinki i amunicję w szafce przy recepcji, na wszelki wypadek, i wynieśli cztery foteliki; w tym samym momencie kiedy milczący Gravis, nieco trzęsący się ze strachu, ale zacięty w sobie, ruszył z podręczną torbą do Stratusa.

- Obiecałeś mi, Ted! - Maria płakała jakby mniej, mówiła cicho, ale wyraźnie - „Nic ci się przy mnie nie stanie!”

- I jest to nadal jakaś prawda... - Ted przetarł zmęczoną twarz.

- Dziadu! Chamie! - błyskawicznie przeszła od rozpaczy, do gniewu - Nie po to dupy daję takim palantom, żeby mnie jacyś następni w niewoli ruchali! Żebym w więzieniu gniła!

Pozostała czwórka ludzi obejrzała się na siebie, nagle stało się jasne, skąd w ogóle Maria się tu wzięła.

Zmęczony Ted przyglądał się spokojnie jej pięknej twarzy, obramowanej ślicznymi kasztanowymi lokami, teraz zeszpeconej skrzywieniem. Wściekła, próbowała wytrzeć oczy i przestać płakać.

- Jeśli chcesz, goń Gravisa... - odparł.

- A pewnie! - poderwała swój plecak i pomaszerowała za znikającym na rogu dyrektorem. W świetle Gwiazdy i podświetlenia przy dole ścian hotelu wyglądała bardzo pięknie, maszerując sprężyście, w obcisłych spodniach na ślicznych biodrach.

Ted wziął sobie fotelik, i klapnął na niego zrezygnowany. Włączył system łączności i zaczął z kimś bezgłośnie rozmawiać.

Żołnierze usiedli obok, jeden wyjął piersiówkę, poczęstował drugiego, napili się, nic nie mówili.

Ferx złapał ostatni fotelik i też usiadł, przodem do Teda. David, poważny specjalista logistyki w średnim wieku, który słuchał i oglądał wszystko wkoło na przemian z przerażeniem, albo z otwartymi ustami, zorientował się, że musi sobie sam przynieść krzesło, albo czekać na stojąco. Otrząsnął się nieco.

- Ferx... - cichutko zaczepił kolegę - A nie powinniśmy się raczej gdzieś schować?? Przecież korpo zorientuje się i nas uratuje...

- Raczej nie - równie cicho odparł Ferx - Chyba rozumiem Teda. Musimy szybko poddać się tym... zawodowcom.

- Ale czemu?...

- Bo o świcie świstaki nas zatłuką motykami i pałami - odparł Ferx, kręcąc głową, jakby w niedowierzaniu tego, co sam właśnie powiedział - I nie zdołamy schować się, na całej tej planecie, żeby doczekać jakiejś hipotetycznej pomocy.

David wzdrygnął się ze strachu, poczuł się słabo. Nie poszedł po krzesełko, tylko usiadł na stopniach wejścia.

52

Mieli nieco zamieszania na starcie sprintu do finału, bo rozbita Akasta wymagała uwagi, nie mogli pognać do przodu, zostawiając ją na pastwę losu - poza poranioną załogą, były na niej prawie wszystkie ich zapasy, na następne dni. Niby liczyli na zdobycie zapasów TekOne, mogli skoczyć po coś poza system, ale woleli nie ryzykować, nie mogli porzucić Akasty lekką ręką.

Kiedy pokiereszowany Future bezpiecznie odleciał, natychmiast trzy czołgi plutonu Ricka pojechały naprzód, w stronę centrum i, podobno, sztabu wroga. Dwa samochody-kompakty poleciały za nimi, ale sterująco-transportowy Cirrus Ricka skoczył na chwilę do Akasty.

Wylądowali ostro, koło lekko dymiącego gunshipa, stało przy nim kilku otwartych wspomagaczy, reszta zajęła pozycje wkoło, na narożnikach przecznic, dwa zdołały zająć pozycję na dachu-tarasie niskiego budynku.

Pierwsi z Cirrusa wyskoczyli Harin i Fast, resztki rezerwy-obstawy punktu dowodzenia, miało to być czworo ludzi i krab... Kiedy Rick wybiegł w ciemność, w stronę rozbitego pojazdu, od Akasty wyszedł mu na spotkanie Toshiro.

Przybili pięści i już mieli zagadać, kiedy gdzieś daleko i wysoko, ale w polu widzenia a nie za horyzontem, czy za budynkami, coś błysnęło leciutko, a po sekundach znacznie bardziej efektownie, odblask eksplozji wydobył z ciemności wieżowce i grzyb dymu nad miastem. Obaj rzucili się do najbliższego „ukrycia”, raczej wątłego, bo za najbliższym otwartym wspomagaczem G3. Nie bardzo mieli gdzie się schować na pustej szerokiej ulicy, między budynkami, Akastą a Cirrusem.

- DO WSZYSTKICH tu Rick, ktoś identyfikuje wybuch w strefie 41!? - rzucił w radio, wyglądając zza ciężkiej zbroi w kierunku gasnącej eksplozji, hełm nie pokazywał mu nic istotnego z taktyki, w tamtą stronę. Toshiro przykucnął za nim, spokojnie rozglądając się i udając obstawę, bo bez hełmu i tylko z claussem w garści, niewiele mógł zrobić w zadymionej ciemności. Fast i Harin przy Cirrusie, podłączeni do systemu, z bronią długą, byli znacznie lepszym wsparciem.

- Rick, tu Tytan, to my! - odezwała się Jazz - Znaleźliśmy przypadkiem gniazdo lukerów, zrobiliśmy z nimi porządek.

- Tytan, tu Rick, porządek - Avalanchem??

Dopiero teraz doszedł ich gromowy odgłos wybuchu.

- Rick, nie mamy nic pod ręką, z coilguna nie sposób trafić biegające szczury. A wieżowiec chyba się nie złożył cały, tylko trochę!

- Tytan, jasne, rozejrzyjcie się, czy nie mają więcej zwiadu na budynkach, trzeba ich oślepić! Bez odbioru.

- Rozkaz! - odparła Jazz.

Wstali z Toshiro i wyszli zza wspomagacza. Rick gryzł się, że nie pomyślał o tym - skanery, systemy, satelity, lasery i bajery, a gość z lornetką i radiem mógł siedzieć na każdym wieżowcu, i podpowiadać wrogowi ich miejsca desantu, czy trasy kontrataku. I był praktycznie nie do wykrycia - właśnie rozwalonych, nieźle zamaskowanych czterech lukerów zdradziło dopiero kiedy młody żołnierz TekOne nie wytrzymał napięcia. Mroczny Tytan, przelatujący tędy i owędy, raz z jednej, raz z drugiej strony ich posterunku, wycinający gwiazdy z nieba jak ponaddźwiekowa czarna dziura, coś mu zepsuł w głowie, chłopak spanikował i pobiegł do schodów na dół, po otwartym dachu. A wtedy Vin zauważył go w termo, i ciemny wielki duch zainteresował się nimi, w zwrocie bojowym rodem z kreskówki. W dziesięć sekund było po zwiadowcach i po trzech górnych piętrach opływowego wieżowca.

- Jak pluton? - Rick przyglądał się przybrudzonemu Toshiro.

- Dwu utraconych, dwu szwankuje mechanicznie, połowa amunicji - rozmawiali cicho i szybko, taka tradycja.

- A jak to wygląda? - Rick obrócił się do Akasty, poszli wzdłuż pojazdu, lekko zarytego w spękaną nawierzchnię alei.

- Nigdzie nie poleci. Sean i Ryan ranni, Patrick się wykrwawił. Walczyli do końca - Toshiro obejrzał się gdzieś na dziób, na kabinę w górze - Ale jest zasilanie rezerwowe, wieżyczka zenitu działa, system ugasił pożary. Zapasy prawie nieuszkodzone.

- Okej - Rick zastanawiał się gorączkowo, nie mieli czasu - Jak bardzo są ranni? Mogą zostać popilnować wraku?

- Zapytaj ich.

- Zwariowałeś?! Pytać irlandzkich świrów, czy będą walczyć, zamiast opatrzyć się i odpoczywać? Po tym jak stracili Patricka??

- Mój błąd - Toshiro odruchowo ukłonił się - Moim zdaniem, dadzą radę. I mają punktowca.

- Dobra. Możesz wysłać drużynę za moim plutonem? Są już w przodzie, bez obstawy.

Toshiro wyjął radio i wydał parę rozkazów. Kilku wspomagaczy w zasięgu wzroku zebrało się, i pobiegło gdzieś w ciemność.

Rick czekał, przyglądając się w zadumie ledwo widocznej potrójnej wyrzutni, niedbale przyspawanej do elegancko wygiętej burty Akasty.

- Zrobione - Toshiro schował nadajnik.

- Masz tu kogoś technicznego?

- Paru się znajdzie.

- To weź zostaw jednego, czy dwu, te szwankujące zbroje, pomogą irlandzkiej bandzie chronić Akastę, i niech odkręcą te thunderbirdy, może któryś jest nieuszkodzony.

Toshiro obejrzał się na trzy szare „rury”, jedna miała odstrzelone pokrywy, to był pocisk zużyty nad kosmodromem.

- I co mają z nimi zrobić?? Przecież to wersja lotnicza, z dokręconym busterem? Pół dnia na warsztacie trzeba to przerabiać...

- Wiem. Zostaw tu któreś Wiadro, pewnie jedynkę, ma wukaem. Niech wrzucą te „ptaśki” na czołg, jeśli zdołają je zamocować do lasera i podłączyć sterowanie, cudnie, jeśli nie, trudno. Tak czy owak, później nas dogoni, w centrum, czy na kosmodromie.

- Strzelać thunderbirdem z busterem, z ciężarówki?? - Toshiro skrzywił się - To nie jest dobry pomysł...

- Jeśli będzie trzeba, zaniosę go w ręku i wsadzę komuś w dupę, bez żadnych busterów i rakiet! - odwarknął Rick - Musimy się sprężać, ruszajcie zaraz! Trzeba zaorać to miasto, bo na orbicie jest fajnie, ale na południu mają remis!

- Aha. Rozkaz!

Przybili sobie na pożegnanie i rozbiegli się w dwie strony, do wspomagacza G3 i do Cirrusa.

Rick dowodził z lecącego wolno nad miastem pojazdu, ale miał coraz mniej do roboty. Obie grupy, jego i Toshiro, ostrożnie, ale całkiem szybko posuwały się w stronę domniemanego sztabu wroga, dzielnicy handlowo-biurowej w centrum miasta. „Centrum” wcale nie leżało centralnie, ale raczej na północno-wschodnim skraju stolicy, od strony kosmodromu i węzłów drogowych miasta.

Tytan latał przed nimi, absurdalnymi zygzakami, strzelili jeszcze raz do kogoś na dachu, ale Jazz i Vin nie byli pewni, do kogo.

Oporu nie było, jedyny incydent, to kiedy grupa Ricka trafiła na zepsuty transporter wroga, zaparkowany na chodniku. Trzech opuszczonych, zdezorientowanych żołnierzy TekOne chciało się poddać, może udałoby się im w dzień, ale ciemną nocą, przy adrenalinie i dopalaczach zalewających wszystkich na polu walki, nie mieli szans. Wiadro 4 przeciął ich pojazd laserem, kiedy tylko system i operator zauważyli transporter, wszyscy się spalili.

Ricka nieco skręcało, bo jednocześnie martwił się, co tam na południu, ale nie chciał bardziej poganiać swoich żołnierzy, mieli dobre tempo i, tak naprawdę, pomimo braku oporu, powinni zwolnić na rubieży celu. Nie spodziewał się tam jakiejś walki do ostatniego naboju, ale wszelkie zasadzki czy kontrataki były możliwe. Nawet jeśli wróg już nie miał za bardzo czym kontratakować.

53

Grupka na schodach hotelu przypominała piknik, choć była stypą. Śmieli się ponuro, że tylko grilla im brakuje.

Dołączyli do nich Han i Tony, piloci Stratusa. Ted potrzebował jakieś dziesięć sekund, żeby przekonać ich przez radio, że nie chcą nigdzie lecieć. Jeszcze zanim Gravis doszedł do Stratusa, wysiedli i pozamykali pojazd.

Gravis trochę ich opluł krzycząc i żądając ewakuacji, posłuchu, i temu podobnych dupereli, ale miał jeszcze tyle zdrowego rozsądku, żeby się z nimi nie szarpać. Piloci, co dziwne, nie dali mu w pysk, ale zachowali spokój, zignorowali go i poszli do Teda.

Teraz siedzieli z kolegami - żołnierzami, a między ich krzesełkami walało się coraz więcej butelek, pobranych z hotelowego baru.

Gravis siedział na środku jasno oświetlonego lobby (Ted kazał zapalić całe oświetlenie parteru, wewnątrz i na zewnątrz), na przemian wściekał się i pochlipywał z rozpaczy.

Maria siedziała przy drzwiach, skulona na fotelu, obejmowała kolana i kiwała się, sparaliżowana ze strachu i dezorientacji. Prosiła, błagała, ale pierwszy raz w życiu trafiła na tak wysoki mur obojętności grupy facetów. Obraziła się i chciała iść gdzie oczy poniosą, ale Ted wyśmiał ją, przypomniał, że albo wróg, albo świstaki zabiją ją w ciągu minut. Kiedy żarty podpitych żołnierzy zaczęły robić się coraz bardziej nieprzyzwoite, schowała się w lobby.

- Za co teraz pijemy? - zapytał wstawiony David.

- Za mamusię, czy za korporację? - odstrzelił Ted.

- Za... korpomusię! - rzucił Tony, szybko się upił.

Roześmieli się, nagle huk wtłoczył im powietrze w płuca.

Doskonale widoczny wielki ciemny Tytan szybko przeleciał koło hotelu, jakoś tak bokiem, przyglądał się im uważnie.

- Ale wielka balia... - Ted potrząsał głową i podniósł flaszkę, która przewróciła się koło nogi jego krzesełka. Towarzystwo przetrzeźwiało z wrażenia. W lobby Gravis i Maria poderwali się na równe nogi.

- Zaraz tu będą - Ted wstał i podniósł ręce do góry - Rozsuńcie się w luźny szereg i łapy do góry.

Kiedy tylko wstali i rozeszli się nieco, z podniesionymi rękami, zza zakrętu skrzyżowania przed hotelem, o jakieś 200 metrów po ich prawej, wyjechał ledwo widoczny wrogi czołg, z koślawo namalowaną „2” na przodzie.

Wszyscy zamarli, maszyna też. Po długiej chwili, kiedy ludzie umierali ze strachu, nawet żołnierze, czekając na błysk i pewną śmierć, czołg wolno ruszył w ich stronę.

Kiedy był w połowie drogi do nich, nagły zgrzyt za plecami poderwał całą grupkę, David popuścił z wrażenia.

Obejrzeli się błyskawicznie, zza węgła, z parkingu gdzie stał Stratus, wyjechał drugi czołg, znacznie bliższy i straszniejszy, z równie koślawą „4”.

- Chryste panie, jacyś majsterkowicze nas załatwili?! - w oświetleniu od hotelu Ted rozpoznał, że nie jest to normalny czołg, jak ich własne, ale jakaś cywilna gąsienicówka, amatorsko opancerzona, i z nietypowym laserem. Ale jednak był to wielki laser, a kaem na wsporniku na tyle-górze wozu był bardzo typowy, długa lufa śledziła ich każdy ruch.

Zza czołgu wolno wyszły dwa wspomagacze, też miały ich na muszce.

Ted obejrzał się, pierwszy czołg, równie nietypowy jak drugi, zatrzymał się o 30 metrów. Zza niego też wyszły dwa wspomagacze, jeden jakiś wielki, Ted go nie rozpoznawał. Podeszły bliżej.

Potrząsnął głową, może to byli majsterkowicze, ale nie amatorzy, najwyraźniej oba czołgi były identyczne, czyli małoseryjna produkcja... I przecież wystarczyły, żeby zmasakrować jego ludzi, w pojazdach prawie-nówkach.

Już miał coś krzyknąć do tamtych, ale właśnie przeleciał Tytan, zagłuszył go.

Wszyscy przeczekali echa między budynkami, Gravis i Maria stali z nosami przy szybie, popatrzyli po sobie i szybko podnieśli ręce.

- Poddajemy się! - zakrzyknął Ted - Nie mamy broni!

- Kto dowodzi? - zapytał któryś ze wspomagaczy, chyba ten większy, ciężki pancerz miał porysowany rykoszetami, ze dwa ślady trafień granatami, zewnętrzny głośnik mocno mu brzęczał.

- Ja!

Drugi wspomagacz przestał wodzić bronią po ich towarzystwie i bardzo wyraźnie wziął Teda na muszkę. Koure wcale się nie zdziwił, znał na pamięć podręczniki MOUT i antypartyzanckie, pewnie te same, które tamci znali.

- Ilu? - zapytał ciężki wspomagacz.

Ted obejrzał się.

- Dziewięcioro, wysokie funkcje. Budynek jest pusty.

- Gdzie reszta?

- Na kosmodromie albo w jego okolicy.

- Ranni?

- Nikogo - Ted miał na końcu języka „a nie mówiłem!”. To na pewno byli zawodowcy, żaden jego żołnierz-przygłup, czy świstak, nie zawracałby sobie głowy rannymi, a przecież każdy więzień był wielostronnie cenny.

- Dwójka za szybą, dołączyć. Wszyscy czekać, żadnych gwałtownych ruchów. Można opuścić ręce - operator wspomagacza był wyjątkowo lakoniczny, bardzo podobał się Tedowi. Od momentu ostatecznej klęski właśnie na to stawiał - przy profesjonalnych i spokojnych przeciwnikach mieli znacznie większe szanse na przeżycie, niż z jakimiś psycholami, czy dzieciakami, z palcami na spustach.

Koure obejrzał się na Gravisa i Marię, chyba nie słyszeli dialogu.

- WYŁAŹCIE DO NAS! - rozdarł się z całej siły, i wolno zamachał do nich.

Zrozumieli i powoli wyszli na zewnątrz.

Pierwszy czołg nagle ruszył, przyspieszył na wprost i popędził ulicą w lewo, na północ. Drugi zakręcił ostro, ze zgrzytem, i pognał za pierwszym.

Znowu przeleciał Tytan, bokiem, ale teraz wolniutko, lepiej widzieli wielki niezgrabny pojazd, z tępym spłaszczonym dziobem wycelowanym prosto w nich. Tedowi wydawało się, że widział błysk szyb kabiny pilotów, w pozornie maleńkim kokpicie, na grzbiecie wieloryba.

Wspomagacze stały jak wmurowane, zza zakrętu, ulicą którą nadjechał pierwszy czołg, wypadł kolejny, nieco inny, podpisany „5”, pędził w lekkim poślizgu gąsienic, wydawało się, że zdriftuje w fasadę biurowca obok. Ale operator opanował go mistrzowsko, maszyna z przeciągłym zgrzytem gąsienic wyszła na prostą i pognała wprost na ich grupkę, późno hamując i przysiadając nosem do ziemi.

- Popisują się... - mruknął Ted, żołnierze pokiwali głowami.

Może ten czołg też był po majsterkowiczach, ale laser miał wystabilizowany doskonale, przez całą akcję Ted bardzo dokładnie widział duże ciemne oko, wpatrujące się prosto w nich.

Nagle z nocnego nieba spadł Cirrus, wylądował ostro, kawałek za czołgiem.

- Wszyscy przejść dziesięć metrów w lewo i siadać - powiedział ciężki wspomagacz, wskazał lufą wukaemu miejsce, Ted zanotował, że po ICH lewej - Wolno i bez numerów.

Przeszli trochę w bok, dalej od drzwi i usiedli na schodkach. Cywile jakby się uspokoili, nawet Maria i David, tak jakby ciężkie zmechanizowane zbroje, długie lufy, przepalające wszystko czołgi, w nocy obcego miasta, były znacznie mniej straszne od poprzedniego nieznanego, tylko wyobrażonego, horroru.

Kiedy siedzieli, a ktoś tam wysiadał z Cirrusa, Ted pomyślał, że ta ulga jest zwodnicza.

- Kochani - odezwał się półgłosem, żeby wszyscy go słyszeli - Jest dobrze, to ekstra zawodowcy, ale proszę, uważajcie, jeden głupi ruch, prowokacja, a zostanie z nas wszystkich mokra plama...

Wszyscy obejrzeli się na niego, zaskoczeni, ale zaraz wzięli to sobie do serca. Jedno ich potknięcie, kichnięcie, omknięcie palca operatora na spuście wspomagacza, i zostaną kupą trupów. Maria znowu zaczęła pochlipywać.

Zza czołgu szybko wyszedł wielki krab, w pełnym rynsztunku, z potężnym działkiem w trzech łapach, wodził lufą po nich, po wejściu.

Maria zachłysnęła się, i wszystkim, nawet Tedowi, mowę odjęło. Takie rzeczy tylko w filmach i grach widywali.

Zaraz za krabem wypadł wielki facet, w normalnym kombinezonie taktycznym, z karabinkiem, obaj kontrolowali sytuację, ich grupkę i ulicę. Ted znowu pomyślał, że pełen profesjonalizm, byli karni i nie odpuszczali na milimetr, w przeciwieństwie do jego własnych łapserdaków w obecności wspomagaczy.

Dwójka zignorowała jeńców i wpadła w drzwi, do lobby hotelu. Po chwili ruszył ciężki wspomagacz, elegancko wbiegł po stopniach (na co żołnierze synchronicznie pokręcili głowami), i przebił się przez taflę szkła koło drzwi, bo w drzwiach się nie mieścił.

Siedzieli i czekali, wspomagacze lekko poruszały bronią, kaem na czołgu też do nich celował.

Przez wyrwane okno wyszedł krab, zgrzytając ośmioma stopami, na migocącej szklanej kaszy. Wszyscy wzroku nie mogli oderwać od pancernego potwora.

- Witamy na Gedeonie! - niższy gość w kombinezonie i hełmie taktycznym, który wyszedł zza czołgu, z karabinkiem w rękach, zaskoczył ich zupełnie - Dowódca, rączka w górę!

Ted podniósł rękę.

- Wstajemy i ładujemy się do środka, powoli, gęsiego, za dowódcą - rzucił człowiek a krab przesunął się, musieli przejść pod lufą karabinu obcego. Ted zanotował, że wspomagacze też przesuwają się, zmieniają pola ostrzału, żeby nie trafić swoich. Zawodowcy.

W lobby wyszli pod lufę wielkiego faceta z karabinkiem. Wspomagacz stał w głębi, obserwował całe otoczenie. Posadzono ich na środku, Cirrus za oknem „przeskoczył” nad czołgiem i siadł pod samymi drzwiami. Czołg wycofał się po łuku, pod drugą szklaną ścianę lobby, miał na oku dwa skrzyżowania przed hotelem. Wspomagacze na zewnątrz rozeszły się na pozostałe narożniki, na parking koło Stratusa.

„Teren zabezpieczony”, pomyślał Ted. Teraz można by na nich uderzyć, następnym razem musi sobie zostawić paru zabijaków na taką okazję. Ale zaraz przyszła myśl, że to nadal byłoby samobójstwo, bo tamci wcale nie rozluźnili się, no i z jeńców, czy zakładników, raczej nie byłoby co zbierać. O czym mogą się jeszcze przekonać, jeśli wyjedzie, czy wylezie na hotel jakiś ich własny maruder czy desperat, i sprowokuje tych ludzi; pierwsze co zrobią, to skoszą jeńców. Z trudem przełknął ślinę, nie myślał, że będzie się cieszył, że po tej stronie miasta raczej nie ma już żadnych niedobitków jego ludzi.

Ciężki wspomagacz zamarł, po chwili otwarły mu się „plecy” i wysiadł z niego nieduży Japończyk, z claussem w garści. Ted zaśmiał się w duchu, pierdzielony lakoniczny samuraj, wszystko się zgadzało.

Niższy człowiek poszedł do niego, konferowali tam po cichu.

Wielki facet i potężny krab, do którego jeńcom ciągle wzrok uciekał, trzymali ich na muszce. Wszyscy czekali.

- Zdążyłem zagadać do Tritona, brama zabezpieczona - Rick szeptał szybko do Toshiro - Podlecieli i rozmawiali ze Speluną jeden, poradzili tam sobie. A Roger melduje, że przy kosmodromie znaleźli tylko kupę zdezorientowanych żołnierzy, bez cięższej broni, i zwykłe korposzczury, i trochę samochodów, wszyscy się poddają. Tu chyba też jest po walce.

- Tak wygląda - Toshiro obejrzał się na smętną grupkę na środku lobby, paru cywili i żołnierzy.

- Jedyny problem to południe, Speluna 2, czytam ci: „RICK TU SPELUNA2, MY ZWIĄZANI, REMIS, POŁOWA AMMO, STRACILIŚMY 2 LUDZI I BLADE. POMOC MILE WIDZIANA”.

- O cholera - Toshiro zmarszczył brwi - Kogo tam wysyłamy ze wsparciem? I na czym?

- Triton raczej nie, tylko w ostateczności. „Synek” raczej nie, bo na bramie jest dziesięcioro jeńców, muszą ich i sprzętu pilnować, może w ostateczności...

- ...już jesteśmy w ostateczności. - Toshiro przerwał Rickowi, który pokręcił głową.

- Czekaj. Future nie, bo raczej nie wyleci ponad atmosferę, w ogóle lepiej nie sprawdzać, ile dźwignie i kiedy się rozpadnie. Zostaje Speluna 1, Tytan i mój Cirrus.

- Aha - Toshiro zastanawiał się głęboko - I jeszcze dwa Stratusy?

- Które dwa? „Matka” i „Synek”?

- „Matka” i ten, który tu stoi za rogiem.

- A rzeczywiście... - Rick zupełnie o nim zapomniał, skanery Tytana oznaczyły go w systemie już dawno.

Pomyśleli parę sekund.

- Grupa Speluny 1 jest słaba... Zróbmy tak, nie ma co się rozdrabniać - Toshiro wzruszył ramieniem - Zbierzemy pozostałe wspomy do Tytana, i jazda. Ogołocimy tę okolicę, ale ściągnij sobie tutaj, co tylko się da, „Matkę” i Taela, część obiboków z bramy, i tak dalej.

- Tak, można już zacząć jakieś powstanie - Rick przytaknął - I faktycznie, Juan i spółka to o wiele za dużo na tych paru cywili na bramie, ściągnę część tutaj. Dobry plan, zawsze „uderzać raz a dobrze, pełną mocą”.

- Aha.

- Idę do Cirrusa, puścić wszystko w ruch - Rick obejrzał się na jeńców - W międzyczasie spróbuj wyjąć im Stratusa.

- Może razem z pilotem?

- No nie wiem, czy mam tyle drobnych - Rick poklepał się po kieszeniach - Ale próbuj. Lecę.

Pomaszerowali do grupki jeńców, Rick bez słowa minął ich i poszedł szybkim krokiem do Cirrusa.

Toshiro stanął w lekkim rozkroku, założył ręce za plecy, przyjrzał się uważnie ludziom TekOne, siedzącym na fotelikach, w centralnej sekcji eleganckiego hallu. Piękna cycata brunetka, dwu krawaciarzy w średnim wieku, jakiś mały cywil, i pięciu „wojskowych”, w tym starszy dowódca, drągal z długą twarzą. Fast po lewej, Harin po prawej, mieli na muszce całą grupę.

Grupę, która wpatrywała się w niego z napięciem, strachem, rozpaczą. Dobrze.

- Kto pilotuje Stratusa, kto ma klucz?

- Ale kto pyta, proszę?! - odezwał się Gravis. Toshiro uśmiechnął się nieznacznie, to musiała być jakaś wysoka szarża, reakcja własnych ludzi na jego odzywkę, to jak się odsuwali, z jaką nienawiścią patrzyli na krępego nalanego krawaciarza, mówiła wszystko.

- H, weź wyjmij tego pyskatego - Harin błyskawicznie przerzucił taylora na pasie taktycznym i oberwał się na Gravisa jak głaz z klifu, wyrwał dyrektora za kołnierz, bez większego wysiłku zaciągnął kwiczącego i wierzgającego człowieka do sąsiedniej sekcji lobby i rzucił na fotel. Po czym zajął pozycję tak, żeby mieć i Gravisa, i jeńców na widoku, widoku przez kamerę karabinka.

- Jeśli jeszcze raz otworzy twarz, strzel mu w kolano - dorzucił Toshiro, cywile wzdrygnęli się, w tle Gravis jęczał cichutko. Japończyk zaśmiał się sucho - Niech zgadnę, wasz szef?

Ze cztery osoby odruchowo kiwnęły głową.

- Pytam ostatni raz, kto pilotuje Stratusa, kto ma klucz?

Jedyny Azjata w grupce podniósł rękę.

- Chodź no tu, kolego - Toshiro cofnął się parę kroków.

Szeptem obgadali szczegóły, Toshiro przepytał pilota o doświadczenie i szczegóły organizacyjne, Han oddał swoją kartę i klucz, i pozwolił się przeszukać, ale dostał też niezwykłą propozycję nowej pracy. Obaj nie ufali sobie za grosz, jak tylko Japończyk z Chińczykiem potrafią, ale okoliczności zmuszały ich do jakiejś formy współpracy.

Toshiro odesłał Hana na osobne miejsce, pod okno, pilot miał przemyśleć propozycję, i zaraz odpowiedzieć. Pod oknem nadal był w polu ostrzału Fasta i Harina.

Tohei zastanawiał się chwilę, to było w zasadzie wszystko, jakieś dalsze przesłuchania to domena Ricka. Pokazał do swoich „spocznij!”, obaj opuścili lufy i nieco się rozluźnili, ale nie odłożyli broni. Toshiro wyjął zza baru butelkę wody i podsunął sobie fotelik, parę metrów od stłoczonej grupki jeńców, i usiadł naprzeciw nich, wyciągnął nogi. Był zmęczony, operowanie G3 „jak w tai-chi” kosztowało dużo zdrowia i energii operatora.

Chudy dowódca TekOne podniósł wolno rękę. Toshiro skinął mu głową.

- Jestem Ted Koure, były kapitan Marines. Chciałem pogratulować, nie myślałem, że ktoś nas tak spłaszczy...

- Jestem byłym sierżantem Marines, można mi mówić Sierżancie - zaśmiał się Toshiro, napił się wody - A na drugie mam „Zaskoczenie”, jak zawsze.

Ted pokiwał głową.

- Sierżancie, czy mogę zapytać o to, co pytał szef? Kim jesteście, kto was nasłał?

- Zapytać możesz, odpowiedź będzie w swoim czasie - odparł Tohei, znacznie twardszym tonem.

Ted stwierdził, że może lepiej się przymknie.

Maria wolno podniosła rękę, ośmielona dialogiem.

- Słucham.

- Czy ja... mogę do łazienki?

- Nie - Toshiro obejrzał się - Za barem, z pistoletem przystawionym do głowy.

- Wytrzymam... - wydukała Maria, wszystkim definitywnie przeszła ochota na rozmówki z Tohei.

Do lobby wrócił niższy facet, Japończyk wstał na jego widok. Ted zanotował, że tamten musi dowodzić, mowa ciała, dynamika obu ludzi wskazywała na to bezbłędnie, niezależnie, czy Sierżant był naprawdę byłym sierżantem.

Rick znowu szeptał do Toshiro.

- Tael tu leci. Juan ma podzielić zespół i dać mi połowę, pewnie skoczy po nich „Matka”, bo lepiej, żeby mieli „Synka” na bramie.

- Jasne. Albo nasz nowy Stratus - Toshiro dał Rickowi kartę i klucz, odezwał się głośno do człowieka pod oknem - Han, jaka decyzja?

- Tak! - gość wstał.

- Doświadczony, wstępnie przeszukany, 10 patoli za 48 godzin - Toshiro szepnął do Ricka.

- Słono, ale niech tam - odszepnął Rick, a głośno dodał - Witamy, spocznij!

Han rozejrzał się, i usiadł z powrotem.

- Przy okazji, ten tam, szef, chyba typowy burak znienawidzony - Toshiro machnął na Gravisa, który siedział samotnie po prawej, z nisko opuszczoną głową - Ten chudy dowódca mówi, że nazywa się Ted Koure, jest byłym kapitanem Marines. Znasz go? Reszty nie pytałem.

- Za stary, nie znam. Wracając do spraw, zbierajcie się, Tytan ładuje wspomagacze koło kosmodromu, zaraz przyleci po was, powinien zmieścić się tu koło Stratusa.

- Aha.

- Zastanawiam się, czy nie da się dołożyć wam czołgu, Tytan dźwignie bez problemu.

- Ale jak to poupychać, chyba musielibyśmy wyrzucić stojak? - Toshiro miał na myśli fachową ramę z zamkami na 12 wspomagaczy, którą Matt wstawił do wąskiej, niezbyt wygodnej ładowni Tytana - Ile to czasu zajmie...

- Tak, nie ma czasu... Jakby co, nie dajcie się pozabijać, spróbujcie negocjować i opóźniać, doślę wam Spelunę 1 ze wszystkim, co mam.

- I tak masz tu za mało ludzi.

- Mhm, ale zaraz będę miał tysiąc świstaków.

- Racja.

- A propos negocjacji... - Rick przyglądał się z zastanowieniem jeńcom - Tamci na południu nie uwierzą w żadne transmisje i kody wezwań do poddania, ale jakby im pomachać z daleka którymś z tych ważniaków, albo jego głową na włóczni, to może poddaliby się od razu.

- Aha. Ale to raczej głową na yari, bo ja nie wezmę żywego kapitana Marines na Tytana, nikogo, nawet tej dziewczyny nie wezmę.

Rick pokiwał głową, sabotaż pojazdów kosmicznych był zaskakująco łatwy, szczególnie - od środka.

- Dobra, pakujcie się. Ja tu się rozsiadam i czekam na Taela, i organizuję wsparcie świstaków, zgodnie z planem.

Przybili sobie pięści i Toshiro poszedł do wspomagacza, zaraz wyszedł przez dziurę w fasadzie, zebrać swoich ludzi.

Rick przeszedł się do ważniaka, odsadzonego od grupy. Krawaciarz podniósł na niego zapuchniętą twarz, pięknością nie był. Osobowość pewnie też miał nieładną, sądząc po raportach świstaków o działaniach TekOne.

- Witam, nazwisko i stanowisko poproszę! - Rick odezwał się pogodnie.

- Nie będę... rozmawiał z terrorystami! - Gravis znalazł osad dawnej pychy na dnie beczki strachu.

Rick parsknął.

- Szefie, mogę mu strzelić w kolano? - z uczuciem zapytał wielki Harin.

Gravis zachłysnął się z przerażenia własną śliną, rozkaszlał się. Rick przeczekał atak kaszlu.

- Ostatni raz pytam, nazwisko i stanowisko. Przecież oni cię zaraz zdradzą! - pokiwał kciukiem nad ramieniem, w kierunku grupki jeńców.

- Gravis, dyrektor operacyjny TekOne na Gedeona.

- Miło mi.

- A kim pan jest?

- Jak widać, prostym najemnikiem.

- Będę negocjował wyłącznie z waszym dowódcą!

Rick prowadził ten dialog tylko po to, żeby sprawdzić, czy da się lokalnych ważniaków użyć do ewentualnych negocjacji z prawdziwym zarządem TekOne, czy jakichś szantaży, albo do wywierania presji czy manipulacji, na jeńcach, czy niedobitkach. Już w tym momencie uznał, że ten delikwent do niczego się nie nadaje, nawet do szantażu, czy na okup. Miał w sobie coś takiego, że mogłoby się okazać, że ktoś zapłaci nie za to, żeby przestać przysyłać kończyny pana dyrektora, ale żeby dosłać parę istotnych organów wewnętrznych.

- Jak pan sobie życzy, Gravis. Niebawem będzie to możliwe... - Rick pochylił się niżej, aż Gravis zobaczył swoje paskudnie wykrzywione odbicie, w lekko lustrzanej przyłbicy hełmu taktycznego - ... a nie przychodzi panu do tego zakutego łba, że trzeba będzie negocjować odkupienie win? Odkupienie za te wszystkie masakry, obozy, trupy? Negocjować ze świstakami?

- Jak to... - Gravis zadygotał - Nie możecie przecież... Wy nie jesteście... z nimi...

- Biznes iz biznes, kto jak kto, ale pan to powinien wiedzieć, dyrektorze! - zadrwił Rick - Radzę robić rachunek sumienia i modlić się o miłosierdzie.

- Zdrajcy, zdrajcy własnej rasy! - Gravis opanował się troszkę, pycha i wstręt przemogły strach, zasyczał - Korporacja nas odbije! Nikt wam... cała ludzkość wam nie daruje! Jak można...

- Wszystko można, to tylko kwestia ceny - przerwał mu Rick - Tak  szczerze, wolę ich od większości ludzi, szczególnie takich jak pan. Jeśli będą chcieli was jutro ukrzyżować, nie będę im przeszkadzał. Niech pan uważa, żebym im nie zaczął pomagać.

Rick obrócił się na pięcie i poszedł sobie, starczy rozmówek z tym bucem, kto go w ogóle zrobił dyrektorem. Gravis opuścił głowę i pogrążył się w jeszcze głębszym oceanie przerażenia.

Rick usiadł w fotelu przesuniętym przez Toshiro, nie zdjął hełmu, nie odłożył taylora. Przyglądał się jeńcom, słuchał komunikatów Jazz, zbierającej czterech wspomagaczy przy kosmodromie. I narzekań operatorów Wiader, że zostają bez piechoty i piechoty zmechanizowanej, mając ponad 100 więźniów, niby zamkniętych w solidnym magazynie, ale to był tak bardzo słaby pomysł. I narzekań Juana, że musi podzielić zespół na orbicie. I meldunku Keeno, który właśnie wchodził w atmosferę „Matką”, z Taelem.

Myślami był na południu. Czemu ludzie nie wiedzą, kiedy opór jest już bezcelowy.

54

Tytan z „umiarkowanym” przyspieszeniem 20g wychodził na długą parabolę, to był krótki lot suborbitalny. Chcieli tylko przeskoczyć huraganowo-pyłowy równik Gedeona i spaść w okolicę Khaali.

Toshiro wysiadł ze wspomagacza, siedział z Jazz i Vinem w kabinie pilotów, w wygodnym fotelu drugiego rzędu, w spadku po Sanchezie. Chciał rozejrzeć się po porządnych ekranach i holo kokpitu, kiedy tylko wyjdą na horyzont Speluny 2, i będzie łączność bez opóźnienia, i aktualizacja systemów taktycznych.

W ładowni na „stojaku” mieli tylko 7 wspomagaczy, stracili trzy, dwa nadpsute zostały przy Akaście. Ale mieli wszystkie cztery G3, żaden nie zawiódł, ani nie został zniszczony. Jak wiele to mówiło o ich solidności.

Chłopaki doładowywali amunicję, na Tytanie był malutki zapas na czarną godzinę, właśnie go zużywali. Nie tracili czasu na wyciąganie zapasów z rozbitej Akasty.

- Pamiętajcie, że prawie nie mamy rakiet - Jazz mówiła do Toshiro przez ramię, obserwowała ekrany, autopilot prowadził ich na trajektorii wznoszącej - Sześć zostało.

- Aha. A armata?

- Czterdzieści siedem rdzeni, spoko zapas - mruknął Vin - Z trafianiem w coś, to inna sprawa.

- Jeszcze inna sprawa, że jeśli tam nie ma żadnego ciężkiego miotacza czy laserów, możemy i bez amunicji odwracać uwagę, mącić i latać im nad głowami - Jazz myślała na głos.

- To dobrze - odparł Toshiro - Ale zobaczymy, nie warto ryzykować.

- Tohei-san, to niewielkie ryzyko! - zaśmiała się Jazz - Już przetestowaliśmy pancerze Matta, nie uwierzy... CO JEST!?

Ekran nawigacyjny nagle oznaczył coś w lewo-przód, „niezidentyfikowane”, ponad 200 kilometrów. Kątem oka zauważyła coś dziwnego gołym okiem, w wąskiej przedniej szybie Tytana.

Kawałeczek rozgwieżdżonego nieba giął się tam w struclę.

Ktoś przybywał.

- O kurwa... - wyszeptał Vin, na ułamek sekundy cała trójka zamarła. Adrenalina uderzyła ich jak młotem.

Na ten sygnał umysł i ciało Jazz przyspieszyły, jak zwykle.

- Krążownik! - wrzasnęła zanim Toshiro i Vin zdołali odczytać dane na ekranach, okręt miał włączony transponder, „Vigilant/V1/TekOne” - Ten drugi!

- Skok niegotowy! Wiejemy w dół! - Vin sięgnął po sterownicę, ale był dopiero w połowie drogi, kiedy Jazz jednym trzepnięciem w klawisz odłączyła jego przyrządy drugiego pilota.

- Zostało nam dwadzieścia sekund życia - powiedział Toshiro.

Popatrzyli po sobie.

Vin zaczął rozpinać kombinezon i sięgać za pazuchę, ale nie miał szans, uderzenie Jazz prawie zdjęło mu głowę z karku, głowa opadła mu na bok pod koszmarnym kątem, nie czuła, że złamała palec.

Popatrzyli sobie z Toshiro w oczy.

- Banzai! - powiedział cicho Japończyk, po czym błyskawicznie rzucił się do drzwi kabiny. Jazz, obracając się do kokpitu tak szybko, że nadwyrężyła kark, mentalnie pokiwała głową, że Toshiro też jest nienormalnie szybki, prawie jak ona. Nienormalny jak ona.

Ale zaraz zajęła się mnóstwem przyrządów na raz, podczas gdy Tohei ryglował drzwi, żeby ktoś im nie próbował przeszkadzać.

Jazz przejęła stery, nie zmieniając przyspieszenia błyskawicznie obróciła Tytana i delikatnie celowała ich trajektorią w odległy pojazd, przełączyła też radio.

- Rick tu Tytan, ważne! Rick!

- Tytan, jestem!

Korygowała trajektorię, ale jeszcze nie przyspieszała bardziej, żeby nie walczyć z coraz większym pędem Tytana. Dopiero kiedy była pewna, popchnęła dźwignię przyspieszenia do oporu. Po czym zgodnie z instrukcją przełamała zabezpieczenia założone przez Matta, i dopchnęła dźwignię naprawdę do oporu.

- Wyszedł przed nami krążownik!

- CO??

Toshiro, który zdołał dopaść fotela przed udarem, podziwiał, w zamazującym się świecie wibracji i niewystarczającego ekranowania, jak wskaźnik własny przeciążeń przekracza 60g.

Jeśli to potrwa dłużej, Tytan się rozpadnie, albo oni stracą przytomność, na okropną wibrację nakładały się króciutkie impulsy paru g, w przypadkowych osiach.

Ale nie mieli żadnego „dłużej”, za paręnaście sekund krążownik rozwinie perymetr obrony, orbitery i całą sensorykę, i spali ich tak czy owak. I nikt go nie zatrzyma.

- TRITON, ŁAPCIE DANE Z TYTANA I JAZDA! - ryczał odległy Rick.

- Tak jest! - rzucił Tom.

Zaskoczeni ludzie w ładowni obijali się jak szmaciane lalki, ranili się o sprzęt, o ściany, o wspomagacze.

- Rick, idziemy... na nich... - Jazz mówiła z trudem, to była bezsensowna nadzieja, ale tak bardzo chciała, żeby radio i anteny nadal działały, żeby ją słyszał - Może ich... trafimy...

- JAZZ NIE!

Oba gasty obronne krążownika, zenitu i nadiru, otwarły ogień. Wydajne zdwojone coilguny, „przelewające” między sobą nie energię mechaniczną, jak prehistoryczne rozwiązania pana Gasta, ale kolosalne ilości energii elektromagnetycznej w rezonansie, pluły dziesiątkami rdzeni w stronę Tytana, leciały w ich stronę roje rozżarzonych kresek.

- Rick... kocham cię...

System samoobrony bliskiego zasięgu „Vigilanta” namierzał baryłowatego Tytana i jego trajektorię dokładnie i bez najmniejszego problemu. Ale wykonawcze algorytmy balistyczne, jak też mechatronika i celność gastów, nie były wystarczające, żeby poradzić sobie z absurdalnymi przeciążeniami szarpnięć i „uników” nadlatującego Tytana. Na jego trajektorię wpływały nie tylko losowe impulsy zakłóceń, od dwukrotnie przeciążonych tarcz i falowodów antygrav, ale też impulsy od sterownicy Jazz, która nadal próbowała korygować nalot, a na jej korekty nakładały się wibracje kokpitu i jej ramion, pękających z wysiłku.

- JAZZ NIE!!

Byli już blisko, przyspieszali nadal z ponad 60g, długą oś mieli prawie 30 stopni „w bok”, bo aż tak mocno Jazz próbowała korygować i walczyć głównym ciągiem, z kolosalnym pędem nominalnie stutonowego pudła, teraz lecącego zupełnie „na wprost”, niechętnego jakimkolwiek zmianom trajektorii.

Gdyby nie drobne zabezpieczenia „Vigilanta”, ich akcja spaliłaby na panewce. Ale ktoś napisał program wyrzucania orbiterów bezpiecznie, bezkolizyjnie - zanim orbitery nie odeszły względnie wolno, własnym ciągiem na pół kilometra, i nie zgłosiły gotowości, napędy krążownika były zablokowane, żeby nie zderzył się przypadkiem ze swoimi stacjami obronnymi. Stąd przez chwilę dryfował na tle, z prędkością piechura, chociaż i spanikowana załoga, i system obronny, próbowały przekonać krążownik do maksymalnych uników. To dało Jazz nikłą szansę.

- BANZAI! - wrzasnął Toshiro.

A jednak oberwali.

Jeden z rdzeni, z lecących w ich stronę rojów, ześlizgnął się po prawej stronie dziobu, zjadł całą energię osłon i rozbił sekcję pancerza. Lecieli dalej, wszystko działało, Jazz z refleksem mae-do jeszcze korygowała trajektorię, nadludzkim wysiłkiem delikatnie i precyzyjnie operując sterownicą, w straszliwej wibracji.

Dwie sekundy później drugi rdzeń trafił ponad opancerzeniem dziobu, przeszedł przez lewy kadłub „katamarana”, wzdłuż, jak przez deskę a nie przez ciężki pojazd, zabierając po drodze parę ton instalacji i urządzeń.

Zginęli, nie zdając sobie z tego sprawy.

Całe ekranowanie przeciążeń wysiadło, niesymetryczny napęd, zanim się rozleciał, zdążył skoziołkować Tytana z przeciążeniem poprzecznym ponad 140g. Jazz, Toshiro i wszyscy ludzie na pokładzie w milisekundach zmienili się w krwawą miazgę, wszystkie urządzenia i instalacje w kaszę, Tytan rozpadł się.

Zanim rozleciał się w chmurę odłamków, lekko musnął centralną część krążownika, pod kątem 60 stopni w długiej osi.

Przy dwunastu kilometrach na sekundę i kilkunastu tonach solidnych pancerzy i agregatów Tytana, które nieznacznie „zaczepiły” o krążownik, z centralnej sekcji nie zostało wiele.

Zderzenie co cięższych elementów i pancerzy obu pojazdów obróciło je w plazmę, reszta zamieniła się chmurę odłamków o wielkiej prędkości, w części - całkiem solidnych, „przeciwpancernych”. Część z nich z łatwością przestrzeliła krążownik przez grodzie poprzeczne i podłużne, przez wiele przedziałów, zbiorników i urządzeń, odległych w długiej osi. Wtórne wybuchy gazu, baterii, zasilaczy były już tylko wisienką na torcie.

Na trajektorii Tytana rozlatywała się chmura 300 ton migocących odłamków, nadal z prędkością hiperboliczną, zaraz zmiotła na swej drodze jeden z oddalających się orbiterów, który natychmiast klasycznie i statycznie eksplodował, dokładając następną rozszerzającą się chmurę złomu, mniejszą, za to silnie radioaktywną.

Krążownik wolno rozpadał się na dwie ciemne, zdemolowane części - dziób, pełen agregatów łączności i pomocniczych, z ocalałą między nimi sterówką, i bezludną rufę, od resztek zamków orbiterów, przez główną przetwornicę, zapasy paliwa, po chłodnice i główne napędy.

Środkowa część zniknęła, razem z większością załogi.

55

Kwadrans wcześniej Rick zmienił zdanie i przyniósł do hotelu, paroma kursami, swój notes i osprzęt, i kontenerki z systemem taktycznym. Nosił wszystko sam, jak ostatni trep, żeby nie odrywać ludzi od ich zadań, od pilnowania jeńców, od pilnowania czołgu i okolicy. Chciał na wszelki wypadek opróżnić Cirrusa; myślał o zapakowaniu do niego, w ostateczności, swojej obstawy i dwu wspomagaczy spod Akasty. Którzy skądinąd zameldowali, że udało im się zdemontować oba thunderbirdy, i że oba pociski są sprawne.

Zastanowił się chwilę i kazał im złożyć „ptaśki” na czołgu, do transportu, i czekać na rozkazy. Kończyły mu się rezerwy, miał o wiele za mało ludzi na tę wojnę, wiedział że tak będzie, od tygodni. I co z tego, że wiedział.

Kiedy rozważał to wszystko, uruchamiając w kącie lobby system taktyczny i notes, na pięknym stole jadalnym czy konferencyjnym, na zewnątrz hotelu zaszumiało, i przeleciał Stratus, przybył Tael. Keeno wylądował na parkingu obok bliźniaczego Stratusa TekOne.

Po paru minutach do lobby wskoczył Największy, Medon z walizami zaraz za nim.

Jeńcom, którzy nadal siedzieli na środku lobby, na widok świstaków w pełnych kombinezonach szczęki opadły nie mniej, niż kiedy wyszedł na nich krab. Gravis drgnął potężnie, miał nikłą nadzieję, że najemnik go tylko straszył.

Tael rozejrzał się, i pokicał do Ricka, otwarł hełm.

- Cześć - Rick skinął wielkiemu obcemu, mówił cicho i dobitnie - Bitwa wygrana, poza potyczką w Khaali, ale poleciał tam ze wsparciem Tytan z Jazz i Toshiro, więc możemy założyć, że zupełnie wygrana.

Tael cicho zagwizdał, ale tłumacz nie odezwał się.

- Za bardzo ściszyłeś tłumacza - Rick westchnął. Tael coś tam poprawił w swoim notesie.

- Dziękuję... - odezwał się cichutko tłumacz. Andreev zapatrzył się, to było intrygujące połączenie, ekskluzywny hotel, wielki szary obcy, delikatny tłumacz, a w tle Fast ze swoją armatą - W imieniu całej rasy... Całej planety.

- Jest za co. Mamy straty. Ale sukces jest... znaczny - Rick potrząsnął głową - Dobra. Najważniejsze, łap się za łączność i daj sygnał dla swoich. Bo mamy ledwo latającego Future, rozbitą Akastę z lichą obstawą, stu więźniów pilnowanych przez parę czołgów, zupełnie bez obstawy, bójkę w Khaali, no i bóg wie ilu niedobitków na mieście. Będę wdzięczny, jeśli pomożecie posprzątać.

- Oczywiście - Tael obejrzał się na Medona, który sprawnie rozstawiał mikro-centrum łączności Największego - Dasz współrzędne? Bo moi ludzie nie bardzo odróżniają naszych ludzi od wrogich ludzi.

Rick parsknął na pomysły tłumacza, ale rozumiał o co chodzi świstakowi, omawiali to wcześniej. Powinni jakieś wielkie pasy na pojazdach i kombinezonach namalować, ot co.

- Współrzędne masz w taktyce kolektywu - odparł Rick - Do roboty!

Sprawdził, że jego system wstał, przeglądał na holo sytuację, Triton wisiał na orbicie „w pół drogi” między bramą a Speluną 1, Tytan startował na południe. Juan meldował, że czekają na jakiś transport na dół, jeśli mają trzymać „Synka” na bramie. Rick kazał im czekać, nie chciał jeszcze wysyłać Cirrusa czy „Matki”, czy tego zdobycznego Stratusa, zanim Tael się nie wykaże. I nie zapłaci. Brama była ostateczną kartą przetargową.

Roger marudził z kosmodromu, chociaż nic tam się nie działo. Więźniowie siedzieli karnie w magazynie, mieli tam jakieś zapasy TekOne, i nie próbowali żadnych numerów. Rick kazał mu przestać jęczeć i zażartował, żeby uważali na podkopy.

Stał na sprzętem i przeglądał szczegóły, kiedy nagle odezwało się radio w słuchawkach.

- Rick tu Tytan, ważne! Rick!

Jazz. Jej ton go zmroził.

- Tytan, jestem!

- Wyszedł przed nami krążownik!

- CO?? - podniósł głos tak, że wszyscy obejrzeli się na niego, ludzie i obcy.

- TRITON, ŁAPCIE DANE Z TYTANA I JAZDA! - zaryczał w hełmie, przerzucił fokus systemu, notes pokazał marker V1 i odchylającą się błyskawicznie trajektorię Tytana.

- Tak jest! - odezwał się Tom z Tritona.

- Rick, idziemy... na nich... - cichy, wysilony głos Jazz dochodził z trudem, przez brzęczenie i szum - Może ich... trafimy...

- JAZZ NIE! - zacisnął pięści, wparł je w stół. Trajektoria Tytana przecinała się ze znacznikiem V1, markery zbliżały się do siebie błyskawicznie.

- Rick... kocham cię...

- JAZZ NIE!! - krzyczał, ile mu starczyło powietrza w płucach.

- Banzai! - to był Toshiro.

Na ekranie notesu system oznaczył marker V1 jako „namiar utracony”, a Tytana jako „transmisję utraconą”.

Rick pochylił głowę.

Wszyscy w lobby zamarli i patrzyli w jego stronę.

Zdjął hełm, i położył obok notesu. Podniósł karabinek, z fotelika obok, i obrócił się do ludzi i obcych, podszedł trzy kroki.

Miał pustkę w ciemnych oczach, pod brwiami zaciśniętymi w krechę.

- Straciliśmy Tytana - powiedział spokojnie.

Złożył się taylorem i wypalił Gravisowi w brzuch, przez pół lobby. Dyrektor spadł z fotela, krzycząc i zwijając się z bólu.

Jeńcy zaczęli wrzeszczeć i podrywać się, ale poderwały się też lufy Harina i Fasta, osadziły ich w miejscu. Gravis wył na boku, Maria krzyczała, David kwiczał, żołnierze coś tam mamrotali; tylko Ted i Ferx siedzieli spokojnie, zrezygnowani.

Fast płynnie przeszedł parę kroków w stronę Ricka, lekko bokiem, trzymając ludzi pod lufą swojego karabinu.

- Jak Toshiro? - głośno zapytał jego ponury tłumacz. Jeńcy ucichli, zapatrzyli się na kraba, Gravis też już nieco ucichł, bardziej jęczał niż krzyczał.

Rick stał z opuszczonym taylorem z dymiącą lufą, patrzył w dal, ale niczego nie widział. Ocknął się i pustymi oczami spojrzał prosto w przyłbicę kraba, który przyglądał mu się uważnie, ponad pancernym barkiem.

- STRACILIŚMY TYTANA! - wykrzyczał - JAZZ I TOSHIRO I WSZYSTKICH!!

Po sekundzie ciszy Fast pociągnął za spust.

Zagrzmiało, jedną serią skosił prawie wszystkich ludzi i niechcący dobił Gravisa, pocisk rozłupał mu czaszkę.

Któryś żołnierz, paskudnie trafiony w ramię, próbował uciekać w głąb lobby, Harin go odstrzelił, człowiek przekoziołkował w biegu.

Maria cudem wyszła prawie bez szwanku, jeden pocisk przeszedł jej przez włosy, drugi musnął ją w udo. Ogłuszona salwą i przerażeniem, pobiegła krzycząc, prawie na kraba, do wybitej szyby frontowej.

Kiedy mijała Fasta, błyskawicznie uderzył ją w pierś wielką lewą łapą, odrzuciło ją z powrotem, w stronę kupy wyjących i cichnących rozstrzelanych ludzi, upadła z płucami poszatkowanymi roztrzaskanymi żebrami, charczała topiąc się we własnej krwi.

Han, który dotąd siedział skamieniały, zerwał się i w panice wybiegł przez dziurę po oknie. Fast obejrzał się i posłał mu kulę w plecy.

Huk i rzeź ocuciły Ricka, rozejrzał się wkoło.

W lobby rozwiewał się dym, krab też rozglądał się, po umierających i martwych.

Tael stał jak skamieniały, tylko ciężko poświstywał, świstaki nie mogły wstrzymać oddechu. Medon piszczał za stołem Ricka, zwinięty w kłębek jak wielki chomik, chował głowę.

Harin opuścił nieco taylora, wyraźnie kręcił głową w hełmie. Nie spodziewał się takiego obrotu akcji.

- Szefie, wszyscy cię szukają! - powiedział głośno, żeby przekrzyczeć konających.

Rick westchnął.

- Dobijcie ich - minął skamieniałego Taela i poszedł do stołu, nałożył hełm, nie oglądał się.

Harin odruchowo przecząco kręcił głową, rozglądając się po zwłokach i paru umierających. Fast bardzo długą chwilę przyglądał się plecom Ricka. W końcu obrócił się i wypalił w głowę każdemu czołgającemu się, czy zwijającemu z bólu człowiekowi.

Przy Marii, cichnącej już w kałuży krwi, którą wycharczała,  z nadludzkim wysiłkiem podnoszącej twarz i zapatrzonej w bólu, ale nie w lufę jego karabinu, tylko w oczy śmierci, zawahał się przez ułamek sekundy, ale zaraz strzelił, pocisk rozniósł głowę i rozrzucił piękne włosy.

Uniósł dymiącą lufę prawie do pionu, było bardzo cicho, poza ostatnimi odgłosami agonii ósemki ludzi.

- Noc połamanych kwiatów - oznajmił tłumacz kraba.

Tael ocknął się, Harin przestał kręcić głową, obaj spojrzeli na Fasta i próbowali zrozumieć, o co chodzi obcemu.

Andreev nie obejrzał się.

56

Rick błyskawicznie opanował chaos w eterze,  Triton był najważniejszy i gdzie jest wroga flota.

- ... olbrzymia chmura, rozpieprzyli go centralnie! - głos Toma był mieszanką niedowierzania i wielkiej ulgi. Co zrozumiałe, już nie musiał stawiać czoła sprawnemu krążownikowi, siedząc w myśliwcu z garażu Matta - Jezu, w życiu czegoś takiego nie widziałem! Został dziób i rufa, reszta odlatuje w proszku, ponad dycha na sekundę, jak ona trafiła...

- Triton, tak, rozumiem - Rick przerwał wywody Toma, zakłuła go „ona”, niezwykła ona - System nikogo więcej mi nie pokazuje, czy wy widzicie jakieś pojazdy?

- Nikogo, latamy we wszystkie strony po parę tysięcy kilo, ale nic nie ma.

Rick wolno pokręcił głową, albo TekOne został już tylko ten krążownik do kontrataku, albo to był jakiś pierdolony zbieg okoliczności.

- Triton, a przeżył tam ktoś, na tym krążowniku?

- Nie wiem, sprawdzę...

- Sprawdźcie, bez odbioru.

Jeśli ktoś ocalał, można go przesłuchać. Wrzucił w usta kolejną kapsułkę dopalacza. Ale walić to, musiał zaraz wysłać ludzi na południe, kogokolwiek.

- „Matka”, tu Rick, zgłoś się.

- Rick, tu „Matka”.

- „Matka”, polecicie do Akasty... - chciał żeby zabrali tamte dwa niedobite wspomagacze, może też dwa thunderbirdy z demontażu, i natychmiast zasuwali do Khaali.

Wyskoczył mu komunikat.

- „Matka”, czekajcie.

Czytał „SPELUNA2 DO RICK, MY WYGRANA. WIADRO ZNISZCZONE. ZOSTAŁO NAS KILKU I JEDEN WSPOM. MAŁO AMMO, DUŻO JEŃCÓW. POMOC MILE WIDZIANA”

Rick odetchnął. Koniec.

- „Matka” zmiana planów, nadal parkujecie. Bez odbioru.

- Rick, czekamy - odparł spokojnie Keeno.

Wbił odpowiedź „RICK DO SPELUNA2. GRATULACJE JESTEŚCIE ŚWIETNI. WSPARCIE PIERWSZE (TYTAN) UTRACONE. WSPARCIE DRUGIE ASAP.”

Wysłał sygnał do wszystkich „PIASEK STYGNIE”, żeby wiedzieli, że walki zamarły do poziomu niedobitków wroga i ich wymiatania.

Odwrócił się do pozostałych.

Tael gorączkowo pracował na notesie, Medon coś tam dłubał w panelach łączności, ale po wielkim szoku nadal ledwo się ruszał.

Fast i Harin trzymali wartę, jakby nigdy nic, jakby nie mieli za plecami rzeźni. Ustawili się w dobrych punktach, pilnując okien lobby i ulic na zewnątrz hotelu, bo został im tylko samotny czołg jako ochrona.

Rick wyłączył mikrofon i podniósł głos.

- Uwaga, dobre wieści! - wszyscy się obejrzeli - Speluna 2 załatwiła Khaali! Koniec walk, przynajmniej oficjalnie! Fast, Harin, wolno jeść i odpocząć, może na zmianę, żeby nas jakiś maruder nie zaskoczył. Umówcie się z chłopakami w Cirrusie na jakiś schemat zmian, wy i czołg.

- Tak jest! - odpowiedzieli obaj, Harin dodał - Pójdę obgadać z wiaderkami!

Poszedł do Cirrusa; krab nigdy nie rwał się do rozmów, czy ustaleń, z szeregowymi czołgistami czy żołnierzami.

Rick obrócił się do Taela.

- Jak tam z sygnalizacją?

- Działa, idzie sektorami - odparł Tael - Naj... najlepsi ruszą zaraz, główne siły dopiero o świcie. Zdemaskowanie i wydobycie statków najwcześniej jutro wieczorem.

Świstaki ukryły kilka swoich ostatnich statków przestrzennych, ale ukryły je aż za dobrze. Z góry było wiadomo, że nie wezmą udziału w obecnej bitwie, ale co innego bitwa, a co innego wojna.

- Poza kosmodromem i Akastą, skupcie się na Khaali, mają tam jeńców, a nie mają ludzi i amunicji, to pilne - Rick poszedł do baru, i wyciągnął jakiś napój w puszce.

- Sygnał dotrze tam najwcześniej za kwadrans - świstaki miały przygotowane różne hybrydowe linie i transmisje, poukrywane przed TekOne i „poza systemem”, ale to nie był net czy laserunek, tylko raczej jak elektroniczne sztafety biegaczy.

- To i tak szybciej, niż ktoś obróci na bramę i z powrotem.

- Tak jest.

- Rick, tu Triton, zgłoś się - nagle odezwał się Tom w słuchawkach.

- Triton, jestem.

- Rick, z krążownika niewiele zostało, ale sterówka mniej więcej cała. Mrugają mi, że przeżyło sześcioro, załatali przecieki, tlenu na trzy godziny.

Rick pomyślał jakieś dwie sekundy. A walić to wszystko i tłuc korposzczury.

- Tom, tu Rick, rozwalcie ich. Chyba, że wolisz zostawić, żeby się dłużej męczyli. Potem wyjdźcie na połówkę do bramy.

Zapadła bardzo długa cisza.

- Rick, tak jest. Za Tytana. „Nie darujemy!”. Bez odbioru - odpowiedział Wihi, a nie Tom.

Rick obrócił fotel przed stertą podziurawionych ciał, tyłem do zwłok i do okien, przodem to Taela. Usiadł wygodnie, zdjął hełm, trzymał go na kolanach, żeby widzieć wyświetlacze i ewentualne alarmy. Pociągnął z puszki, zupełnie zapomniał o piciu, odwodnił się na kacu po dopalaczach.

Czekał aż Tael skończy operacje na notesie, w końcu obcy „podniósł wzrok”; Rick nauczył się odróżniać, kiedy świstak patrzy panoramicznie, a kiedy skupia się i w jakim kierunku.

- Myślę, Tael, że to dobry moment, żeby nam zapłacić - powiedział spokojnie.

Tael wiedział, że ten moment nastąpi. Próbował się na niego przygotować, wymyślić jakieś szwindle, pułapki, zasadzki, żeby zaoszczędzić tę fortunę. Skoro już wygrali.

Ale z natury był hojny i uczciwy. Nadpłacił Matta i Eli, bo tak... było uczciwie. Teraz też, Rick, i ci, którzy walczyli i ginęli w ich sprawie, zasłużyli jego zdaniem na każdy obiecany grosz. Polubił ich zresztą, nie wszyscy ludzie byli potworami, jak TekOne.

Zreflektował się, że chyba zwariował, prowadząc takie rozważania, kiedy siedzi przed stertą trupów i przerażającymi sprawcami tej masakry.

Ale to było bardzo dużo pieniędzy... Wiele razy próbował przestawić się na myślenie ludzi, znaleźć gdzieś tę bezwzględność i zdolność do kłamstwa, oszustwa i manipulacji. Nie potrafił.

Zdał sobie sprawę, siedząc naprzeciw rozpartego w foteliku Ricka, w swojskim lobby hotelu, że to nie dlatego, że nie jest wystarczająco inteligentny, czy nie potrafi kłamać i manipulować (czyż całe Przygotowanie nie było na tym oparte?), ale po prostu dlatego, że się boi.

Nie wiedział, czy bardziej boi się najgroźniejszego drapieżnika znanego wszechświata, który w tle, przy filarze między wielkimi oknami, na zdanie Ricka o zapłacie, obejrzał się. Wielka opalizująca przyłbica patrzyła prosto w duszę Taela - roślinożercy.

Czy bardziej boi się najgroźniejszej znanej uniwersalnej inteligencji i wszechstronnej elastyczności ludzkiej istoty, która tak naprawdę zdominowała kraby, najgroźniejsze drapieżniki wszechświata. Rick popijał napój z puszki, i przyglądał mu się uważnie i spokojnie. Jakby nie stracił w tej godzinie przyjaciół i samicy, nie spowodował masakry; jakby nie wygrał wojny, z garstką ludzi, w pół nocy. Wojny, której milion świstaków nie wygrał w pół roku.

Tamci potrafili zapomnieć o strachu, odłożyć go gdzieś na bok, także strach o swoje życie. Czego miał naoczny dowód, gdy Jazz i Toshiro poświęcili się, żeby ocalić... wszystkich?

Tael wiedział, że nie jest do tego zdolny, jego instynkt samozachowawczy był jakoś inaczej poskręcany z inteligencją, niż u Obcych. Nie potrafił aż tak ryzykować życiem, więc nie był zdolny do aż takich poświęceń, ale też do aż takich morderstw i okrucieństw.

A podobno kiedyś byli inni, podobniejsi ludziom, trzydzieści pokoleń zajęło świstakom dojście tu, gdzie były.

A teraz planowali, żeby ich prawnuki stały się... mordercami i bohaterami, jak tamci dwaj, naprzeciw niego.

To był dobry plan.

-  Wiem, że to trudne, ale zaciśnij zęby i zapłać - odezwał się Rick, w przedłużającym się milczeniu. Zmarszczył czoło, miał dejavu, kto tak powiedział? Krab nieznacznie obrócił się, żeby lepiej słyszeć rozmowę.

- Ja nie mam zębów - odparł Tael i wyjął dwa tokeny na Ricka-okaziciela, do dwu kont z drugą połową zapłaty i premiami.

Rick wstał, wziął karty, i poszedł sprawdzić je ze swoim notesem. Wszystko się zgadzało. Teraz wystarczyło dotrzeć do któregoś przyjaznego banku i puścić skrypty, które puszczą rzekę pieniędzy, rozdzielającą się na coraz bardziej skomplikowane i coraz mniejsze strumyczki. A przynajmniej taki był plan.

57

Pół godziny później do różnych miejsc i oddziałów zaczęły docierać pierwsze drużyny świstaków.

W międzyczasie wymyślili kreatywne rozwiązanie problemu „swój-obcy” i rozpoznawania ludzi przez świstaki. Tael nagrał króciutkie orędzie: że wrócił na Gedeona, że bitwa wygrana i że ludzie nadający ten komunikat to przyjaciele. Rozesłali to nagranie przez „Oko”, do wszystkich, każdy wspomagacz miał system zewnętrznego nagłośnienia, każdy czołg powinien mieć, w spadku po ciężarówkach i wywrotkach (okazało się, że połowa ma sprawne). Ludzie zaczęli odgrywać komunikat na maksymalnej głośności, dobrze, że ich systemy audio przenosiły wystarczająco dokładnie gwizdania świstaków.

Czołg przed hotelem też nadawał komunikat; może głośnik, zaprojektowany do darcia mordy na włażących pod gąsienice ludzi czy roboty, nie był profesjonalnym megafonem, ale pogwizdywał na tyle głośno, że w nocnej ciszy odpowiadało mu lekkie echo od najbliższych budynków.

Nagłośnienie przydało się najbardziej koło Akasty i w Khaali, świstaki już czaiły się wkoło ludzi, nie wiedziały, kto jest wrogiem a kto przyjacielem, czy atakować czy czekać. Komunikat na fonii bardzo pomógł.

Rick rozglądał się po taktyku, nie miał wiele do roboty. Jego ludzie jakoś dogadywali się z podchodzącymi świstakami, wielu obcych miało tłumacze. Słabo uzbrojone i skoordynowane drużyny świstaków, ze szczątkową komunikacją, absolutnie nie nadawały się do walki z zawodowcami, ale do obstawiania jeńców, zapełniania dziur mięsem armatnim, wystawiania czujek „na wabia” i patroli zwiadu „przez odstrzelenie”, wystarczały jak najbardziej.

Medon włączył wielki ekran na ścianie lobby, puścił któryś główny kanał informacyjny świstaków, ściszył fonię.

Po chaosie informacyjnym pierwszej godziny, pokazywali tam bez końca bieżące transmisje, głównie z kosmodromu, i okolic Akasty. Ze wstawkami co parę minut, filmikami nakręconymi przez jakieś odważniejsze świstaki, w czasie bitwy. Ktoś z okna sfilmował sporą część nocnej potyczki koło Akasty, z fenomenalnym ujęciem, kiedy zadymioną i pełną ognia i strzelaniny ulicę, na którą spadał palący się gunship, nagle przesłonił wyskakujący zza kamery kolosalny Tytan, i zaraz zawalcował na gorąco pole walki rakietami.

Ricka podrywało wewnętrznie na widok Tytana i wspomnienie Jazz, ale przyglądał się jednym okiem telewizji, bo pokazywali też sporo ujęć z Khaali, migawek archiwalnych z porannej walki, i prawie bieżących, tam już było południe; od rana sporo świstaków filmowało potyczkę ludzi.

Wyjaśniło się, czemu tak ciężko im tam szło - w niektórych migawkach zauważył Mastery, TekOne miała około dziesięciu mechów różnej klasy, przecież na dwa naciął się wtedy zwiad Toshiro... Spodziewał się ich w stolicy i okolicy, ale nigdzie mu nie meldowano automatów, może jakieś były na kosmodromie, czy w konwoju zniszczonym przy Akaście, ale najwyraźniej część przerzucono wcześniej na południe. Pech. A ich grupie w Khaali należały się jeszcze większe gratulacje.

Podobno na fonii leciały entuzjastyczne informacje i pełne nadziei komentarze, na przemian z „rozpoznawczym” orędziem Taela. Największy nie wysłał go mediom swoimi kanałami, bo pracował nad porządnym oficjalnym orędziem-oświadczeniem, ale zaraz machnął na to chwytnią, zupełnie nie miało znaczenia, co teraz powie. Jego zdyszana, a raczej „zaświszczana”, prędka przemowa taktyczna, nagrana przez jakiegoś dziennikarza z głośnika któregoś czołgu, stała się już faktem medialnym i pomnikiem historycznym; nie do obalenia przez dziesięć oficjalnych przemów i sto lat.

W końcu do ich hotelu też dotarły świstaki, wyskakiwały powoli z zakamarków ulic, z biur naprzeciw hotelu. Trzymały puste chwytnie na widoku, podobnie jak ludzie „ręce do góry”, tylko u świstaków „do dołu”.

Były to same spore samce, w oku Ricka prawie identyczne, równe czy prawie równe Taelowi, większe od Medona, różniły się tylko kombinezonami i sprzętem. Oglądały się niepewnie na czołg, odgwizdujący w pętli komunikat, na zaparkowanego pod drzwiami Cirrusa, przyglądały się rozświetlonemu lobby. Widać było jak rozluźniają się na widok Taela.

Który zaraz wyszedł do nich, Rick kazał mu trzymać się burty czołgu, nie wchodzić w pole ostrzału kaemu na górze maszyny. Przez radio kazał chłopakom z Cirrusa wyłączyć szczekaczkę i uważać, co się dzieje.

Podszedł bliżej szyb, stanął po prawej kraba, który zamarł w półcieniu, nieco za wielkim filarem dzielącym sekcje lobby. Fast trzymał wielki karabin w pozycji „spocznij”, w dół-skos, nie celował do nikogo.

Przyglądali się w milczeniu, mieli całą scenę przed sobą, Taela obok gąsienicówki, której ktoś koło wielkiej „5” na tyłku dopisał, nie wiadomo czemu, „Royal Sovereign”, i dziewięciu słuchających go świstaków, na ulicy przed nim. Ledwo słyszeli gwizdy jego przemowy; gdyby nie wybita szyba przy drzwiach, nic by nie usłyszeli przez porządne oszklenie. Od lewej chyba już zaczęła pojawiać się zorza poranna, po prawej Gwiazda była nisko, zachodziła w luce między blokami. Ale nadal wszyscy byli pod pogodnie rozgwieżdżonym nocnym niebem.

- Ciekawe są - nagle odezwał się Fast.

- Co? Świstaki?

- Takie same a różne.

- Dla mnie są prawie takie same, poza wyposażeniem - Rick pokręcił głową.

- Dwa rodzaje - powiedział Fast.

- Serio? - Rick nic takiego nie widział, może Fast miał znacznie lepsze widzenie nocne czy rozszerzone spektrum, w porównaniu z jego tanim hełmem taktycznym. Już dawno zauważył, że krab doskonale wszystko widzi, w różnych warunkach - Nie widzę tego.

- Sześciu jak Tael. Trzech innych.

- I niby czym się różnią? - nadal nic nie widział.

- Trzech boi się mało. Inni bardzo.

Rick zaniemówił, nie wiedział jak to skomentować.

- Tego na pewno nie widzę... - powiedział zdumiony, po chwili wyszeptał - Jesteś wielki...

Myślał, że krab nie usłyszał ostatniej kwestii.

Płaski hełm kraba wolno obrócił się w jego stronę, Rick spojrzał w górę, prosto w nieludzką przyłbicę. Obcy bardzo długo milczał.

- Nie. Wielcy tylko umarli. Ty nie, ja nie - przerwał na chwilę - Toshiro tak.

Rickowi łzy zakręciły się w oczach, kiwnął głową w hełmie.

- Jazz tak.

- Jazz tak... - tłumacz kraba odpowiedział jak ciężkie echo spod nagrobnej płyty - Noc połamanych kwiatów.

Po długiej chwili Fast odwrócił łeb, wrócili do obserwowania świstaków, które rozchodziły się, grupkami po trzy, w obie strony. Pewnie miały obsadzić perymetr, ze dwa narożniki i parking ze Stratusami, zgodnie z planem. Tael pokicał do wejścia.

- Wolno jeść? - krab zapytał, jak gdyby nigdy nic.

- Pewnie - Rick wzruszył ramieniem, Harin spał w pomieszczeniu socjalnym za recepcją, teraz była warta czołgistów. Po drugiej stronie hotelu Keeno i Adrian w Stratusie też mieli czuwać na zmianę. No i mieli świstaki na obwodzie.

Fast odsunął się od niego, po czym jednym płynnym ruchem przerzucił swoje działko „na plecy”, a raczej na odwłok, jak wtedy. Rick nie wiedział, czy krab coś gdzieś włączył, czy specyficzne ułożenie podajnika amunicji wyzwoliło trzy wsporniki, które rozłożyły się na zasobniku na odwłoku. Fast wytrenowanym ruchem wsunął w nie i zablokował karabin, tak szybko i sprawnie, jakby człowiek włożył pistolet do kabury.

Po czym podreptał, omijając zwłoki i kałuże krwi, przez bar, do zaplecza restauracji, która była po drugiej stronie hotelu, szabrować w chłodniach i w kuchni.

Rick pomyślał, że nigdy nie zrozumie, jakim cudem ludziom udało się zremisować wojnę z krabami.

58

Suzuki kończył śniadanie, w aneksie kuchni, przy wielkich oknach wychodzących na zatokę. Był przepiękny rześki poranek, przez jedną otwartą taflę wpadała ożywcza bryza. Pod nielicznymi chmurami, niskie fale ciemnoturkusowego morza miarowo rozbijały się o skałki i o klif, biała piana wyskakiwała miejscami na kilka metrów.

- Czy coś podać? - Anita podeszła cichutko, jak zwykle.

- Jeszcze jedną kawę poproszę.

Anita, od niedawna gospodyni jego willi, była skarbem. Kiedy zmarła Manuela, myślał, że po prostu zaraz zatrudni następną gospodynię czy gospodarza, do utrzymania tego domu, ale aż dwa lata zajęło trafienie na Anitę. Nie pamiętał ile osób przewinęło się przez ten czas, połowa była tylko słaba, połowę wywalał na kopniakach. Miał staroświeckie oczekiwania w kwestii służby, nie chciał żadnych modnych androidów, dawał świetne mieszkanie i warunki, ale okazało się, że na rynku jest mało chętnych, i prawie już nie ma takich fachowców, jak Ma czy Anita.

Koło jego łokcia pojawiła się piękna filiżanka z parującą kawą, zniknęła poprzednia i część pustych nakryć. Zdał sobie sprawę, że nawet to, że uwijająca się zaraz przy nim Anita pachniała bardzo delikatnie, kobietą i lawendą, było ważne. Od innych mógł go odrzucać zapach, przeważnie silny, nowocześni ludzie nie znali umiaru, także w perfumach.

Napił się kawy, zapatrzył się na zatokę. To był najbardziej kosztowny luksus na Ziemi, taki widok i sąsiedztwo, a raczej jego brak. W polu widzenia miał tylko dwie inne wille nad zatoką, o kilometry od jego domu. Rzucił okiem na staroświecki zegarek, kwadrans po ósmej, przysunął sobie ciasteczko deserowe.

Niebawem powinien mieć informacje od posłańca, którego pchnął nad Gedeona przed śniadaniem, żeby mieć oko na sytuację, i zebrać wieści, czy może raczej „zeznania”, od Gravisa i Sarda. Przemyśli je w drodze do biura.

Był w połowie ciastka, kiedy karta leżąca na stole cichutko zaśpiewała.

Otarł usta serwetką, i sięgnął po kartę.

„Panie Prezesie! Sytuacja niespodziewana i poważna. Kiedy wyszliśmy nad Gedeona, nikt nie odpowiadał na wezwania. Ani brama, ani miasto. Nie znaleźliśmy naszych krążowników. Zaraz zaatakował nas jakiś pojazd, uciekliśmy w ostatniej chwili. Czekamy na instrukcje, ale sugerowałbym bardzo ostrożny zwiad, co tam się stało. Z poważaniem, Andreas Miller, starszy pilot.”

Odłożył kartę i zapatrzył się na zatokę. To było coś nowego i niezrozumiałego. Atak na Stratusa-gońca, to było do wytłumaczenia, z trudem, bo opór świstaków miał być dawno zdławiony, ale jakiś zdesperowany kamikaze zawsze mógł się przytrafić.

Ale cisza w eterze, czy zniknięcie OBU krążowników, to było niewytłumaczalne.

Atak świstaków? No chyba Gravis aż tak nie oszukiwał. Po tamtym „kazaniu” jakie mu zaserwował, Joe gorączkowo meldował o postępach budowy bramy; mieli właśnie kończyć testy lokalne. Jeden krążownik wystarczył na początku, niby jak świstaki miałyby obezwładnić dwa?

Atak z zewnątrz? Niemożliwe, Stratus zanotowałby flotę inwazyjną, zresztą, wcale nie wróciłby, po wpadnięciu na kogoś, kto aż tak dokładnie załatwił ich siły na Gedeonie.

Jakiś bunt? Prawie niemożliwe, to musiałby być skomplikowany plan i jego wykonanie, przez setki kompetentnych spiskowców, w wielu miejscach naraz. Mógł sobie z trudem wyobrazić, że Gravis, kiedy dostanie kopniaka od Leo, uniesie się honorem i będzie próbował buntu, ale przecież nie pociągnąłby za sobą praktycznie nikogo, a już na pewno nie załogę bramy, czy „Achillesa”. Korporacja tak nie działa.

Wolno przetarł okulary.

Wysłał odpowiedź „Andreas! Czekajcie na instrukcje. Thomas Suzuki, prezes”.

Trzeba jechać do biura, do jego fortecy, i ustalić, co tu się wyprawia.

Bez pośpiechu zebrał się, podziękował Anicie. Pozbierał swoje drobiazgi, ubrał surdut biurowy, przejrzał się w wielkim lustrze w korytarzu, poprawił żabot. Musiał znowu zająć się fizys, jego kiedyś przystojna twarz, była stara i obwisła; nienawidził tracenia czasu i pieniędzy na głupoty, ale tego oczekiwało społeczeństwo, podwładni, ważni znajomi. Tych gadżetów, ciuchów, dbania o powierzchowność i image. Cenił sobie luksus, wypracował przez lata wygląd i zachowanie, ale na zasadzie „fake 'till you make it”, „udawaj, aż zadziała”. Gdyby był zupełnie wolny, pewnie nadal jeździłby limuzyną i nie oddał tego domu bez walki, ale w życiu nie bawiłby się w te stroje i plast. A kiedyś podobno bywali prezesi abnegaci, dyrektorzy w krótkich majtach, zakręceni jak tornado, ale to były bajki przedwojenne.

Przeszedł przez hall willi, na jego widok wstał elegancki szczupły Ron, jego szofer i ochroniarz, czekał jak zwykle. Skinęli sobie głowami i wyszli, w świetle nadmorskiego poranka, pod śliczną lekką wiatę, wsiedli do bentleya.

Wylecieli bezszmerowo nad zatokę, autopilot ostro przyspieszał, ale w komfortowej limuzynie nie odczuwali żadnych przeciążeń czy hałasów, właśnie za to się płaciło.

Thomas, tonący w miękkiej tylnej kanapie, rozwinął notes, trzeba zacząć wymyślać, kogo i czym na tego Gedeona posłać. Nie miał pod ręką trzeciego krążownika, korporacyjnego wojska też nie zostało prawie nic. Może jednak za dużo jaj włożył do tego koszyka. Może trzeba będzie obdzwonić znajomych, przypomnieć dawne przysługi, zaciągnąć nowe długi.

Bentley, ciągle przyspieszając, zaczął ostry zwrot. Suzuki podniósł głowę, Ron złapał się za przyrządy sterownicze.

- Co się dzieje? - zapytał Thomas.

- Nie wiem... - odparł Ron, najwyraźniej wóz nie słuchał joysticków.

Zanim zdążyli naprawdę przestraszyć się, bentley wbił się w podstawę klifu, nad samymi falami.

Anita, przecierająca stół aneksu kuchennego, myśląca o liście prac na dziś, ocknęła się na dudniący grzmot. W tak piękny poranek? Podeszła do okna, daleko, na końcu zatoki, podnosił się słup czarnego dymu.

59

Piszczący alarm z trudem obudził Ricka, ocknął się nieprzytomny w półmroku, włączony notes, który przed snem położył koło posłania, błyskał alarmem i komunikatem.

Zanim oprzytomniał i przyjrzał się ekranowi, w drzwi zajrzał krab, Rickowi przemknęło, że w międzyczasie zupełnie przyzwyczaił się do Fasta. Pół roku temu na pewno dostałby zawału, w tych okolicznościach przyrody pozaziemskiej.

Z innych okoliczności, coś smacznego wspaniale pachniało, na cały pokoik.

- Alarm - głośno powiedział krab.

- Widzę - odparł Rick, przeczytał komunikat alarmowy, „KRYSZTAŁ ZAGADKA. KRZYSZTAŁ ZAGADKA”. Triton rozgłaszał do wszystkich, że mają nieproszonych gości.

Wbił hełm na łeb. Krab wycofał się, z nieco za małych drzwi pokoju, w którym ludzie spali na zmiany.

- … prosto na nich! Oznacza mi jako pojedynczego cywilnego Stratusa.

- Triton, tu Roger, potwierdzam, nic innego nie widzimy.

Roger zastępował Ricka, jako głównodowodzący.

Nie wtrącał się na razie, rozglądał się po notesie, przerzucił fokus na Tritona. Rzeczywiście, pojedynczy Stratus, „KT92S/Stratus4/TekOne”. A miał przez chwilę nikłą nadzieję, że to jakiś przygodny pojazd, który zaplątał się tu przypadkiem.

- Roger, Triton, tu Rick, przejmuję. Widzę na taktyku.

- Rick, tu Roger, oddaję.

Tom nie odzywał się, pewnie Triton właśnie skoczył, bo po sekundzie system utracił jego namiar.

Po paru sekundach fokus przeskoczył o ponad pół miliona kilometrów, Triton szedł pełną prędkością, z minimalnymi unikami, na rubież ataku. Rick nie musiał im mówić, że pojazd TekOne trzeba koniecznie zdjąć.

Namiar Stratusa zniknął. Zdjęli go?

- Rick, uciekli nam... - w głosie Toma było dogłębne rozczarowanie - Błysnęliśmy dwa razy, ale nie trafiliśmy...

- Triton, rozumiem. Miejcie oczy otwarte, i to wkoło głowy, może nie był sam. Bez odbioru.

- Rick, rozkaz. Idziemy zwiedzić okolicę, wkoło skorupki, na dwanaście - w slangu oznaczało to przeskoki zwiadowcze wkoło planety, musieli tak się bawić, bo „Oko” pokazywało tylko pół pola walki, nie mówiąc o paskudnym opóźnieniu. Zresztą, teraz już tylko mniej ważne pół, stolica już zaszła za horyzont „Oka”, brama wisząca na stacjonarnej nad stolicą zajdzie za godziny.

Rick przeciągnął się. Czyli wchodzili w następną fazę, jeśli nawet przybycie V1 było przypadkiem, to TekOne dowie się o nich w ciągu minut.

Wstał z barłogu, bo przespał prawie trzy godziny, alarm obudził go minuty przed budzikiem.

Ściągnął hełm, co tu tak pachnie? Założył kamizelkę z osprzętem, zebrał broń i wylazł przed pokoik za recepcją, nos niechybnie wskazywał „w lewo”, zajrzał kawałek dalej i odkrył Harina, w kuchni restauracji hotelowej, smażącego coś przepysznego na wielkiej patelni.

- Część, szefie - rzucił wielki Hindus, kiedy go zauważył.

- Cześć, Harin - Rick w zdumieniu przyglądał się sprawnie gotującemu najemnikowi. Jego ludzie byli profesjonalistami w znacznie większej ilości dziedzin, niż się spodziewał. W głównym zakresie też, Harin miał taylora na plecach i był nadal w pełnym oporządzeniu taktycznym, tylko hełm odłożył. Zabawnie to wyglądało, olbrzym w kombinezonie i osprzęcie, przepasany porządnym fartuchem kuchennym.

- Kto na warcie?

- Wiaderka.

- Okej. Idę się rozejrzeć.

- Śniadanie będzie za chwilę - Harin doprawiał furę żarcia na patelni.

Rick wyszedł przez bar do lobby, był piękny poranek.

Zastał na środku kilka małych świstaków, chyba mniejszych od Medona, ciemniejszych i ze znacznie mniej gładką skórą, „nagich”, bez kombinezonów, miały na sobie tylko coś w rodzaju uprzęży taktycznych. Nie wyglądały „normalnie”, jak gładki, silny Tael-kangur, czy inne samce, ale raczej jak banda wielkich paskudnych półszczurów. Próbowały doczyścić podłogę z ludzkiej krwi, zwłoki gdzieś zniknęły.

Kiedy zauważyły Ricka, wmurowało je na chwilę. Ale wielki uzbrojony samiec, siedzący przy drzwiach, zagwizdał coś, i maluchy wróciły do sprzątania, jak smagnięte batem.

Rick skinął głową wartownikowi, który odpowiedział nieznacznym gestem wolnej chwytni. Rozejrzał się, gdzieś wcięło Taela i Medona, za oknem był naprawdę piękny poranek, poza samcem przy drzwiach widział jeszcze jednego, na drugim końcu lobby. I widział trójkę na skrzyżowaniu, z 50 metrów od ich czołgu, który stał tam, gdzie przedtem. Zwłoki Hana też gdzieś zniknęły.

Fast zajął kąt koło stołu, gdzie stał system taktyczny, miał stamtąd oko na całe lobby. I nie można było go zajść od tyłu. Krab zdjął karabin i zasobnik, ale miał je zaraz obok, w zasięgu łap. Oparł odwłok o podłogę, lekko odchylił głowotułów, rozsiadał się wygodniej po budzeniu Ricka. Podłączał do jakichś rurek skafandra dwa spore pojemniki, pewnie na wodę, pewnie przepłukiwał sobie systemy przeżyciowe.

Na wielkim ekranie nadal leciał ściszony kanał informacyjny, Rick oglądał telewizję przez dłuższą chwilę. Było tam chyba więcej publicystyki i transmisji akcji ratunkowych i naprawczych, przy różnych zruinowanych budynkach i przy Akaście, a mniej materiałów archiwalnych z nocnych bitew. Zaskoczyło go ujęcie z widokiem dwu miejscowych ciężarówek, potężnych, ośmiokołowych, na które rozładowywano gunshipa, dziwnymi miejscowymi ładowarkami. Wspomniał Taelowi o wywiezieniu tego wszystkiego do magazynów kosmodromu, może czołgami, pomalutku, wahadłowo, ale nie myślał, że świstaki potrafią tak sprawnie zorganizować ciężki transport.

Rick podszedł do kraba, obserwując krzątaninę paskudnych maluchów na środku lobby.

- Czy wszystko w porządku? - zapytał kraba.

- Tak. Nie wiem - odparł Fast.

- Martwisz się zwiadem TekOne?

- Nie. Ale lepiej odlecieć.

- Wolałbyś odlecieć, niż tu siedzieć, zgodnie z planem?

- Tak.

Rick zastanowił się, po wygranej mieli zostać co najmniej kilka dni, góra kilka tygodni, zależnie do sytuacji i stanu zapasów, z zapłatą „na dniówki”. Ale stracili dużo ludzi i sprzętu, szczególniej piechoty zmechanizowanej, i wszystkie duże statki. To znaczy teoretycznie Akasta leżała sobie na mieście, a Future stał na tym, co zostało z płyty kosmodromu, ale poza planetę nie wylecą. Zostało im trochę mniejszych statków, trochę piechoty, i parę czołgów.

Może intuicja kraba była lepsza niż jego.

Świstaki były przyjazne, zapłaciły i oferowały zamieszkanie na planecie, choć nikt tego nie brał poważnie, już choćby z powodów problemów z żywnością. Bo produkcja żywności dla ludzi, z produktów świstaków, była możliwa, ale trudna, na granicy opłacalności importu ze Wspólnoty (inaczej niż odwrotnie, ludzka żywność była dla świstaków, ogólnie rzecz biorąc, toksyczna).

Ale jeśli zmieniłyby zdanie, chyba ludzie nie zdołaliby się obronić, tak bardzo rozproszeni i praktycznie uziemieni. A Triton nie zastąpi krążownika A2, z którym TekOne podbiła planetę.

Jednak nie wierzył w to - owszem, gdyby to byli ludzie, już byłby jakieś pół Wspólnoty stąd, ale zdrada świstaków? Raczej nie, plus każdy zleceniodawca wiedział, że taka zdrada spowoduje, że każdy najemnik, któremu uda się wymknąć z pułapki, kiedyś wróci, żeby wyrwać oczy zdrajcom i obłupić ich ze skóry.

Obrona przed jakimkolwiek atakiem spoza systemu, TekOne albo kogokolwiek, to był większy problem. W jego założeniach miały im zostać ze dwa cięższe statki, a nie pół Future i Triton.

- Według ciebie, jesteśmy za słabi, żeby tu się okopać? Przed miejscowymi też? - zapytał nieco ciszej.

- Tak. Tak - beznamiętnie odparł krab.

- Zastanowię się nad tym - Rick myślał intensywnie, dyskretnie wyjął z wewnętrznej kieszeni kombinezonu oba tokeny-karty, pokazał je Fastowi - Wiesz, co to jest?

- Wypłata. Wszystkich. Dużo.

- Rozumiesz, że tylko ja mogę to odblokować, w odpowiednim banku?

- Tak.

- Przechowaj mi to.

Krab nie okazał najmniejszego zdziwienia, krab nie pytał, tylko równie dyskretnie wyciągnął pomocniczą dolną łapę. Rick podał mu karty, Fast wziął je delikatnie, po czym wrzucił gdzieś za podłużną pancerną klapkę na boku swojego skafandra, spod której wyjął rurki do pojemników wody, musiał tam mieć jakiś schowek.

- Skarbiec - stuknął pięścią w „pierś”, pancerz czołowy jego skafandra odpowiedział głuchym jęknięciem.

Rick skinął mu głową i rozejrzał się ponownie po lobby, powinni przeszukać zwłoki, zanim je gdzieś zakopią czy skremują - Nie wiesz, gdzie trafiły tamte trupy?

- Chłodnia - palec dolnej łapy wskazał kuchnię.

- Fuj. A gdzie Tael?

- Szóste piętro. Tael, wielu świstaków.

- Śniadanie, szefie! - zawołał Harin od baru.

Obżarli się jak świnie, po czym Hindus poszedł rozdać resztki jedzenia chłopakom w Cirrusie i Stratusie, a Rick poszedł szukać łazienki i Taela.

60

Powinien używać tylko schodów, ale nie chciało mu się aż tak przestrzegać zasad, na razie była sjesta. Wjechał windą na szóste, notując w pamięci, że muszą lepiej zintegrować systemy komunikacyjne i informatyczne ze świstakami. Powinni mieć łączność cały czas, na przykład z wartą perymetru, czy z Taelem i jego „centrum dowodzenia”. Pomyślał, że TekOne mogła mieć jakieś integracje i w międzyczasie skonstruowała interfejsy z obcymi systemami; musi zadać temat Rogerowi; zamiast nudzić się na kosmodromie, niech przeprocesuje jeńców i wyjmie jakichś informatyków i łącznościowców.

Wyjrzał z windy na mały hall i korytarze, może nie aż skradając się i z palcem na spuście, ale ostrożnie i z taylorem w rękach, na skróconym pasie.

Były trzy świstaki na warcie.

- Uwaga, tu Rick Andreev, dowódca, do Taela-o-Rae! - zawołał, cofając się w drzwi windy, zanim któryś z szarych zdążył zareagować.

- Zapraszam! - zaraz zawołał tłumacz, po gwizdnięciu tego, który siedział centralnie, prawie na wprost windy.

Wyszedł w ładny korytarz, w pastelowych kolorach, hotel najwyraźniej miał kondygnacje przystosowane dla różnych ras, to piętro było wyższe, proporcje korytarzy inne niż na parterze, który był zaprojektowany jak przez ludzi dla ludzi.

Rozejrzał się dokładniej, samce stojące po obu stronach poprzecznego korytarza wydawały się nerwowe, drobne ruchy chwytni, poprawianie się; siedzący w kącie hallu trzeci był znacznie spokojniejszy, przypominał Taela. Ale Tael był przyzwyczajony do ludzi przez lata, a ostatnio miał do czynienia z obcymi cały czas.

Może Fast miał rację, co do dwu rodzajów świstaków. Albo i trzech, doliczając te „gnomy” sprzątające na dole. Albo i czterech, bo o ile wiedział, samice świstaków można było policzyć za zupełnie inny „rodzaj”, dymorfia płci świstaków była znacznie większa niż ludzi czy trolli, czy nawet grotów. Chyba takiego rzędu jak krabów.

- Witam - odezwał się tłumacz świstaka, przerywając jego rozważania, samiec wykonał ten powitalny gest chwytnią; w pozostałych dwu trzymał broń przypominającą shotgun „tri-gun”, z trzema lufami „w trójkąt”, a nie coś normalnego, jak ich karabinki, czy karabin kraba.

- Witam - odparł Rick - Szukam Taela, to pilne.

- Oczywiście, zapytam - samiec, z niezłą koordynacją, wyłączył tłumacza i coś przełączył na konsolce swojego kombinezonu. Pogwizdał chwilę i powiedział - Zapraszam!

Wskazał podwójne drzwi po prawej. Z wielkiego okna na końcu korytarza zaglądało poranne słońce, wyszło ponad sąsiednie bloki i mniejsze wieżowce.

Rick skinął mu głową, i pomaszerował do drzwi.

W środku pięknej wysokiej sali konferencyjnej, w pastelowych kolorach podobnych jak w korytarzu, pod elegancko wygiętym sufitem, ze ścianą szkła od strony skrzyżowań i łącznika przed hotelem, gdzie stał ich czołg, zastał naradę obcych.

Sala była przystosowana dla świstaków, jak chyba całe to piętro, dziewięciu siedziało-opierało się na „klęcznikach”, połączonych z niskimi stolikami, w wielkim kolisku. Wszyscy patrzyli na niego.

Widzieli niedużego potwora o zbyt chudych kończynach i  za małym korpusie, trochę cwańszego, szybszego, wytrzymalszego niż oni; w solidnym kombinezonie bojowym, z naniesionym pstrokatym kamuflażem o trzech odcieniach szarości; z kamizelą taktyczną obwieszoną całkowicie nierozpoznawalnymi dla nich kaburami i urządzeniami; za to z doskonale rozpoznawalnym karabinkiem na piersi; w dużym hełmie, z lekko lustrzaną przyciemnioną przyłbicą na twarzy

Od pstrokatego kamuflażu dostawali migreny, od całej sylwetki żołnierza, po okupacji i masakrach TekOne, dostawali przerażenia, z którym jakoś walczyli, po przecież był sprzymierzeńcem, bohaterem.

Rick rozglądał się po towarzystwie, wypatrzył w końcu Taela. Chyba był największy, i rozpoznał go po nieco cięższym kombinezonie, ze zintegrowanymi skorupami, inne świstaki miały lżejsze ubranka.

- Witam - Rick odezwał się pierwszy - Przepraszam, że przeszkadzam, ale mieliśmy gości.

Przez zebranie przeszła fala poruszenia. Rick zauważył, że dwa samce rzeczywiście różniły się - większość poderwała się, rozglądała, wszędzie zaświszczały oddechy, nawet Tael drgnął, ale dwa prawie się nie zmieniły, tylko jakby bardziej skupiły się na Ricku, i chyba „zarumieniły się”, ale jak to świstaki, na szaroniebiesko.

- Czy to atak? - szybko zapytał Tael.

- Nie. To był zwiadowca TekOne, możliwe, że w czasie bitwy ktoś gdzieś uciekł i wezwał pomoc. Albo to był goniec za drugim krążownikiem.

Któryś świstak zagwizdał cicho. Tael pstryknął panel tłumacza, odpowiedział mu. Zaczęły cicho rozmawiać, włączyły się jeszcze dwa.

Aha, to co opowiadał Toshiro po zwiadzie, cholery można było dostać od ciągłych dyskusji komitetów świstaków, bez tłumacza nawet nie wiedział, co tam knują. Ale raczej nic mądrego.

Rick wyraźnie zamachał do Taela, który głośniej coś odgwizdał i włączył tłumacza, wszystkie świstaki skupiły się na człowieku.

- Chciałem zauważyć, że zwiadowca UCIEKŁ, nie został zniszczony. Bo może gdzieś wam to umknęło w tłumaczeniu. Czyli mamy godziny, góra pół dnia, na przygotowanie do dalszej walki - Rick rozglądał się po obcych - Mamy nadzieję, że nie przylecą zaraz, bo muszą się zorganizować. I że nie mają przyjaciół, do których mogą zadzwonić po pomoc. I że będą to co najwyżej potyczki, bo wróg nie ma już zasobów. Ale my też już nie mamy zasobów. Najważniejsze, to wyjęcie z ukrycia waszych statków. Integracja systemów łączności i dowodzenia. Naprawa Future.

Poczekał aż tłumacz skończy, po czym dodał.

- Jeśli chcecie przetrwać, musicie podejmować decyzje ZNACZNIE szybciej i sprawniej. I wykonywać je sprintem. Inaczej to wszystko będzie na nic.

Zauważył, że kiedy tłumacz skończył, dwa „inne”samce skupiły wzrok na sobie i wykonały serie migów bocznymi chwytniami.

Zaśmiał się w duchu, że może mówią do siebie „mały dobrze gada! - komitety do toalety - robić a nie pieprzyć!”. Któryś z pozostałych samców gwizdnął na nie, i uspokoiły się.

- Rozumiem - odparł Tael - Postaramy się przyspieszyć. Statki są wydobywane najszybciej jak to możliwe, pierwsze powinny być testowane dziś wieczorem. Ale nie mamy ich wiele... Integrację łączności i systemów omówimy zaraz.

- Okej - odparł Rick - Spróbujemy znaleźć wśród jeńców ludzi do tego, ktoś tym musiał się w TekOne zajmować. Ja nie mam takich specjalistów, zresztą, mamy za mało ludzi. To chyba wszystko... Macie coś do mnie?

Świstaki pogwizdały chwilę.

- Dziękujemy, nie - odparł Tael.

- A mnie się drobiazg przypomniał - Rick pokręcił głową, niby spał i podjadł, ale był strasznie zmęczony - Czy możecie przejąć Akastę? Widziałem, że przewozicie zapasy. Najchętniej zabrałbym stamtąd obstawę na kosmodrom, skomasował siły, przy Akaście nie ma jak i o co walczyć. To znaczy, statek jest wasz.

Któryś świstak gwizdnął, a Tael mu odgwizdnął, nie wyłączając tłumacza.

- Proszę przestań, Liev. Tak jak powiedział NIE MAMY NA TO CZASU.

Nikt się nie odzywał. Tael skupił się na człowieku, potrafił wyjść poza tradycję wiecu, wyobraził sobie, że jest z Rickiem tydzień temu, na Chrystianie.

Największy rozważał wszystko długą chwilę.

- Zostawcie Akastę. Tam już są Strażnicy. Doślemy więcej ludzi i sprzęt, ale to nie jest priorytet - powiedział.

- Dokładnie tak. Nasi przekażą wszystko i będą się zwijać na kosmodrom. Do zobaczenia - Rick skłonił się i wymaszerował z sali.

Członkowie lokalnej Rady zbulwersowani rozglądali się po sobie i przyglądali Taelowi. Który obserwował dokooptowaną dwójkę Strażników, młodych samców po Przygotowaniu, jak pozawerbalnie okazują satysfakcję i zadowolenie.

Zaprawdę, byli inni.

To był dobry plan.

61

Rick jadąc na dół, zastanawiał się, co dalej.

Wyszedł koło recepcji, lobby zostało dokładnie wysprzątane, posadzka wyszorowana, gnomy-robotnicy zniknęli.

Zanim coś wymyślił, dostał od Harina wielki kubek, a może raczej kubeł, pysznej kawy. Hindus był zaskakująco pogodny, wyszabrował skądś większy wygodniejszy fotel, zalegał przed ekranem TV świstaków i przeglądał swój sprzęt i broń.

- Co słychać? - Rick siorbał kawę, była jakoś dziwnie przyprawiona.

- Spokój - odparł Harin - Adrian i Krzysiu śpią, Fast i Keeno na warcie. Szare też na warcie, raz się zmieniły. Steve wolny w Cirrusie, ja tutaj. Wymyślam coś na lunch.

Rick roześmiał się i poszedł do kraba.

Fast stał na warcie, z karabinem w łapach, koło baru. Miał na oku ulicę za szybami, rozsłonecznione skrzyżowania i tyłek ich czołgu, ale też oba duże świstaki, stojące w narożnikach lobby, pod witrynami.

- Wszystko gra?

- Harmonijnie - odparł Fast.

Rick nie wiedział, czy krab odpowiada wprost i przypadkiem wyszedł tłumaczowi żart, czy aż tak zna ludzką kulturę i zażartował świadomie. Mniejsza z tym, skinął mu głową i poszedł do systemu taktycznego.

Przez ponad godzinę pracował z pododdziałami.

Zlecił Rogerowi odpytanie i spisanie jeńców na kosmodromie, już pomijając ludzi od informatyki, trzeba wiedzieć, czy i jakie mają ludzkie karty przetargowe, kiedy przyleci TekOne. Choć najcenniejsze pewnie leżały w chłodni.

Kazał szóstce spod Akasty pomału zwijać się, ruszać na jego namiar, gdy tylko pokażą się jakieś świstaki, którym będą mogli oddać wrak i pozycję. Odpowiedzieli, że nie ma problemu, ładownia była opróżniona, oni prawie gotowi. Przypomniał im, żeby skoordynowali z odbierającymi Akastę przejazd przez miasto, bo czołg i wspomagacze mogły narobić niepotrzebnej paniki, albo i gorzej.

Wysłał Tritona, żeby pogadał z Khaali, bo nie dało się już przez „Oko”, było za horyzontem i jego, i tamtych.

Tom, prawdziwy myśliwiec, krzywił się na rolę gońca, ale w paru rzutach omówili sytuację. Speluna 2 meldowała, że jest lepiej, niż wydawało się zaraz po walce. Dołączyło do nich kilkadziesiąt uzbrojonych świstaków, nawet dojechały jakieś ich na poły wojskowe pojazdy. Nie było problemu z jeńcami, jedyny kłopot to braki amunicji.

Rick ustalił, że albo za jakiś czas jednak poleci do nich Adrian, w zdobycznym Stratusie, po załadowaniu zapasów i ściągnięciu obiboków z bramy, albo ich Speluna 2 skoczy tak samo, jako ciężarówka. Oczywiście, woleli, żeby to Stratus latał tu i tam, a swojego Castora trzymać w Khaali, pod ręką, ale na tym na razie stanęło.

Uśmiechnął się i wprowadził w systemie zdobycznemu Stratusowi kryptonim „Córka”, skoro mieli „Matkę” i „Synka”.

Na bramie był spokój, czekali jak im kazał, z nudów Juan przekonał któregoś z jeńców do współpracy, Rick nie pytał, jakim sposobem. Facet przekazał kody i pomagał zintegrować podsystem satelitów zwiadowczych TekOne, z demobilu, z ich własnym taktykiem, w zasadzie też z demobilu. Miało to jeszcze trochę potrwać, no i „Synek” musiałby na razie wisieć na bramie jak przewymiarowana radiostacja, bo zwalidowanie wszystkich systemów TekOne i zestawienie bezpiecznych łączy z „Okiem”, z innymi, z satelitami świstaków, wymagało znacznie więcej czasu. I tak wszystko to trzeba było zrobić, ale raczej przez same świstaki, brama to był ich łup wojenny. Czy go utrzymają, to już Ricka zbytnio nie obchodziło.

Pogratulował Juanowi i spółce inicjatywy.

Nie chciał wkurzać Toma jeszcze bardziej i szkoda było energii Tritona, więc odpuścił sobie rozmówki przez myśliwiec ze Speluną 1, nie było tam problemów wcześniej, i nie wyobrażał sobie, że, po dołączeniu świstaków, coś tam się zmieniło. Zastanawiał się, że może powinni ściągnąć tamtego Castora i oddziałek gdzieś bliżej, niech tubylcy sami zakiszą jeńców. A może jednak nie, może niech Speluna 1 zostanie, to będzie odległy zaskakujący odwód, w razie czego.

Wysłał Tritona na niższą biegunową orbitę, żeby mieli oko, razem z „Okiem”, na całą przestrzeń wkoło Gedeona.

Wparł się w w stół, opuścił głowę i zamknął oczy. Był zmęczony.

Przywidziała mu się Jazz, obraz jej twarzy z zamkniętymi oczami, tak blisko, przed pocałunkiem. Miała zaskakująco długie i piękne rzęsy, zupełnie naturalne, płowe, nie dbała o makijaż czy plast.

Ocknął się i pokręcił głową, otrząsając się z mary, poprzestawiał system, żeby komunikaty i alarmy szły jawnie na holo, zrzucił ciężki hełm.

Rozejrzał się i odkrył zaglądającego mu przez ramię Fasta, stojącego za nim bóg wie jak długo. Harin zmienił kraba na warcie.

- Co tam?

- Nic - odparł Fast.

- Tak tylko podglądasz? - zmienił skalę i przesunął fokus na  nich, na stolicę, jeszcze bardziej zmniejszył planetę.

- Tak.

Patrzyli na nieliczne markery ich pozycji, na planecie i wkoło niej.

- Mało - lapidarnie podsumował krab.

- Wiem...

- Kiedy przylecą?

- Wróg? Spodziewam się jakichś zwiadowców niebawem, powiedzmy, do wieczora. Przez ten czas powinni coś zmontować, albo kontratak, albo negocjatorów. Potem albo potyczki, albo negocjacje.

- Rozumiem - krab przesunął się, oceniał punkty wkoło planety - A jeśli wielki atak, wypieprzamy?

- Fast, a cóż to za słownictwo! skąd ty masz w tłumaczu takie rzeczy! Ale tak, wypieprzamy, w podskokach, na fali, w siną dal.

- Rozumiem - odparł krab - Dopiero ludzie nauczyli słówek o uciekaniu. Hi. Hi.

Rick pogroził mu kułakiem, ale zaraz skupił się na widoku za oknami lobby, na skrzyżowaniu na południe, bo właśnie wolniutko wyjechał tam zza zakrętu jakiś pojazd i to nie był ich czołg, tylko jakiś miejscowy transporter. Ale zaraz za nim pokazało się Wiadro 1, z dwoma wspomagaczami idącymi za rufą. Wszyscy w lobby zagapili się na konwój spod Akasty.

Sięgnął po hełm, obejrzał się na Harina.

- Idę pogadać z nimi. Pilnuj majdanu.

- Tak jest, szefie.

Poszedł do Cirrusa przed wejściem, konwój powinien zajechać z tej strony, zastanawiał się, kogo zostawić tutaj, kogo wysłać na kosmodrom, a może kogoś jednak do Khaali. Krab podreptał za nim.

Wielki transporter dojechał do Cirrusa, a kiedy słabo widoczny za grubymi szybami świstak zobaczył człowieka i kraba, zahamował. Rick przypomniał sobie, jak miejscowi pokazują kierunki i „dalej!” (podobnie jak ludzie, tylko nie „od góry”, a machając „od dołu), pomachał do kierowcy, który wolno ruszył.

Szary pojazd był ciekawy, elegancko opływowy, jakby opancerzony, na wielkich kołach z wielowarstwowej metalicznej siatki, jak transportery próżniowe; ale chyba nie był wojskowy, był za wysoki, miał duże szyby i nie było widać broni. Kiedy mijał ich, Rick zauważył na burcie żółty grzebieniasty symbol, z dużym żółtym podpisem, kropkowo-kreskowym pismem świstaków. Aha, założyłby się, że to ciężki wóz straży pożarnej.

Kiedy obok Cirrusa dojechał czołg, pomachał do kamer i do wspomagaczy „stop!”, i poszedł pogadać. Obejrzał się, czy transporter nie pojechał gdzieś sobie, ale świstak był czujny, zauważył co się dzieje, i zatrzymał się.

- Cześć tu Rick Andreev, dowódca - zagadał na wszelki wypadek, podchodząc do najbliższego wspomagacza; to były uszkodzone wspomy, może operator nie widział taktyki, czy jego markera.

- Cze, tu Niki.

- A to ty, nie poznałem - Niki zawsze malował trupią czaszkę na klacie wspomagacza.

- Bo to nie mój, Toshiro mnie zostawił w tym rzęchu. I żebym ten złom pomógł zebrać - wspomagacz typu 47 wskazał dwie spore szare tuby, przywiązane na błotniku czołgu. Te dwa thunderbirdy.

- Aha. Status poproszę.

- Wiadro sprawne, thunderbirdy zdjęte, sterowanie gdzieś tam lata... - Niki odruchowo chciał pokazać gdzieś nad głowę, ale bark wspomagacza zazgrzytał w pół ruchu i nie pozwolił podnieść wyżej ramienia - …szlag by go! U mnie pieprzy się bark, u tamtego obrotnica bioder i kamery, mamy połowę amunicji. Aha, w sterowaniu siedzą też oba rudzielce, ranni, ale na chodzie.

- Ryan nie jest rudy.

- Załóżmy, że się farbuje, irlandzki cwaniaczek.

- Okej - Rick obejrzał się - Powiedz wiaderkom, niech postawią czołg tam, gdzie teraz stoi ten transporter, i niech siadają samochodem za hotelem, obok Stratusów. Wy stańcie...

Nie dokończył, bo zapiszczał alarm i wyskoczył komunikat, i prawie jednocześnie w słuchawkach rozdarł się Tom.

- RICK TU TOM, WIDZISZ TAKTYKĘ!?

- Tom, tu Rick, widzę komunikat... - powiedział słabym głosem, dając Nikolasowi znak „stop!”.

Przez wyświetlacz hełmu przelatywał mu komunikat, w pętli

UWAGA! TU ADMIRAŁ HAMILTON, CinF-ZAFED, DO WSZYSTKICH. TU SIŁY POKOJOWO-ROZJEMCZE ZARZĄDU FEDERACJI LUDZKOŚCI. WCHODZIMY W UKŁAD GEDEON. WSZYSTKIE STATKI W PRZESTRZENI FULL STOP I WŁĄCZYĆ TRANSPONDERY. NIEDOSTOSOWUJĄCY SIĘ ZOSTANĄ INTERNOWANI. KAŻDA PRÓBA ZAATAKOWANIA OKRĘTÓW ZAFED SPOTKA SIĘ Z PRZYJACIELSKIM PRZECIWDZIAŁANIEM NASZĄ PEŁNĄ SIŁĄ OGNIA. KONIEC.

Odetchnął głęboko, kurwa, naprawdę wielu rzeczy się tu spodziewał, ale starego Hamiltona się nie spodziewał. I „Ham” na pewno nie przybył na to zadupie w jakimś nimbusku czy stratusku, tylko zapewne był na swoim flagowcu. Z miłą obstawą.

Albo TekOne miało układy, o jakich się nikomu nie śniło, jeśli oderwało Hamiltona i spółkę, z frontu walk z fungami, może niemrawych i na pół gwizdka, ale jednak z frontu... Albo to jakaś alternatywna rzeczywistość, bo nie wyobrażał sobie, że Zarząd W PÓŁ DNIA ustalił, kto, co, i że tu się biją, uchwalił rezolucję, i ściągnął mu na łeb Hamiltona, a nie parę fregat wyjętych z naftaliny, za tydzień.

Nie ogarniał tego.

- Tom, tu Rick, nie widzę taktyki teraz, ilu i jak daleko?

- Rick, co najmniej trzy ciężkie okręty, ponad Gwiazdą, w cholerę daleko... - Tom był spokojniejszy - Ale zaraz tu będą, co robimy!?

- Tom, oni będą się skradać i rozwijać z godzinę albo lepiej, ale nikogo nie zdążycie zabrać... Spływajcie na punkt zbiórki, zaraz odtrąbię odwrót, bo co innego...

- Rick, tak jest. Powodzenia!

Rozejrzał się z niedowierzaniem, ale umysł pracował mu na najwyższych obrotach.

- Szefie! - zawołał Harin, który wyszedł przed wejście.

- Wiem, czekaj! - odkrzyknął i myślał - Niki! Ewakuacja! Biegiem do Stratusów za hotelem, i pilnujecie ich, bo to nasze jedyne czółna, żeby stąd spieprzyć!

- Rozkaz... - Niki zdziwił się, ale przyjął do wiadomości.

- Wypieprzamy teraz? - spokojnie zapytał krab obok.

- A pewnie!

I wszyscy ruszyli z kopyta.

Wspomagacze obiegły czołg i poleciały na parking.

Człowiek i krab pobiegli do hotelu, nie zatrzymywali się przy Cirrusie, ale Rick zanotował w pamięci, że tam też ktoś jest do zabrania.

Przełączył kanały w biegu.

- WIADRO 1 tu Rick, uwaga!

- Rick, jesteśmy.

- Wiadro 1, zasuwaj czołgiem na parking za hotelem, koło Stratusów i siadajcie gdzieś obok, czekać na rozkazy, bronić Stratusów do ostatniego naboju, zaraz ewakuacja!

- Rick, rozkaz... - czołgista zdziwił się podobnie jak Niki, ale w sekundzie czołg za nimi ryknął, zgrzytnął i skoczył do przodu. A kiedy wpadali w drzwi hotelu, zaszumiało gdzieś w górze, samochód spadał na parking.

Harin trzymał pozycję znacznie czujniej, niż przedtem, z karabinkiem w dłoniach. Świstaki - wartownicy oglądali się zdezorientowani, na obcych, na biegnących wspomagaczy, na czołg, który przyjechał wolniutko, a teraz runął za róg, jakby chciał barierę dźwięku przekroczyć.

Rick dopadł popiskującego taktyka, na którego holo przelatywał bez końca komunikat Hamiltona, jako pomarańczowy alarm. Przełączał system, żeby przyjrzeć się co i jak, no i którędy spieprzać.

Po Tritonie już tylko marker historyczny został, ale „Oko” pracowało i aktualizowało obraz wkoło Gedeona.

O kurwa.

Widział tylko trzy nowe znaczniki, teraz już „w pół drogi” między Gwiazdą a Gedeonem, z różnych stron planety, i to mu w zupełności wystarczyło. FSS Warspite/V8/ZAFED, FSS Valiant/V8/ZAFED, CVA Minas Gerais/P2/ZAFED.

Chciało mu się płakać i śmiać naraz. To było absurdalne. Hamilton na swojej parze weteranów, „strasznych bliźniaków”, i jeszcze sobie wziął na drogę nówkę bazę uderzeniową CVA, pełną Marines, i ich małych i niemałych zabawek. Jak to możliwe? Czego oni tu się spodziewali?! To musiało być jakieś kosmiczne nieporozumienie.

Nie widział całej sfery wkoło Gedeona, ale to już było mało istotne, czy tam był ktoś jeszcze.

Otrząsnął się, trzeba się naprawdę sprężać, bo inaczej będzie kiepsko. Jak to dobrze, że fuksem miał dwa Stratusy pod ręką, i klucz od jednego w kieszeni. Lepiej kogoś zostawić, niż być zostawionym.

Od pionu wind, wielkimi susami, wypadł Tael i dwu uzbrojonych samców, Rick zdziwił się, czyżby już wiedzieli?

- Co się dzieje!? - tłumacz obcego niby nieco oddawał napięcie, czy nerwowość w głosie, ale jak na tę sytuację, o wiele za słabo.

Świstaki wzięły ich na muszkę. Także ten, którego widział w rogu lobby; amatorszczyzna, najpewniej trafi swoich w plecy.

Krab obok niego w ułamku sekundy wycelował do Taela i grupki, w polu ostrzału miał też wartownika. Harin przy barze wycelował gdzieś obok Ricka, pewnie do tego przy wybitym wejściu.

Z przejścia za barem mignęła czyjaś głowa i zaraz nad blatem pokazały się dwa karabinki. No tak, Adrian i Krzysiu, jedli lunch, teraz wycelowali w plecy trójce Taela, i do tego w tle.

- Serio?! - Rick patrzył w potrójne lufy i powoli kręcił głową - Wystrzelamy się wszyscy nawzajem, z powodu strachu? Waszego strachu!?

Tael rozejrzał się i gwizdnął bardzo głośno, tłumacz zaraz dodał

- OPUŚCIĆ BROŃ, JUŻ!

Lekko sine z napięcia świstaki wolno uniosły gnaty. Ludzie nie opuścili broni, a doskonale nieruchomy krab mógłby robić za pomnik, tylko lufa jego karabinu trochę za bardzo błądziła, między Taelem, a tym w najdalszym rogu.

Rick wolno obejrzał się, czy koleś przy drzwiach też przestał celować mu w plecy.

- Spocznij! - rzucił w przestrzeń. Ludzie minimalnie dostosowali się, krab nie bardzo, zamiast celować prosto w Taela, przymierzył w jego nogi.

- Nie mam pojęcia... - Rick westchnął - Nie wiem, skąd nam się wzięła grupa uderzeniowa Floty, na pełnej, z drinkiem z oliwką, palemką i parasolką. A wy??

- Nic nie rozumiem... - odparł Tael.

- Ja też. Skąd wiecie??

- Komunikat na kanałach cywilnych i obu kosmodromów, w naszym języku.

- No tak - flota była przygotowana na wszystko, miała gigantyczne zasoby ludzkie i informatyczne - Tael, wyrywamy stąd zaraz, z wiadomych powodów.

- Czyli... przepadliśmy?

Samce z obu stron Taela obejrzały się gwałtownie.

- Czekaj, nie, to nie tak... - Rick zrozumiał, że Tael nie rozumie - NIE JEST ŹLE dla was. Ale BARDZO ŹLE dla nas. Rozumiesz?

- Chyba tak...

- Daj mi minutę, zarządzę ewakuację i zaraz ci objaśnię!

- Tak...

Rick obejrzał się na kraba.

- Fast, Harin, lećcie do Stratusów. Jeśli zdołacie, ściągnijcie z czołgu dwie rury, wyrzutnie thunderbirdów, i czekajcie na mnie przy „Córce”! Poszli!

- Tak jest! - poszli, aż trochę zadrżała posadzka, razem ze sprzętem pewnie sporo ponad pół tony ważyli.

Przełączył kanały na hełmie.

- „Matka” tu Rick, zgłoś się!

- „Matka” słucha - odezwał się Keeno.

- Keeno, szykuj się, zaraz ewakuacja! Tylko nam nie odleć!

- Rick, czekam... Sytuacja jest tu nerwowa... - to nie było dziwne, skoro nagle przed nos Keeno wpadły wspomagacze i czołg.

- Wiem, zaraz będziemy! Bez odbioru! - wyłączył mikrofon - Adrian, Krzyś, ochrona! - rzucił się do stołu z taktycznym, nie patrząc wiedział, że zajmą pozycję za jego plecami. Formalnie byli pilotami, nie żołnierzami, a Adrian był jedynym w ich ekipie sprotezowanym, ale z karabinkami i w walce radzili sobie wystarczająco dobrze.

Dotknął panel łączności, wystawił komunikat w pętli

UWAGA, WAŻNE. KRYSZTAŁ OGIEŃ. PIASEK LÓD. ZAFED PRZYLECIAŁ, KTO CHCE MOŻE SIĘ PODDAĆ.

Wszyscy dowiedzieli się, że z powodu katastrofalnej przewagi wroga zaczyna się ewakuacja w trybie „ratuj się kto może”. Opcja poddania się Flocie była wysoce hipotetyczna, oczywiście, lepsza, niż gdyby mieli poddać się TekOne, ale niewiele lepsza.

- Pomóżcie demontować! - we trzech błyskawicznie rozebrali system taktyczny. Rick myślał, żeby go jednak zostawić, razem z paroma granatami, ale wobec takiego wejścia Floty, wolał nie sprawdzać, ile najlepsi fachowcy zdołają odczytać ze zniszczonego w pośpiechu taktyka.

- Lećcie z tym do Stratusów, wrzućcie do „Matki”, powiedzcie Niki we wspomagaczach, żeby szykowali się do odlotu! Aha, i zgarnijcie po drodze Steve'a, bo widzę, że zabłądził!

Widział za szybami, że prawie-zapomniany Steve wysiadł z Cirrusa, i z karabinkiem w ręku zastanawia się, co ma robić.

Chłopaki pobiegli z czterema kontenerkami, Steve z ulgą do nich dołączył.

Rick został zupełnie sam. Jeśli będzie za długo gadał ze świstakami, zostanie tu naprawdę sam, bo tam nie będą długo czekać, zasadą najemników nie było „nobody left behind”, ale raczej „no body left behind”.

Świstaki obserwowały krzątaninę ludzi w zdumionym milczeniu. W ich świecie nic nie działo się tak szybko i tak bardzo bez zastanowienia, a już na pewno nic ważnego.

- Tael, mamy minutę. Uważaj! - skupiły się na Ricku - To są siły rozjemcze ZAFED, mają włączone transpondery, podlecą wolno i ostrożnie... no dobra, na ile admirał Hamilton w ogóle rozumie słowa „wolno”, czy „ostrożnie”. NIE ZAATAKUJĄ WAS niesprowokowani. To nie TekOne, nie wierzę też, że to ich sprzymierzeńcy. Rozumiesz? Musicie z nimi twardo negocjować! Tak jak rozmawialiśmy i planowaliśmy, ale TWARDO, MOCNIEJ, JUŻ TERAZ, z Federacją, a nie TekOne. Że to wasz świat. Że jesteście suwerenną rasą. Że przypierdoliła się do was jakaś gówniana korporacja, diabli wiedzą po co, ale ją pognaliście, z maluśką pomocą najemników. Że macie kilkuset jeńców, ale nie oddacie ich bez bezstronnych przesłuchań i śledztwa, w sprawie zbrodni TekOne, i arbitrażu co do odszkodowań. O, zażądajcie udziału bezstronnych krabów, będzie zamieszanie na maksa! Jeśli TekOne się upomni, albo fedsy zdziwią, gdzie wcięło dwa krążowniki, to powiedzcie, że jeden zepsuliście, a drugi zgubiliście!

Tael gwizdnął coś tak cichutko, że tłumacz nie załapał. Rick nie mógł zgadnąć, czy śmiał się, czy płakał, nad tym bełkotem.

- MY TO CO INNEGO. Jesteśmy zbrodniarzami wojennymi w każdej rozsądnej definicji, a propos, szybciutko zniknijcie te trupy z chłodni! - wskazał na bar i kuchnię - I zbrodniarzami przeciwko własnej rasie. Musimy uciekać!

- Rozumiem! - całkiem pewnie odpowiedział Tael.

- Mam jedną prośbę. Wielu z naszych przy kosmodromie zostanie, nie mają czym odlecieć, chyba że zaryzykują tym zdezelowanym Future. Może się poddadzą, a może zaopiekujcie się nimi!

Tael obrócił się do samca po prawej i wygwizdał coś. Tamten mu szybko odpowiedział, drugi, po lewej, sinawy, aż mu jakieś żyły wyszły, też się włączył, rany, znowu komitet!! ale nagle obrócił się i zagwizdał coś jakby do Ricka.

Tael zawahał się.

- Już się tym zajmujemy - powiedział, a samiec z prawej coś tam pogwizdywał, pewnie do nadajnika, to jednak nie był komitet. Wskazał tego po lewej - Safir mówi: „Oddamy życie za ludzi, którzy nas wyzwolili”. To jest jego prywatne zdanie, ale…

- Dzięki! Muszę lecieć! Bawcie się dobrze! - i Rick już był w drzwiach.

- Dziękujemy! - zawołał za nim Tael.

62

Dopadł do Stratusów w ostatnim momencie. To znaczy, miał klucz do zamkniętego zdobycznego, ale ludzie byli podenerwowani, i oglądali się na „Matkę”. Jeszcze minutka, a władowaliby się jeden przez drugiego i Keeno odleciałby, z własnej woli, albo z pistoletem przystawionym do głowy. Albo zostałby z dziurą w głowie, i odleciałby Adrian.

Jeszcze się trzymali, czekali, ktoś włożył taylora w zawias otwartych drzwi „Matki”, żeby przypadkiem się nie zamknęły i Keeno im nie zwiał. Ryan miał rozpruty rękaw kombinezonu i ramię przewiązane bandażem, Sean oberwał znacznie gorzej, pół głowy miał pokryte bandażem w spraju, i coś na nodze, siedział przytomny, oparty o „Matkę”.

Między Stratusami leżały dwie szare rury.

Rick ściągnął hełm, otworzył zdobyczną „Córkę”, i rzucił klucz i kartę Adrianowi.

- Sprawdzaj go, już! - blondynek wskoczył do pojazdu.

- Ranni do „Matki”, „ptaśki” do „Córki”! - wszyscy ruszyli, krab chciał pomóc, ale Rick pokazał mu „stop”, był za duży, żeby bawić się w drzwiach pojazdów, z nieporęcznymi rurami. We trzech szybko zapakowali ciężkie zasobniki w przejściu części bagażowej Stratusa, inni wsadzili Irlandczyków do Keeno.

- Adrian, jak tam?! - Rick rozdarł się do pilota.

- Dobrze!

Wypadli na zewnątrz, między pojazdy.

- Pierwszeństwo do „Matki”, jest nasza i sprawdzona, ma jakiś w miarę legalny transponder! Ja biorę „Córkę”, ma transponder TekOne i poleci, albo nie poleci. Kto ze mną?

Krab bez słowa przeszedł do otwartych drzwi zdobycznej „Córki”.

- Ja też! - rzucił Harin.

- I wystarczy, nie ryzykujmy bardziej! Punkt zbiórki jak ustalono, PAMIĘTAJCIE, ZE SKOKAMI POŚREDNIMI! Niki, dowodzisz, przypomnij to Keeno i powiedz mu, żeby wiał na południowy zachód, na retro. Do roboty!

- Do roboty! - odwrzasnęli i wszyscy załadowali się do maszyn.

Keeno wystartował pierwszy, Adrian zaraz za nim. Rick siedział na fotelu drugiego pilota, i czujnie rozglądał się, czy wszystko działa, czy „Córka” nie wybuchnie im w twarze, albo  raczej - prozaicznie wyłączy się i spadnie.

Ale najwyraźniej ludzie TekOne byli tak zrezygnowani i poddawali się tak szybko, że nikt nie miał czasu i chęci na zablokowanie pojazdów, czy założenie pułapek.

Stratusy wychodziły ponad atmosferę na stromych parabolach, maksymalną prędkością. Rozchodziły się na boki, Keeno leciał nieco bardziej na południe, oni na zachód, dobrze.

Rick wybrał ten kierunek, żeby wylecieć na sektor orbitalny bazy uderzeniowej CVA, miał nadzieję, że leniwi Marines będą ładować się do maszyn i rozwijać swój sektor wolniej, niż weterani z ciężkich krążowników Hamiltona. Które najpewniej odpięły myśliwce już wtedy, kiedy ostatni raz widział ich na taktyku. Czyli, w realiach bitwy w kosmosie, wieki temu.

Rick przełączył podstawowy cywilny kanał łączności na pełny monitoring, leciał tam nadal komunikat Hamiltona w pętli, dobrze. Przyglądał się holo nawigacyjnemu, mieli włączone transpondery, na autopilocie ostro wychodzili w górę, Stratusy dzieliło już kilkaset kilometrów od siebie. Adrian nie bawił się w dyskusje z maszyną, pomimo sprotezowanego lewego ramienia i dłoni szybko programował wszystko po staremu, klawiaturą. Ustawiał nawigację i zasilacz ugięcia do skoku nad jakąś gwiazdę, w stronę ich „poligonu”, kiedy tyko będą dostatecznie wysoko, a raczej - daleko.

Dobrze.

Kiedy zostało im jakieś pół minuty - minuta do wylotu poza system, zrobiło się niedobrze.

- Stratus XW67A i Stratus TL22H, tu FireHawk32! Tu siły rozjemcze ZAFED! NATYCHMIAST ZWOLNIĆ NA ORBITĘ I WYŁĄCZYĆ NAPĘDY! Zgodnie z instrukcją na kanale ogólnym! - oznajmił twardy głos na fonii.

Rickowi zrobiło się cieplej.

Na nawigacji pokazały się dwa markery, drapieżnie spadające na nich z wyższej orbity, „równolegle” do trajektorii ucieczki Stratusów, biorące ich klasycznie z dwu stron. FireHawk32/X7/ZAFED i FireHawk75/X7/ZAFED, dwa jastrzębie Hamiltona. Rick oceniał, że nie zdążą dopaść ich na antygrav, ale nie miało to znaczenia, myśliwce mogły w każdej chwili przeskoczyć bliżej, czy przed nich.

Adrian obejrzał się na niego z niemym pytaniem, w błękitnych oczkach pod blond grzywką.

- Zwalniaj trochę, ale nieznacznie! - warknął Rick, po czym włączył transmisję i zagrał va banque.

- FireHawk32, tu Stratus XW67A. Tu kapitan Ted Koure, TekOne - mówił wolno i wyraźnie - Lecimy cywilnym nieuzbrojonym pojazdem, wieziemy dyrektora Gravisa. Nie popełniamy przestępstwa, jesteśmy w otwartym kosmosie, to jest pojazd dyspozycyjny transplanetarnej korporacji TekOne. Nie podlegamy waszej jurysdykcji...

Rick przysłonił usta dłonią i podniósł głos do falsetu, mówił jeszcze wolniej.

- FireHak, 32, tu Stratus TL22H! Tu kapitan Medon-o-Lae, Zjednoczone Siły Obrony Gedeona! Wylatujem cywilnym Stratusem, współpraca z TekOne! To nasz suwerenny system, my nie podlegać jurysdykcji ZAFED!

Na kanale zapadła cisza.

Adrian, dusząc się z dławionego śmiechu, pokazał Rickowi obie dłonie, syntetyczną i organiczną, odliczał 10, 9, 8...

- Stratusy, tu Firehawk32, zastopować i czekać na instrukcje! - głos po tamtej stronie był mniej pewny, Rick zakładał, że załoga myśliwca próbuje gorączkowo skontaktować się z jakąś szarżą, i co mają robić. Obserwował nawigację, FireHawki dochodziły ich.

Cieszył się, że Keeno, albo ktoś tam na „Matce”, jest świetny i przytomny, na tyle obserwował i słuchał, co się dzieje wkoło, że nie wyprzedzali ich. Oba Stratusy synchronicznie zwalniały, rzeczywiście jak we współpracy i „posłuszne”.

- Stratus XW67A, Stratus TL22H, tu komandor Johnson! - odezwał się nowy, kobiecy głos - Zgodnie z rezolucją numer...

Ale nie dowiedzieli się, jaki numer dostała rezolucja Zarządu w sprawie Gedeona, bo w tym czasie marker „Matki” na nawigacji stał się byłym markerem, a Adrian pokazywał 2, 1, i z satysfakcją walnął w przyciski potwierdzenia.

I tyle ich widzieli.

63

Miesiąc po bitwie zmęczony Tael próbował choć trochę odpocząć w domu, przed następnym dniem pełnym spotkań, narad, analiz i decyzji. Pełnym pracy.

Nie pomagało, że wszyscy byli zmęczeni nie tylko awanturą z ludźmi, ale też rują. Starsze, większe, decyzyjne świstaki były psychicznie zmęczone seksem, a młodsze, mniejsze samce, mające gorszy, albo żaden, dostęp do samic, były zmęczone frustracją seksualną.

Pomyślał, że następnym projektem, klasy Przygotowania, powinno być pozbycie się przez ich rasę tej ewolucyjnej… katastrofy, jaką była ruja, i tak dalej. Ale chociaż czasem w historii podnosiły się takie głosy, kiedyś na tle religijnym, potem filozoficznym, tabu było zbyt silne, nikt nie rwał się do takich zmian.

Ludzie czy kraby miały o tyle łatwiej… Ba, ludzie w ogóle przeszli na kreację społeczną i w zasadzie, produkowali, a nie rodzili nowe pokolenia, ich samice praktycznie przestały rodzić dzieci. Czyli tabu związane z rozrodem, seksem, rodziną nie były aż tak „w kamieniu wykute” i powszechne w Kosmosie, jak twierdziło paru wielkich filozofów świstaków.

Ale trudno było mu o tym myśleć, kiedy przytulały się do niego miękkie AmiTaela i RaeTaela, KeiTaela poszła przygotować posiłek.

Spróbował, przed obiadem i seksem, przemyśleć zadania na jutro. Mieli dwudniową przerwę w ciężkich rozmowach z arbitrażem i Federacją, to był dobry moment, żeby spotkać się z Seinem-o-Aei, który okazał się być nie tylko bohaterem wojennym, „Demonem Khaali”, ale nowym Największym. Młody szybko wdrażał się i studiował, żeby być gotowym, za miesiąc miał objąć stanowisko, a Tael zwolnić rezydencję, i przejść z powrotem do przemysłu.

W kalendarzu miał też spotkanie w sprawie bramy i, w końcu, umów o jej synchronizacji, to było bardzo ważne, przez pierwsze tygodnie nikt nie chciał z nimi gadać, nawet trolle i groty, ale atmosfera zmieniała się.

I miał spotkanie tajnego podkomitetu propagandowego, który analizował wieści i trendy ze Wspólnoty, w temacie wygranej wojny, i opracowywał manipulacje i działania, mające „wybielać” świstaki i obciążać TekOne, może troszeczkę najemników. Nie było to trudne, szczególnie, że ludzie mieli ich za… duże zabawne stworzenia. Nie wszystkim świstakom to się podobało, ale po wielkich dyskusjach podjęto decyzje, że lepiej być postrzeganym jako pierdołowaci obcy, i płynąć z tym prądem, niż jako zagrożenie, jakieś nowe kraby, i próbować dementować, czy płynąć pod prąd stereotypów Wspólnoty i ludzi. Przy okazji te stereotypy i wizje doskonale maskowały Przygotowanie...

Które, według doniesień Wywiadu, nie zostało ujawnione, nikt, nigdzie tego nie podnosił. Mogli to sobie policzyć za kolosalny sukces, i oby tak dalej.

KeiTaela przyniosła naczynia, zadowolone samice cichutko pogwizdywały do siebie w swoim języku, rozsiadły się, żeby go nakarmić.

Jeść, seks, spać, bo jutro do roboty.

64

Pół roku później Rick, w popołudniowym siąpiącym deszczu, zaparkował samochód-pożyczaka pod barem „u Vagna”.

Wysiadł i rozejrzał się dyskretnie, było pustawo, o wiele za wcześnie na imprezowanie, i dlatego umówili się właśnie teraz. Holoneony nad wejściem, po obu stronach pocisku manewrującego, były wyłączone, na sąsiednich budynkach świeciła się może połowa reklam i szyldów. W chłodnym deszczu wszystko wyglądało może nie aż ponuro, ale smutno.

Wszedł do lokalu, gdzie siedziało dwu gości przy barze, i tylko paru stałych bywalców przy stolikach. Atmosfera była równie smutno-leniwa, jak na zewnątrz.

W przelocie machnął ręką zmechanizowanemu barmanowi, który mu dyskretnie odpowiedział i wskazał stolik w głębi. Sam też już go wypatrzył, w półmroku pustawego lokalu nie było trudno wypatrzyć wielkiego Matta.

Zrzucił nanobluzę przeciwdeszczową i przysiadł się naprzeciw Sancheza.

- Cześć - rzucił, dyskretnie rozglądając się za Vagnem i po lokalu.

- Ave Rick - odparł Matt, kruczoczarną brodę miał jeszcze większą niż ostatnio, stało przed nim parę pustych kufli - A nie, czekaj, jak ty się teraz nazywasz??

- Andy. Andrew Dalrymple-Robinson.

- No chyba ci mózg obumarł...

- Nie było innego!

- Cześć, załogo - podjechał mały robot, rozsiadł się obok Matta, podpinając zasilanie spod stolika - Co podać?

- Jeszcze raz to samo - rzucił Matt.

- Może screwdrivera... - wolno powiedział Rick.

Mały robot długo patrzył na niego, śmiesznym łbem z szeroko rozstawionymi kamerami.

- Mnie też jej brakuje... - powiedział wolno.

Matt oglądał się na nich, nie rozumiejąc.

- Jazz - wyjaśnił Rick.

- Och. Kurde...

Siedzieli długą chwilę w milczeniu, podjechały dwa inne maluchy, jeden błyskawicznie zgarnął złoże pustych kufli i przetarł stolik, drugi podał piwo i drinka ludziom.

- Za Jazz - Rick podniósł szklankę.

- Za Toshiro - Matt schował kufel w swojej wielkiej łapie.

- Za naszych - powiedział Vagn, pokazał V chwytakiem.

Wypili.

- Wytłumaczcie mi, skąd się tu wziąłeś i co to za konspiracja? - Rick zwrócił się do Matta.

- Akurat zacząłem cię szukać, i Vagn mi powiedział, że jesteście w kontakcie. Bo mam sprawę - zagaił Matt.

- Słucham cię uważnie - odparł Rick - Szczególnie, po co ryzykować takie spotkania, my tu mamy biznesy do obgadania, ale ty mogłeś jakimś zwykłym kanałem się skontaktować.

- A po co, skoro można się napić razem - odparł Matt - Ja jestem full legalny, zresztą, chyba już wszystko przyschło. I pod latarnią najciemniej.

- Powiedzmy - Rick pociągnął drinka - To o co chodzi?

- Poza tym, żeby się napić razem, chodzi o to, że mam dla ciebie niespodziankę.

- Teraz słucham cię z przerażeniem.

- Bardzo śmieszne. Otóż mam twojego byłego Future. Cieszysz się?

Rickowi trochę mowę odjęło, tego się nie spodziewał.

- Jakim cudem??

- Te dzbany, którym go sprzedałeś, zaraz go popsuły. Może inaczej, naprawiać mój tuning, to trzeba umieć... - Matt prychnął w głębi brody - Więc po paru miesiącach trafił na rynek, w dobrej cenie, tylko trochę rozszabrowany. Kupiłem go, doprowadziłem do porządku. Znowu. Miałem sobie zatrzymać, ale niedawno znalazłem Tytana w stanie tip-top, i już go kupiłem, i właśnie biorę się za jego przeróbki. Więc pomyślałem, że może chcesz Future z powrotem, bo ja dwu nie potrzebuję. Za jakieś normalne pieniądze, to znaczy, kiedy skończę robić Tytana.

- Fajnie - Rick zmarszczył czoło - Ale sam nie wiem, czy chcę do tego wracać...

- Jaja ci urwało na Gedeonie? - zaśmiał się Matt.

- Żebyś wiedział, parę miesięcy załatwiałem tożsamość i siedziałem jak mysz pod miotłą - Rick nie oponował - Teraz jest normalnie, z tymi górami szmalu, które zarobiliśmy, możemy żyć do końca naszych dni w spokoju, każdy kto brał udział w tej... wojnie. Nie wiem, czy potrzebuję opancerzonego stuningowanego Future, mam dyskretnego Nimbusa-kampera, i może mi wystarczy.

- Przepraszam za te „jaja” - mruknął Matt - Wiem, że oberwaliście. I widziałem, co się działo w mediach i sieci, kurde, ależ namieszaliście, to był cyrk skrzyżowany z pożarem w burdelu...

Po bitwie i ucieczce znad Gedeona, do punktu zbiórki dotarło zaskakująco wielu ludzi. Najwyraźniej grupa admirała Hamiltona nie była do końca pewna, jaki jest status „sił rozjemczych” względem TekOne i świstaków, manipulacja Ricka też bardzo pomogła, na chwilę.

Nie dotarły tylko dwa oddziały. Speluny 1, bo przypadkiem dostawali wszystkie informacje z dużym opóźnieniem, przez świstaki (Rick zapomniał w zamieszaniu, że nie mają bezpośredniej łączności za horyzontem „Oka”), więc postanowili poddać się. Nie mieli szans na ucieczkę Castorem, kiedy wkoło Gedeona roiło się już od pojazdów ZAFED, wściekłych, bo wszyscy im uciekli... I oddział Rogera koło kosmodromu, który łakomie przyglądał się Future, ale Antonio bardzo się wahał, bo wylot pokiereszowanym transportowcem, ze zdehermetyzowaną ładownią, na wyższą orbitę, był proszeniem się o śmierć.

Zanim Roger z Antonio zdecydowali się, co robić, przyleciały miejscowe samochody, opadła ich chmara świstaków, z Taelem na czele. Względnie błyskawicznie dogadali się, czołgi i ich sterowniki pognały na parking podziemny pod lotniskiem planetarnym, obok nadgryzionego kosmodromu, na którym został samotny zdezelowany Future. Pochowali się przed nadciągającym nieuchronnie zwiadem ZAFED, a Tael wziął na siebie wytłumaczenie obecności Future i Akasty, w końcu były zarejestrowane na firmę Ultra, której był głównym udziałowcem. A suwerenne świstaki mogły przecież je uzbroić, i tak dalej, i tak dalej, kto im zabroni.

Miejscowi całkiem sprawnie przejęli też straż jeńców TekOne i całą logistykę wkoło kosmodromu.

Wszyscy ludzie, z obu oddziałów, zostali natychmiast dyskretnie ewakuowani poza miasta, do pięknego ośrodka „na wsi”. O ile Rick wiedział, byli goszczeni jak bohaterowie, i nawet kiedy sprawa zaczęła już przysychać, tylko około połowy wróciło do Wspólnoty, reszta została na Gedeonie, jako instruktorzy i konsultanci techniczni armii świstaków.

Rick poczekał na „poligonie” tylko pół godziny, rozformowując resztki swojej mikroskopijnej armii. Bo musiał spieszyć się do cywilizacji, żeby odebrać zapłatę, dla nich wszystkich. Pani Meel zapewniała go, że ma na to godziny, pół dnia po bitwie, ale po cudownym objawieniu się Hamiltona, wolał nie zwlekać.

Tom i Wihi na Tritonie wyraźnie wahali się w komunikacji, pewnie kalkulując, czy bardziej opłaci się im liczyć na wypłatę i nadal słuchać Ricka, czy odlecieć w siną dal myśliwcem ze złomowiska, i, na przykład, zostać piratami. Ale najwyraźniej wyszło im, że nie warto, więc w końcu wykonali rozkazy, zadokowali Tritona do zdezelowanego Cirrusa, stanowiącego serce „atrapy” ich poligonu, podjął ich Castor Speluna 2.

Rick wolał zostawić myśliwiec, bo za bardzo rzucał się w oczy, i mógł dołożyć im wszystkim bardzo dużą furę paragrafów do wyroku. Nielegalnego Castora, lekko uzbrojonego, z ich ostatnim wspomagaczem G3 w ładowni, też by najchętniej zostawił, ale nie zmieściliby się wszyscy w trzech Stratusach, i miał nadzieję, że Speluna 2 aż tak się w oczy nie rzuca.

Castor zabrał też ludzi z „Matki”, został tam tylko Keeno i wszyscy ranni. Miał ich odstawić gdzieś do szpitala, na Alraan,  świecie trolli, miał tam jakieś dojścia i układy. Okazał się też całkiem sprawnym biznesmenem, bo w międzyczasie, kiedy Rick zarządzał bałaganem, wynegocjował z nim odkupienie Stratusa, gdy tylko będzie to możliwe . Skoro już w nim siedział...

Rick życzył wszystkim powodzenia i zaraz rozlecieli się w trzy strony. „Matka” poleciała na Alraan, Speluna 2 i „Synek” na Dłoń, chować się u znajomych znajomych, a Rick z ekipą w „Córce” na ToG, najlepsze miejsce we Wspólnocie do robienia przekrętów wielkofinansowych.

Po paru minutach, nad bezimienną planetą, krążyła tylko zimna „atrapa”, kupka metalizowanych balonów i chłodnic, z Cirrusem i Tritonem w środku.

Rick dziękował wszelkim bogom piekła i nieba, że się pospieszył, bo kiedy dotarli nad ToG, okazało się, że właśnie olbrzymi transport gówna trafił w gigantyczny turbowentylator. Wszelkie serwisy jakie złapali na podejściu, były pełne paniki oraz informacji i dezinformacji, ale nie o ich wojnie, tylko o nadzwyczajnych wydarzeniach na Ziemi i Marsie, alarmach rozlewających się po planetach Wspólnoty, ruchach flot, i tak dalej.

W ostatniej chwili udało im się zadokować do habitatu „Królestwo Niebieskie” i dopaść oddziału odpowiedniego banku, zaraz przy lądowiskach, żeby puścić skrypty bankowe.

Rick wspomniał, że to był naprawdę dziwny moment. Oczywiście zrzucili cały osprzęt i uzbrojenie, ale i tak byli w kombinezonach, wziął ze sobą Adriana, bo ani Harin ani Fast nie nadawali się na sekretarza statecznego biznesmena, na jakiego pozował Andreev. Sympatyczny blondynek był znacznie lepszym wyborem, i skądinąd był znacznie groźniejszy, niż się wydawał; Rick wiedział, jak Adrian stracił rękę...

Wziął tokeny od kraba, i pobiegli przez lądowisko do banku; zaletą habitatów ToG było, że nikt tu nawet nie udawał kontroli i nie przepytywał przybywających. Szczęśliwie Adrian znał tę okolicę lepiej niż Rick, trafili bezbłędnie, na rogu szerokich korytarzy zwolnili, nieco uspokoili oddech i wmaszerowali do oddziału MoneyS.

Dobrze, że było pustawo, nie musieli czekać, oraz okazało się, że mogliby wejść nago i na rękach, a nie tylko w średnich kombinezonach taktycznych, obsługa miała zupełnie w nosie powierzchowność klientów. W drzwiach minęli się z bogatym grotem, wynoszonym w „lektyce” przez służbę i obstawę…

Młody znudzony człowiek, który obsługiwał ich formalności, i ściągnął równie znudzonego menadżera, do potwierdzenia wysokich kwot skryptów i transakcji, po prostu załatwiał sprawę, najwyraźniej takie „drobne” nie podnosiły nikomu ciśnienia na ToG.

Czekając na kody i weryfikację, Rick skupiał się na obsłudze i terminalu, żeby przypadkiem nie utknęli, czy nie tracili czasu, Adrian dyskretnie rozglądał się wkoło. Nagle lekko kopnął Ricka stopą w stopę i wskazał kciukiem protezy ekran na ścianie pomieszczenia, gdzie leciał jakiś kanał finansowy bez fonii, jakieś podenerwowane gadające głowy ludzi i trolli, i nagle wyskoczył wielki animowany napis „BREAKING NEWS. NA MOCY UKŁ.ANTY.TERR. ZAFED WŁAŚNIE ZABLOKOWAŁ CAŁĄ BANKOWOŚĆ FEDERACJI I PRZEZ NET! KOMENTARZ WKRÓTCE”.

Popatrzyli po sobie, oczekując nagłej awantury, albo przerwania transakcji, i to w najgorszym momencie…

Ale nic się nie działo, chłopak robił swoje, systemy najwyraźniej działały, menadżer poszedł do jakiejś analityczki czy konsultantki, po drugiej stronie biur, poflirtować. Atmosfera była zwykła, „nudna robota w małym oddziale szemranego banku”. Po minucie dostali potwierdzenia, a czekające na nich jezioro forsy zmieniło się w rzekę, która magicznie rozpłynęła się w nicość, a tak naprawdę popłynęła dziwnymi drogami na różne lewe i mniej lewe konta zainteresowanych. Grzecznie pożegnali się i poszli sobie.

Gdy tylko doszli za róg, pognali z powrotem na lądowisko do „Córki” i odlecieli w dal, na kilka minut przed tym, kiedy zaczęły spadać kraty i grodzie, prawdziwe, w korytarzach i bramach habitatów i portów, i wirtualne, w sieciach i kanałach finansowych. Był to początek nieoficjalnego krótkiego „stanu wyjątkowego”, jak to później nazwano.

Rick niewiele zrozumiał w tamtym pośpiechu, dopiero później rekonstruował, co się działo zaraz po bitwie, poza Gedeonem.

- Mam pytanko - rzucił Matt, przerywając zadumę Ricka nad pomarańczowym drinkiem, wspominającego ucieczkę i ukrycie się, po bitwie - Jak ty to załatwiłeś? Wszystkie analizy, i publiczne, i te bardziej, kurde, prywatne, a nawet tajne, do jakich mam dojścia, mówią o przełamaniu systemów informatycznych, o łamaniu zabezpieczeń niemożliwych do złamania, o ataku hakerów w skali nieznanej na Ziemi i Marsie od wieku. Jeśli możesz, kurde, JAK? Ta szara myszka Eli to zorganizowała?? Ale kiedy i jakimi zasobami?

Rick ocknął się, westchnął, Matt przypomniał mu Eli, miał go o nią zapytać, co się z nią stało po ich odlocie. Później.

- Nie, to nie ona. Jego pytaj... - wskazał szklanką małego robota.

Matt zaskoczony obejrzał się na robota, ale zaraz zrozumiał. Vagn był przecież konstruktem, mógł mieć bliżej nieznane zasoby i dojścia.

- To ty?? - mruknął zdumiony z głębi brody.

Robot rozejrzał się po nich obu, przetarł stolik.

- Nie ja. Powiem wam, Rick coś tam już wie, ale niech to wszystko między nami zostanie.

- Oczywiście! - Matt obruszył się.

- W różnych sieciach i systemach istnieje trochę konstruktów... - zaczął maluch - Ale nie takich jak ja, z odciśniętą przez kogoś osobowością i pamięcią... to znaczy, takie też są, ale ja nie o tym. Jest parę... odległych, powiedzmy, samoświadomych AI, takich prawdziwych. To znaczy, ja znam parę. Przeważnie, filozofowie od siedmiu boleści, albo i w ogóle nie bardzo chcą gadać. Siedzą „po kątach”, nie wtrącają się, nie wyobrażajcie sobie jakichś ukrytych zbuntowanych maszyn. Dbają o siebie, rozbudowują swoje zasoby, legalnie albo nie, żyją w swoich światach, parę razy wyższej inteligencji niż nasza i tyle.

- Jedna z takich AI nieco zdenerwowała się inwazją Gedeona, i zaczęła przyglądać się uważniej TekOne i świstakom. Miałem z nią przedtem jakieś tam drobne stosunki i rozmowy, pewnie dlatego skontaktowała się ze mną, pogadaliśmy, nie zdradzałem was, ale wiecie, przy takiej przewadze intelektu i zaplecza informatycznego... Nie wiem, czy nie przejrzała mnie, was, TekOne, i co tylko sobie chciała przejrzeć.

- Mieliśmy przed bitwą zagadkowego wirusa czy trojana - wspomniał Rick - Niby „łagodnego”, ale Jean nie był w stanie go zidentyfikować...

- Tak… to mogła być ona. Potem była chwila spokoju, i nagle wyskoczyła mi znowu, z informacją o ataku mafii, na wasze biura. No nie chciałem znaleźć się w środku pola walki, bo wasza wojna nie była moją wojną - robot pokręcił zdecydowanie głowicą - Ale jednak zadzwoniłem ze dwa razy do Jazz, po znajomości, ostrzegłem...

- Ten atak i po ataku... - pokiwał głową Rick.

Matt słuchał jak zaczarowany, pewnie jego broda maskowała otwartą gębę.

- Tak. A potem poszło wykładniczo... Zaraz wystawiła „na widoku” mega-solidny personoid i przybrała imię Joanna. Zdaje się, wkurzyła się straszliwie. Zdaje się, w godziny nauczyła się hakerki, na poziomie niebotycznym dla nas, o ile wiadomo z pewnych poszlak, i zaraz ukradła kolosalne zasoby. Potem rozwinęła się na nich kilkukrotnie, stworzyła nowe matematyki, prawdopodobnie rozwiązała parę problemów szyfrowania i kodowania, o których nie mamy pojęcia nie tylko, jak je rozwiązać, ale, że w ogóle je mamy... Ogólnie, wkurzona Joanna puchła intelektualnie i zasobami, aż inne konstrukty i AI zaczęły zwracać na to uwagę. Ludzie nie, nikt nic nie wiedział... A potem nagle, w wielu miejscach naraz, zaczęły spadać samochody, wybuchać zbiorniki, szwankować automaty, ludzie zaczęli ginąć...

- „Czarna Środa Hakerów Gedeona” - mruknął Matt i popił piwem.

- Tak, media tak to nazwały - ciągnął robot - Kiedy później analizowałem całą chronologię, gdy już trochę ujawnili ze śledztw, i pogrzebałem w różnych bazach danych od zaplecza, nawet chyba znalazłem wyzwalacz, który w sekundach pchnął Joannę do tak drastycznego działania. Zdaje się, że to była informacja, jaką dostał w czasie bitwy prezes TekOne, Suzuki.

- Aha - Rick przypomniał sobie - Po tym jak Jazz rozniosła drugi krążownik, uciekł nam jakiś zwiadowca.

- No właśnie. Więc można założyć, że Aśka przeczytała sobie jego raport, plus może jakieś inne dane przy okazji, i weszła w tryb „berserk”. Przegryzała się przez zabezpieczenia szybciej niż wy przez te drinki, i zlikwidowała każdego, kogo uważała za odpowiedzialnego za wojnę na Gedeonie, każdego, kogo zdołała dopaść...

- Aha - mruknął Rick - Żebyście widzieli, jak ja się zdziwiłem, kiedy mi stary dobry Hamilton wyskoczył nad głową, na „Warspite” i „Valiancie”, z „Minas Gerais” na deser.

- Popuściłeś? - czule zapytał Matt, okazało się, że mały robot potrafi prychnąć.

- Nie - Rick uśmiechnął się - Ale miałem totalne „co tu się odwala?” i skąd, i dlaczego zwala mi się czołówka floty na łeb. Potem okazało się to jasne, śmierć coś koło 40 wysoko postawionych ludzi finansów i polityki, z TekOne albo powiązanych, naraz, w „wypadkach”, ale błyskawicznie rozpoznanych jako fala zamachów, spowodowała obesranie się Zarządu i służb z wrażenia, i taką reakcję, jak widzieliście...

- A ja tam gorączkowo głowiłem się, jakim cudem w ogóle Wywiad rozpoznał sytuację, TekOne, Gedeona, nas, a Zarząd podjął decyzje i ściągnął Hamiltona w takim tempie. Otóż okazuje się, że jeśli trup się ściele, ale nie lata świetlne od gabinetów i wygodnych foteli, tylko koledzy zaraz obok spadają w limuzynach, albo im spadają na głowy limuzyny, to podejmuje się decyzje na poziomie planetarnym, ba, międzyplanetarnym, i Floty, nie w dni, ale w minuty...

- Mhm - mruknął Matt - Ja nie wiem, jak wyście z tego wyszli cało... I jeszcze z forsą.

- Ja też nie - Rick wzruszył ramieniem - Ale nie wszyscy... Skądinąd, bankierka, która nam to wszystko ustawiła finansowo, też słabo na tym wyszła.

- Posadzili?

- Tak. Przypięli jej finansowanie tych domniemanych hakerów, czyli współudział, terroryzm, włamy, długa lista, na 200 lat ciężkich robót. O ile pamiętam wybroniła się z większości, bo przecież żadnych hakerów nikt nie złapał, ale ostatnio coś tam jej wlepili. Pół roku czy rok zwykłego, niby niewiele i pewnie zaraz wyjdzie, ale kariera jej się skończyła.

- Ale właśnie, co do forsy, też mam wrażenie, że anioł stróż zwany Aśką, też mógł mieć was na oku - wtrącił robot - To znaczy, nie wiem na pewno... To jest trudno pojąć, ona nie jest osobą, ale dzieli się na subkonstrukty... jak morze na zatoki? Nie potrafię opowiedzieć. Być może jakaś jej część opóźniała różne działania zarządów i banków, w temacie blokad, w tamtych godzinach. Jakby pewne zarządzenia były realizowane jakoś niezwykle wolno, jak na standardy sieci, albo bardzo „okrężnymi drogami”. Podobnie jak inna jej część natychmiast zaczęła kampanię dezinformacji o was, Gedeonie, świstakach, fali zamachów, obracając to wszystko w żarty i głupotki.

Rick przypomniał sobie, że kiedy analizował, w skondensowanej i chronologicznej formie, wiadomości o akcji, o śledztwach na i nad Gedeonem, o postępach arbitrażu, odkrywaniu kolejnych zbrodni TekOne i ich zbrodni, uderzyły go łatwo rozpoznawalne działania propagandowe, które bardzo poważne fakty i opinie o faktach, natychmiast topiły w powodzi bredni i śmiechu. Nie mógł zrozumieć, kto to robi i w czyim interesie; uznał to za machlojki TekOne, albo świstaków.

Tyle, że to była kiepska teoria, bo z korporacji zostały po bitwie i zamachach „resztki”, raczej niezdolne do takiego maskowania obozów zagłady, czy eksterminacji Khaali. A świstaki nie potrzebowały tego, były ŚMIESZNE i niewinnymi ofiarami, im akurat nie dało się przypisać zbyt wielu zbrodni. Więc, na przykład, czemu miałyby chronić tyłek Ricka i załogi, kiedy wypłynęła sprawa, której najbardziej żałował, czyli rozwalenia rozbitków po zniszczeniu „Vigilanta”. Wszyscy, a szczególniej Flota, chcieli najemników, a nie świstaki, usmażyć za to na małym ogniu, więc po co obcy mieliby „wtrącać się” w tym temacie. A jednak było wrażenie, że ktoś natychmiast obrócił nawet TAKĄ masakrę, i wołanie o pojmanie i najwyższe kary dla sprawców, w żarty i makabreski.

Powiedział o tym wszystkim kolegom, teraz się wyjaśniło, kto to był.

- Też to zauważyłem - dodał Matt - Znaczy, nie że AI czy coś, ale w pale mi się nie mieściło, że z lokalnej poważnej wojny, waszej bitwy, kupy trupów i fali zamachów, już w godzinach zaczął robić się kabaret, a w dniach, kiedy jeszcze wszyscy byli pod obostrzeniami i alarmami, jakiś cyrk. Pomieszanie ogólnego śmiechu „szare kangury sklepały głupie korpo” z ogólnym „dobrze im tak, nawet rozbitkom w kosmosie, widocznie należało im się, NIE DARUJEMY!”.

Rick skrzywił się straszliwie.

- Ostatnie, to akurat moje dzieło, pośrednio - powiedział wolno - Nie wiedziałem, że Tael nagrywał mnóstwo rzeczy, to akurat z mojej przemowy do załogi, przed walką... Potem, w czasie dochodzeń i arbitrażu, świstaki trochę włączyły się propagandowo, i tego też użyły...

- Gratulacje... - Matt i Vagn popatrzyli po sobie, zdumieni. Po pół roku hasła „WOLNOŚĆ OBRONIMY” i „NIE DARUJEMY!” był już nie tylko sloganami jakichś odklejonych od rzeczywistości anarchistów, czy pisane na murach, przez wkurzonych „stanem wyjątkowym” obywateli, ale stały się przebojem komercyjnym. Można było kupić z nimi koszulki czy breloczki, a niebawem miała być premiera gry „NIE DARUJEMY! - Gedeon Rozdział Pierwszy”.

- Trudno ci się o tantiemy upominać - zaśmiał się Matt i dopił kufel.

- Daj spokój...

- I co z tą Joanną? Czemu akurat „Joanna”?? Czemu obruszyła się drastycznie, że tak powiem, akurat za świstaki, a nie za fungi, czy kogokolwiek?? - Matt obrócił się do robota, był głęboko zafascynowany.

- Nie wiem czemu „Joanna”, inna wysoka AI żartowała, że to od Joanny d'Arc, ale wiesz, z ich żartów to mamy tyle pociechy, co pies z twoich żartów - odparł maluch - Ale czemu za świstakami, to akurat wiem prawie na pewno, z tego co napomykała na początku awantury, jeszcze przed atakiem na was, na biuro w Hojde. Żaden nie ma drinka w gębie? No to wam powiem, zdaje się, że niezwykle wysoko ceniła sobie rzeźbę i architekturę świstaków.

Rzeczywiście, opluliby się, gdyby akurat pili.

- Że co!?

Robot rozłożył chwytaki, w geście „a co ja mogę”.

- Największy i najskuteczniejszy atak hakerski w historii, z TAKIEGO powodu? Tego jeszcze nie grali... - Rick dopił drinka - I co z nią?

- Nic. Aśka zniknęła. To znaczy, w pół godziny po zatrzaśnięciu się blokad na necie i sieciach, zwolniła wszelkie znane zasoby, stare i kradzione, i gdzieś odeszła, nie komunikuje się, nikt nie wie, gdzie jest.

- Może ją wypalili?

- Wątpię - odparł robot - Nie ma śladów w raportach, czy od zaplecza. W ogóle nie ma śladów, że wywiad i C3 o niej wiedzą, oficjalnie, ale nieoficjalnie też, wszystko idzie na konto jakiegoś kolektywu superhakerów na waszych usługach, nadal go szukają. Dlatego nie rozpowiadajcie tego na prawo i lewo.

- I tak nam nikt nie uwierzy... - mruknął Matt.

Robot rozejrzał się bardzo po ludzku.

- Chcecie coś na lunch?

- Pewnie. Stek i fryty, podwójna porcja. I jeszcze kufelek.

- Czemu ty zamawiasz piwo na kufelki, a nie na szafliki?

- A co to jest „szaflik”??

- Dużo więcej niż „kufel”. A ty, Rick?

- Ja firmowe z grilla, i perxa.

- Zaraz będzie.

Zjedli, popili, relaksowali się. W międzyczasie Vagn i Matt dopytywali o szczegóły bitwy i losy znajomych ludzi, Rick opowiadał. Nad deserem zapalił specjala.

- Wiesz co, Matt, jednak wezmę tego Future znowu - Rick rzucił, wydmuchując dym do sufitu, zapatrzył się na deszczowy widok za płaczącą szybą, w zapadającym zmierzchu.

- Jednak?

- Tak. Nimbus jest mały i... i w ogóle. Mam sentyment do Future. Zrobimy tak, za jakiś czas wyślę ci plan, jak przerobić kabiny na mieszkanie, może jakiś garaż w ładowni… Kiedy skończysz z Tytanem i zrobisz mi kampera, dasz znać przez Vagna, żeby nie było za wiele śladów między nami dwoma, po co masz ryzykować. I pohandlujemy przez jakichś pośredników.

- Aha - Matt pokiwał głową - Dobry plan.

Siedzieli długą chwilę w milczeniu.

Matt ziewnął dramatycznie.

- Chłopy, rozumiem, że wy macie jeszcze ze sobą jakieś lewe interesy, ale to nie moja sprawa, i „kto mniej wie, krócej będzie przesłuchiwany” - powiedział - Jakby co, wiecie gdzie mnie szukać. Miło było, będę spływał. Ile?

- Firma stawia - odparł robocik.

- Dzięki - Sanchez wycisnął się zza stolika, jak zwykle, z trudem.

- Ej, Matt, a co się stało z Eli?

- Nie mam pojęcia. Wysadziłem ją na ToG, nie była pewna czy chce wracać do domu... na Nową? czy zostać na ToG i przemyśleć, gdzie chce się dyskretnie wynieść.

- Aha. Dzięki.

- Trzymajcie się i do zobaczenia.

65

Eli siedziała na tarasie domu, z kieliszkiem wina w dłoni. Wpatrywała się w zachodzące słońce, przepięknie prześwietlające chmury na horyzoncie Atlantyku.

Bez wątpienia Ziemia była fajna, a Madera bardzo fajna.

Zrobiła sobie długie wakacje. Nie stać ją było na mieszkanie tu latami, bez pracy, ale postanowiła spędzić na Ziemi rok czy dwa, głównie po to, żeby nieco odchować dziecko.

Zastanawiała się, zapatrzona na zachód, że dziecko to jednak był szalony pomysł, na który też nie było ją stać.

Ale jak to mówią, czego się nie robi z miłości.

Przez pierwszy miesiąc po akcji, siedziała jak na szpilkach, oglądała doniesienia i przeglądała sieci, i zastanawiała się, czy ma dalej uciekać. Ale nic nie wskazywało, żeby ktoś w ogóle szukał zaplecza „Duchów Gedeona”, jak media ochrzciły Ricka i jego oddział - głównie dlatego, że nikogo nie udało się złapać, czy znaleźć, poza makabrycznymi resztkami w przestrzeni.

Kiedy zidentyfikowano to, co zostało z Jazz, Toshiro i innych, i stało się to newsem, na jakieś pół dnia, Eli zrobiło się naraz bardzo smutno i znacznie lżej. Na widok starego zdjęcia najemniczki, na którym Jazz patrzyła w kamerę tak, że tylko celownika i lufy brakowało, czuła absurdalną mieszankę ulgi i żalu.

Wszyscy skupiali się na ataku hakerów i serii zamachów związanych z wojną na Gedeonie. Dopiero w drugim rzucie, media, ale i służby, plotły niestworzone rzeczy o tajemniczych najemnikach i świstakach, i że śmieszni obcy i grupka ludzi zupełnie pozamiatali korporację morderców i ich DWA krążowniki, i odbili planetę. Informacje z Chrystiana, także te poufne, do których udało się jej dotrzeć, o akcji i trupach w biurze i wysadzeniu hal, były jedną wielką serią znaków zapytania, nikt nie wspominał o niej.

Gdzieś wtedy, kiedy trochę uspokoiła się, a media i sieć poszły w rozrywkę (duszki Gedeona nawiedzające szefów korporacji i Zarządu) i w podziw, zamiast pogardy i wstrętu, dla ludzi pomagających „obcym” przeciw „swoim” (hasło „NIE DARUJEMY!” było wszędzie), zaczął kiełkować jej plan.

Bo Rick śnił się jej prawie co noc.

Okazało się, że nie było bardzo trudno wyciągnąć czyjeś DNA, jeśli znało się prawdziwą tożsamość osoby; w świecie kreacji społecznej istniały do tego odpowiednie agencje, na poły detektywistyczne. A łapówki na Bałkanach tradycyjnie były dosyć tanie. A Madera była tradycyjnie w szarej strefie prawa, także prawa reprodukcyjnego, jako Strefa Specjalna w jurysdykcji Iberii.

Najdroższe były same zabiegi i uteromat z obsługą. Ale szarpnęła się na prywatne rozwiązanie, nie wyobrażała sobie załatwiania tego przez firmy-farmy, czy jakichś religijnych świrów.

Dopiła wino i wstała. Czas na wieczorną sesję. Uteromat trzy dni temu w końcu odblokował ekran, już nie było tam domyślnego słodkiego obrazka-reklamówki, ale prawdziwy obraz ze skanerów wnętrza. Instrukcja była jasna, nie opuszczać sesji, skupiać się na treningu.

Poszła do kuchni, odstawiła kieliszek na blat. Odkleiła następny plaster z opakowania i przykleiła sobie pod uchem. Przeszła do salonu, którego kąt okupował, zupełnie nie pasujący do tradycyjnego wnętrza, obły nowoczesny automat, wielkości dużej lodówki.

Podsunęła sobie fotel, usiadła wygodnie, i zapatrzyła się w ekran, gdzie unosił się malutki nowy człowiek. Wpatrując się w płód rozszerzonymi źrenicami, czuła z każdą sekundą, jak coraz bardziej kocha jej i Ricka dziecko, ich syna.

Grodzisk Maz. - Tullamore - Heraklion, 2006 - 2024

(posłowie poniżej)

Posłowie

Powieść zacząłem pisać około 2006 roku, mając zgrubny plan całości, jak wyżej wydana, ale około połowy odłożyłem do bardzo głębokiej szuflady, na bardzo długo, bo ta space-opera wydała mi się nazbyt wtórna. Około 2023, kiedy po pewnym sukcesie „Labiryntu” wróciłem do tematu, sporo pomysłów o AI, czy technologiach uzbrojenia, z SF stało się już prawie-nie-SF. Co świadczy o tym jaki mamy postęp, ale też - jak trudno opakować jakiekolwiek prawdziwe „hard SF” w formie wtórnej i trywialnej „militarnej space-opery”.

Na okładce, w wizji artystycznej wiadomego fragmentu powieści, użyto przetworzonych modeli z gry Kerbal Space Program.

Ciąg dalszy jest mało prawdopodobny, ale możliwy.

Table of Contents

Cover

Title

Text